Michel Ebben - Inertia: Incidental Meetings & Other Short Stories



Het contrast met de hoes van de vorige cd, die ik besprak kon niet groter. De schreeuwerige, dynamische foto die gebruikt werd voor The Waterboys hoes en de prachtige, eenvoudige zwart-witfoto van Michel Ebben. De laatste foto werd gemaakt door de Belgische topfotograaf Stephan Vanfleteren. Ebben fotografeert zelf ook graag, voor het vandaag precies vijf jaar geleden verschenen album From Grace van zijn band Gravel Town gebruikte hij ook enkele door hem gemaakte foto’s voor het artwork. Het tot stand komen van Inertia nam ongeveer een decennium in beslag. Een weg die hij aflegde met zijn onafscheidelijke partner Demet, met wie hij album samen produceerde. Zijn muziekcarrière begon overigens niet bepaald ideaal, hij kreeg begin twintig een burn-out en last van straatvrees. Michel is een echte verhalenverteller, hij beschrijft net zo gemakkelijk een herinnering, een mooi schilderij of de sfeer in een boek. Wat zijn liedjes meteen geheel eigen maken is zijn opvallende, doorleefde stem, enigszins vergelijkbaar met die van Tom Waits. Ook muzikaal heeft hij af en toe iets van Waits weg, in Help Me, Momma klinkt hij als Waits ten tijde van Swordfishtrombones. Verder liet Michel zich inspireren door grote voorbeelden als Leonard Cohen en Bob Dylan. Op Inertia wordt Michel omringd door een keur aan uitstekende muzikanten, zoals celliste Daniela Shemer (Else Ensemble), drummer Arie Verhaar (Ralph de Jongh) en bassiste Judith Renkema (J.W. Roy, Sheewawah). Veelal zijn de liedjes folk getint, met af en toe wat blues en americana invloeden. Ebben weet de luisteraar met gemak meer dan een uur aan zich te binden. Het diepst weet hij mij te raken met het ingetogen Beautiful Dead Girl, met glansrollen voor Silvan van der Zwaag op pedal steel en Evert Aalten op wurlitzer. Michel mixte de plaat zelf, de master werd gemaakt door Kim Rosen (o.a. Bonnie Raitt, Joe Henry). Inertia zal ook in een luxe uitvoering verschijnen, deze uitgave wordt verrijkt met een aantal fraaie foto’s, die hij tijdens rondreizen in Amerika maakte. Het fraaie album is via zijn eigen website verkrijgbaar. Tijdens zijn korte releasetour zal het album onder andere voorgesteld worden in geboorteplaats Terheijden in het idyllische Witte Kerkje.

Theo Volk       


Releasedatum: 21 mei 2019 FYIFY!

Website: https://www.michelebben.com/

Albumreleasetour samen met Lars Bygdén (laatste twee ook met Yurith) :

21/5/2019 - Countdown Café/Q-Factory - Amsterdam (NL)
23/5/2019 - Puur Wit - Terheijden (NL)
24/5/2019 - Toogenblik - Brussel (BE)
25/5/2019 - Rietveld Theater - Delft (NL)
26/5/2019 - Waalse Kerk - Rotterdam (NL)

The Waterboys - Where the Action is: An Entertainment in Sound by The Waterboys



Tot mijn favoriete groepen uit de jaren tachtig behoorde The Waterboys, die in dat decennium een viertal fraaie albums uitbracht. Daarna bleef ik Mike Scott en zijn band volgen, maar helaas waren de opvolgers over het algemeen van een beduidend minder niveau, met als grote uitzondering An Appointment with Mr. Yeats uit 2011. Op YouTube was reeds het titelnummer vrijgegeven en dat nummer stemde mij hoopvol voor de rest van het album. Uit die video blijkt dat Scott  steeds meer op Mick Jagger begint te lijken, zowel qua uiterlijk als manier van zingen. De titel Where the Action is is een verwijzing naar mod/northern soul klassieker Let’s Go Baby van Robert Parker uit de jaren zestig. Soulinvloeden zijn regelmatig aanwezig dankzij de geweldige zang van de dames Summers en Kavanagh. Niet alleen muzikaal grijpt hij regelmatig terug in de tijd, London Mick is een mooie ode aan de voormalige Clash gitarist Mick Jones. En Ladbroke Grove Symphony verwijst naar de jaren zeventig en tachtig toen hij op Portobello Road in de Londense wijk Notting Hill woonde. Naast de soulvolle achtergrondvocalen vallen regelmatig de bijdrages van toetsenist Paul Brown en violist Steve Wickham op. Door hun fraaie spel vormt voor mij het meer dan negen minuten durende, door Scott voorgedragen afsluiter Piper at the Gates of Dawn het absolute hoogtepunt. De titel ervan is niet alleen de titel van het legendarische debuutalbum van Pink Floyd, maar ook de titel van het zevende hoofdstuk van de novelle “The Wind in the Willows” van Kenneth Grahame waaruit Scott hier voordraagt. Op dit gevarieerde, avontuurlijke album waagt Scott zich in Take Me There I Will Follow You zelfs aan rap. Ook zijn versie van de bekende Schotse traditional Green Grow the Rashes van Robert Burns uit 1783 is niet bepaald doorsnee. Overigens wordt het hier Then She Made the Lasses O genoemd. Het Engelse muziekblad MOJO noemde Where the Action Is al briljant, zover zou ik niet willen gaan, maar de benaming prachtplaat lijkt me zeker op zijn plaats. Dus laat je vooral niet misleiden door de afschuwelijke, schreeuwerige hoes. Er schijnt ook een versie met 11 bonustracks te worden uitgebracht met een speelduur van anderhalf uur. In augustus komen Scott en zijn band naar Amsterdam om te bewijzen dat ze nog steeds “alive and kicking” zijn.  


