Iron & Wine - Our Endless Numbered Days jubileumeditie



Ter gelegenheid van het feit dat het vijftien jaar geleden is dat Our Endless Numbered Days verscheen wordt er nu een luxe uitvoering van dit meesterwerk uitgebracht. Het album wordt aangevuld met acht niet eerder uitgebrachte demo’s. Sam Beam is een singer-songwriter, die bekend staat om zijn literaire, oprechte teksten, die altijd met zijn warme, gedempte stem worden gebracht. Liedjes waar de kracht zit in het subtiele en de puurheid. In een notedop, Our Endless Numbered Days is een album over het verstrijken van tijd en hoe weinig invloed je daarop kan uitoefenen.   Dit jaar zal Beam in juli en augustus samen met Calexico door Europa toeren, of Nederland aangedaan wordt is nog niet bekend.
Theo Volk
Releasedatum: 21 maart 2019 Sub Pop / De Konkurrent

The Young Gods - Data Mirage Tangram



De leden van de Zwitserse industriële rockband The Young Gods zijn intussen van middelbare leeftijd. Deze band uit de middeleeuwse stad Fribourg vernoemde zich halverwege de jaren tachtig naar de gelijknamige EP van Swans. Een van de pioniers op het gebied van sequencers en samples. In de jaren tachtig en negentig waren ze heel invloedrijk. Artiesten als Nine Inch Nails, The Edge en David Bowie op diens album Outside haalden duidelijk hun mosterd bij de Zwitserse band. Anno 2019 maken Franz Treichler (zang, harmonica, gitaar en elektronica), Bernard Trontin (drums en percussie) en Cesare Pizzi (elektronica) nog steeds relevante muziek. Na een stilte van maar liefst negen jaar verscheen vorige maand hun elfde album Data Mirage Tangram. Op het intrigerende album heersen vooral ambient soundscapes en pulserende elektronica. Een leuke toevoeging is de Supertramp- en  Ennio Morricone-achtige mondharmonica in Moon Above. De zeven composities variëren in lengte van zes tot elf minuten. Dat het trio nog springlevend is gaat het op 27 maart bewijzen in Paradiso.
Theo Volk
Releasedatum: 22 februari 2019 Two Gentlemen

Iris Penning - Liever Vieze Voeten



Gisteravond presenteerde de jonge Eindhovense singer-songwriter Iris Penning in een uitverkochte Natlab haar derde album Liever Vieze Voeten. Haar vorige twee, Droomverf en Spreken Met Suiker, werden al enthousiast onthaald. Een ervaren muzikante, want de afgelopen jaren trad ze meer dan duizend keer op. Vorig jaar werd haar bekendheid nog eens vergroot doordat ze meewerkte aan het nummer Step By Step van DROELOE, goed voor meer dan een miljoen views op YouTube. Haar vorige albums waren al fraai, maar haar nieuwste is een grote stap voorwaarts. Zelf omschrijft ze haar muziek als poëtische pop. Op Liever Vieze Voeten is gekozen voor een akoestische setting. Een belangrijke rol is weggelegd voor topproducer Gabriël Peeters, die voor een wonderschone inkleuring zorgt. De meeste van de poëtische liedjes worden ingetogen gezongen, een uitzondering is opener Alles Achter, waar even de zang uit haar tenen lijkt te komen. Nergens doen haar teksten gekunsteld aan en vormen een organisch geheel met de muziek. Teksten die vaak erg kernachtig zijn. In Niks aan de Hand komen regels voor als “liever snel geleefd dan weinig beleefd” en “ liever een fijn bestaan dan alles gedaan”.  Iris is in staat om met weinig woorden tot de essentie te komen. Muzikaal gezien is trouwens Niks aan de Hand de vreemde eend in de bijt op het album. Het bezit een heerlijke flow en de fluwelen saxofoon van Leon Steuns is hier de kers op de taart. Wonderschoon zijn vaak de cellobijdrages van Mirthe  de Jonge, bekend van haar medewerking aan de laatste twee albums van Björn van der Doelen. Zangeressen als Eefje de Visser, Wende, Maaike Ouboter en Aafke Romeijn bewezen al dat Nederlands gewoon geschikt is om in te zingen. Misschien is Iris Penning wel het beste voorbeeld. Oor recensent Hans van der Maas zette het album al op zijn shortlist van 2019, ik denk dat ik hem maar volg.   
Theo Volk
Releasedatum: 15 maart 2019 Eigen beheer


Matt Andersen - Halfway Home by Morning



Volharding loont wel degelijk. Matt Andersen heeft zijn huidige bekendheid te danken aan zo’n twee decennia keihard werken. Aanvankelijk optredend in kleine achterafzaaltjes wist hij met zijn imposante stem en podiumpresentatie luisteraars te overtuigen en deze zorgden door mond-tot-mondreclame voor het vergroten van zijn populariteit. Hier in Nederland deed vooral Johan Derksen een duit in het zakje door hem in VI op te laten treden en Matt zelfs thuis bij hem te laten overnachten. Intussen mag hij hier in Nederland optreden op festivals als Ramblin’ Roots en Moulin Blues. Ook werd hij intussen internationaal bedolven onder de nodige prijzen. Zijn laatste album Honest Man verkocht vooral in thuisland Canada erg goed. Dat album werd in maar liefst acht studio’s opgenomen, dat is nu praktisch beperkt tot een, The Henhouse Studio in Nashville. Deze studio vormde tijdelijk het tweede thuis van Matt. Hij beschrijft de sfeer tijdens het opnemen als buitengewoon gemoedelijk, wat duidelijk zijn weerslag heeft gehad op het eindresultaat. Net als op de voorganger schreef hij, op één na, alle liedjes met iemand anders. Met daaronder rijzende ster Amy Helm, dochter van de legendarische zanger/drummer Levon Helm van The Band. Amy is te horen in het heerlijke Something to Lose, vooral het orgel is hier onweerstaanbaar. Muziekliefhebbers, die net als ik van soulvolle achtergrondkoortjes houden komen hier volledig aan hun trekken. Koortjes die verzorgd worden door de onvolprezen McCrary Sisters. Maar ook de blazers vormen geregeld een belangrijk ingrediënt en daarnaast leidde Steve Dawson als producer alles in goede banen. Diens gitaar- en orgelspel zijn trouwens regelmatig om je vingers bij af te likken. Het was aanvankelijk niet de bedoeling dat  afsluiter Quarter on the Ground het album zou halen. Het liedje is een ode aan zijn overleden oom Tony. Matt nam het op met alleen The McCrary Sisters en was bedoeld als een emotioneel cadeautje voor zijn moeder. Zijn manager wist hem uiteindelijk toch te overtuigen het liedje ook met de buitenwacht te delen. Overigens is het album opgedragen aan oom Tony, zijn aller trouwste fan, die van al zijn albums vijf exemplaren kocht en vervolgens nooit uit het cellofaan haalde.  Gevraagd naar het waarom, antwoordde hij dan  “ooit worden ze veel geld waard”.  Het zeer soulvolle Halfway Home by Morning is intussen zijn tiende album en nu al mijn favoriete uit die reeks. Aanstaande woensdag komt de sympathieke zanger zijn album presenteren in TivoliVredenburg. Het publiek zal vooraf een half uur lang opgewarmd worden door de uitstekende Belgische singer-songwriter Dries Bongaerts. 
Theo Volk
Releasedatum: 22 maart 2019 True North Records
Matt Andersen live:
20-03 UTRECHT: TivoliVredenburg support act Dries

