Beth Wimmer - Chemical Reaction



Haar vorige album Bookmark wist dankzij promotie de achttiende positie van de Euro Americana Chart te halen. Als onafhankelijk artiest probeert Beth haar nieuwe, vijfde album Chemical Reaction nu zelf te promoten, wat volgens mij een goede kans van slagen heeft. Haar nieuwe album voelt namelijk aan als een warm bad, ondanks dat naast thema’s als liefde, een vos en chemie, de dood een thema vormt. “Never changing a winning team” is een leus dat bij Beth hoog in het vaandel staat. Net als op voorganger Bookmark, werkt ze samen met  David Raven op drums (Shelby Lynne, Keith Richards, Norah Jones),Taras Prodaniuk op bas (Merle Haggard, Lucinda Williams)en Billy Watts (Eric Burdon & the Animals, John Mayall, Jackson Browne) op gitaar. Deze drie doorgewinterde muzikanten vormden zo’n dertig jaar geleden het swamp-rock power-trio Mojo Monkeys. De samenwerking met Billy Watts is het langst, hij werkte al mee aan de eerst twee albums, die Beth ooit opnam in Los Angeles. Doordat de twee al zo lang samenwerken weten Billy en zij precies wat de (warme) productie nodig heeft. Chemical Reaction is een uitgebalanceerde mix van ingetogen en uptemposongs geworden. Vooral in de ingetogen songs komt de prachtige, warme stem van Beth het best tot zijn recht. Het gitaarwerk van Billy is regelmatig om je vingers bij af te likken, of het nu gaat om korte, puntige solo’s of om uiterst subtiele begeleiding. Het repertoire is ijzersterk, favoriet wordt waarschijnlijk het skanummer Beating Better, waarin al haar begeleiders mogen excelleren. Zoals ik al aangaf voelt Chemical Reaction aan als een warm bad, maar dan wel een waarvan het badwater lang op een aangename temperatuur zal blijven.

Theo Volk

Releasejaar: 2020 Eigen beheer

Website: https://bethwimmer.com/

D R I F T W O O D - Only Fighters Left Behind




Knock, knock, knock!

SOMETHING'S COMING UP!

All good things come in t(h)rees.


Zo maakte het trio D R I F T W O O D kort en bondig de release van hun debuutalbum Only Fighters Left Behind eind vorig jaar op de sociale media bekend. Het initiatief tot de vorming van het trio kwam van Sam De Bock, die in het dagelijks leven een succesvol architect is. Naast zijn fascinatie voor materiaal en ruimte voelde hij altijd al de drang om in het dagelijkse leven ook andere domeinen van intensiteit en creativiteit te verkennen. Heel lang vond hij zijn toevlucht in sporten en extreme outdoor activiteiten, maar de laatste jaren nam een hevig verlangen om muziek te maken het over. In 2016 gaf hij eindelijk gehoor, na een gesprek met een goede vriend, aan die interne roep en zat hij van ’s avonds laat tot diep in de nacht in een oude loods, omringd door akoestische schermen, muziek te maken. Enkele jaren verstreken en bleef hij telkens naar die oude loods terugkeren om zijn expressie in de muziek te onderzoeken. Gaandeweg kwamen er twee belangrijke mensen bij, Sam Janssens  van And Then Came Fall en Patricia Vanneste (v/h Balthazar en Hydrogen Sea). In trio werkten ze alle songs tot in detail uit. Hun eigengereide composities hebben raakvlakken met Massive Attack, Tricky, Lamb en zelfs Tom Waits. De eerste associatie die ik had met hun muziek was met Broken van Soulsavers en dan met name het nummer Unbalanced Pieces. Veelal stralen de songs een beklemmende, confronterende sfeer uit, maar kunnen bij tijd en wijle ook dromerig klinken. Tekstueel zijn het niet de meest vrolijke onderwerpen ; verlies, angst, tekortkoming en afschuw. Een prominente rol is weggelegd voor het strijkkwartet Cordette Quartet, onder andere bekend van hun samenwerking met Warhaus. Dit fascinerende debuut zal op gepaste wijze aan het publiek voorgesteld gaan worden op een speciale dag, 29 februari. Het optreden zal plaatsvinden in een zelfgebouwde, tijdelijke schouwburg. Op exact dezelfde plek waar Sam de voorbije jaren de inspiratie vond voor de songs, de oude loods die intussen een opfrisbeurt kreeg. Only Fighters Left Behind is het meest intrigerende album, dat ik tot nu toe dit jaar hoorde. 