Releasedatum: 24 mei 2019 Cooking Vinyl / V2

Website: https://www.mikescottwaterboys.com/

The Waterboys live:

24-08 AMSTERDAM: Once in a Blue Moon Festival

Faye Webster - Atlanta Millionaires Club



De nog maar eenentwintigjarige talentvolle singer-songwriter Faye Webster is met Atlanta Millionaires Club al toe aan haar derde album. Op haar zestiende debuteerde ze met het in eigen beheer uitgebrachte americana album Run & Tell, met naast eigen nummers een cover van Springsteens Dancing in the Dark. Op dit album is ze nog duidelijk op zoek naar een eigen geluid. Dat eigen geluid begint op haar titelloze tweede album gestalte te krijgen en dat ze nu definitief gevonden lijkt te hebben. Webster komt uit een zeer muzikale familie, zo was bijvoorbeeld haar opa een Texaanse bluegrass gitarist, vandaar de countryinvloeden. Ze vertoefde ook geruime tijd in hiphopkringen en is geluidtechnisch Aaliyah haar belangrijkste invloed. Hierdoor klinkt regelmatig moderne R&B door in haar liedjes. De relaxte opener Room Temperature klinkt of je naar een moderne uitgave van De Kilima Hawaiians zit te luisteren, een gevoel wat zeker versterkt wordt als je online de bijbehorende video bekijkt. De steelgitaar speelt dus een belangrijke rol, maar ook de regelmatig subtiel aanwezige Wurlitzer. Spil in het geheel is echter de veelal lome stem van Webster. De liedjes zijn allen erg persoonlijk, die veelal over hartzeer en andere liefdesperikelen gaan. In eerste instantie was Webster bang om het beestje bij de naam te noemen, maar liet dat idee uiteindelijk varen. Prijsnummer Jonny gaat dus daadwerkelijk over een jongen die zo heet. Een liedje waarin ze zichzelf erg kwetsbaar opstelt : “Jonny, do you see what you’re doing? What you’re making me think about? This wasn’t supposed to be a love song, but I guess it is now.”. Het kent een sublieme opbouw, waarvoor zelfs strijkers uit de kast gehaald worden en de kers op de taart aan het slot de saxofoon is. De eerste helft van de songs neigt meer naar country en de andere naar moderne R&B. Helaas beschik in niet over de credits, maar haar geweldige begeleiders zijn een absolute meerwaarde. Hopelijk begeleiden ze Webster als ze op 31 mei optreedt op het Best Kept Secret Festival en het verslavende Atlanta Millionaires Club wordt voorgesteld.  

Releasedatum: 24 mei 2019 Secretly Canadian

Website: https://www.fayewebster.com/

Faye Webster live:

31-05 HILVARENBEEK: Best Kept Secret Festival


Jimmie Vaughan - Baby, Please Come Home



Halverwege de jaren zeventig kreeg Jimmie Vaughan bekendheid  met de door hem opgerichte groep the Fabulous Thunderbirds. Deze groep bekwaamde zich vooral in de gruizige roadhouse blues en R&B. Een decennium later begon Vaughan ook soloplaten uit te brengen. Net als de nu furore makende Hamish Anderson is hij beïnvloed door de drie Kings, Freddie, B.B. en Albert. Zijn jongere, tragisch verongelukte broer Stevie Ray Vaughan bereikte een veel grotere bekendheid, maar diens  muziek kon mij maar matig bekoren. Het gitaarspel van de tegen de zeventig lopende Vaughan is in de loop der jaren steeds subtieler en relaxter geworden. Acht jaar moesten de fans wachten op het nieuwe studioalbum, Baby, Please Come Home. Bij beluistering valt meteen de enorme bevlogenheid en spelvreugde op. Het album bevat een uitgekiende collectie van standaardwerk uit de R&B. Vanaf de opener en titelnummer wordt de luisteraar volledig ingepakt. Vaughan en zijn uitstekende begeleiders vertolken composities van minder bekende en bekende artiesten als T-Bone Walker (I’m Still in Love with You) en Jimmy Reed ( Baby’s What’s Wrong). Bekendste naam is Fats Domino, die samen met Dave Bartholomew So Glad schreef. De nu bijna honderdjarige Bartholomew is geen bekende voor het grote publiek, maar speelde een belangrijke rol in de geschiedenis van de R&B. Voor de degenen, die geen genoeg van deze muziek kunnen krijgen, van hem is in de jaren negentig een schitterende compilatie verschenen, The Spirit of New Orleans, The Genius of Dave Bartholomew. Maar voorlopig zal dit ijzersterke Baby, Please Come Home voor het nodige luisterplezier gaan zorgen, daar ben ik zeker van. 

Theo Volk

Releasedatum: 17 mei 2019 The Last Music Company

Website: https://www.jimmievaughan.com/

Swinder - Nosk



Reeds vier jaar terug verscheen in samenwerking met Matthijs van Duijvenbode (o.a. Douwe Bob, Tangarine) hun gelijknamige debuutalbum op het Excelsior label. Een album vol veelal autobiografische liedjes over gebroken harten, kapotte klokken, drank, landbouw en werkloosheid. Zelf omschrijven ze hun muziek als Skik meets Big Star. Vooral de vergelijking met het Drentse Skik, de voormalige groep rondom Daniël Lohues, ligt voor de hand. Beide groepen zingen in het dialect van hun streek. Even leek het erop dat het debuut geen vervolg zou krijgen, veroorzaakt door een writer’s block en onderlinge verdeeldheid over de muzikale koers. Na het beëindigen van de samenwerking met Excelsior staat men voor de keuze stoppen of doorgaan. Na een korte afkoelperiode besluit men om door te gaan. Via Excelsior groeide door de jaren heen onderling contact met Tim Knol. Anderhalf jaar terug bracht de groep een bezoekje aan de studio in Hoorn van muziekfreak Knol. Deze muzikale speeltuin maakte de heren weer enthousiast om een album te gaan maken. Nosk is het Groningse woord voor  doodstil in de natuur. Het is misschien het enige woord waarvoor ik als Brabander het Groningse woordenboek nodig had. De opmerking van een Amsterdammer in het persbericht “Ik doe gewoon net alsof het Zweeds is” vind ik dan ook schromelijk overdreven. Bovendien kan men de teksten terugvinden in het keurig verzorgde tekstboekje. Af en toe hebben die teksten van zanger Bas Schröder iets nostalgisch voor mij. Zoals Oosterpaark, waarin hij zingt over Camel zonder filter en Douwe Egberts roodmerk. De liedjes zijn minder autobiografisch dan op het debuut. Zo gaat de aanstekelijke opener  Elke Dag tot de Nacht over eenzaamheid. Verder thema’s als de liefde en vastklampen en loslaten. Men zoekt tekstueel meer de verdieping dan op het debuut. Veelal beweegt men zich in het popidioom, maar in het fraaie Mörgen Wordt t Licht en Hongerkruud roept men de vakkundige hulp in van blazers en strijkers van het Noordpool Orkest. Nosk is het fraaie en overtuigende bewijs dat men er juist aan heeft gedaan om door te gaan.  

