Judy Blank - Morning Sun



Vijf jaar terug maakte een deel van Nederland kennis met de uit Aalst afkomstige singer-songwriter Judy Blank via het tweede seizoen van de beste singer-songwriter van Nederland. In de finale moest ze het toen helaas afleggen tegen Michael Prins. Sindsdien heeft ze niet stilgezeten, in datzelfde jaar stond ze al op Northsea Jazz en een jaar later bracht ze haar debuutalbum When the Storm Hits uit. Optredens op grote podia volgden, zoals Lowlands en Pinkpop. Intussen heeft Judy grotendeels haar piano en keyboard ingeruild voor de gitaar. Inspiratie voor haar nieuwe album Morning Sun werd opgedaan tijdens recente reizen door voornamelijk de zuidelijke staten van Amerika, waar ze veel optrad in cafés en barretjes. Daarnaast trok ze ook naar Nashville, waar ze veel zong op open microfoon avonden. In Nashville werd uiteindelijk in de Southern Ground Studios haar album opgenomen onder leiding van producer Chris Taylor (Elle King, Miranda Lambert, The Wood Brothers). Haar poppy sound werd ingeruild voor zwoele americana. Judy is duidelijk gegroeid als zangeres en liedjesschrijver. Bovendien had ze het geluk te mogen samenwerken met klasbakken als gitarist  Ethan Ballinger en pedalsteelvirtuoos Smith Curry, bekend van albums van levende legendes als Willie Nelson, Dolly Parton en Lee Ann Womack. Beide heren tillen de persoonlijke liedjes naar nog grotere hoogtes. In maart werd Morning Sun reeds vooruitgesneld door de zeer aanstekelijke single Mary Jane, die werd uitgeroepen tot NPO Radio 2 TopSong. Het is het eerste voorproefje van het nieuwe album Morning Sun dat op 7 september verschijnt, gevolgd door TangledUp in You . Begin deze maand verscheen de single Tiger Eye Sun. De singles trokken ook de aandacht van Beth Hart, die haar vroeg haar voorprogramma tijdens haar concert in de Ziggodome te verzorgen. Daarnaast trad ze ook op in Voetbal Inside, waar muziekkenner Johan Derksen een gloedvol pleidooi hield voor haar nieuwe album. Terecht, want Morning Sun gaat absoluut tot de mooiste americana releases van 2018 behoren. Aanstaande vrijdag vangt haar clubtoer aan, de officiële releaseshow vindt plaats op 7 september in Moira, Utrecht.
Theo Volk

Releasedatum : 7 september 2018 Munich Records / V2 Records
Website : http://www.judyblank.com/

Judy Blank clubtoer:

17.08 | De Dromedaris, Enkhuizen
07.09 | Moira, Utrecht
12.10 | Bibelot, Dordrecht
17.10 | Merleyn, Nijmegen
18.10 | Metropool, Enschede
20.10 | Vorstin, Hilversum
25.10 | Melkweg, Amsterdam
26.10 | Neushoorn. Leeuwarden
28.10 | Flux, Zaanstad
01.11 | Fluor, Amersfoort
02.11 | Victorie, Alkmaar
03.11 | Tivoli De Helling, Utrecht
09.11 | Xinix, Nieuwendijk