Theo Volk

Releasedatum: 28 februari 2020 Q32/De Konkurrent

Website: http://www.driftwoodworld.be/

D R I F T W O O D live:

29-02 ZELE (B) : Eventhall JURI

Mariecke Borger - Bright Sky



Mariecke Borger is een telg uit een zeer muzikaal gezin uit Ermelo. Net als haar broers Johan en Theodoor kreeg ze de genen van haar muzikale vader mee. Zeven jaar kreeg geleden kreeg Mariecke bekendheid dankzij  haar succesvolle debuutalbum Through My Eyes. Een fraai album vooral over mislukte liefdes en waardevolle vriendschappen. Daarna toerde ze samen met broer Johan onder de naam Willow Garden (waarschijnlijk vernoemd naar de bekende murder ballad Down in the Willow Garden). Ook was ze lid van de bluegrassband Casual Hillbillies en tevens verdiende ze haar sporen door mee te werken aan tientallen albums. Het geraamte voor haar nieuwe album Bright Sky werd thuis opgenomen samen met haar man Floris de Vries, multi-instrumentalist en sessiemuzikant bij o.a. Tangarine en Douwe Bob. Werd op haar debuutalbum veel van de liedjes geïnspireerd door en geschreven tijdens het ochtendlicht, deze keer was de overweldigende natuur van Ierland de grote inspirator. In 2016 bracht ze er een vakantie door en de weidse landschappen gaven haar een ander perspectief om gedachten in woorden en muziek te vangen. Mariecke blijkt duidelijk gegroeid als muzikant en als liedjesschrijver. Haar begeleiders zijn niet bepaald de minsten. Bertolf Lentink speelt mee op dobro, lap- en pedalsteel, Joost van Es (o.a. Douwe Bob, Bluegrass Boogiemen) op fiddle, Rients Kuik (bandgenoot bij Casual Hillbillies) op contrabas en op drums wederom Mischa Porte (o.a. Pitou, Luwten, Mensenkinderen). Haar begeleiders zorgen voor een uiterst subtiele begeleiding. Maar het stralende middelpunt blijft echter de prachtige stem van Mariecke. Het album bevat helaas slechts acht pareltjes, waarvan Seven Days mijn favoriet is. De prachtige mix was in handen van broer Theodoor, die binnenkort zelf met een nieuw album komt van zijn interessante project samen Minco Eggersman, Unifony. De houtsnede print op de cover is speciaal voor dit album gemaakt door muzikant/kunstenaar Jeroen Jongsma. Als ik me niet vergis zijn daar in de verte de bekende Cliffs of Moher afgebeeld. Haar debuut was mooi, maar wordt op alle fronten overtroffen door opvolger Bright Sky.   


Theo Volk

Releasedatum: 6 maart 2020 VOLKOREN/De Konkurrent  

Website: https://www.marieckeborger.nl/

Daniël Lohues - Sowieso



Als verstokt fan van Daniël Lohues is bijna twee jaar wachten op een nieuw album van hem erg lang. Vorig jaar werd weliswaar de stilte verbroken met het lekkere tussendoortje Elektrisch Live, maar ik hoor hem toch het liefste nieuwe liedjes zingen. Zijn albums zijn voor mij een soort muzikale dagboeken over wat er speelt in het leven van Daniël. 

Op zijn intussen twaalfde album Sowieso blijken er de afgelopen twee jaar nogal wat verschillende gevoelens en gedachtes in hem omgegaan te zijn. Het is een muzikaal gevarieerd album geworden om die stemmingen zo goed mogelijk te kanaliseren. 

Zo werd het album voorafgegaan door de vrolijke single Niks Mooiers As Dat, waarin Daniël een aantal mooie herinneringen koestert. Grappig trouwens dat Daniël als bewoner van de Nederlands-Duitse grensstreek altijd bij vergelijkingen consequent “als” gebruikt in plaats van “dan”. 

In de opener Mag ’T Toch Wel Hopen wordt op geweldige wijze naar een climax toegewerkt met hoofdrollen voor het toetsenwerk en het heerlijke saxofoonspel van Jan Kooper. Catchy en stevig is Dansen in de Modder met wederom schitterend toetsenspel. Ingetogen en nostalgisch is het kippenvel bezorgende Van ’N Rivier, met een refrein wat meteen blijft hangen. 

