Eric Bibb - Migration Blues


Iedereen die zijn of haar stamboom onderzoekt zal migranten tussen de voorouders aantreffen. Veelal  is de reden voor die migratie, dat die voorouders er maatschappelijk er op vooruit gingen, maar ook is vaak het vluchten voor oorlog en andere ontberingen een legitieme reden. Migratie vormt het thema op Migration Blues. Eric trekt een parallel tussen de migraties in Noord-Amerika en de vluchtelingenstromen vanuit het midden oosten en Noord-Afrika naar Europa. Voorin in het bijzonder fraaie tekstboekje wordt de bekende Romeinse filosoof Cicero geciteerd: “To be ignorant of what occurred before you were born is to remain always a child. For what is the worth of human life, unless it is woven into the life of our ancestors by the records of history?”. Eric is zich terdege bewust van dat verleden, maar natuurlijk ook van het heden. Door veel te reizen en zich te verdiepen in andere culturen waakt hij het vooroordelen. Het album bevat voornamelijk eigen songs, waaronder de instrumentale cajun compositie La Vie C’est Comme un Oignon. Zo’n 14000 bewoners van Nova Scotia, New Brunswick en Prince Edward Island met Franse voorouders, werden tussen 1755 en 1764 gedwongen door de Britten te verhuizen naar Louisiana. Ze zouden later de bijnaam Cajuns krijgen. Naast eigen werk ook twee toepasselijke covers, This Land is Your Land van Woody Guthrie en Masters of War van Bob Dylan. Geen grote verrassing overigens de cover van Dylan. Bob Dylan kwam vroeger bij zowel zijn ouders als zijn oom John Lewis over de vloer, net als folkzanger Pete Seeger, die ook politiek geëngageerd was. Het geweldige mondharmonicaspel in Masters of War is van JJ Milteau. Verder wordt hij alleen nog bijgestaan door Michael Jerome Browne op gitaar, banjo en viool. Eric Bibb heeft al heel wat kwalitatief goede albums gemaakt, maar het fraaie Migration Blues kan tot zijn allerbeste werk gerekend worden.  
Theo Volk
Releasedatum: 31 maart 2017 Dixiefrog Records
Eric Bibb live:
23-03 ROTTERDAM: Bird
24-03 ZAANDAM: Podium de Flux
25-03 HEERLEN: Southern Blues Night

Jazzbanditt & Eva Scholten - Oxymorons & Contranymphs


Eva Scholten leerde de bandleden van Jazzbanditt een aantal jaren geleden kennen op het Django Reinhardt festival in Samois sur Seine (het grootste gypsy jazz festival in Europa). Het klikte ontzettend goed en werd Eva datzelfde jaar door de heren uitgenodigd voor het Django festival in Oslo. Omdat gitaristen Stian Vågen Nilsen & Knut Bendik Manger Breistein allebei erg veel zelf componeren in een richting die meer Noorse folkinvloeden heeft en Eva wel toe was aan een uitdaging, besloten ze het concert een hybride tintje te geven. Een combinatie van bekendere jazzwerken, op hun eigen manier en van hun eigen, nieuwe composities. Na een geweldig concert besloten ze meteen dit bijzondere project op te gaan nemen in de studio. Omdat de twee stijlen (gypsy jazz & meer Noorse originele composities) op het eerste gezicht (oor) nogal ver uit elkaar liggen, besloten ze de verschillen juist te benádrukken in plaats van te vermijden in de titel en het artwork. Die hoes zette mij behoorlijk op het verkeerde been, ik verwachtte verstilde, bedachtzame muziek. Maar niets van dit alles, zelfs met het druilige weer van vandaag brengt hun muziek het zonnetje in huis. De eerste zes tracks zijn goed gekozen covers, zoals het bekende Troublant Bolero van Django Reinhardt. Zijn werk is de dertigjarige Eva op het lijf geschreven, ze vertolkt het zeer regelmatig in binnen- en buitenland. Ze zingt in de traditie van Ella Fitzgerald en Sarah Vaughn.



