Scout LaRue Willis : Scout LaRue Willis

 


Scout LaRue Willis (30) is een van de drie dochters van Bruce Willis en Demi Moore. Willis kwam enkele maanden geleden op minder positieve wijze in het nieuws, doordat hij aankondigde te stoppen met acteren vanwege afasie.

Dat hij een imposante carrière als acteur had opgebouwd wist ik. Hij speelde in meer dan honderd films, waaronder in “Pulp Fiction” en “The Sixth Sense”. Wat ik echter niet wist is, dat hij ook  muzikaal is. Eind jaren tachtig bracht hij twee albums uit met voornamelijk blue-eyed soul. In 1987 had hij zelfs een top tien hit met een cover van Under the Board Walk.

De talentvolle Scout is niet alleen muzikaal, maar is daarnaast ook actrice, schrijfster, influencer en een mode icoon. Scout LaRue Willis heet haar overtuigende debuutalbum. Alle liedjes schreef Scout zelf. Ze bracht het album uit om het publiek een inkijkje te geven van haar kwetsbare kant. Een uitstekend voorbeeld hiervan is opener Love Without Possession, waarin zichzelf zowel letterlijk als figuurlijk blootgeeft.

De (liefdes)liedjes gaan vooral over volwassen worden in een gecompliceerde wereld. Muzikaal gezien zweeft het ergens tussen folk en Americana in. De instrumentatie is niet doorsnee, zo wordt af en toe gebruik gemaakt van de theremin, therevox en de mellotron. De kers op de taart is echter de zang van Scout. Ze maakt uitstekend gebruik van dynamiek en haar stem heeft een heerlijk hees randje.

Ze produceerde het album zelf, samen met Greg Papania. Scout LaRue Willis werd me overigens getipt door mijn Amsterdamse muziekvriend Henk, die me ongeveer dagelijks van tips voorziet.  Helaas is Scout LaRue Willis alleen digitaal en op vinyl verkrijgbaar is. Ik neem aan dat Bruce apetrots is op dochter Scout.

Theo Volk

Releasedatum : 24 juni 2022 Independent

Website : https://scoutlaruewillis.bandcamp.com/

Mega : Colour Your World

 


De in Noord Londen woonachtige Mega is een rijzende soulzangeres. Twee jaar terug werd haar debuut EP Future Me opgepikt door de BBC en kreeg onder andere een lovende recensie in NME.

Haar nieuwe EP Colour Your World laat een duidelijke groei horen, zowel muzikaal maar ook als persoon.  De vijf songs vertellen haar reis over zelfacceptatie, groei  en opklauteren. Mega hierover : "Life is so full of surprises and the unexpected, and it can be so difficult to navigate sometimes. I've called my EP Colour Your World as color plays a vitally important role in the world in which we live; it can influence thinking, change actions, and cause reactions. I see color as my perspective, and this EP reminds me of how important my perspective is to myself and my abilities. I hope this EP can empower people as much as creating it has empowered me.".

Tekstueel zijn sterke vrouwen als Amy Winehouse, Aretha Franklin en Nina Simone belangrijke voorbeelden voor haar volstrekt eerlijke teksten. Muzikaal gezien speelt haar Oegandese achtergrond een vooraanstaande rol. Met name de legendarische Oegandese formatie Afrigo Band (de langst bestaande band van Oeganda) levert haar  geregeld inspiratie.

Colour Your World heeft een bijzonder positieve vibe en doet verlangen naar meer. Hopelijk volgt er snel een volwaardig debuut van deze uitstekende zangeres en liedjesschrijfster.

Theo Volk           

Releasedatum : 1 juli 2022 Nettwerk/V2 Records

Website : https://www.facebook.com/Megaishername

Replay : Beverly Copeland : Beverly Copeland

 


Het gebeurt me nog maar weinig, dat ik bij een eerste luisterbeurt compleet van mijn sokken wordt geblazen. Gisteren was dat het geval bij het debuutalbum van Beverly Copeland. Toen nog door het leven gaand als vrouw, sinds 2002 als trans man en onder de naam van Beverly Glenn-Copeland.