Louise Lemón - A Broken Heart Is An Open Heart



Half januari was de Zweedse zangeres Louise Lemón nog te zien op Noorderslag, het festival waar interessante, nog redelijk onbekende acts hun kunsten mogen vertonen. Haar debuutalbum Purge kon al rekenen op de nodige positieve kritieken. Op haar tweede album A Broken Heart Is An Open Heart kiest Lemón nog meer voor het experiment, zowel in de instrumentatie als in de productie. Het zijn geen liefdespijlen afgeschoten door Cupido die te zijn op de hoes. Integendeel , haar liedjes gaan vaak over de keerzijde van de liefde. Haar gelaagde liedjes zijn vaak beklemmend en donker, maar gelukkig ook regelmatig subtiel en breekbaar. In haar muziek komt haar popachtige zang samen met muzikale elementen uit de gothic, soul, ambient en pop. Af en toe gecombineerd met zestiger en zeventiger jaren rockinvloeden. Haar zang varieert van ingetogen tot behoorlijk uitbundig. Anders Ludwigsson (toetsen, piano) Johan Kvastegård (gitaar) Petter Nygårdh (drums) zijn haar vaste begeleiders. Zij componeerden gezamenlijk de instrumentale compositie Susceptible Soul, een ietwat vreemde eend in de bijt, maar wel een interessante. Vooral Johan Kvastegård excelleert hier op gitaar. Naast dit drietal is op Blurry Vision de fantastische bassist Shahzad Ismaily te horen. Het album wordt geleverd met een live-cd met zes nummers, opgenomen in Vega, Kopenhagen. Er staan drie nummers op, die niet op de gewone cd staan. Overigens hoor je niet dat het om een live-opname gaat, het applaus is weg gefilterd.  Op 13 april is Louise alweer terug in Nederland en wel op het interessante Roadburn Festival in Tilburg, waar onder anderen verder Marissa Nadler en Anna von Hausswolff te zien zullen zijn. A Broken Heart Is An Open Heart werd geproduceerd door Randall Dunn (o.a. Chelsea Wolfe) in Kopenhagen en New York met vintage versterkers en microfoons.
Theo Volk
Releasedatum: 15 maart 2019 Icons Creating Evil Art
Louise Lemón live:

13-04 TILBURG: Roadburn Festival

Finn Andrews - One Piece at a Time



Al in 2014 liep Finn Andrews, de frontman van The Veils, met plannen voor een soloalbum rond. Eind 2014 speelde hij op het festival Stille Nacht in Rotterdam al het fraaie What Strange Things Lovers do en een aantal andere nieuwe liedjes, die het album overigens niet haalde. Eind 2017 had Nederland tijdens een korte solotoer wederom de primeur om als eerste One by the Venom, The Spirit in the Flame en One Piece at a Time te horen. Drie liedjes die toen meteen indruk maakten. Eerstgenoemde is trouwens in een geheel afwijkende versie op One Piece at a Time terechtgekomen. Een goede voedingsbodem vormde zijn in 2016 op de klippen gelopen relatie. Hij verruilde hierna Londen voor Nieuw-Zeeland om aan zijn soloplaat te gaan werken en om de juiste muzikanten om zich heen te verzamelen. One Piece at a Time is een wonderschoon, ingetogen, melodieus en rijk gearrangeerd album geworden. Met name de strijkers spelen een belangrijke rol in het geheel, het beste voorbeeld hiervan is waarschijnlijk de opzwepende strijkers in One by the Venom. Die ingenieuze strijkersarrangementen werden verzorgd door Victoria Kelly. Naast een aantal liedjes over de verbroken relatie is Hollywood Forever een verwijzing naar een begraafplaats in Los Angeles. En Al Pacino waren de eerste twee woorden die zijn vader, de bekende muzikant Barry Andrews, hem leerde. Het album werd live opgenomen in The Lab in Auckland en gecoproduceerd door Tom Healy (Tiny Ruins). Op het album wordt Finn Andrews onder andere ondersteund door bassist Cass Basil, drummer Alex Feer, Tom Healy en de zangeressen Reb Fountain, Nina Siegler en Victoria Kelly. Ondanks dat One Piece at a Time nog geen vierendertig minuten duurt maken de tien snel beklijvende liedjes grote indruk. Bovendien is het een album waar je zeer gemakkelijk naar teruggrijpt. Gelukkig komt Finn in mei naar België en Nederland om dit wonderschone album te promoten.  
Theo Volk
Releasedatum: 15 maart 2019 Nettwerk / V2 Records
Finn Andrews live met volledige band:
16-05 GENT: Minard Theater
19-05 DEN HAAG: Paard
20-05 AMSTERDAM: Paradiso Noord
22-05 NIJMEGEN: Doornroosje
23-05 APELDOORN: Gigant