Opener When We’re Alone is van de hand van Vaughn. De klassieker Nice Work if You Can Get It van George en Ira Gershwin swingt de pan uit. Bijzonder fraai en op een andere wijze gezongen is het meer ingetogen No Moon At All wat een soort overgangstrack is naar de vier eigen composities. Voor mij een van de hoogtepunten van het album.  Je hoort direct door het spannende ritme dat The Seminal Blink of Our Dog Days een wat andersoortig nummer is. Ook de bas speelt hier een prominentere rol. Alle vier eigen songs zijn zonder uitzondering erg sterk. Opvallend is dat de twee akoestische gitaren duidelijk gescheiden zijn tijdens de opnames. Via het linkerkanaal hoort de luisteraar Stian Vågen Nilsen en via het andere Knut Bendik Manger Breistein, beiden zeer vaardige gitaristen. Maar ook bassist Egil Stemkens is een uitermate ervaren muzikant. Zo speelt hij met de fantastische organist Lars Christian Narum in de bekende Noorse band Hellbillies. Lars Christian Narum speelt ook nog in Heigh Chief, waarvan ik onlangs hun album Heigh Chief recenseerde. Zoals ik vermoedde heeft Egil Nederlandse roots, sterker nog, het blijkt zelfs dat we wat van hetzelfde bloed door de aderen hebben stromen. Het album werd reeds in eigen beheer verkocht en vorig jaar op 7 oktober in Gather (Haarlem), 8 oktober in Splendor (Amsterdam) en op 9 oktober toepasselijk in Bar Django in Oslo voorgesteld. Nu dus tijd voor een reguliere release. Terecht, want intussen is het bij mij uitgegroeid tot een zeer verslavend album en gaat ongetwijfeld hoge ogen gooien in mijn eindlijst.  
Theo Volk
Releasedatum: 31 maart 2017 Hot Club Records / Play It Again Sam


Björn van der Doelen - De Cowboy, de Outlaw, de Sheriff en de Hoer


Aan roken geef ik geen dubbeltje uit, maar toch had ik de afgelopen maanden regelmatig ontwenningsverschijnselen na het voortreffelijke Caballero Zonder Filter uit 2015. Een half jaar geleden vertelde Björn me, dat hij voor De Cowboy, de Outlaw, de Sheriff en de Hoer tekstueel zwaardere tabak zou gaan gebruiken. De afgelopen week heb ik zowel tekstueel als muzikaal alles diep geïnhaleerd en ondanks dat ik wist dat het een donker album zou worden, weet het repertoire me behoorlijk van mijn stuk te brengen en moest ik zelfs een traantje wegpinken. Dat gebeurde bij Rust, over een meisje wier ouders haar reeds op zeer jonge leeftijd waren ontvallen. Het inlevingsvermogen van Björn is hier erg groot. Naast dat het een  donker album is, is het ook zijn meest persoonlijke tot nu toe.  Regelmatig zit hij met zichzelf in de knoop en maakt hij van zijn hart geen moordkuil. Dat maakt zijn teksten voor mij zo aantrekkelijk. Soms maakt hij anderen verwijten, maar soms zoekt hij het ook bij zichzelf, zoals in Wie de Schoen Past. Hij wentelt hier zichzelf in zelfbeklag. Hij eindigt hier wel in berusting : “Misschien is het da en moet ik gewoon nie zo janken. Misschien wel ja, ik weet het ok nie. Ik ben moe. Welterusten.”.  Muzikaal gezien behoort dit nummer tot de meest fraaie, de cello van Mirthe de Jonge blijkt duidelijk een verrijking. Ook Alex Akela schittert hier.

Veelal zijn het ingetogen liedjes zoals De Kerkklok Slaat, waarvan de melodie mij bekend in de oren klinkt. De titelsong is wat steviger, blijft direct hangen en met een hoofdrol voor Ruud van den Boogaard. Favoriete track is zondermeer het bluesnummer Jimbo, over de betrekkelijkheid van het leven en dat we daarom volop van het leven moeten genieten : “En blijven we het leven opvreten veurdat het ons opvreet.”. Er wordt hier op een geweldige manier naar een climax toegewerkt, waarbij de mondharmonica van Aart van der Wulp excelleert. Het behoort voor mij samen met het vergelijkbare Kruispunt van zijn debuutalbum en Zeven zonden van zijn vorige tot mijn favoriete songs van hem.  Er wordt in stijl afgesloten met het redelijk klein gehouden Het Regent Hard. Ook de overige muzikanten leveren essentiële bijdragen, waaronder Mathijs Leeuwis met subtiel pedal steel- en dobrospel. Ook een dikke chapeau voor producer Gabriël Peeters, die voor de vierde keer op rij een huzarenstukje aflevert. De Cowboy, de Outlaw, de Sheriff en de Hoer is in eigen beheer uitgebracht en via zijn website te koop. De officiële cd-releaseshow op 23 maart is al uitverkocht, maar hij is gelukkig vaak genoeg te zien in de regio, wilt U weten waar, klik dan op deze link. Björn is duidelijk weer gegroeid als tekstschrijver en muzikaal valt er ook niks af te dingen op deze cd.       
Theo Volk
Releasedatum: 23 maart 2017 Eigen beheer 

                                                      