Het klein gehouden Duusternis waarop Daniël alleen begeleid wordt op piano en mondharmonica, had niet misstaan op Allennig II. Gezegend met een ronduit prachtig refrein is het uitnodigende Gao'j Met?. De begeleiding tilt het nummer verder naar een nog hoger niveau. Subtiel en klein gehouden is Ie Maggen Hier Altied Henkommen, alleen zang, akoestische gitaar en spaarzame mondharmonica. Hier klinkt Daniël op zijn gelukkigst. 

Het tegenovergestelde geldt helaas voor de wanhopige pianoballade Wat Doen We Nou. De simpele, maar indringende tekst komt bij mij keihard binnen. Gelukkig wordt het gevolgd door het berustende Over Joe, wat opgefleurd wordt door het stemmige cellospel van Fleur Dikken. Deze oorwurm duikt trouwens op de meest onverwachte momenten in mijn bovenkamer op. Fleur Dikken is ook te horen in het walsje Van de Liefde op zingende zaag, wat voor een speciaal, wat vervreemdend effect zorgt. 

Gitzwart is de tekst van Hart an Flarden, wat daarom in een geweldig bluesnummer is omgetoverd. Het nummer bevalt me zo goed, dat ik me laat verlangen naar een bluesalbum van Lohues & The Louisiana Blues Club. Gelukkig wordt hierna afgesloten met het muzikaal opgewekte Zij Hef Niks, zij het dat tekst minder vrolijk is. 

Net als voorganger Vlier werd Sowieso opgenomen in de Exalto Studios in Haarlem. Hij wordt weer bijgestaan door uitstekende musici als Bernard Gepken (gitaren, banjo), Ferry Lagendijk (toetsen), Bram Hakkens (drums, percussie) en Reyer Zwart (bas). Het gevarieerde Sowieso wordt door mij nu al toegevoegd aan mijn rijtje van zijn favoriete albums Allennig II, Hout Moet, Gunder, Ericana en AOSEM. 

Helaas wordt het album niet zoals gewoonlijk gevolgd door een uitgebreide toer. Vanwege gezondheidsredenen moet hij hiervan afzien. Gelukkig is hij al weer aan de beterende hand, getuige zijn column “Kijken” in Dagblad van het Noorden van afgelopen zaterdag. Fijn dat ik met een enthousiaste recensie hem een extra hart onder de riem kan steken, Niks Mooiers As Dat.


Theo Volk

Releasedatum: 28 februari 2020 Eigen beheer

Website: https://www.lohues.nl/

Al Gold - Al Gold’s Paradise



De soulvolle stem zette mij op het verkeerde been, want ik was in de veronderstelling dat ik te maken had met een donkere zanger. Al Gold blijkt echter een blanke muzikant uit New Jersey te zijn, met Joodse voorouders in Oost-Europa. Al’s muziekcarrière begint halverwege de jaren zeventig als hij studeert in Chicago. Daar ziet hij in kleine bars artiesten optreden als Homesick James Williamson, Hubert Sumlin, Mighty Joe Young en Eddie Taylor. Hij besluit om les te gaan nemen aan de Old Town School of Folk Music. Na zijn studie belandt hij terug in New Jersey en verkiest uiteindelijk als familieman een succesvolle carrière als zelfstandig grafisch ontwerper boven het onzekere bestaan van professioneel muzikant. Tot zijn clientèle als ontwerper mag hij onder andere The New Times rekenen. Uiteraard verdween de muziek niet uit zijn leven, hij trad de afgelopen decennia veel op in New Jersey. Ook bracht hij geregeld in eigen beheer albums uit, die verkocht werden tijdens optredens. Zijn nieuwste album Al Gold’s Paradise is pas zijn eerste album dat gepaard gaat met een promotiecampagne, die intussen al ruimschoots zijn vruchten aan het afwerpen is. En dat is volkomen terecht, want het is een buitengewoon sterk blues en rootsalbum geworden. Al en zijn begeleiders waren volkomen onbekend voor mij, maar blijken allen doorgewinterde musici te zijn. Met een aantal van hen werkt Gold al lang samen. Zo maakte hij een decennium geleden al een uitstekend album met Dave Stryker. Een belangrijke rol is ook weggelegd voor V.d. King, die het album opnam en mixte. De voortreffelijke mastering  was in handen van Dave Gross. Opener That’s My Baby liet mij direct naar het puntje van mijn stoel veren. Het nummer is een ode aan zijn rots in de branding, vrouwlief Mary. Muzikaal vond hij inspiratie bij Otis Spann en Danny Kirwan. Kers op de taart is hier het lekkere saxspel van Baron Raymonde. Ook in het autobiografische Rambling Pony Blues vond hij inspiratie bij de vroege Fleetwood Mac. De slide solo ontleende hij aan Peter Green’s  Rambling Pony. Vandaar dat hier de credits gedeeld worden met Peter Green.  Een echte oorwurm is Mr Banker, wat Al schreef over de bankcrisis van ruim tien jaar geleden. Soms dateert de inspiratie van nog langer geleden, zoals in Tramps Take Linden, wat hij schreef naar aanleiding van een intrigerend artikel uit The New York Times van 1893 over een groep zwervers die een nacht lang het stadje Linden terroriseerden. Zijn thuisstaat New Jersey wordt geëerd in Got a Mind. Muzikaal liet hij zich inspireren door de vorig jaar op honderdjarige leeftijd overleden Dave Bartholomew. Hij wordt vaak in een adem genoemd met Fats Domino. Bartholomew speelde een toonaangevende rol in de muziekgeschiedenis van New Orleans, vooral als producer.  Het album werd in slechts drie dagen live in de studio opgenomen. Bij beluistering krijg je het gevoel of ze bij je in de woonkamer een privéconcert aan het geven zijn. Uiteraard is het fraaie artwork door Al zelf gemaakt. Binnenkort zal Al Gold’s Paradise gelukkig wereldwijd te koop zijn op cdbaby.  Gelukkig, want het album is een topper in het blues en roots genre: “So, what does New Jersey Blues and Roots music sound like? Have a listen!.”. 