Theo Volk

Releasedatum: 13 mei 2019 Eigen beheer

Website: http://www.swinder.nl/

Swinder live:

17-05 GRONINGEN: Vera, albumpresentatie
01-06 GRONINGEN: Simplon

Eliza Carthy - Restitute



Bij folkliefhebbers is de eigenzinnige Eliza Carthy een grote naam. Ze is de dochter van Norma Waterson en Martin Carthy, de man die onder anderen Bob Dylan en Paul Simon beïnvloedde. Sinds het begin van de jaren negentig is Eliza al actief in de folkmuziek, zowel traditioneel als meer experimenteel. Twee jaar terug verraste Eliza met haar Wayward Band met het fraaie, avontuurlijke Big Machine. De titel Restitute, haar eerste soloalbum in veertien jaar, is gekozen omdat de opbrengsten van de gelimiteerde versie ervan bestemd zijn voor de leden van haar Wayward Band. Die gelimiteerde uitgave bevat een tweede cd met een audio book van The Announcer’s Daughter, waarvoor Eliza samen met Ben Seal de muziek schreef. Samen met Seal (Urban Farm Hand) produceerde ze ook Restitute, opgenomen in Eliza’s slaapkamer in het pittoreske Robin Hood's Bay, North Yorkshire. Op dit zeer pure traditionele folkalbum kreeg ze naast van Seal hulp van haar vader Martin, Jon Boden (ex-Bellowhead), Dave DeLarre en Ben Somers. Een van de hoogtepunten vormt The Leaves in the Woodland van de tragisch aan zijn einde gekomen Peter Bellamy. Het nummer is afkomstig van de klassieker The Transports, waaraan haar ouders, maar ook grote namen als June Tabor en Dave Swarbrick meewerkten.  Het album eindigt met de bekende Ierse traditional The Last Rose of Summer, waarvan de tekst geschreven werd door de Ierse dichter, liedjesschrijver en zanger Thomas Moore. Helter Skelter is trouwens geen cover van de bekende Beatles song, maar van The Pankhurst Athem.  Liefhebbers van pure, traditionele folk zullen meer dan waarschijnlijk aangenaam verrast worden door Restitute.           


Theo Volk

Releasedatum: 10 mei 2019 Topic Records

Website: http://www.eliza-carthy.com/

Our Native Daughters - Songs of Our Native Daughters



Begin mei is voor de meeste Nederlanders een tijd van bezinning en het vieren van de vrijheid. Het album Songs of Our Native Daughters is een uitstekend hulpmiddel om dat mee te doen. De supergroep Our Native Daughters bestaat uit de gelouterde zangeressen Rhiannon Giddens, Amythist Kiah, Leyla McCalla en Allison Russell. Het album kwam onder mijn aandacht dankzij een uiterst lovende recensie in Popmagazine Heaven. Het repertoire behandelt vooral slavernij en discriminatie, men voert zowel bestaand als eigen werk uit. Zo is er een fraaie cover te vinden van Bob Marleys Slave Driver. Maar ook het door Allison Russell geschreven Quasheba, Quasheba. Allison leerde haar biologische vader (uit een gezin van 13 kinderen) en diens familie pas op haar dertigste kennen. Quasheba blijkt een verre voorouder van Allison te zijn. Ze werd vanuit Ghana als slavin naar Grenada verscheept en ter werk gesteld op een suikerbonenplantage. Meermaals werd ze doorverkocht en verkracht en de daar uit geboren kinderen werden haar afgenomen en doorverkocht. Zoals we van Smithsonian Folkways gewend zijn worden alle songs uitvoerig toegelicht in het zesendertig pagina’s tellende boekje. Het album werd geproduceerd door Dirk Powell en Rhiannon Giddens in Powells studio Cypress House Studio.  
  
Theo Volk

Releasedatum: 22 februari 2019 Smithsonian Folkways

Website: https://folkways.si.edu/songs-of-our-native-daughters

Hamish Anderson - Out of My Head



Een paar weken terug was Hamish nog met Garry Clarke jr op tournee in zijn geboorteland Australië. Sinds het verschijnen van zijn fantastische debuutalbum Trouble gaat het hem duidelijk voor de wind. Een album waar ik in 2016 bijzonder enthousiast over was, het haalde zelfs mijn top 10 van dat jaar. Een album wat meteen bij me binnenkwam. De opvolger Out of My Head is hierop geen uitzondering. Geen wonder, want het is opgenomen met dezelfde ervaren producer Jim Scott (oa Tom Petty, The Tedeschi Trucks Band en Wilco) en een aantal dezelfde muzikanten. Net als op het debuut horen we vooral blues en rock. En opnieuw is er een opvallende rol voor het orgel weggelegd, naast het uitstekende gitaarspel van Anderson uiteraard. In 2016 schreef ik al dat Anderson een grote zou worden, Out of My Head onderschrijft die stelling volledig. In de herfst zal hij gelukkig weer live in Nederland te zien zijn, want op het podium is hij nog indrukwekkender.  


Theo Volk

Releasedatum: 3 mei 2019 Eigen beheer

Website: http://www.hamishandersonmusic.com/

Hamish Anderson live:

03-10 ZAANDAM: Podium de Flux
04-10 DORDRECHT: Bibelot Poppodium


Liberati Quartet - Countertime



Het leven in vrijheid is een groot goed. Vandaag herdenken we de velen die daarvoor in het verleden de grootste prijs betaalden. Een stad die aan het begin van de Tweede Wereldoorlog door hevige bombardementen zwaar getroffen werd was Rotterdam. Deze bruisende stad vormt tegenwoordig de thuisbasis van het jonge, internationale jazzkwartet Liberati Quartet, die elkaar kennen van Codarts. Jazz een genre dat door het geïmproviseerde karakter bij uitstek symbool staat voor muzikale vrijheid. Het kwartet is vernoemd naar de Italiaanse gitarist en schrijver van op een na alle composities op hun debuutalbum Countertime, Edoardo Liberati. En hoe toepasselijk, liberati betekend in het Nederlands bevrijd. Verdere leden zijn de Belgische drummer Dennis Baeten en de Nederlanders Marijn van de Ven en Jesse Schilderink. Van de Ven is contrabassist en schrijver van Grand. Tenorsaxofonist Schilderink maakte al furore met de Nederlands-Duitse band De Raad van Toezicht, van wie ik eind vorig jaar het uitstekende album 84 recenseerde. Liberati Quartet werd december 2015 opgericht en won reeds in 2017 de prestigieuze Erasmus Jazz Prijs. Een prijs die aangeeft dat jazz erg leeft in Rotterdam. Het leverde in het vorige decennium al een bijzondere band op als Monsieur Dubois, die net als het Liberati Quartet danselementen en rockende grooves aan hun muziek toevoegde. Countertime bevat een fascinerende mix van moderne en de meer traditionele jazz uit de jaren zestig van grootheden als Dexter Gordon, John Coltrane en Thelonious Monk. Het leidde tot een eigen unieke sound. Met Countertime lijkt me een internationale doorbraak niet uitgesloten. Tot slot een saillant detail, het album wordt uitgebracht op de dag dat ooit in Nederland de Tweede Oorlog begon.   