De muziek kreeg de in Philadelphia geboren Copeland in zijn jeugd met de paplepel ingegoten. Thuis speelde zijn vader vaak Bach, Chopin en Mozart op de piano en zong zijn moeder soms spirituals. Hij verhuisde in 1961 van zijn geboortestad Philadelphia naar Montréal om klassieke muziek te studeren aan de McGill University (met de nadruk op Lieder, klassieke kunstliederen uit Duitsland en Frankrijk). Tegenwoordig woont hij in New Brunswick.

Helaas sloeg zijn muziek uit zijn begintijd om onbegrijpelijke redenen niet aan.  Hij verdiende sindsdien zijn geld vooral met het componeren van musicals, opera en kindermuziek voor het Canadese Sesamstraat. Ook was hij jarenlang als ‘Beverly’ een vaste gast in een kinderprogramma.

 De laatste jaren echter verkreeg Copeland terecht toch de nodige populariteit doordat de albums uit de begintijd opnieuw werden uitgegeven. Veel is over het debuutalbum Beverly Copeland niet te vinden online. Het album werd op 24 en 25 maart 1970 opgenomen in Montreál in de CBC Studios en geproduceerd door Ramona Randall en uitgebracht in een oplage van slechts 250 stuks. Nu dus een waar collectors item.

Copeland schreef alle muziek en teksten zelf, op vier teksten na (1 van C. Bronstein en 3 van J. Weiss). De klassiek geschoolde stem en van Copeland en het grote bereik ervan maakt meteen grote indruk. De muziek zweeft vooral ergens folk en  jazz in. Muziek waarin je invloeden terughoort van tijdgenoten Terry Callier, Tim Buckley en Nick Drake.

Copeland wordt zonder uitzondering omringd door uitstekende muzikanten, die de composities fraai inkleuren. Akoestische gitaar, percussie en vooral de trompet en mondharmonicabijdrages spreken tot de verbeelding. Hij zou me niet verbazen, mocht de mondharmonica hier bespeeld zijn door Toots Thielemans.

Door de heruitgaven de laatste jaren werd de muziek van Copeland ook ontdekt door hedendaagse artiesten als Bon Iver en Julia Holter. Beiden werkten vorig jaar mee aan Keyboard Fantasies Reimagined. Ook in Nederland ontstond belangstelling. Op 26 augustus 2020 trad Copeland op op Le Guess Who? en verscheen van het optreden het live-album Live At Le Guess Who? 2018.

Gelukkig is de belangstelling intussen nog steeds niet verminderd, op 29 juli zal Copeland te zien zijn op het festival All Together Now in Ierland tussen grote namen als Nick Cave en Sinéad O’Connor. Hopelijk groeit het debuutalbum Beverly Copeland alsnog uit tot een klassieker. Het zou niet meer dan terecht zijn.

Theo Volk

Releasejaar : 1970 CBC Radio Canada

Website : https://beverlyglenncopeland.com/

Hannah Rarity : To Have You Near

 


To Have You Near is het tweede album  van de in Glasgow woonachtige zangeres Hannah Rarity (30). Rarity beschikt over een rustgevende en prettige stem, die meer dan waarschijnlijk veel luisteraars zal aanspreken. Reeds op achtjarige begon ze te zingen in the National Youth Choir of Scotland en kreeg daar de liefde voor traditionele muziek mee.

Het album bestaat voornamelijk uit covers. De ritmisch opvallende opener Home schreef ze echter samen met Gordon Maclean. Het is een van haar meest persoonlijke liedjes en heeft de luisteraar meteen bij de les. Ook van eigen hand is het ingetogen She Must Be Mad, waarop ze begeleid wordt door pianist John Lowrie en een strijkkwartet, met daarin de bekende violiste Patsy Reid. To Have You Near werd trouwens uitstekend geproduceerd door Innes White, net als John Lowrie deel uitmakend van de veelbelovende Schotse band Staran.

Van de bekende singer-songwriter Boo Hewerdine covert ze het slaapliedje I'm Not Going Anywhere. Hewerdine verzorgt hier zelf de achtergrondzang. Het verbaasde me trouwens niet dat Hewerdine aan dit album meewerkte. Bij beluistering moest ik geregeld denken aan Eddi Reader, een andere, bekende Schotse zangeres, met wie Hewerdine veel samenwerkt.