Jesse Dayton - The Outsider


The Outsider kwam zo’n twee maanden geleden uit, maar buiten een vermelding op de Facebookpagina van Sounds Venlo, ben ik geen enkele recensie over dit uitstekende album tegengekomen. Eigenlijk wel vreemd, want voorganger The Revealer kon rekenen op lovende kritieken. Op zijn nieuwste worp komt een heerlijke mix voorbij van stevige rock, delta blues, gospel, folk, honky tonk en country. Wat het album vooral aantrekkelijk voor mij maakt, is de energie, dat er vaak van afspat, zoals opener May Have to Do It (Don't Have to Like It). Overigens het enige nummer, wat hij niet zelf schreef. Bovendien is de vocale voordracht weer dik in orde, naast het vaak puntige gitaarwerk. Het album werd snel, tussen het toeren door opgenomen, maar beïnvloedde absoluut niet het eindresultaat. Ondanks het feit dat zijn muziek niet wordt gedraaid op mainstream country radiostations mag Dayton rekenen op een nog steeds groter wordende schare fans. Ook in Nederland, begin volgend jaar is hij alweer terug voor een drietal concerten en zal dan ongetwijfeld het publiek een energieke show voorschotelen. Tot die tijd kunnen we ons te goed doen aan het korte, maar zeer krachtige The Outsider.
Theo Volk
Releasedatum : 8 juni 2018 Blue Élan Records
Jesse Dayton live:
01-02 HOORN: Huis Verloren
02-02 GRONINGEN: Oosterpoort

03-02 UTRECHT: TivoliVredenburg 

Curse of Lono - As I Fell


Frontman Felix Bechtolsheimer is een door de wol geverfde muzikant. In het vorige decennium was hij de spil van de uitstekende groep Hey Negrita, uiteraard met zo’n groepsnaam beïnvloed door The Rolling Stones, maar ook door Little Feat en evenzeer door Gram Parsons. De laatste paar jaar maakt hij nog meer furore met Curse of Lono. Eerste wapenfeit was de uitstekende ep Curse of Lono, waarop onder andere de invloed van The Doors doorklonk. Met hun debuutalbum Severed braken ze echt door. De pers was unaniem in hun oordeel. Opvolger As I Fell laat een in vele opzichten gegroeide band horen. Nog beter op elkaar ingespeeld, de solide basis wordt gevormd door de ritmesectie, drummer Neil Findlay en vooral bassiste Charis Anderson. Huidige invloeden in hun muziek zijn naast The Doors en The Velvet Underground, hedendaagse bands als The War on Drugs en Wilco. Toch hoor je voornamelijk een tamelijk uniek eigen geluid. Zoals op de vorige werkstukken schreef Bechtolsheimer alle liedjes. Niet altijd de meest vrolijke onderwerpen, een murder ballad komt voorbij, eentje over jaloezie en een paar over verlies van dierbaren. Erg trots is Bechtolsheimer op afsluiter Leuven. Het handelt niet alleen over zijn grootvader, die als halve Jood opgroeide in nazi Duitsland,  maar ook over de grote treinbotsing, die zijn grootvader overleefde in 1954 in Leuven, na het zien van de eerste voetbalinterland na de oorlog tussen Engeland en West-Duitsland. Het album is trouwens opgedragen aan zijn Belgische vrouw Amélie. Naast een paar ingetogen songs zijn het vooral catchy songs als Blackout Fever en Tell Me About Your Love, die hun groeiende populariteit verklaren. Met name in Duitsland en Nederland is dat het geval. Reeds voordat het album officieel uit is, is het reeds aan een nieuwe oplage toe. Mijns inziens terecht, het is wederom een prachtplaat met een nog betere productie dan de vorige.    
Theo Volk
Releasedatum: 17 augustus 2018 Submarine Cat Records