Chris Bergson Band - Bitter Midnight


De New Yorkse singer-songwriter Chris Bergson is een veelzijdig muzikant. Hij heeft een jazz achtergrond, hij begeleidde in het verleden de nodige jazz-zangeressen, waaronder jazz-pop zangeres Norah Jones. Daarnaast is hij bandleider en producer. Toch koos hij toch op een gegeven moment voor een meer bluesgeoriënteerde muziekcarrière, die behoorlijk succesvol is. De fans hebben zes jaar moeten wachten op de nieuwe schijf Bitter Midnight, en het is het wachten waard geweest. Het album was al vooruit gesneld door de single Pedal Tones, wat hier gekozen is als opener. Naast blues brengt Chris ook rock-, soul-, en funkgeoriënteerde songs. Zijn soulvolle stem is uitermate geschikt voor soul, voor de hand liggend is dan ook zijn samenwerking met de bekende soulzanger Ellis Hooks. Overigens wordt hij uitsluitend omringd door zeer ervaren rotten, die onder anderen samenwerkten met artiesten als Gregg Allman, Gov’t Mule, Levon Helm en Joan Osborne. Regelmatig worden de songs opgesierd met de nodige blazers en heerlijk toetsenwerk. Maar uiteraard draait het voornamelijk om het geweldige gitaarspel van Chris, waarbij hij niet kijkt op een akkoord meer of minder. De inspiratie voor de meeste songs kreeg hij tijdens het toeren. Zo schreef hij 5:20 na een bezoek aan Musée d’Orsay in Parijs, wat volhangt met Franse impressionisten. Zijn aandacht werd daar iedere keer weer door hetzelfde schilderij van Claude Monet getrokken, wat een bepaalde droefheid in zich had. Die droefheid associeerde hij met Hank Williams en bekende Amerikaanse treinsongs. Chris toert veel, niet alleen in Amerika, maar trad bijvoorbeeld op in acht West-Afrikaanse landen, maar speelt ook vaak in Europa, waaronder op het vermaarde Moulin bluesfestival. De cd is uitgebracht op het Nederlandse Continental label, de cd-release zal gehouden worden in de Qbus in Leiden. Overigens kreeg de cd al de nodige, positieve kritieken, het is onder anderen album van de maand in Gitarist Magazine.  
Theo Volk
Releasedatum: 17 maart 2017 Continental Record Services


My Baby - Prehistoric Rhythm


Vanuit het niets was daar ineens in december 2013 het debuutalbum Loves Voodoo! van dit Amsterdamse trio.  Een album wat zich direct kon verheugen op uitstekende kritieken, als eerste de recensie van Erwin Zijleman op het populaire blog Krenten uit de pop. Die kopte niets minder dan fantastisch, bezwerend, betoverend, imponerend, wereldplaat, jaarlijstjesplaat, meesterwerk bovenaan zijn bespreking. Bij mij sloeg de broeierige mix van funk, soul, gospel, rock en blues ook in als een bom en eindigde Loves Voodoo! hoog in mijn eindejaarslijst van 2013. Naast de hypnotiserende muziek en geweldige zang van Cato van Dijck had ook producer Mickey Smid een belangrijke rol in het geheel. Maar ook “sjamaan” Frank Sutherland had een niet te verwaarlozen, adviserende rol. De successen volgden al snel. Ook werden ze omarmd door andere artiesten, onder anderen door Larry Graham en Seasick Steve, die danig onder de indruk waren. Als voorprogramma van Seasick Steve verzorgden ze in april 2015 een uiterst succesvolle toer door het Verenigd Koninkrijk, gevolgd door maar liefst zeven optredens op Glastonbury. Met opvolger Shamanaid werd dat succes gecontinueerd en hun naamsbekendheid vergroot. De aanstaande release van Prehistoric Rhythm werd vooraf gegaan door de eerste single Love Dance, waarin Afrikaanse invloeden te horen zijn. Opgenomen werd met een viersporen recorder uit de jaren vijftig, met de bedoeling een oud klinkend geluid te creëren. Never change a winning team, uiteraard is ook nu weer Mickey Smid de producer en heeft Frank Sutherland wederom een adviserende rol. Smid schreef aan vier songs mee. Ook deze schijf staat weer vol met dansbare, hypnotiserende muziek. Voor snelle beslissers is er een beperkte oplage op groen vinyl. De release gaat gepaard met een korte tournee, waarvan drie van de vier voorstellingen reeds zijn uitverkocht. De Nederlandse toer wordt gevolgd door een tournee door het Verenigd Koninkrijk, België, Duitsland en Zwitserland. Uiteraard zijn ze ook deze zomer op de festivals te zien, waaronder Pinkpop.       
Theo Volk       
Releasedatum: 17 maart 2017 Glitterhouse Records

Prehistoric Rhythm Tour Nederland:
17-03 AMSTERDAM: Melkweg (uitverkocht)
23-03 UTRECHT: Tivoli Pandora (uitverkocht)
29-03 GRONINGEN:  Oosterport
30-03 NIJMEGEN: Doornroosje (uitverkocht)