Hewerdine verzorgt ook de achtergrondzang op Hard Times, een lied uit negentiende eeuw van de Amerikaan Stephen Foster, die vooral furore maakte met Swanee River. Hard Times werd in Europa vooral bekend dankzij Mary Black en De Dannan. De ultieme versie ervan is voor mij echter de indringende vertolking door Eleanor Shanley (vooral live). Hier is de uitvoering behoorlijk ingetogen. Een wat eigentijdsere keuze is de wat minder bekende song Take It With Me van Tom Waits en Kathleen Brennan.

To Have You Near bevat een uitgekiende combinatie van eigen werk en uitstekende vertolkingen van andermans werk.

Theo Volk

Releasedatum : 3 juni 2022 Independent

Website : https://www.hannahrarity.com/

James Vincent McMorrow : The Less I Knew

 


Ooit  begonnen als drummer bij diverse rockbands koos James Vincent McMorrow uiteindelijk toch voor een succesvolle solocarrière als singer-songwriter. Zijn folky debuutalbum Early in the Morning bracht hem meteen succes. De invloeden hierop van Joni Mitchell, Sufjan Stevens, Fleet Foxes, Bon Iver en Band of Horses zijn nooit ver weg. Het is vooral zijn cover van Steve Winwoods Higher Love dat hem wereldwijde faam heeft bezorgd. Intussen behoort McMorrow tot de meeste gestreamde artiesten, de teller staat intussen op meer dan een miljard. Op de vier albums die volgden op zijn debuut, verkende hij ook andere genres, waaronder hiphop en R&B.

Het nieuwe album The Less I Knew kende voor het eerst geen echte planmatige aanpak. McMorrow hierover : “Even before the last 2 years I think I’d lost sense of why I do the things I do. I lost the thread of what I wanted to be and what I wanted to say. The Less I Knew, for me, is about getting that back. It’s about going easier on yourself, realising the entire world is putting on a show, no one is immune to pressure. We contort ourselves in order to convince ourselves things are fine, or things can get better. For me, doing that meant I was missing, I had missed so many incredible things as they were happening.

What I loved most about making these albums is that for the first time in my life I didn’t overthink it. Some of these songs were only finished a couple weeks ago, candid moments captured, then moved on. I can still hear the electricity in the recordings. That’s what I want music and my life with music to be about. And whatever happens after that I have zero control over.”.

Het album is tevens enigszins een terugkeer naar zijn roots uit begintijd. Dat kon luisteraar al constateren door de fraaie single en titelnummer The Less I Knew, wat evenals het aanstekelijke, soulvolle Hurricane, de release reeds vooraf ging. Ook aan die begintijd herinnert het sobere I am a Masterpiece.

De planloze manier van werken, “go with the flow”, heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen, want in het najaar zal al het volgende album, met de intrigerende titel Heavyweight Champion of Dublin 8 gaan verschijnen. Maar voorlopig kunnen we vooruit met het uitstekende en gevarieerde The Less I Knew en de komende twee live-concerten.

Theo Volk

Releasedatum : 24 juni 2022 Faction

Website : https://www.jamesvmcmorrow.com/

 

James Vincent McMorrow live :

13-07 AMSTERDAM : Paradiso/Vondelkerk

14-07 AMSTERDAM : Paradiso/Vondelkerk

Jessie Buckley & Bernard Butler : For All Our Days That Tear the Heart

 


For All Our Days That Tear the Heart kreeg terecht de afgelopen dagen al de nodige aandacht, maar een beetje extra kan geen kwaad. Zelf werd ik door iemand afgelopen zaterdag op MusicMeter geattendeerd op dit magnifieke album. Bernard Butler behoeft natuurlijk als voormalig Suede bandlid geen nadere introductie. Tegenwoordig is hij vooral actief als producer. In die rol was hij twee jaar geleden actief op het excellente Old Wow van Sam Lee.

Jessie Buckley (33) stond reeds in 2009 op de planken van het West End Theatre in de Britse musical “Oliver”. Daarna schitterde ze op het witte doek en in het laatste deel van de uitstekende misdaadserie "Fargo". In de film “Wild Rose” uit 2018 speelt ze de countryzangeres Rose-Lynn Harlan uit Glasgow, die reeds jarenlang droomt om haar troosteloze omgeving te ontvluchten en het te gaan maken als superster in Nashville. Bij de film verscheen ook het gelijk getitelde album, vijf van de eenentwintig nummers schreef ze samen met Ian W Brown, Simon Johnson en Nicole Taylor. In die film blijkt dat Jessie een uitstekende zangeres is.