24-05 GRONINGEN: Vera

Seven Oaks - Flowforms



Oorspronkelijk was Seven Oaks een trio, maar is sinds een paar maanden een vijfmansformatie. Het begon allemaal toen beeldend kunstenares Berth van Poucke besloot om professioneel te gaan zingen. Ze ontmoette gitarist Nicolas Delfosse (o.a. Red Zebra) en bassist Bart Parmentier (o.a. Het Zesde Metaal, Lemon,Clear Season). Het trio had meteen succes want ze wonnen in 2017 op de Brugotta Awards de prijs voor ‘strafste band’.  Van Poucke schrijft de liedjes, die tot voor kort door Delfosse van arrangementen werden voorzien. Zoals als zoveel liedjesschrijvers begint Berth vanuit een compositie met akkoorden. Daarna zet ze enkele zanglijnen op zonder tekst. De beste stukken haalt ze daar dan uit en knip en plak die vervolgens tot een geheel en gaat dan op zoek naar een goede tekst. Dat vormt dan een goede basis om de song met de anderen uit te werken. De liedjes krijgen veelal het predicaat dreampop mee, waar af en toe een vleugje triphop en folk in verweven is. De EP werd vooruitgesneld door de eerste single Whenever. De nummers kregen vorm in een Brugse slaapkamer. De teksten doen zelden dromerig aan bij van Poucke, zo is bijvoorbeeld in Flowforms of Smoke de mist, die wel eens het zicht op het leven vervaagt, een inspiratiebron. Deze fraaie EP smaakt naar veel meer. Flowforms zal op vrijdag 29 maart live worden voorgesteld. Van Poucke zal dan begeleid worden door Bart Parmentier (bas), Nicolas Vlaeminck (gitaren, soundscapes), Maarten Biesbrouck (gitaren) en Jan de Smet (drums/percussie).
Theo Volk
Releasedatum: 22 maart 2019 Eigen beheer
Seven Oaks live:
29-03 ARDOOIE (B): Cultuurkapel De Schaduw

Yorick van Norden & Anne Soldaat - Unsung Heroes Too



Alhoewel Anne Soldaat en Yorick van Norden niet van dezelfde generatie zijn delen ze een gezamenlijke passie voor popmuziek, vooral uit de late jaren zestig en uit de jaren zeventig. Een paar jaar terug ging het duo langs de podia met de voorstelling “Usung Heroes”, waarin ze een aantal liedjes ten gehore brachten van onbekende, maar ook van grotendeels vergeten artiesten. Ze kregen daar veel respons op en besloten een jaar later een aantal van die liedjes op te nemen, met de hulp van bassist Danny van Tiggele, drummer Kees Schaper en producer Frans Hagenaars. Deze keer is de volgorde gewijzigd, eerst werd het tweede album Unsung Heroes Too opgenomen met behulp van dezelfde muzikanten en producer en met pianist Paul Bond en begint morgen de tournee. In opener I Keep a Close Watch van John Cale pakken de heren meteen behoorlijk uit. Net als in het origineel wordt dit pure liefdesliedje zonder dubbele bodems opgesierd met fraaie strijkers, vakkundig gearrangeerd door Reyer Zwart. In mijn muziek DNA gebakken zit Late Again van Stealers Wheel, wat ik ken uit de tijd dat ik nog Toppop keek begin jaren zeventig. Het was voor mij wel even wennen dat dit van oorsprong trage nummer getransformeerd wordt naar een uptemponummer, maar wel erg geslaagd. The Monkees was een groep die vooral bekend werd door hun gelijknamige tv-show in de jaren zestig en door covers van I’m a Believer en Daydream Believer. Hier wordt hun veel minder bekende, maar interessantere uptemponummer The Door into Summer gecoverd.  Van one hitwonder Dean Friedman covert men niet zijn hit Ariel uit 1977, maar Lydia. Door Anne opvallend, met een stuk zwaardere stem gezongen. How Sweet to Be an Idiot is een mooie pianoballade uit beginjaren zeventig van Neil Innes, bekend van The Bonzo Dog Band. Hier fraai gezongen door Yorick en met fraai gitaarspel. De heren houden ook van verbanden leggen, want Song to the Siren van Tim Buckley werd voor het eerst gespeeld in de laatste episode van de tv-serie van The Monkees. Zo is er bijvoorbeeld ook een link tussen de nummers Waiting for the Band van Nicky Hopkins en het bijzonder fraaie Winter is Blue van cult folkheldin Vashti Bunyan. Nicky Hopkins werd vooral bekend door zijn medewerking aan een aantal legendarische albums van The Rolling Stones. Maar was daarnaast te horen op albums van onder anderen The Who, The Beatles, maar ook van de eerder genoemde Vashti Bunyan. Tot de fraaiste songs op het album behoort de Fairport Convention song Fotheringay, een van Sandy Denny’s mooiste liedjes. Fotheringay zou later trouwens de naam van de gelijknamige band worden, waarvan Denny ook deel uit zou gaan maken. Het meest obscure liedje is zonder enige twijfel The River van Michael Farneti afkomstig van diens album Good Morning Kisses uit 1976. De heren hadden overigens terecht commentaar gekregen op het feit, dat op het vorige album geen composities van vrouwen te vinden waren en maken het nu dus goed met twee composities. Misschien een interessante uitdaging om een eventuele volgende schijf met alleen vrouwelijke bijdrages te maken, iets wat volgens mij een fluitje van cent moet zijn. Maar voorlopig kunnen we vooruit met dit prachtige tweede deel.  
Theo Volk
Releasedatum: 15 maart 2019 Excelsior Recordings
Yorick van Norden & Anne Soldaat live:
14-03 HENGELO: Metropool
15-03 HAARLEM: North End, instore
16-03 LEUSDEN: De Tuin
17-03 CULEMBORG: Theater aan de Slag
21-03 HOOFDDORP: De Meerse
22-03 SNEEK: Lewinski
23-03 TERSCHELLING: West End Theater
24-03 AMSTERDAM: Roode Bioscoop
26-03 DEN BOSCH: Verkadefabriek
31-03 HAARLEM: Patronaat
04-04 EDAM: De Harmonie
05-04 BAARN: Mi Casa Su Casa
06-04 AMEN: Cultureel Café De Amer

07-04 AMERSFOORT: Fluor 

Richard Andrews - The Golden Fascination



Andy Richards was oprichter en tien jaar lang de zanger en gitarist van Uniform Motion. Dit was een indiefolk /postpop band, die tijdens de optredens werkte met visual arts. De groep bracht in het totaal vijf albums uit en trad samen op met vergelijkbare bands als Plants and Animals. In 2012 kregen ze nationale bekendheid en begonnen ook door Europa op te treden. Het project stopte officieel op 18 maart 2017, exact tien jaar nadat het gestart was. Hierna vond de in Toulouse woonachtige singer-songwriter Richards dat het tijd werd voor een solocarrière onder de artiestennaam Richard Andrews. In tegenstelling tot bij Uniform Motion bespeeld Richards nu de piano.  Bij beluistering dringt zich al snel de vergelijking met Sufjan Stevens op, maar toch bezit de muziek genoeg eigen signatuur om te blijven boeien. Het repertoire is dromerige folk en klinkt behoorlijk lofi, waarbij ook gebruik gemaakt wordt van elektronica. Overigens moest ik even slikken bij de opener Nirot waar hij tot mijn afgrijzen gebruik maakt van de auto-tune. Gelukkig blijft het tot die ene keer beperkt. The Golden Fascination is zijn bijzonder geslaagde debuutalbum, wat zeker in de smaak zou kunnen vallen van liefhebbers van Sufjan Stevens.
Theo Volk
Releasedatum: 15 maart 2019 Independent