Theo Volk  

Releasedatum: 10 mei 2019 Eigen beheer

Website: http://www.liberatiquartet.com/

Liberati Quartet live:

04-05 ANTWERPEN: De Muze
10-05 ROTTERDAM: De Doelen, album releaseconcert
12-05EINDHOVEN: Paviljoen Ongehoorde Muziek
15-05 BRUSSEL: Cafe des Minimes
16-05 LUXEMBURG: De Gudde Wellen
17-05 NIVELANGE (FR): Le Gueulard
18-05 PARIJS: 38 Riv Jazz Club
19-05 BRUSSEL: La Machine
28-05 DEN HAAG: Café September
21-06 DELFT:  Midsummerjazz
05-07 ROTTERDAM: De Machinist, North Sea Round Town
17-07 AMSTERDAM: Bimhuis Session


She Keeps Bees - Kinship



Vreemd dat het duo She Keeps Bees uit Brooklyn nooit eerder op mijn muzikale pad kwam. Sinds 2006 brengen ze al albums uit, Kinship is intussen hun vijfde. Voorgaande werkstukken kregen al ruimschoots positieve aandacht van de pers. Zo noemde The Guardian hen al “the White Stripes in reverse”. Ook door collega’s werden ze op juiste waarde geschat, collega Sharon van Etten was te horen op de alom geprezen voorganger Eight Houses. Op die eerste platen was er regelmatig plaats voor vervormde gitaren, die op Kinship moeten wijken voor een ander muzikaal palet. Nu heersen hypnotiserende orgels, keyboards, strijkers en strakke drumpatronen. Middelpunt blijft echter de fantastische zang van Jessica Larrabee, die haar man Andy LaPlant ooit leerde drummen. Het nieuwe geluid is over het algemeen meer ingetogen dan op de voorgangers, maar wat mij betreft ook meer intrigerend.  Persoonlijke favoriet is door de wonderschone zang en feeërieke toetsenspel Queen of Cups. Het zou me totaal niet verbazen als het duo met het nieuwe geluid op Kinship veel nieuwe zieltjes gaat winnen, maar ook zal gaan opduiken in jaarlijstjes van critici en muziekliefhebbers. 

Theo Volk

Releasedatum: 10 mei 2019 BB Island / De Konkurrent

Website: https://shekeepsbees.com/


Rhiannon Giddens - There Is No Other



Een fenomenale, veelzijdige zangeres als Rhiannon Giddens behoeft natuurlijk geen verdere introductie. Haar eerste twee albums Tomorrow Is My Turn en Freedom Highway konden rekenen op lovende kritieken. Op haar derde album There Is No Other is een belangrijke rol weggelegd voor de klassiek getrainde jazzmuzikant en multi-instrumentalist Francesco Turrisi. Samen verkennen ze de gospel, jazz, blues, country en folk en doen daarbij Amerika, Europa, Afrika en de Arabische muziekwereld aan. Het repertoire is erg gevarieerd, traditional Little Margaret vereeuwigde Giddens al eerder op het debuutalbum Dona Got a Ramblin’ Mind van Carolina Chocolate Drops. Maar men covert bijvoorbeeld ook Black Swan van Nina Simone. Het reeds vrijgegeven I’m on  My Way schreef ze samen met producer Joe Henry. Het album werd in slechts vijf intensieve opnamedagen vastgelegd in Dublin, de woonplaats van Turrisi. Het duo stelde het album reeds tijdens een elf dagen durende toer in maart in Ierland voor. Niet zo heel vreemd, want Giddens heeft een huis in Limerick en was getrouwd met de Ierse muzikant Michael Laffan. 3 december zijn ze live te zien in TivoliVredenburg en 10 december in De Duif in Amsterdam. 

Theo Volk

Releasedatum: 3 mei 2019 Nonesuch

Website: https://www.rhiannongiddens.com/

A.A. Bondy - Enderness



De mysterieuze Auguste Arthur Bondy is eindelijk acht jaar na het verschijnen van het uitstekende Believers terug met zijn vierde album Enderness. Na al die jaren blijkt Bondy nog steeds geen lachebekje zoals mijn collega Rein van den Berg al concludeerde in zijn recensie voor Johnny’s Garden. In tien meeslepende, onder de huid kruipende liedjes weet hij de luisteraar met gemak aan zich te binden. Een van de fraaiste releases van 2019 tot nu toe.  

Theo Volk

Releasedatum: 10 mei 2019 Fat Possum Records

Website: https://www.aabondy.co/

A.A. Bondy live:

23-05 Charlatan, Gent (B)
25-05 Paradiso, Amsterdam (London Calling)
02-06 KulturA, Luik