Dat kan ook bijna niet anders met twee muzikale ouders. Vooral moeder Marina Cassidy, die klassiek geschoold is in zang en harp en zang coach is. Vader Tim is niet alleen muzikaal, maar schrijft ook gedichten.

Toen Buckley en Butler elkaar ontmoette hadden ze direct een klik. Buckley komt uit Killarney, Butler is Brits, maar zijn ouders zijn Iers en komen uit Dún Laoghaire. Inspiratie verkreeg men uiteraard uit muziek (Nina Simone, Beth Gibbons, Talk Talk, Patti Smith, Gram Parsons, Pentangle en Laura Marling). Daarnaast uit schilderkunst, gedichten, de flamenco dans, caravan vakanties in Ierland. En een boek in het speciaal, Maurice O’Sullivans Memoires uit 1933 “20 Years A-Growing”, een ode aan het afgelegen leven op de Blasket-eilanden, voor de kust van County Kerry, al 15 jaar een favoriet boek van Butler en de favoriet aller tijden van Buckley's oma.

Die inspiratie levert een zowel tekstueel als muzikaal boeiend, regelmatig donker album op. De liedjes zijn zonder uitzondering prachtig gearrangeerd en is de zang van Buckley, waarin af en toe de invloed van Laura Marling te horen is, de kers op de taart. For All Our Days That Tear the Heart zal veel luisteraars weten te gaan ontroeren en zal daardoor volgens mij in veel jaarlijstjes gaan opduiken. Het is me trouwens niet helemaal duidelijk of de cd versie reeds uit is, volgens Bol.com nog niet. Het goedkoopst is de cd en het vinyl volgens mij te koop bij Concerto.

Theo Volk

Releasedatum cd : 24 juni 2022 Virgin

Website : https://www.buckleyandbutler.com/

The Lucky Ones : Slow Dance, Square Dance, Barn Dance



Het Canadese gezelschap The Lucky Ones kwam voort uit de groep The Klondike Sons. Alle leden beschikken over een uitstekende staat van dienst. Vorig debuteerde de band op voortreffelijke wijze met The Lucky Ones. In die tijd prijkte op de beginpagina van hun website als omschrijving van hun muziek “Slow Dance, Square Dance, Barn Dance”. Nu de titel van hun tweede album.

Belangrijk voor de gekozen richting op dit nieuwe album is het overlijden vorig jaar van hun vriend en mentor Joe Loutchan (AKA The Fiddler on the Loose). Dat verlies kwam als een mokerslag binnen bij de band. Sinds 1982 speelde Loutchan elke donderdag in het beroemde 98 Hotel in Whitehorse een show, getiteld “Fiddle Night”. De laatste jaren namen The Lucky Ones in vakantietijd de honneurs waar, zodat Loutchan en zijn vrouw van een welverdiende vakantie konden genieten.

Om hun vriend te eren heeft de band sinds zijn overlijden meer traditionele fiddles tunes opgenomen op hun repertoire. Andermaal is het gebodene weer gevarieerd, van dansbaar, country tot aan old time. Zeven van de negen nummers schreef de band zelf. Keno City Love Song schreef men samen met Peter Menzies en de afsluiter My Gal is Good to Me is van de hand Jay Swinnerton.

Liefhebbers met een hang naar lang vervlogen tijden zullen zich wederom geen buil gaan vallen aan het gevarieerde roots album Slow Dance, Square Dance, Barn Dance.      

Theo Volk

Releasedatum : 24 juni 2022 Independent

Website : https://www.theluckyonesmusic.com/ 

Pharis & Jason Romero : Tell 'Em You Were Gold

 


Het afgelopen decennium heeft het sympathieke rootsduo en echtpaar Pharis & Jason Romero uit het piepkleine Horsefly, British Columbia een behoorlijke staat van dienst opgebouwd. In thuisland Canada wonnen ze al drie keer de Juno Award en zeven keer de Canadian Folk Music Award. Dankzij Luciano Mulder en Sandra Zuidema van LDM Bookings kon Nederland ook al met hen kennismaken. Voor het laatst waren ze hier te zien op de bekende luisterpodia in 2019.