Theo Volk

Releasedatum: 6 maart 2020 Eigen beheer

Website: https://www.facebook.com/alsnewdisc/



The Saxophones - Eternity Bay



Hun debuutalbum Songs of the Saxophones van het duo The Saxophones  was me zo’n twee jaar geleden helaas ontgaan. Echter niet door Erwin Zijleman van het populaire blog Krenten uit de pop. Hij begon zijn enthousiaste recensie met : “Amerikaans tweetal maakt bijna verstilde muziek vol wonderschone details en verwarmt op bijzondere wijze de avond”. Het duo bestaat uit Alexi Erenkov en z’n vrouw Allison. Aanvankelijk was Alexi van plan jazzmusicus te worden, maar liet dat plan op een gegeven moment gedesillusioneerd varen. Hij begon hierna een singer-songwriterproject, wat hij gekscherend The Saxophones noemde, omdat hij kort ervoor de saxofoon aan de kant had geschoven. Al spoedig deed Alexi een beroep op zijn vrouw Allison, die de drums en achtergrondzang voor haar rekening neemt. Hun eerste album werd opgenomen op een boot en zou tegelijkertijd verschijnen met de geboorte van hun eerste kind. In de composities van Alexi hoor je niets meer terug van de complexe arrangementen, zoals hij die leerde op de universiteit. In de plaats daarvan is subtiliteit en heerlijke relaxedheid gekomen. Dat laatste wordt mede versterkt door de aparte zang van Alexi. Bij tijd en wijle heeft de muziek ook een nostalgische tintje, waarschijnlijk veroorzaakt door het luisteren van Alexi naar de nodige obscure vijftiger jaren muziek. Maar hij speelt ook af en toe leentjebuur bij west coast jazz en bij dromerige surfpop. Eternity Bay werd geproduceerd door Cameron Spies, gemixt door Noah Georgeson ((Joanna Newsom, Devendra Banhart) en opgenomen met behulp van analoge 16 sporen opname apparatuur. De songs vormen een homogeen geheel, zij het dat ik het titelnummer wat afwijkend vind, het heeft wat weg van een oude traditional. Door de vrij korte duur, grijp je snel terug naar dit bijzonder verslavende plaatje. Jammer genoeg staan er op hun komende Europese toer geen Nederlandse concerten gepland van dit bijzondere duo.
      