Olivia Chaney - Shelter


Om dicht bij zichzelf te kunnen komen, vertoefde Olivia Chaney ongeveer vijf weken in een gammel achttiende-eeuws huis ergens op de North York Moors. Dit familiebezit is verstoken van elektriciteit en een bad, voor moderne tijden behoorlijk Spartaanse omstandigheden. Overdag besteedde ze haar tijd aan nadenken tijdens lange wandelingen, om zich ’s avonds op het componeren te storten. Shelter is haar tweede solo album, haar debuut The Longest River werd zeer positief ontvangen. Hans Jansen van Johnny’s Garden noemde haar toen al één van de belangrijkste talenten van de Britse folk. Die constatering was én is volkomen terecht, Olivia beschikt niet alleen over een prachtige stem, maar schrijft bovendien uitstekende, verhalende liedjes. De liedjes op Shelter zijn nog een stuk persoonlijker en emotioneler geworden dan op  haar debuut. De inkleuring is erg sober, precies zoals ze het wilde hebben. Als producer koos ze Thomas Bartlett, omdat hij samenwerkte met een van haar favoriete artiesten, Sufjan Stevens. Bartlett maakt niet alleen deel uit van de supergroep The Gloaming, maar is daarnaast ook een gerespecteerd producer en geluidstechnicus (David Byrne, Sufjan Stevens, St.Vincent, The National, Florence Welch). Hoe uitgekiend zijn bijdragen op de producerstoel waren, wordt pas na veelvuldig luisteren duidelijk. Het album kruipt langzaam maar heel zeker onder de huid. Naast op Bartlett deed Olivia een beroep op de inventieve, klassiek getrainde violist Jordan Hunt (The Irrepressibles, The Hidden Cameras). De titelsong is trouwens met afstand, het mooiste liedje, wat ik dit jaar hoorde. De emotionele vertolking bezorgt me iedere keer kippenvel. Naast eigen werk, ook een opvallende cover van Long Time Gone, ooit bekend geworden door The Everly Brothers. De repeterende piano en viool zorgen hier voor een hypnotiserend effect. Het had overigens niet misstaan op Pieces of Africa van het Kronos Quartet. Op ingenieuze wijze wordt het refrein van de bekende Ierse traditional Molly Malone verwerkt in A Tree Grows in Brooklyn. Toepasselijk is de keuze voor O Solitude van de bekende, nog steeds erg geliefde, klassieke Barokcomponist Henry Purcell. Met Shelter levert Olivia Chaney een persoonlijk en indringend album af, wat weinig mensen onberoerd zal laten.    
Theo Volk
Releasedatum : 15 juni 2018 Nonesuch

Dave Evans - The Words in Between


Tot de onbekende pareltjes van de Britse folk van de beginjaren zeventig behoort The Words in Between van Dave Evans uit Wales. Dit is overigens reeds de terechte tweede heruitgave (eerste in 2001). De hoes doet me herinneren aan foto’s die gebruikt werden voor de box Fruit Tree van Nick Drake. Muzikaal zijn ze zeker ook vergelijkbaar, de muziek van beiden is beïnvloed door zowel de folk als blues en muzikanten als Jackson C. Frank. Vanwege het gitaarspel zijn vergelijkingen met John Fahey en Bert Jansch nooit ver weg. Zijn virtuoze gitaarspel met vaak ongebruikelijk gestemde gitaar maken hem tamelijk uniek. Zijn debuutalbum werd opgenomen in de huiselijke sfeer van zijn toenmalige platenbaas wat duidelijk een positieve bijdrage heeft geleverd aan het eindresultaat. Muzikaal gezien staan de akoestisch gebrachte liedjes anno 2018 nog steeds als een huis, vooral het droevige Rosie, met als thema als je geld hebt, dan heb je vrienden. Helaas is het tekstueel gezien niet van het niveau van iemand als Nick Drake. Dat is geen probleem voor mij, zijn warme stem vergoedt veel. Zijn debuutalbum werd overigens toen goed ontvangen en leverde hem ook de nodige bekendheid op en onder anderen een optreden in Old Grey Whistle Test met een aandachtig luisterende Lou Reed in het publiek. Hopelijk zal deze heruitgave de naamsbekendheid van Dave Evans vergroten.   
Theo Volk
Herreleasedatum : 8 juni 2018 Earth