Tell 'Em You Were Gold is hun zevende album wat zal verschijnen op het Amerikaanse rootslabel Smithsonian Folkways. Het duo gaat gewoon verder met waarmee het bezig was, uitstekende albums maken. Veelvuldig werd over voorganger  Bet on Love de loftrompet gestoken, dat zal volgens mij voor Tell 'Em You Were Gold niet anders zijn.

Het is trouwens het eerste album waarop naast zang praktisch alleen de banjo te horen is. Jason is een excellente banjobouwer, de zeven verschillende banjo’s door hem bespeeld zijn door hemzelf gebouwd, evenals de kalebas banjo-gitaar van vrouwlief. Ze kregen zelfs namen die hun individuele karakter en identiteit weerspiegelden: Papillon, Big Blue, Clara, Birdie, Mother, Bella, Gourdo en The Beast.

Hun schuur was lange tijd vervallen, maar is intussen volledig door hen opgeknapt. Pharis woont haar hele leven al in de omgeving van Horsefly. Jason sinds 2007, kort nadat hij Pharis leerde kennen. Het echtpaar beleefde met hun twee kinderen vorige jaar een prettige zomer. Naast de tuin bijhouden, banjo’s bouwen, trok men er met gezin op uit om te gaan wandelen en kanoën. Die prettige periode heeft duidelijk zijn sporen nagelaten op het album.

Het album werd oktober vorig jaar opgenomen in hun zestig jaar oude schuur, gelegen naast de Little Horsefly River. Ze verzamelden wat vrienden om de opnames bij te wonen. Af en toe hoor je het geluid van de houtkachel, tikkende voeten op de houten vloer en wat lichte regen op het dak. Je hoort ook het geluid van de kamer en de energie van vrienden die samen muziek spelen.

De nummers werden geleerd en live opgenomen gedurende zes dagen. Bijna de helft van de zestien composities komen uit de public domain. Het in vertrouwde omgeving opnemen van het album is de spontaniteit duidelijk ten goede gekomen. Persoonlijke favoriet is het fraai door Pharis gezongen Black Guard Mary.

Tell 'Em You Were Gold is wederom een prachtplaat geworden, misschien wel hun mooiste. Hopelijk komen ze snel naar Nederland om op de gebruikelijke podia het album voor te stellen.

Theo Volk

Releasedatum : 17 juni 2022 Smithsonian Folkways

Website : http://www.pharisandjason.com

Amenra / Cave In / Marissa Nadler : Songs of Townes Van Zandt Vol. III

 


Heel toevallig kwam ik Songs of Townes Van Zandt Vol. III op het spoor dankzij het populaire muziekforum Musicmeter. Marissa Nadler is een bekende naam voor mij, in tegenstelling tot de Amerikaanse rockband Cave In en de Belgische metalband Amenra. Laatstgenoemde blijkt behoorlijk populair te zijn op Musicmeter.

Dat Nadler meewerkte aan het project ligt voor de hand, gezien haar muzikale achtergrond, in tegenstelling tot Cave In en Amenra. Amenra blijkt echter reeds twee albums op Neurot Recordings en een live-album op My Proud Mountain te hebben uitgebracht. De band blijkt al lang bekend te zijn met de muziek van Van Zandt.

Bandlid Lennart Bossu hierover : "Als Belgen is de zeer Amerikaanse folk en country van Townes Van Zandt niet bepaald de muziek waar we mee opgroeiden, maar toen we als jonge twintigers zijn songs ontdekten, raakten ze meteen een snaar bij ons. Zelfs mensen die de teksten niet begrijpen, kunnen waarschijnlijk horen dat ze luisteren naar iemand die heeft geleefd en geleden, en, vreemd genoeg, vinden ze tegelijkertijd diepe troost in zijn rustgevende stem.

 Het is het soort troost dat vaak kenmerkend is voor grote muziek of kunst in het algemeen, en het maakte het vooruitzicht om zelf een paar van zijn liedjes te proberen niet minder afschrikwekkend. Niettemin, toen we werden gevraagd om deel te nemen aan deze collectie van Townes Van Zandt covers, voelden we ons opgewonden en verplicht om er deel van uit te maken, omdat het ons op een bepaalde manier een kans bood om iets terug te doen voor de geweldige songs die hij ons heeft gegeven, en ook om deel uit te maken van een reeks albums die bijna uitsluitend bestaan uit artiesten die we diep respecteren.".