Patty Griffin - Patty Griffin



Pas bij het verschijnen van haar derde album 1000 Kisses in 2002 ontdekte ik Patty Griffin. Haar opvallende, uit duizenden herkenbare stem kwam meteen bij mij binnen als een mokerslag. Haar stem bezit zeker niet de mooiste klankkleur die ik ken, maar weet mij wel altijd diep te raken. En dat is intussen al tien albums lang, waaronder haar prachtige laatste, de voor een Grammy Award genomineerde, Servant of Love. Het album is nog altijd een van mijn absolute favorieten uit 2015. Aan het verschijnen van haar elfde album Patty Griffin, ging voor Griffin een zware strijd met borstkanker vooraf, waarvan ze nog steeds herstellende is. Uiteraard heeft dit zijn weerslag gehad bij het componeren van de nieuwe liedjes, zoals al blijkt in de ingetogen opener Mama’s  Worried. Hierop wordt ze prachtig begeleid door David Pulkingham op klassieke Spaanse gitaar. Pulkingham schreef er ook aan mee, net als aan What I Remember, de rest van de composities schreef ze alleen. Voorafgaande aan de release werd het liedje River uitgebracht. Het nummer ontstond praktisch uit het niets, of in de woorden van Patty zelf : “I wasn’t reaching for anything intentionally – just playing some chords with a feeling inside and there you go”. Het akoestische album werd in alle rust voornamelijk bij haar thuis opgenomen. Grotendeels beweegt ze zich in haar gebruikelijke genres als folk en country, maar waagt hier ook een geslaagde poging richting jazz.  Ze wordt omringd door uitstekende muzikanten. Naast gitarist Pulkingham, drummer Conrad Choucroun, celliste Lindsey Verrill, pianist Stephen Barber en multi-instrumentalist Craig Ross (tevens coproducer). Daarnaast zingt voormalig partner Robert Plant mee op What Now en Coins. Naast over haar innerlijke strubbelingen zingt Griffin over sociale en politieke thema’s van toen en vooral nu. Zo handelt Boys From Tralee over de immigratie van Ieren naar Amerika in lang vervlogen tijden. Haar liedjes weten me zoals altijd te overtuigen, maar toch blijft haar stem haar grote kracht. Naarmate ze ouder wordt weet ze  haar liedjes steeds meer emotie mee te geven. Voor mij behoort Griffin tot de grootste hedendaagse singer-songwriters, iets wat ze wederom gaat bewijzen tijdens haar komende wereldtoer.
Theo Volk
Releasedatum: 8 maart 2019 Independent
Patty Griffin live:
17-05 ROTTERDAM: Lantaren Venster
18-05 AMSTERDAM: Het Zonnehuis

Huiskamerconcert Joep Pelt zaterdag 9 maart 2019




Joep Pelt was voor aanvang eigenlijk een onbeschreven blad voor mij, het enige wat ik over hem wist dat hij in 2010 een radiodocumentaire gemaakt had over de lokale muziekcultuur in Zuid-Afrika. Het zou het idee worden voor “Soweto Soul”, wat een eerbetoon is aan de muziek uit de Zuid-Afrikaanse townships. Het werd een dynamische show met een ode aan muziekstijlen als Pennywhistle Jive, Hip-Hop, Mbaqanga , Gqom, en Kwaito. Overigens heeft Joep net een theatershow achter de rug, getiteld “Van Mali tot Mississippi”. Zondag 24 februari was de laatste show in het Rietveld Theater in Delft. Het huiskamerconcert werd een soort afspiegeling van die show. Voor de pauze speelde Joep voornamelijk vooroorlogse blues, aan elkaar gepraat met interessante verhalen, die me verraadde dat ik te maken had met een bevlogen muzikant. Een muzikant, die ook het nodige van de wereld gezien heeft en op die reizen de nodige interessante muzikanten ontmoette met wie hij ook vaak samenspeelde. Zoals bijvoorbeeld de legendarische bluesmuzikant R.L. Burnside en  de Curaçaose coryfee Oswin Chin Behilia. Na de pauze Joep speelde enkele eigen nummers en wat covers, waaronder Louisiana 1927 van Randy Newman. Bijzonder fraai was zijn uitvoering van Kathleen van Townes van Zandt wat gegoten was in een speciaal Afrikaans jasje. Tevens speelde Joep diens bekendste nummer Pancho & Lefty. Tot de hoogtepunten rekende ik ook zijn uitvoering van Joe Savage’s Badluck, welk nummer terug te vinden is op zijn album Show Me the Way, wat verder uit eigen composities bestaat. Joep eindigde met waar zijn liefde voor vooroorlogse blues ooit mee begon, Death Letter van Son House en Ida Cox. In zijn tienerjaren ontdekte hij Son House toevallig via de cassettebandjes van zijn vader. Zijn stem herinnerde me overigens af en toe een beetje aan die van de Schotse zanger Jackie Leven. Joep voelde zich erg op zijn gemak, niet zo heel vreemd eigenlijk, want hij was voor de tweede keer te gast bij Margot. Het zal me niet verbazen als daar snel een derde keer bijkomt.