Melissa Carper & Rebecca Patek - Brand New Old-Time Songs



“Best listened to on a swing, underneath a tree, in the summer.” is het advies wat dit damesduo geeft op welke wijze je Brand New Old-Time Songs het beste kunt beluisteren. Het album werd dan ook opgenomen in het vaak snikhete Arizona. De hoes straalt de landelijke sfeer uit van dat gedeelte van de Verenigde Staten. Die landelijke sfeer hebben ze uitstekend weten te vangen in hun composities. Slechts een cover, Death of Sis Draper (Guy Clark/Shawn Camp), dat overigens vanwege de zang associaties bij me opriep met Matty Groves uitgevoerd door Moriarty. Twee composities schreven ze samen, opener Three Little Birdies en Coyotes Sing Tonight, de rest ieder een aantal afzonderlijk. Erg knap is dat hun liedjes klinken alsof ze heel lang geleden gecomponeerd zijn. Met name Melissa Carper beschikt over een opvallende stem, die de liedjes vaak iets melancholisch meegeven, vaak versterkt door de viool van Patek. Een goed voorbeeld hiervan is Rambler’s Soul. Maar niet altijd klinkt er droefenis door, opmerkelijk aanstekelijk en vrolijk zijn Sweet Peach en vooral I Can’t Lose What I Don’t Have. Het laatstgenoemde liedje vormt al een aantal weken een echte oorwurm, maar dan wel op een positieve wijze. Ook vermeldenswaard is de aandoenlijke afsluiter Almost Forgot About You. Voor wie, net als ik, van old school folk en country houdt, is Brand New Old-Time Songs een erg verslavende aanrader.   
 
Theo Volk

Releasedatum: 12 juni 2018 Eigen beheer

Ben Caplan - Old Stock


Met Old Stock is de uit het afgelegen Nova Scotia in Canada afkomstige Ben Caplan toe aan zijn derde album. Muzikaal gezien is dit conceptalbum duidelijk ratatouille geworden, van alles komt voorbij; klezmer, jazz, invloeden uit de balkan, folk, roots en misschien wel de grootste invloed is de klezmermuziek. Old Stock is een conceptalbum gebaseerd op het waargebeurde verhaal van twee Joodse Roemeense vluchtelingen, die in 1908 naar Canada emigreren. Dit gegeven vormt een kapstok voor (nog steeds) actuele thema’s als religie, immigratie en seksualiteit. Oorspronkelijk waren de songs geschreven voor de bühne. Samen met toneelschrijver Hannah Mosovitch en regisseur/co-songwriter Christian Barry, schreef hij het theaterstuk “Old Stock: A Refugee Love”. Overigens klinken de songs, mede door de, bij tijd en wijle, machtige bariton van Caplan, nog steeds behoorlijk uitbundig. In het persbericht wordt vermeld, dat Caplan zich vooral heeft laten inspireren door artiesten als Bob Dylan, Jethro Tull en Tom Waits. Het is de laatstgenoemde wiens invloed zich het meeste heeft laten doen gelden. Zowel in instrumentatie als in de zang. Hij wordt bijgestaan door een groot aantal begeleiders, die zich bedienen van piano, accordeon, orgel, klarinet, saxofoon, viool, drums, bas en akoestische gitaar. Old Stock is een album, dat zowel muzikaal als emotioneel alle kanten uitschiet. Dat gegeven kan voor de ene luisteraar aantrekkelijk zijn en voor de andere een struikelblok, aan U de keuze tot welke groep U gaat behoren. Zelf behoor ik tot de eerste.    
Theo Volk
Releasedatum : 15 juni 2018  Under Control / Rhyme & Reason
Ben Caplan live:
25-09 NIJMEGEN: Merleyn
26-09 ROTTERDAM: Rotown
27-09 UTRECHT: Tivoli Vredenburg