Claude Fontaine - Claude Fontaine



Haar naam is van Franse origine, maar Claude Fontaine is geboren en woonachtig in Los Angeles. Ze woonde echter een periode in Londen met een gebroken hart, nabij Portobello Road. Op een dag liep ze op Portobello Road een van de oudste, onafhankelijke platenzaken van Londen, Honest Jon’s binnen. Daar ontdekte ze oude Jamaicaanse platen van het Studio One, Trojan en Treasure Isle label, maar ook Braziliaanse muziek. Claude over die periode : “I wandered in one day and from the first moment I was under a spell, I was transfixed. I’d go in there daily and have them play me every record in that store probably to the point of driving them completely mad! But I had fallen in love …”. Spoedig erna besloot ze om zelf een album met haar eigen liefdesliedjes in Jamaicaanse en Braziliaanse stijl te gaan maken, gezongen met haar kenmerkende zuchtstem à la Jane Birkin. De a-kant van haar debuutalbum Claude Fontaine bevat vijf reggae/dub nummers zoals we die kennen uit de jaren zeventig en die staan als een huis. Ze kreeg hulp van niet de minsten, zoals gitarist Tony Chin (oa King Tubby en Dennis Brown) en bassist Ronnie McQueen van Steel Pulse. Ook de bezetting voor de Braziliaanse b-kant is imponerend. Onder hen de legendarische Braziliaanse percussionist Airto Moreira (oa Miles Davis, Return to Forever, Weather Report), maar ook de niet zo bekende, maar fantastische gitarist Fabiano Do Nascimento (Mia Doi Todd), van wie ik vier jaar geleden zijn album Dança Dos Tempos recenseerde. Met zo’n sterrenbezetting was het onmogelijk een slecht album af te leveren. De hoes met daarop een papegaai is goed gekozen, het symboliseert het heerlijk tropische karakter van de muziek. Claude Fontaine is een verrassend sterk debuut, wat mij zeer snel overtuigde. 

Theo Volk

Releasedatum: 26 april 2019 Innovative Leisure

Website: www.facebook.com/Claude-Fontaine-56934867323/

SOAK - Grim Town



Op haar achttiende werd de Noord-Ierse singer-songwriter Bridie Monds-Watson als een van de jongste ooit genomineerd voor de prestigieuze Mercury Prize voor haar debuutalbum Before We Forgot How to Dream. Reeds op haar veertiende ging ze mee op pad met Chvrches en werd datzelfde jaar genomineerd voor de BBC sound of 2015. Haar debuutalbum werd door The Guardian kernachtig omschreven als “'a vivid portrait of teenage deep-thinking”. We zijn intussen vier jaar verder en verschijnt nu Grim Town, waarop ze transformeert van een jonge eenzame singer-songwriter naar een stoere art-pop liedjesschrijver. In opener “All Aboard” kondigt haar opa Fabien de reis naar Grim Town aan. Een reis die alleen bestemd schijnt te zijn voor de kwetsbare mensen in onze samenleving zoals de eenzame, gedesillusioneerde en de treurende. Gepensioneerde zoals ik dienen het treinstel onmiddellijk te verlaten, maar dat weiger ik uiteraard. Grim Town is namelijk een treinreis met een regelmatig wisselend landschap. De luisteraar wordt getrakteerd op aanstekelijke, goed in het gehoor liggende liedjes als de reeds verschenen single Knock Me Off My Feet. Maar ze overtuigt net zo gemakkelijk in relaxte nummers als Fall Asleep, Backseat en ingetogen liedjes als I Was Blue, Technicolour Too. Binnenkort komt Bridie naar de lage landen om Grim Town te promoten.

Theo Volk
   
Releasedatum: 26 april 2019 Rough Trade / DeKonkurrent

Website: http://www.soakmusic.co.uk/

SOAK live:

19-05 BRUSSEL: Botanique – Rotonde
20-05 AMSTERDAM: Bitterzoet

Nicolette MacLeod - Love and Gold



De in Glasgow woonachtige Schotse singer-songwriter Nicolette MacLeod startte haar professionele muzikale carrière al op haar achttiende om haar studie aan The Royal Conservatoire of Scotland te kunnen bekostigen. Ze schrijft reeds lang muziek voor het theater en dans. Een aantal jaren woonde ze in Brighton samen met Willkommen Collective-leden Kristin McClement, Tom Cowen, Jacob Richardson en Bea Sanjust. Uiteindelijk trad ze ook toe tot deze groep. Daarnaast is ze in de herfst van 2017 medeoprichter van het gezelschap ICEBERG. Al ruim tien jaar werkt ze ook gestaag aan een solocarrière, waarbij ze al opende voor bekende namen als The Leisure Society, The Irrepressibles en Karine Polwart. Haar repertoire bestaat uit een mix van eigen werk en traditionele folk, voornamelijk afkomstig van de Britse eilanden. Love and Gold is haar debuutalbum. De titel is afkomstig van een gedicht van Edwin Waugh, wat ze op muziek zette, maar wat niet op het album terechtgekomen is. Onder de eigen composities bevindt zich het waargebeurde 1919. Het beschrijft de scheepsramp van het stoomschip Iolaire op 1 januari 1919 nabij het eiland Lewis. Aan boord bevonden zich soldaten die terugkwamen na afloop van de eerste wereldoorlog. Tweehonderd passagiers verdronken, tweeëntachtig overleefden de ramp. Veertig ervan werden gered door één man, John MacLeod (geen familie). Haar opa was afkomstig van dit eiland. Vorig jaar bezocht Nicolette Lewis en schreef het liedje kort erna. Onder de traditionals bekende composities als Down by the Sally Gardens en She Moved Through the Fair, die ze allemaal zelf arrangeerde. Ze nam alle composities geheel eigenhandig op in twaalf dagen. Het was vooral haar gevoelige, heldere stem die me meteen aantrok. 
           
Theo Volk

Releasedatum: 6 april 2019 Ursaluna

Website: https://nicolette.me/

Kelly Finnigan - The Tales People Tell



Hoe belangrijk goede genen zijn bewees Mathieu van der Poel gisteren door op magistrale wijze de Amstel Gold Race te winnen. Ook bij zanger en multi-instrumentalist Kelly Finnigan zit dat wel snor, want hij is de zoon van Mike Finnigan. Mike Finnigan is een legendarische toetsenist en vocalist die samenwerkte met veel grote namen. Zo was hij bijvoorbeeld in 1968 al te horen op een van de grootste klassiekers uit de populaire muziek, Electric Ladyland van The Jimi Hendrix Experience. De zevenendertigjarige Kelly beschikt intussen ook al over een bak aan ervaring. Meer dan een decennium maakt hij reeds deel uit van de soulband Monophonics, door de legendarische producer en Stax labeleigenaar Al Bell, bestempeld als een van de beste live soulacts ooit. Daarnaast was Finnigan ook actief als liedjesschrijver, geluidstechnicus en producer. Hij was toe aan een nieuwe uitdaging en dat is zijn eerste soloalbum The Tales People Tell geworden. Verwacht geen schokkend, vernieuwend album : “I’m not looking to reinvent the wheel. I just want to remind people why the wheel was such a good invention in the first place”. Finnigan put vooral uit traditionele bronnen als de soul, gospel, doowop en r&b. Liedjes die met name de liefde als onderwerp hebben. Deze retrosoul lijkt vooral geschikt voor liefhebbers van Lee Fields en Durand Jones en daarnaast ook wel voor liefhebbers van Mayer Hawthorne, Leon Bridges en Nick Waterhouse.  