Theo Volk

Away With Birds - Away With Birds



Away With Birds is een project van de Ierse broers Pat en John Carrie, afkomstig uit Tipperary. Een stadje dat wereldberoemd werd door het liedje It's a long way to Tipperary geschreven door de Engelsman Jack Judge, wiens grootouders uit county Tipperary kwamen. Alhoewel de broers beiden al heel lang professioneel muziek maken was dit de eerste keer dat ze samenwerkten. Pat was voorheen actief in de Ierse scene en is tegenwoordig woonachtig in Brussel. John woont al lang in Nederland en heeft een eigen band genaamd John Carrie and Moor Green. Daarnaast nam hij in 2012 zijn eerste soloalbum Shy Away op, opgedragen aan muzikale helden als Nick Drake en John Martyn. Dit intieme album werd opgenomen in een kleine zolderkamerstudio in Amsterdam. Op dezelfde plaats werd Away With Birds opgenomen in slechts twee dagen tijd. Away With Birds kan gezien worden als een uitlaatklep voor de broers. Toen de broers de liedjes begonnen te schrijven bevonden hun beide ouders zich in een vergevorderd stadium van dementie. De titel van het album, Away With Birds, is erg toepasselijk, het is een Engelse uitdrukking voor niet meer met beide benen in de realiteit staan. De muziek doet geregeld dromerig en erg relaxt aan. Of in Johns eigen woorden “very relaxed music, good for the soul”. De broers hebben aparte, op elkaar gelijkende stemmen. Naast dat de muziek dromerig is, klinkt het af en toe folky, rauw en soms een tikkeltje freaky. Muziek die beïnvloed is door muzikale helden als Jason Molina, Bonnie “Prince”Billy, Sparklehorse, Vic Chessnutt en Danger Mouse. Maar toch hoor ik vooral muziek met een eigen signatuur. De liedjes werden door de broers afzonderlijk geschreven, maar vormen toch duidelijk een geheel. Het levert elf bloedmooie liedjes op, die mij diep weten te raken. Een liedje als To Kingdom roept bij mij dezelfde relaxtheid op als Us & Them van Pink Floyd op. En een afsluiter  als Shed Song wordt door bijzonder fraai subtiel gitaar- en melodicaspel naar nog grotere hoogtes gestuwd. Ondanks de sobere invulling van de liedjes weten ze snel te overtuigen. De broers kregen vakkundige hulp van Sjoerd Spoelstra op fluit, piano, orgel, melodica en achtergrondzang. Vooral zijn fluitspel in Boat by the River is een prachtige toevoeging. Away With Birds is een verslavend album wat me diep weet te raken en behoort ongetwijfeld voor mij tot de fraaiste releases wat 2019 zal gaan brengen. Het album is voor slechts 10 euro exclusief verzendkosten te bestellen via info@johncarriemusic.com.   
Theo Volk
Releasedatum: 18 maart 2019 Independent

Website: http://www.johncarriemusic.com/

Jacco Wynia - Discomfort



De laatste jaren is de neoklassieke muziek aan een grote opmars bezig, mede te danken aan grote namen als Ólafur Arnalds en Nils Frahm. Maar ook Nederland levert zijn steentje bij met de populaire Joep Beving. Nieuwe ster aan het Nederlandse firmament is Jacco Wynia, opgegroeid in Barneveld, maar sinds een jaar of vijf woonachtig in Den Bosch en daar werkzaam als muziekdocent. Muzikaal werd hij geschoold aan de Rockacademie in Tilburg en tijdens een jaar aan de University of Westminster in Londen. Ook in de praktijk deed hij veel ervaring op in verschillende genres, maar bleek zich uiteindelijk toch het meest senang te voelen als soloartiest op de piano. Voor zijn tweede album Discomfort wist Jacco als producer Gijs van Klooster te strikken, bekend van zijn werk met Joep Beving. Vanaf de eerste noot voelde ik me aangetrokken tot de muziek van Jacco. Net zoals ik me ooit meteen aangetrokken voelde tot de mysterieuze, traag voortslepende pianomuziek van Satie of tot de preludes van Chopin en Debussy. Het aantrekkelijke zit voor mij vooral in het harmonieuze, hoopvolle en de lichtvoetigheid in zijn muziek. Tevens biedt zijn muziek genoeg gevarieerdheid. Aanleiding tot het maken van Discomfort waren de onverwachte zelfdoding van een goede vriendin en andere vrienden met problemen. In Jacco’s eigen woorden : “Het begon allemaal met vrienden die in moeilijke periodes zaten. Burn-out, depressie, een opeenstapeling van problemen. Ik wilde graag medeleven tonen en schreef muziek om ze een hart onder de riem te steken”.  Tot zijn belangrijkste invloeden noemt Jacco, Ólafur Arnalds, Yann Tiersen, Ludovico Einaudi, Nils Frahm, Chilly Gonzales, Hauschka en Joep Beving. Wie meer over de composities te weten wil komen, op zijn Facebookpagina heeft Jacco een aantal video’s geplaatst met uitleg. De eerste twee singles, Newborn Sun en You Can Rest Now werden terecht al erg vaak beluisterd op Spotify. Het zou me niet verbazen dat de troostende instrumentale muziek van Discomfort bij veel luisteraars een verslavende werking zal gaan hebben, wat een prachtplaat. De releaseshow zal volgende week zaterdag zijn in TivoliVredenburg.      
Theo Volk
Releasedatum: 15 maart 2019 Mosaic Music
Jacco Wynia live:

16 maart 2019 UTRECHT: TivoliVredenburg releaseshow
   

Mighty Magnolias - Unknown Skyline



De Noorse band Mighty Magnolias werd in 2015 opgericht door liedjesschrijver Emil Nordveit. In 2016 sloot de band een contract af met Snaxville Recordings en bracht Somewhere North of Nowhere uit, wat op lovende kritieken kon rekenen. Het album is trouwens nu tegen een schappelijke prijs opnieuw leverbaar. De opvolger heet Unknown Skyline, waarop een duidelijke groei te horen is. Het repertoire is een mix van country, roots en catchy rock ‘n’ roll. Samen met zangeres Ine Tumyr verzorgt Nordtvelt de vocalen. Ze klinken in Green Eyes als een moderne variant van Emmylou Harris en Gram Parsons, waarin tevens de fraaie steel gitaar van Christian Skaugen te horen is. Maar er klinken ook invloeden van muzikale helden als The Kinks en Tom Petty & The Heartbreakers door.  Naast op de hulp van Skaugen kon men rekenen op de bijdrages van multi-instrumentalist Bendik Brænne. Brænne wist vorig jaar nog een Noorse Grammy in de wacht te slepen.  Het meest interessante liedje is voor mij de afsluiter Gotta Move Up wat me door de saxofoon van Brænne erg aan Los Lobos doet denken. Als producer werd Henrik Maarud (Morudes) aangetrokken.  Unknown Skyline laat een band horen die van diverse markten thuis is.