Theo Volk

Releasedatum: 6 maart 2020 Full Time Hobby/De Konkurrent

Website: http://www.thesaxophones.com/

Nadia Reid - Out of My Province



Er zijn weinig artiesten, die ik zo’n warm hart toedraag als de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Nadia Reid. Dat komt omdat ze al vanaf het begin van haar muziekcarrière eigenzinnig haar eigen weg volgt en daarnaast probeert ze zo onafhankelijk mogelijk haar muziek uit te brengen. Haar albums worden in eigen land al in eigen beheer uitgebracht en is ze nu haar eigen platenlabel Slow Time Records begonnen, waarop binnenkort de eerste releases zullen verschijnen.  Door haar grote talent wisten haar eerste twee albums haar het nodige succes te brengen en toerde ze over de hele wereld en stond ze in het populaire BBC tv-programma Later van Jools Holland. De productie van haar derde album Out of My Province is deze keer in de vakkundige handen van Trey Pollard (Foxygen) en Matthew E. White (Natalie Prass, The Mountain Goats) en werd het  in de Verenigde Staten opgenomen. Tekstueel staan de liedjes deze keer vooral in het teken van haar omarming van haar nieuwe globetrotterbestaan. Goed voorbeeld hiervan is Oh Canada, wat niets van doen heeft met het Canadese volkslied. Nadia over het lied in een recent interview met Billboard: "Canada is a metaphor for all places and everywhere, but the phrase essentially came to me after I was reflecting on my long love affair with Rufus and Martha Wainwright and Joni Mitchell -- Canadian artists that have constantly inspired and saved me through the years. I had also been particularly inspired by Michele Shocked's song “Anchorage” where she would reference place and city a lot. Which I have done throughout the record. It is also about big love and new love and navigating being an artist in love with an artist. I was on tour a lot and I was getting more and more attention. There was friction and resentment.  So Oh Canada is about that relationship breaking down essentially. It was me working out what I was waiting for and what I wanted from life at that point in time. I finished the song in Portugal.". De inkleuring van de liedjes is deze keer net iets verfijnder geworden, bovendien vind ik haar zang nog mooier dan op de voorgangers. Vooral Heart to Ride bezorgt me iedere keer kippenvel. Naast haar vooral ingetogen liedjes bewijst ze ook een fantastisch uptemponummer als The Future te kunnen schrijven. Wat mij betreft hadden er nog meer op mogen staan, wellicht op een volgend album. Out of My Province gaat ongetwijfeld tot mijn favoriete albums van 2020 behoren en niet alleen voor mij, Mojo Magazine koos het tot album van de maand.  
  
Theo Volk

Releasedatum: 6 maart 2020 Caroline/Space Bomb

Website: https://www.nadiareid.com/

Nadia Reid live:

17-04 BRUSSEL: Pilar
18-04 ROTTERDAM: Motel Mozaïque

Sarah Elgeti Quartet with Friends - Dawn Comes Quietly



De zeer getalenteerde hoogblonde Deense multi-instrumentalist Sarah Elgeti heeft al sinds 2007 haar eigen kwartet en trad het afgelopen decennium over de hele wereld op, tot zelfs in Japan. In haar muziek zijn uiteraard Scandinavische invloeden te horen, maar liet zich de afgelopen jaren net zo gemakkelijk beïnvloeden door bebop, funk, klassiek en swingende Latin. Op haar nieuwste album  Dawn Comes Quietly schreef ze de eerste negen composities zelf, de laatste twee zijn van de hand van Carl Nielsen, welke ze zelf arrangeerde. In opener Magical Thinking zijn door de klarinet van Søren Birkelund, haar vroegere, virtuoze leermeester, klassieke invloeden te horen. Acht van de elf zijn instrumentaal. Op Whereto?, Autumn en de Deense afsluiter Tit Er Jeg Glad is de uitstekende Kopenhaagse zangeres Sidsel Storm te horen. Elgeti speelt tenorsaxofoon, klarinet en fluit, waarvan haar fluitspel mij het beste bevalt. Haar begeleiders spelen volledig in dienst van de composities en geven elkaar volledig de ruimte. Erg lekker vind ik het Toots Thielemans achtige mondharmonicaspel van Nils Raae. Dawn Comes Quietly bevalt me vooral goed vanwege de relaxte sfeer. In Denemarken verscheen het album reeds in september, aanstaande vrijdag is de wereldwijde release.  