Theo Volk

Releasedatum: 26 april 2019 Colemine Records / De Konkurrent

Website: https://www.kellyfinnigan.com/

Tim Knol & Blue Grass Boogiemen - Happy Hour



Tim Knol is nog geen dertig maar heeft al een imposante staat van dienst. Het begon allemaal met zijn eerste hit Sam. Hij stond als jongeling op alle grote festivals. Hij is van vele markten thuis, naast zijn solocarrière speelt hij in garageband The Miseries en is een verdienstelijk fotograaf. In zijn eigen MI5 Studios, gevestigd in een zeventiende eeuws pand in de binnenstad van Hoorn, maakt hij samen met Jeroen Tenty en Eric Lensink muziek voor films, reclames en documentaires. Bovendien produceert hij daar ook geregeld albums, zo ook Happy Hour met het zeer ervaren bluegrass kwartet Blue Grass Boogiemen, al dertig jaar een begrip in de rootsmuziek. In 2002 was Tim elf toen hij door zijn vader meegenomen werd naar Blue Highways Festival in Utecht en het kwartet grote indruk op hem maakte. Enige jaren later kreeg Tim lokale bekendheid en als Blue Grass Boogiemen in die tijd in Hoorn speelde werd Tim steevast op het podium gevraagd om mee te zingen. Het groeide uit tot een grote vriendschap. De samenwerking werd vorig jaar serieus na een optreden op het uitverkochte roots festival Once in a Blue Moon in Amsterdam. Het was al jaren de bedoeling om eindelijk samen een plaat te maken. Samen of afzonderlijk schreef hij met mandolinespeler Arnold Lasseur liedjes en een cover, Pain in My Heart. Vanaf opener Crying Shame raast men voornamelijk in een hoge versnelling met hoorbaar spelplezier door het dozijn liedjes. Tims stem lijkt speciaal geschapen voor deze muziek, regelmatig maakt hij op inventieve wijze gebruik van zijn kopstem. Deze heren lijken niet uit ons koude kikkerlandje te komen maar uit de Appalachen. Tim voelt zich als een vis in het water in dit genre, het lijkt me van zelfsprekend dat deze samenwerking met Blue Grass Boogiemen een vervolg gaat krijgen.  
     
Theo Volk

Releasedatum: 10 mei 2019 I Love My Label / Excelsior

Website: https://www.timknolofficial.com/

Tim Knol & Blue Grass Boogiemen live:

21 april op Paaspop, Schijndel
11 mei in de Amstelkerk, Amsterdam (albumpresentatieshow)
24 mei op Klomppop, Ovezande
25 mei op Sniester, Den Haag
7 juli in het Vondelpark, Amsterdam
20 juli op de Zwarte Cross, Lichtenvoorde
28 juli bij Zomer op het Plein, Alkmaar
20 augustus op Stortemelk, Vlieland
25 augustus op Terug Naar Tiengemeten, Tiengemeten
18 oktober in ‘t Beest, Goes
26 oktober in Fluor, Amersfoort
27 oktober in De Amer, Amen
30 oktober in TivoliVredenburg, Utrecht
1 november in De Meester, Almere
2 november in de Gashouder, Dedemsvaart
3 november in Rotown, Rotterdam
8 november in 013, Tilburg
15 november in Hedon, Zwolle
16 november in Cacaofabriek, Helmond
28 november in Der Aa-Theater, Groningen
29 november in Burgerweeshuis, Deventer
30 november in het Patronaat, Haarlem.


LÉVI - As I Am



Op 5 april presenteerde zangeres Lévi Cox in het PAARD in Den Haag haar debuut EP As I Am. Lévi is drieëntwintig lentes jong en studeerde vorig jaar af aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag als jazz zangeres. Ze laat zich inspireren door uiteenlopende artiesten als Lizz Wright en Sarah Vaughan en compositorisch door iemand als Jessie J. As I Am bevat vijf bijzonder fraaie soulvolle liedjes, waarin ze zichzelf letterlijk en figuurlijk blootgeeft. Al na de korte opener Air was ik volledig verkocht door haar prachtige, gevoelige stem, het bijzonder fraaie gitaarspel en heerlijk achtergrondkoortje. In de vijf liedjes zijn invloeden te horen uit pop, jazz, soul en funk. Ze handelen over een aantal belangrijke momentopnames uit haar nog jonge leven, zowel diepe dalen maar gelukkig ook mooie momenten. Lévi schreef de vijf liedjes samen met haar gitarist en toetsenist Niels Onstenk en verzorgde ook zelf de arrangementen. Persoonlijke favoriet is de ingetogen afsluiter Giving Up Love, waarin haar stem diep bij me binnenkomt. Ik kijk nu al met zeer grote belangstelling uit naar een volgende release.   