Theo Volk
Nederlandse releasedatum: 8 maart 2019 Snaxville Recordings

Website: https://www.facebook.com/mighty.magnolias/


The Lachy Doley Group - Make or Break



Door grootheden als Bootsy Collins, Glenn Hughes (Deep Purple) en Jimmy Barnes wordt Australiër Lachy Doley gezien als een van de beste Hammond-spelers ter wereld. Hij werkte onder andere samen met Steve Vai en Joe Bonamassa. Op het podium wordt hij bijgestaan door drummer Jackie Barnes en bassist Joel Burton of door de fantastische bassist Chris Pearson. Make or Break is intussen zijn vijfde album. Het repertoire is een mix van blues, bluesrock, soul en rock. Naast excellent toetsenist is Doley ook een uitstekend zanger met een krachtige soulvolle stem. De songs zijn veelal groovy. Het is tevens een showcase van mans indrukwekkende capaciteiten op Hammond maar ook op Whammy clavinet, minimoog en piano. Naast meer opzwepende nummers vormt het met fraaie blazers opgesierde ingetogen Into the Alone een rustpunt. Het titelnummer gaat het meest richting rock. Bij beluistering krijg je sterk de indruk dat alles live in de studio is opgenomen. Make or Break vormt een indrukwekkende staalkaart van de capaciteiten van Doley en zijn begeleiders. Binnenkort bestaat er de mogelijkheid om dat live te checken, zeker een aanrader voor een geslaagd avondje uit.    
Theo Volk
Releasedatum: 1 maart 2019 Independent
The Lachy Doley Group live:

18-05 HEINO: Podium Heino
30-05 AMSTERDAM: Melkweg
15-06 TILBURG: Heyhoef-backstage
12-07 WEERT: Bospop


Replay: Luluc - Dear Hamlyn


Een van de best bewaarde geheimen uit Australië is het duo Luluc, bestaande uit Zoë Randell en Steve Hassett. Geformeerd in Melbourne in 1999 en bracht tot nu toe drie prachtplaten uit. Mooi nieuws is dat het schitterende debuut Dear Hamlyn eindelijk vanaf morgen op vinyl leverbaar zal zijn. Liedjes die Zoë schreef na het overlijden van haar vader. Ingetogen liedjes die geregeld de luisteraar niet onberoerd zullen laten, mede dankzij haar fraaie stem. De inkleuring is vaak heel subtiel, luister maar eens bijvoorbeeld naar Abigail & the Whale (The Blue Queen of the Deep).    
Theo Volk
Herreleasedatum: 8 maart 2019 Sub Pop / De Konkurrent

Bill Pritchard - Midland Lullabies



De Britse singer-songwriter Bill Pritchard brak door in 1989 met zijn derde album Three Months, Three Weeks, & Two Days.  Het album werd vooral vergeleken met de Australische band The Go-Betweens, mede door de stem van Pritchard, maar ook met iemand als Lloyd Cole. Een voornamelijk akoestisch album gevuld met gesofisticeerde pop, die vooral op het vaste continent werd gewaardeerd. Pritchard besloot zich daarom in Parijs te vestigen. De fraaie, ingetogen opener Iolanda van zijn nieuwe album Midland Lullabies gaat over een tragische Parisienne, die je zou tegen kunnen komen op een begraafplaats in Montmartre. Pritchard is een echte verhalenverteller. Zelf omschrijft hij zich als “shabby suited crooner”. Op elf van de dertien liedjes begeleid hij zichzelf op piano, vaak omringd door strijkers. Je hoort vooral jaren zestig en zeventig invloeden terug in zijn muziek. Daarnaast twee lekkere uptemponummers, waaronder The Last Temptation of Brussels. Ook besteed hij nog even aandacht aan de wereldgeschiedenis in Garibaldi, wat gaat over de bekende politicus Guiseppe Garibaldi. Ook op Midland Lullabies blijft Pritchard trouw aan zijn vaak ingetogen gesofisticeerde pop. De vakkundige productie was wederom in handen van Tim Broadshaw.    
Theo Volk
Releasedatum: 8 maart 2019 Tapete Records

Elles Bailey - Road I Call Home



De in Bristol woonachtig zangeres Elles Bailey heeft een stem met een heerlijk hees randje. Dat randje is niet ontstaan door een ongezond leven met veel nicotine, drugs en drank. Reeds op haar derde veranderde haar stem namelijk door een, zowel bacteriële als virale, longontsteking. De KNO-arts sprak toen al de profetische woorden: “als ze later ooit gaat zingen, dan wordt ze vast blueszangeres”. Naast dat haar stem hees is, is die ook krachtig. In 2017 verscheen haar goed ontvangen debuutalbum Wildfire. Hierop is een lekkere mix te horen van blues, country, rock aangevuld met een vleugje soul. Voor het schrijven van de liedjes nam ze toen vijf jaar de tijd. Voor de songs op opvolger Road I Call Home had ze slechts een jaar nodig. De liedjes kunnen gezien worden als een verslag van de toer die volgde na de release van Wildfire, vooral over het feit hoe het haar leven veranderde. Ze graaft tekstueel dieper dan op haar debuut. Liedjes waarin ze zingt over verlies, liefde, boosheid, vastberadenheid en het leven tijdens de toer van zo’n tweehonderd optredens in Europa en Amerika. Muzikaal gezien is er gelukkig weinig veranderd, wederom een geweldige mix van  blues, country, americana en soul. Bij het schrijven van enkele songs kreeg ze de hulp van niet de minsten, Roger Cook, Bobby Wood en Dan Auerbach  van The Black Keys schreef mee aan Little Piece of Heaven. Het repertoire biedt Elles nog meer dan op het debuut de mogelijkheden van haar stem optimaal te benutten. Road I Call Home weet mij nog meer te overtuigen dan haar debuut. Het wachten is nu op liveoptredens, die ongetwijfeld snel zullen gaan volgen.
Theo Volk
Releasedatum: 8 maaart 2019 Outlaw Music