Sharon Shannon - Sacred Earth


Accordeoniste Sharon Shannon heeft allang de legendarische status bereikt. In eigen land bereiken  haar albums continu de platinum status. De lijst van internationale sterren met wie ze samenwerkte is erg lang en toerde ze uitgebreid over de hele wereld. Het begon echter allemaal rond 1988 met The Waterboys, waarbij ze naast de accordeon ook viool speelde. In het begin van haar in 1993 gestarte solocarrière volgde ik als accordeonliefhebber Sharon op de voet en zag haar ook in die periode live optreden. Sacred Earth is een zeer prettige, hernieuwde kennismaking. Het was Sharon’s bedoeling een Ierse versie van Paul Simon’s Graceland te maken. Waar kun je dan beter op gaan nemen dan in de Real World Studios?  Gedeeltelijk werd overigens ook in Ierland opgenomen. Sharon produceerde het album samen met Justin Adams (o.a. Tinariwen). Vreemd vind ik dat in het begeleidende persbericht geen woord gerept wordt over Jim Murray, vooral omdat hij aan vijf van de elf composities meegeschreven heeft. Het lijkt me dat Sharon hem gevraagd heeft vanwege zijn baanbrekende muziek die hij maakt bij zijn groep False Lights. Acht van de elf composities zijn nieuw, allen geschreven in samenwerking met anderen. Aan Sea Shepherd schreef onder anderen Seckou Keita mee, die hier tevens een fenomenale bijdrage op zijn kora aanlevert. In Let’s Go wordt op knappe wijze zydeco met blues gecombineerd. Niet alles is instrumentaal, de Amerikaanse zangeressen Nathan Carter  en Alyro Rose en de legendarische Ierse zanger Finbar Furey geven acte de presence. Nog een bekende naam op het album is Greg Guy, zoon van Buddy Guy.  Naast eigen werk is onder de covers het overbekende The Merry Widow(Die lustige Witwe) van Lehar te vinden, wat je eerder zou verwachten bij die andere Ierse grootheid op de accordeon, Dave Munnelly. Het gebruik van de Afrikaanse invloeden is een noviteit voor haar. Sacred Earth is door Sharon’s drang naar vernieuwing en de grote gevarieerdheid aan stijlen een bijzonder prettige luisterervaring.      
Theo Volk
Releasedatum: 17 maart 2017 Mass Market Recordings
Website: http://sharonshannon.com/


Son of the Velvet Rat - Dorado


Ken ik muziek uit Oostenrijk, laat staan goede, vroeg ik mijzelf af voorafgaande aan het schrijven van deze recensie. Verder dan de twee songfestivalwinnaars Conchita Wurst en Udo Jürgens en de enige echt interessante artiest Soap & Skin kwam ik niet. Vanaf nu kan ik daar Son of the Velvet Rat ook toe rekenen. Dorado is intussen het zesde album van deze groep rondom het centrale, Oostenrijkse duo en echtpaar Georg Altziebler en Heike Binder. In 2013 verruilden ze Oostenrijk voor Joshua Tree om daar hun inspiratie voor hun muziek op te doen. Georg heeft een behoorlijk schuurpapieren stem en zingt vaak op een wat droevige manier zijn liedjes. Daarnaast bespeelt hij een aantal instrumenten waaronder melodica. Dat instrument geeft regelmatig een aparte tintje aan de nummers. Het repertoire is van constant hoog niveau. Vooral de manier waarop de liedjes worden ingevuld is erg sterk. Daarin zal zeker producer Joe Henry een belangrijke rol gespeeld hebben, want zijn invloed is duidelijk hoorbaar. De eveneens kenmerkende stem van Victoria Williams is te horen in Blood Red Shoes. Overigens klinkt deze song mij erg bekend in de oren. Vermeldenswaard is het geweldige klarinet- en saxofoonspel van Kelly Corbin in Copper Hill. Misschien is de mooiste song het wat langere Sweet Angela, met een tekst geschreven vanuit een originele invalshoek. De samenwerking tussen de muzikanten liep gesmeerd, want in slechts enkele dagen werd het album opgenomen. Opvallend was het om de naam van Kirsty McGee tegen te komen, niet als muzikant, maar als maker van de fraaie hoesfoto, die ze in de buurt van Pioneertown maakte. Zij raakte bevriend met de leden van de groep tijdens haar verblijf vorig jaar in de woestijn. Ze deed daar inspiratie op voor haar duo Ocotillo. Dorado bevat liedjes die langzaam maar heel zeker onder de huid kruipen. Austria, twelve points.         
Theo Volk

Releasedatum: 17 februari 2017 Fluffy & Gravy Records