Theo Volk

Releasedatum: 5 april 2019 Eigen beheer

Website: https://www.levi-music.com/


Ralph de Jongh - Bluezy: Live @ Bluezy Radio Station



Vorige week zaterdag gaf Ralph een instore op Record Store Day bij Joop van Gool van Roots Mail Music Mail in Breda. Tot mijn grote verrassing was hij niet alleen en had Ewa Pepper (viool) en Freek Prins (cajon) meegenomen. Met veel enthousiasme bracht men een uitstekende set. Na afloop had Ralph nog een verrassing in petto, het nieuwe album Bluezy. Inmiddels al zijn derde album dat dit jaar gaat verschijnen. Op 27 april zal ook de wereldwijde release van Quantum verschijnen, een album met maar liefst tweeëndertig nieuwe nummers en een totale speelduur van ruim vijf uur. Daarnaast ook nog Live @ the Theatre opgenomen in het theater van Berensteyn met zijn trio, dat verder bestaat uit Nico Heilijgers en Marcel Wolthof. Ook Bluezy is een livealbum, opgenomen op Valentijnsdag tijdens een uitzending van Bluezy Radio Station. Op de hoes staat een sieraad afgebeeld wat Ralph draagt. Hij heeft het gekregen van Max Joosten die dat gekregen heeft van een goede Indiaanse vriend in Canada. Max blijkt een aantal jaren in de Indiaanse Canadese gemeenschap gewoond hebben. Max is ook duidelijk aanwezig op Bluezy, net als Ewa Pepper en Freek Prins. Alle drie goede vrienden van Ralph. Max begeleidt Ralph regelmatig en brengt hem dan vaak veilig thuis van concerten. Freek kent hij intussen zeven jaar sinds hij een keer bij Freek thuis speelde op een verjaardagsfeestje. Beiden zijn trouwens van huis uit loodgieter. Sinds een paar jaar speelt Ralph ook zeer regelmatig met Ewa, met wie hij een bijzondere chemie heeft. Samen namen ze twee jaar geleden het schitterende Breath of Live op. Op Bluezy speelt men onder anderen een vijftal nummers van Quantum, die door de aanwezigheid van Max en Ewa een ander karakter krijgen dan op die plaat. Men opent rustig met de slow blues Ache. Vanaf Blue gaat men volledig los. Wat vooral opvalt is dat men uitstekend speelt men dynamiek. Ralph geeft zijn begeleiders volledig de ruimte en dat betaald zich dubbel en dwars uit. Het vioolspel van Ewa is vaak subtiel, veelzijdig en fenomenaal. Deze klassiek geschoolde, cum laude afgestudeerde Poolse violiste voelt zich als een vis in het water als ze mag improviseren. Ook Max gooit zijn ziel en zaligheid in zijn mondharmonicaspel, vooral in Stereo Bluesharp. En Freeks cajonspel is het perfecte bindmiddel. Het absolute kookpunt wordt uiteindelijk bereikt in afsluiter Honky Baba van dit ruim achtenzeventig minuten durende fantastische optreden. Dat Ralph op de binnenhoes schrijft “With these guys and doll I’ll travel many a mile all through out the universe. Gimme some more.” verbaast mij dan allerminst, want dit zijn muzikanten in topvorm.

Theo Volk

Releasedatum: 27 april 2019 Eigen beheer

Website: https://ralphdejongh.com/

Heather Woods Broderick - Invitation



I left that candle burning
When do you wanna go down to the storming ocean?
I dreamt it took me last night
Into the depths of the darker side of light
I accept the invitation
I accept

Zo luidt de tekst van de titelsong van Invitation, het derde album van de Amerikaanse singer-songwriter Heather Woods Broderick. Broderick onderzoekt op Invitation haar meer sombere, droefgeestige kant. Net als de titelsong lijken My Sunny One en These Green Valleys tekstueel voort te komen uit een droom. Ook muzikaal heerst er vaak een dromerige sfeer, gecreëerd door synthesizers en door haar ingetogen zang. Haar muziek is niet duidelijk in een hokje te plaatsen, je hoort invloeden uit de folk, americana, maar ook neoklassiek. Broderick is een multi-instrumentalist, die hier gebruik maakt van akoestische en elektrische gitaren, orgel, synthesizers, fluit en cello. Ze wordt onder anderen bijgestaan door haar broer Peter (oa Horse Feathers). De fraaie strijkersarrangementen voor Slow Dazzle, Quicksand en My Sunny One zijn van de hand van Ryan Francesconi (Alela Diane). De elf meeslepende songs kruipen snel onder de huid, absoluut een aanrader.    

Theo Volk

Releasedatum: 19 april 2019 Western Vinyl / De Konkurrent

Website: http://www.heatherwoodsbroderick.com/

Hans Fredrik Jacobsen - ØRE



De ervaren Noorse multi-instrumentalist Hans Fredrik Jacobsen is vooral bekend als fluitist, die op ruim honderd albums van anderen speelde. In 1995 bereikte hij een miljoenen publiek, doordat hij de penny whistle bespeelde op Nocturne van Secret Garden, dat toen voor Noorwegen won. De meeste bekendheid vergaarde hij echter samen met zijn vrouw Tone Hulbækmo met wie hij in 1988 de prestigieuze Spellemannprisen won. Ook maakte hij deel uit van Kalenda Maya, een groep die Middeleeuwse muziek speelt. ØRE is inmiddels zijn vierde soloalbum waarop hij onder anderen hulp krijgt van zijn vrouw Tone, maar ook van zijn zoons Alf en Hans. Het experiment en improvisatie worden niet geschuwd op ØRE. De basis van het repertoire is folk, maar men maakt ook uitstapjes naar andere genres, zoals bijvoorbeeld in het jazzy Rett Fra Levra. Regelmatig heeft de muziek een kenmerkende Noorse ijle sfeer, vooral bewerkstelligd door de fluit, die ook incidenteel een Iers tintje aan de muziek geeft. Vijftien van de zeventien composities zijn instrumentaal. Helaas alleen in de opener en afsluiter zingt hij ook. Dat is enigszins jammer, want hij heeft een prettige stem. Maar toch weet het album mij voldoende te overtuigen.     
Theo Volk
Releasedatum: 19 april 2019 Grappa

Jade Bird - Jade Bird



Jade Elizabeth Bird is een bijzonder getalenteerde zangeres en liedjesschrijver van slechts eenentwintig lentes. In haar jeugd verhuisde ze regelmatig omdat haar vader militair is. Ze woonde onder andere in Londen,  Chesterfield, Mönchengladbach en Wales. Al die verhuizingen speelde een belangrijke rol in haar muziek, net als haar moeder, die een grote stimulerende invloed op haar had en heeft. Op haar achttiende studeerde ze af aan de fameuze BRIT School, een instituut voor talentvolle muzikanten en andere kunstvormen. Haar debuutep Something American kreeg in 2017 meteen lovende kritieken. Rolling Stone omschreef haar stem treffend als rauw en robuust. Ook de bekende producer Tony Visconti stak zijn grote bewondering niet onder stoelen en banken. De afgelopen jaren opende ze al voor First Aid Kit, Son Little en London Grammar en speelde op het bekende South by South West in Austin. In 2018 had ze hitjes met Lottery, Uh Huh en Love Has All Been Done Before. Begrijpelijk dat er door menigeen reikhalzend naar het debuutalbum Jade Bird werd uitgekeken. Van de grote mogelijkheden van haar stem worden op haar debuut optimaal gebruik gemaakt. Regelmatig is die zang uitbundig, zoals al bekend was van een liedje als Lottery. Veelal gaan haar liedjes over de hartzeer van de liefde, zonder dat het zoetsappig wordt. Overigens ben ik volkomen eens met de constatering in het persbericht : “Ze is onbevangen. Energiek. En positief. En dat zijn haar liedjes dus ook : onbevreesd, aanstekelijk, overtuigend en opportuun met de nodige goedmoedige bravoure.”. Helaas zijn er nog geen optredens in Nederland gepland, maar dat is volgens mij gewoon een kwestie van tijd.  
Theo Volk
Releasedatum: 19 april 2019 Glassnote Music