David Gray - Gold in a Brass Age



Het debuutalbum A Century Ends van de vijftigjarige Engelse singer-songwriter David Gray wist begin jaren negentig meteen mijn aandacht te trekken. Veelal waren hierop sobere folkliedjes als Shine te horen , die behoorlijk rauw werden gebracht. Zijn doorbraak kwam in 1998 met zijn vierde album White Ladder, wat in Ierland het beste verkopende album ooit werd. Ook in Nederland werd het album zeer goed ontvangen. White Ladder staat nu nog steeds als een huis. Gold in a Brass Age is inmiddels zijn elfde werkstuk. Je hoort dat in de loop der jaren de rauwheid en soberheid in zijn muziek een stuk minder is geworden. Zijn muziek is veel meer gelaagd geworden en is er een belangrijke plaats ingeruimd voor elektronica, helaas ook voor de auto-tune. Gelukkig is dat alleen in het nummer Furthering. Gray begon al in 2016 te werken aan het album en werd de afgelopen jaren tussen tournees opgenomen. De relaxte opener The Sapling laat zowel tekstueel als muzikaal horen dat Gray goed in zijn vel zit. Sinds zijn vorige album Mutineers is Gray begonnen met zachter te zingen. Gold in a Brass Age is een heerlijk sensueel, atmosferisch, experimenteel en veelal elektronisch album geworden, badend in soulvolle grooves, moderne R & B, blues en folk. Het album laat tevens horen dat Gray anno 2019 nog steeds een relevant artiest is, wat hij ook binnenkort live zal gaan bewijzen.
Theo Volk
Releasedatum: 8 maart 2019 AWAL Recordings
Website: https://www.davidgray.com/

David Gray live:

30-04 UTRECHT: TivoliVredenburg, grote zaal
02-05 ANTWERPEN: De Roma 


Amanda Palmer - There Will Be No Intermission



Haar bekendheid heeft Amanda Palmer grotendeels te danken aan het bijzondere duo Dresden Dolls, wat ze samen vormt met Brian Viglione. Ze ontleenden hun groepsnaam aan het gelijknamige liedje van Britse punkband the Fall. Ze combineren in hun muziek een fascinerende mix van alternatieve rock en Duits cabaret uit de tijd van de Weimar republiek in de jaren twintig en begin jaren dertig. Die invloeden uit het Duitse cabaret hoor je ook af en toe terug in het solowerk van Amanda. Haar vorige soloalbum Theatre Is Evil dateerde alweer uit 2012. Tussendoor bracht ze nog wel met haar vader Jack het folkalbum met covers, getiteld You Got Me Singing, uit. Amanda Palmer is voor mij een van de meest interessante muzikanten die ik ken. Controversieel, ze wordt zowel enorm geliefd, maar wordt net zo vaak gehaat. Maar ze zit ook boordevol interessante ideeën, zo was ze een pionier op het gebied van crowdfunding en schreef ze de bestseller “The Art of Asking”. Ook There Will Be No Intermission kwam dankzij crowdfunding tot stand. Haar Patreon gemeenschap doneerde in een maand tijd een miljoen dollar voor het opnemen van het album en het bekostigen van een tournee. There Will Be No Intermission is haar meest persoonlijke werkstuk geworden. Een emotionele achtbaan van bijna achtenzestig minuten, waarin grote thema’s als de liefde, de dood en verdriet worden aangekaart en ook de manier waarop we daar mee omgaan. Bijzonder is het epische The Ride, ze schreef  het met hulp van haar patrons die persoonlijke commentaren gaven over angst en verdriet. Het thema de dood komt  voor in A Mother’s Confession. Machete schreef ze als ode aan haar goede vriend Anthony die overleed aan kanker. Op het nummer Voicemail For Jill verhaalt ze over een ander soort dood, over een telefoontje naar een vriendin op weg naar een abortuskliniek. Op de eerste single Drowning in the Sound worden meerdere thema’s besproken, de verborgen connecties tussen politieke onrust, de niet aflatende onzekerheid over Hurricane Harvey (veel van haar fans moesten huis en haard verlaten de dag voor het nummer werd geschreven), klimaatverandering, internethaat en, bizar genoeg, Taylor Swift. Het is een van de meer rijkelijk geproduceerde nummers op het album. Tussen de liedjes door zijn korte intermezzo’s te horen, gearrangeerd door Jherek Bischoff, die gebaseerd zijn op de motieven van de nummers. Toch is het geen naargeestig album geworden doordat Amanda op ingenieuze wijze humor door deze zware thema’s heeft verwezen.  There Will Be No Intermission wist bij mij de nodige, gevoelige snaren te raken en dat gebeurt niet zo heel vaak. 4 september is Amanda te zien in de Meervaart in Amsterdam.
Theo Volk
Releasedatum: 8 maart 2019 Cooking Vinyl

Robert Forster - Inferno



In 2006 viel helaas het doek voor de Australische band The Go-Betweens, na het overlijden van mede-oprichter Grant McLennan. Robert Forster en McLennan schreven de liedjes voor deze populaire band, die beïnvloed werd door the Velvet Underground, Bob Dylan, Creedence Clearwater Revival, maar ook door Australische punk. Na het uit elkaar vallen van de band besloot Robert Forster met succes zijn solocarrière nieuw leven in te blazen. Op het fraaie The Evangelist brengt hij zijn gevoelens onder woorden over het verlies van Grant McLennan. Vervolgens moesten de fans zeven jaar wachten op Songs to Play.  Hierop grijpt Robert terug naar de stijl van de vroege The Go-Betweens en de kleine liedjes van Jonathan Richman’s Modern Lovers. Daarnaast is ook onmiskenbaar de invloed van The Velvet Underground te horen. Ik omschreef het album toen kernachtig als tintelfris en vrolijk. Voor Inferno besloot Forster, net als voor zijn debuut Danger in the Past uit 1990, Berlijn als werkterrein te kiezen. Als geluidsman en producer koos hij voor, net als toen, Victor van Vugt (Beth Orton, P J Harvey). Net als op de voorganger zijn multi-instrumentalist Scott Bromley en zijn eigen vrouw Karin Bäumler (viool, zang) van de partij. Verder kon hij rekenen op de hulp van Earl Havin (Tindersticks, Mary J Blige) en Michael Muhlhaus (Blumfeld, Kante). Het album werd vorig jaar tijdens de bloedhete zomer in Berlijn opgenomen. De negen liedjes klinken meteen vertrouwd in de oren, vanwege de gebruikelijke muzikale invloeden. Negen liedjes die voldeden aan de hoge eisen die Forster zelf aan zijn liedjes stelt. Het vertrouwd klinkende en hoogstaande Inferno zal volgens mij geen enkele fan teleur gaan stellen.      
Theo Volk
Releasedatum: 1 maart 2019 Tapete Records