Steve Brosky van Cave In leerde in 2010 de muziek van Van Zandt kennen  : "In de winter van 2010 deed ik een solotournee met Scott Kelly van Neurosis en Bob Wayne. Wij drieën en Ansgar Glade reisden in Bob's 'groene machine' busje door de UK en Ierland. Bij elke show speelde Scott het nummer Caroline en elke keer als ik het hoorde, raakte ik in vervoering. Dit was mijn kennismaking met Townes Van Zandt. Best cool dat Ansgar mij en Cave In tien jaar later deze geweldige kans heeft gegeven om onze liefde voor Townes Van Zandts muziek te tonen.". Brodsky maakte drie jaar terug trouwens een album samen met Nadler, Droneflower.

Het album telt negen covers, gelijkmatig verdeeld over de deelnemende artiesten. Veel indruk maakt de live-versie van Nothin’ door Cave In, na afloop door Brodsky omschreven als “that’s the heavy shit”. Bloedmooi is de ingetogen versie van Kathleen door Amenra.  

Enigszins bezwerend is de vertolking van The Hole. Ontroerend is Nadlers vertolking van mijn favoriete Van Zandt song Quicksilver Daydreams of Maria. Ook de overige songs zijn meer dan het beluisteren waard. Het is trouwens jammer dat de reguliere albums van Townes Van Zandt nog nauwelijks leverbaar zijn. Maar gelukkig blijft hij onder de aandacht dankzij anderen.

Songs of Townes Van Zandt Vol. III kan samen met Come Tomorrow van Paal Flaata gerekend worden tot de mooiste eerbetoningen aan Van Zandt. Digitaal verscheen dit album al op 22 april, fysiek verschijnt het op 1 juli op het Hamburgse My Proud Mountain label.   

Theo Volk

Fysieke releasedatum : 1 juli 2022 My Proud Mountain

Websites :  https://neurotrecordings.bandcamp.com/ en https://myproudmountain.bandcamp.com/

Ticket West : 49 Park St. Blues

 


Sinds enkele jaren spelen de broers Pascal en Walter Wilhelm weer samen in een band. 49 Park St. Blues is intussen alweer hun derde album met Ticket West. Met name de uitstekende voorganger Cab Driving Man had niet over belangstelling te klagen.

Hun debuutalbum High Class Horse werd nog voornamelijk gevuld met Westcoast blues en had harmonicaspeler Harp Mitch erop een flinke vinger in de pap. Cab Driving Man was een stuk gevarieerder, onder andere uitstapjes naar de boogiewoogie en de Chicago blues, bovendien was de inbreng van harmonicaspeler Harp Mitch beperkt tot drie nummers.

Op de nieuwe schijf is de mondharmonica weer wat vaker aanwezig, echter wordt die deze keer bespeeld door Bas Kleine. Uiteraard ontbreekt ook deze keer toetsenvirtuoos Roel Spanjers niet.

Een uitstekende keuze van de broers was om de geweldige Nederlandse zangeres Laura Kits uit te nodigen, Laura zingt op Good Woman en Nice Guy.  Haar natuurlijke habitat is eigenlijk vooral de country, maar blijkt ook hier als een vis in het water. Overigens heb ik van haar nog steeds haar uitstekende debuutalbum Holy Fountain Water ter recensie liggen, wat volgens mij nog altijd niet officieel uitgekomen is.

Naast Laura zingen beide broers enkele tracks en Arjan Veldman op drie nummers. Andermaal is het een heerlijk gevarieerd album geworden, waaraan het spelplezier duidelijk is af te horen. I Buried a Friend is opgedragen aan overleden vriend Klaas Vermeulen. Het album werd opgenomen in de Vuurland Studio in Utrecht met producer Ernst Grevink (AKA Ermy Green).

Met het gevarieerde 49 Park St. Blues gaat men weer de nodige nieuwe zieltjes winnen.

Theo Volk

Releasedatum : 3 juni 2022 Independent

Website : https://ticket-west.com