Theo Volk

Releasedatum: 21 februari 2020 Gateway Music

Website: http://www.sarahelgeti.dk/uk/pages/mainpage.php

Equal Idiots - Adolescence Blues Community



Equal Idiots bestaat uit zanger/gitarist Thibault Christiaensen en drummer Pieter Bruurs. Het duo is afkomstig uit Hoogstraten, een plaatsje gelegen net over de Nederlandse grens. Om diverse redenen ben ik er goed bekend en kom er al meer dan veertig jaar. Op muzikaal gebied is Hoogstraten internationaal vermaard om de Antilliaanse Feesten, het grootste festival op het gebied van Caribische muziek in de wereld. Maar ook Equal Idiots timmert al sinds 2012 hard aan de weg om internationale roem te vergaren. Hun debuutsingle Salmon Pink kon meteen rekenen op veel airplay op Studio Brussel. Spoedig gevolgd door een jaar lang intensief toeren. De volledige doorbraak volgde toen ze in 2016 “De Nieuwe Lichting” van 2016 wonnen en daarnaast de finale van Humo’s Rock Rally haalde. Hun debuutalbum Eagle Castle BBQ verscheen in 2017 en vertoonde hier en daar invloeden van The Hives en Arctic Monkeys. Zoals de titel Adolescence Blues Community al doet vermoeden handelt hun tweede album over volwassen worden. Echter nog steeds bruist hun muziek volop van de energie en hanteren ze regelmatig een hoge versnelling. Maar naast hun catchy hard-boiled garage punk, hoor je wat spaghettiwestern invloeden in Cowboy Mambo’s Desert Dream. Het zou me niet verbazen mocht de titel een verwijzing zijn naar de eerder genoemde Antilliaanse Feesten en de regel “Hey, you wanna take us to the saloon?” verwijzen naar de als saloon ingerichte bar tegenover de Sint-Katharinakerk, gelegen in het centrum van Hoogstraten. Adolescence Blues verraadt dat Thibault niet meer in Hoogstraten woont, maar mist wel zijn familie. Bovendien zingt hij hier over het onzekere artiestenbestaan en de druk die dat met zich meebrengt en financiële perikelen ( “And how am I supposed to pay the rent?”). Het nummer wordt trouwens opgefleurd door kinderkoor Jubilate uit Hoogstraten. Ook Nederland kon al kennismaken met Equal Idiots, ze waren vorig jaar zomer nog te zien op het Into the Great Wide Open Festival op Vlieland. Binnenkort keren ze hier terug, ongetwijfeld met een spetterend liveoptreden.   
  
Theo Volk

Releasedatum: 21 februari 2020 Caroline/Noisome

Website: http://www.equalidiots.com/

Equal Idiots live:

20-02 BRUSSEL: AB
02-04 UTRECHT: Ekko

Ibrahim Ferrer - Buenos Hermanos (Heruitgave)



In 1997 werd Ibrahim Ferrer op zijn zeventigste aan de vergetelheid ontrukt door zijn medewerking aan A Toda Cuba Le Gusta van Afro-Cuban All Stars. In de jaren veertig en vijftig genoot hij in Cuba grote bekendheid als zanger van Pacho Alonso's orkest in Havana. Begin jaren negentig trok Ferrer zich terug uit de muziek; hij poetste schoenen en leefde van een klein maandelijks pensioen. Zijn bijdrages aan het album van Afro-Cuban All Stars bleek slechts nog maar de opmaat naar nog veel groter succes met Buena Vista Social Club in datzelfde jaar. Van hun geweldige debuutalbum werden zo’n negen miljoen exemplaren verkocht. Het bracht de groep wereldwijd op grote podia als Carré en Carnegie Hall. In 1999 volgde het eveneens succesvolle Buena Vista Social Club Presents: Ibrahim Ferrer. Op het hoogtepunt van zijn roem verscheen in 2003 onder zijn eigen naam Buenos Hermanos. Uiteraard weer geproduceerd door Ry Cooder en Nick Gold. Wederom is een bijzonder geslaagde combinatie van Cubaanse en Amerikaanse muzikanten te horen. Naast Ry Cooder en diens zoon Joachim werkte een karrenvracht aan fantastische muzikanten mee als Flaco Jiménez, Jim Keltner, Jon Hassell, Roberto Fonseca en The Five Blind Boys of Alabama. Naast drie eigen composities zingt hij een aantal klassiekers uit de Cubaanse muziek, zoals het bekende Perfume De Gardinas en het fantastische titelnummer. Het album bevat tevens vier nummers vanuit de originele albumsessies die niet eerder te horen waren. Ry Cooder over het herbewerken van het album : “It’s better than ever, if I may say. We went back into the session tapes and found songs that were overlooked for some reason, and you’re going to be as thrilled as I am. We’ve really polished it up and improved it and expanded it, it sounds almost brand new. There’s one thing for sure: we need something good, something beautiful in these days and times.”. De laatste zin kan ik zeker beamen.  Daartoe behoort zeker deze heruitgave van Buenos Hermanos.

Theo Volk

Releasedatum: 28 februari 2020 World Circuit