Isbells - Sosei



Twijfel beheerst niet alleen het leven van menig atleet, maar ook van de nodige kunstenaars, zo ook van Gaëtan Vandewoude, de frontman van Isbells. Hij verloor hierdoor zelfs even zijn interesse in muziek. Gelukkig zorgde het liedje One Cause ervoor dat het plezier terug kwam in het componeren. One Cause kan dus gezien worden als de sleutelsong van Sosei, het vijfde studioalbum in tien jaar tijd. De titel van het album is de naam van een Japanse dichter en boeddhistische priester. Op de hoes is een afbeelding te zien van “Envol” van de Japanse kunstenaar Shōichi Hasegawa. Heerste op het vorige album Billy de melancholie, handelen hier de liedjes vooral over droefenis en hoop, zijn vader, maar ook over een brand, die Vandewoude bijna fataal werd. Father is een mooie ode aan zijn overleden vader, waarin een aantal belangrijke herinneringen worden opgesomd. Het is geen triest liedje, want hij eindigt met de positieve regels: “I’m supposed to say goodbye now but I won’t, I’m gonna take you with me anywhere I’ll go, father”. Sosei is muzikaal gezien een rijker en warmer album geworden dan we van Isbells gewend zijn. Synthesizers, andere elektronica zoals de omnichord en tribale drums spelen deze keer een belangrijke rol in de gelaagde muziek. Verder vallen niet zo gebruikelijke instrumenten als de bugel en euphonium op. Maar het belangrijkste ingrediënt blijft gelukkig toch wel de stem van Vandewoude, waardoor de songs voor mij nog meer beklijven.   
Theo Volk
Releasedatum: 1 maart 2019
Isbells live:
26-03 LEUVEN: Het Depot
27-03 GENT: Balzaal Vooruit
30-03 DIKSMUIDE: 4AD
13-04 GENK: C-mine Cultuurcentrum

10-05 UTRECHT: Ekko

Einar Flaa - Silent String



De globale opwarming van de aarde vormt dankzij de klimaatspijbelaars op dit moment een heet hangijzer. De Noorse zanger Einar Flaa maakt zich al langer druk over het milieu. Dat kon ook niet anders, want in zijn prille jeugd werd hij door zijn ouders en zus hierop gewezen door middel van protestliederen. Reeds op zijn twaalfde begon hij zelf liedjes te schrijven en natuurlijk waren dat liedjes waarin het milieu centraal stond. Drie decennia later gebruikt hij nog steeds de muziek om zijn bezorgdheid over de natuur uit te drukken. Op zijn vorige album Carriage Road gingen de liedjes nog vooral over volwassen worden (opgroeien, het huis verlaten en vrienden).  Op zijn derde album Silent String staat dus de globale opwarming van de aarde centraal. Hij brengt zijn bezorgdheid niet op een drammerige manier over. In If I Was Our President zingt hij wat zijn maatregelen zouden zijn voor een beter milieu, mocht hij de hoogste baas van het land zijn ; zonnepanelen voor iedereen en windenergie. Overigens laat Einar het niet hij alleen bij woorden, hij werkt deeltijds bij het Norwegian environmental agency. Een instantie die zich vooral inzet voor vermindering van het gebruik van fossiele brandstoffen en het voorkomen van milieuvervuiling. Daarnaast is hij ook oprichter van het milieufestival NatureVibes. Naast het milieu krijgt hij inspiratie van zijn vrouw Heidi en zijn kinderen Frida en Anton. Muzikaal gezien beweegt hij zich ergens tussen pop, country en folk. Zijn stem lijkt op die van Neil Young in diens begintijd. Overigens is Einar een groot liefhebber van diens muziek, maar ook Johnny Cash en Willie Nelson behoren tot zijn helden. De invloed van de muziek uit de jaren zeventig hoor je terug in zijn liedjes. Hij deelde al het podium met grote namen, waaronder met bijna naamgenoot en vriend Paal Flaata. Bij het maken van Silent String konden hij rekenen op de steun van excellente muzikanten als multi-instrumentalist Geir Sundstøl en Nikolai Hængsle (onder andere Needlepoint). Met Silent String draagt Einar vooral een essentiële boodschap betreffende de omgang van de mensheid met het milieu uit, eentje die hopelijk gehoord gaat worden, ook door politici, die zich vaak verschuilen achter economische belangen.
Theo Volk

Nederlandse releasedatum: 1 maart 2019 Grappa


Ketil Bjørnstad - Rainbow Sessions: New Edition



Dit jaar viert Ketil Bjørnstad zijn vijftigjarig jubileum als muzikant. Reeds op zestienjarige leeftijd debuteerde hij als pianist op 10 januari 1969 met het Oslo Philharmonic Orchestra. Naast een indrukwekkende, veelzijdig muzikale carrière schreef hij ook een groot aantal boeken, waarin ook vaak zijn interesse in andere kunstvormen tot uiting komen. Bjørnstad is trouwens niet iemand, die veel op zijn lauweren rust, nog steeds voegt hij prachtige projecten toe aan zijn imposante oeuvre. Zo behoort het in december verschenen album Hun Som Kjenner Tristheten Ved Ting, wat hij samen maakte met Eva Bjerga Haugen, voor mij tot de fraaiste albums van het afgelopen jaar. Het was gebaseerd op het dichtboekwerk “Litt Trist Matematikk” van de auteur Kjersti Annesdatter Skomsvold. Rainbow Sessions werd voor het eerst uitgegeven in 2006 in een beperkte oplage. Sindsdien kwamen er regelmatig vragen om een heruitgave, die nu uit vier cd’s bestaat. Rainbow Sessions is Bjørnstads hommage aan de vermaarde Rainbow Studios en aan de Steinway piano. De eerste drie delen, The Long Farewell, The Rainbow en The Way Through the Woods werden in 2004 opgenomen. Alles live, zonder correcties of bewerkingen. Hij besliste pas op het moment van opnemen welke composities hij ging spelen. Zo werd bijvoorbeeld In the Bleak Midwinter hartje zomer opgenomen, hij liet zich dus niet door de jaargetijde inspireren, maar koos hij voor de liedjes waar hij zich op dat moment het beste bij voelde. Bovendien opteerde hij voor hele oude en tamelijk recente nummers. De nieuwe cd, The Third Instrument, bevat opnames die nooit eerder werden gepubliceerd. Het repertoire werd gekozen uit vijf verschillende sessies, die plaatsvonden tussen 2013 en 2017. De titel voor het laatste deel is een verwijzing naar het feit, dat in het totaal drie verschillende Steinway piano’s van het model D gebruikt zijn voor de sessies. In het totaal is de luxe box, inclusief informatief tekstboekje, goed voor bijna vijf uur luistergenot. Het is niet alleen een hommage aan een studio en een piano, maar tevens een fraaie bloemlezing uit mans grote, gelukkig nog steeds groeiende oeuvre.      
Theo Volk
Releasedatum: 15 februari 2019 Grappa / PIAS