Stick in the Wheel: From Here: English Folk Field Recordings Volume 2



De laatste jaren maakt de Londense groep Stick in the Wheel furore met hun eigenzinnige kijk op folkmuziek. Daarnaast startten twee leden van de groep, Nicola Kearey en Ian Carter, twee jaar geleden het interessante project, From Here: English Folk Field Recordings. De opnameprocedure was telkens dezelfde, twee microfoons en geen overdubs. Veelal vonden de opnames bij de muzikanten thuis plaats en anders in een andere vertrouwde omgeving. Men bezocht een zeventiental muzikanten, waaronder bekende namen als Spiro, Sam Lee, Martin en Eliza Carthy. Maar ook minder bekende, maar zeker niet minder indrukwekkende muzikanten als Stew Simpson en Men Diamler. Het album werd geleverd met een groot uitklapbaar tekstvel, waarop zeer interessante achtergrondinformatie over de keuzes van de gezongen stukken en instrumentals te vinden was. Vanwege het grote succes verschijnt nu de opvolger From Here: English Folk Field Recordings Volume 2. Deze keer legden Nicola en Ian dertien bezoekjes af, wat resulteerden in veertien opnames. Uiteraard ook deze keer weer een enorm tekstvel met interessante achtergrondinformatie over de keuzes. Het repertoire varieert van een middeleeuwse opener als het door Nancy Kerr gebrachte Gan Tae the Kye/ Peacock Followed the Hen tot zeer recent. Zo werd The Almsgiver van Richard Dawson speciaal geschreven voor de vorig jaar verschenen film “This Liberty”. De oorspronkelijke versie werd gezongen door Marry Waterson, hier wordt het door Dawson zelf op indrukwekkende wijze a capella gebracht. Chris Wood koos voor de opener en titelsong van zijn album So Much to Defend. Daarnaast schitteren ook grote namen als Rachel Unthank en June Tabor. Folkliefhebbers die het vorige deel in de kast hebben staan zullen ongetwijfeld ook dit tweede deel gaan omarmen. Het album werd gelukkig gefinancierd door de EFDSS, English Folk Dance and Song Society en Arts Council England, die het grote belang van dit project onderkennen. Ik kijk nu al uit naar deel drie.
Theo Volk
Releasedatum: 12 april 2019 Eigen beheer

Daniel Norgren: Wooh Dang



Zijn vorige zes albums gingen op Alabursy na aan mij voorbij. Een ingetogen, thuis op een viersporenrecorder opgenomen album. Wooh Dang werd vorig jaar herfst opgenomen in een negentiende eeuwse boerderij, niet ver van Norgrens huis in zuidwest Zweden. Een locatie waar de tijd lang leek stil te hebben gestaan. Zelf omschreef Norgren de werkomgeving als : “The interior looked it hadn’t been touched for the past 80 years. I moved a lamp and it left a dark red ring on the pink tablecloth underneath…goldmine! The house was huge, full of good, inspiring mustiness, creaking wooden floors, scary old portrait paintings on the walls, and an old, black German piano which I used in all the songs.”. Dus echt een omgeving die garant zou moeten staan voor inspiratie. Het album werd in zijn geheel live analoog opgenomen op een zestiensporenrecorder. Er ontstond ter plaatse een geweldige chemie tussen Norgren en zijn band bestaande uit oude vrienden Anders Grahn (bas), Erik Berntsson (drums) en  Andreas Filipsson (guitar en banjo). Het plezier stond voorop en dat leidde tot een veelal relaxte opnamesfeer. Regelmatig maakte Norgren dankbaar gebruik van de aanwezige piano, zoals in het fraaie, ingetogen The Power. Tot mijn persoonlijke favorieten reken ik So Glad, het liefdesliedje The Day That's Just Begun en het Cooderiaanse When I Hold You in My Arms. Zwakke broeders zijn er echter op Wooh Dang niet te vinden. Heerlijk, zeer overtuigend album, mede dankzij de onderlinge chemie.
Theo Volk      
Releasedatum: 19 april 2019 Superpuma Records
Daniel Norgren live:
20-05 AMSTERDAM: Paradiso, grote zaal

Big Daddy Wilson - Deep in My Soul


De zestigjarige Wilson Blount is Amerikaan van geboorte, maar werd tijdens zijn militaire diensttijd in Duitsland verliefd op de blues en op een Duitse vrouw. Ondanks zijn grote heimwee bleef hij er wonen en begon als blueszanger door heel Europa te toeren. In de loop der jaren verbreedde hij zijn repertoire, naast Delta en Chicago blues, ook gospel, jazz tot zelfs reggae. Maar altijd gezongen op een soulvolle manier met zijn kristalheldere bariton. Deep in My Soul in inmiddels zijn dertiende album, die sinds 2009 op het Duitse Ruf label verschijnen. In het voorwoord op de binnenhoes verklaart hij dat het ontmoeten van Jim Gaines (oa Santana en Stevie Ray Vaughan) en andere betrokkenen tot een van de hoogtepunten van zijn muzikale carrière gerekend mag worden. Hij voelde zich direct thuis en werd als familie behandeld. Ook was het fijn om weer in eigen land op te nemen : “It was like a homecoming. To take it back home like this, back to my roots, was very sweet and special”. Het album werd naast in de Bessie Blue Studios voor een groot deel opgenomen in de wereldberoemde FAME Studios, waar in het verleden al grootheden als Aretha Franklin, Etta James, Duane Allman, Otis Redding, Wilson Picket en Solomon Burke opnamen. Die gemoedelijke sfeer  tijdens de opnamesessies hebben absoluut een positief effect gehad op het uiteindelijke eindresultaat. Uiteraard horen we  zoals gewoonlijk een heerlijke mix van soul, blues, funk tot aan reggae-invloeden in I Got Plenty. Deep in My Soul is misschien wel het meest geslaagde album in zijn fraaie oeuvre.   
Theo Volk               
Releasedatum: 19 april 2019 Ruf Records