Ana Egge - White Tiger


White Tiger is inmiddels het tiende album van folk singer-songwriter Ana Egge en is het alweer twintig jaar geleden dat ze als negentienjarige in Austin verkozen werd tot beste folk artieste en singer-songwriter. Zoals altijd is het weer een genot om haar stem met het zeer herkenbare timbre te horen. Bovendien zijn haar teksten als vanouds bovengemiddeld goed. Was het niet Lucinda Williams niet eens muziekliefhebbers adviseerde : “Listen to her lyrics. Ana is the folk Nina Simone.”? Direct bij de vrolijke opener  Girls, Girls, Girls met heerlijke blazers heeft ze de aandacht van de luisteraar te pakken. Het handelt over haar eerste voetstappen in de muziekscene. De onderwerpen zijn divers, zo gaat bijvoorbeeld Dance Around the Room with Me over haar vierjarig dochtertje. In Last Ride staat een motorfiets romance in Californië centraal. De fraaie titelsong vormt een ferme hart onder riem voor een dierbare vriend. Zoals altijd is ze eerlijk en openhartigheid in haar teksten. In muzikaal opzicht hoor ik duidelijk de invloed van Suzanne Vega in You Amongst the Flower en I’m Going Bossa Nova wordt opgesierd met een fluit, die de begintijd van Van Morrison kenmerkte. Gastoptredens op White Tiger worden verzorgd door Anais Mitchell, Billy Strings, Alex Hargreaves en Buck Meek (Big Thief). White Tiger laat een duidelijk geïnspireerde Egge horen, die andermaal bewijst tot de betere singer-songwriters te behoren.
Theo Volk
Releasedatum : 8 juni 2018 Storysound Records

Snowapple - Wexico



Het gelijknamige debuutalbum Snowapple van het Amsterdamse damestrio leerde ik vijf jaar geleden kennen dankzij Krenten uit de pop. Een drietal Amsterdamse dames met verschillende muzikale achtergronden, wat leidde tot een album wat alle kanten op schoot. Hun nieuwste album Wexico kwam op heel toevallige wijze tot stand. Zangeres Laurien Schreuder zat midden in een Mexicaanse toer met de handen in het haar, toen een van de bandleden plotseling naar huis moest. Ze riep de hulp van vier bevriende Mexicaanse muzikanten in om de toer te vervolgen. De geweldige samenwerking en reacties van het publiek waren aanleiding om direct een Mexicaanse studio in te duiken. Het resultaat is wat in het persbericht popfolk/opera/avant-garde-cumbia genoemd wordt. Zelf zou ik de invloed van een groep als Moulettes, met wie de dames in het verleden al eens samenwerkte, willen noemen. Hun zang is af en toe net zo uitbundig als van hun Britse collega’s. De zomerse klanken van Wexico waren de afgelopen weken aanleiding om het album met grote regelmaat door de boxen te laten schallen. Naast zeven eigen composities heeft men een “spaghetti-western” versie van de bekende Mexicaanse traditional Perscado opgenomen . Uiteraard is de zang van de dames weer net zo fraai als op hun debuut, maar blenden hun stemmen ook nog eens perfect met die van hun Mexicaanse collega’s. Hun muziek heeft genoeg eigenzinnigheid en eigenheid om over langere tijd te kunnen blijven boeien. Zondag is de officiële voorstelling van het album in Blijburg, Amsterdam. Voor eventuele andere optredens, kijk hier.  
Theo Volk
Releasedatum: 8 juni 2018 Zip Records

Erin Rae - Putting on Airs


Eind 2015 bracht Erin Rae McKaskle in eigen beheer haar fraaie debuutalbum Soon Enough uit. Een album wat ze zelf omschreef als nieuwe muziek voor oude zielen. Het album werd niet alleen door mij omarmd, maar ook door bijvoorbeeld Rolling Stone en de BBC. Ook kreeg het terecht  snel een Nederlandse release op Continental Records. Niet alleen wist Erin Rae me met haar fraaie, melancholische stem te raken, maar ook tekstueel, zoals het ontroerende Sleep Away over haar vader. Soon Enough wist toen langzaam maar heel zeker onder mijn huid te kruipen en behoorde dat jaar tot mijn grote favorieten (nog steeds!). Op Putting on Airs borduurt ze verder op haar ingeslagen weg, een mix van traditionele folk, indie-folk en spaarzaam indie-rock. Ook deze keer houdt ze haar liedjes klein, maar weten ze andermaal onder de huid te kruipen. Ze wordt slechts begeleid op bekwame wijze door Jerry Bernardt  en Dom Billett. Met name het subtiele gitaarspel van Jerry is regelmatig om je vingers bij af te likken. In Like the First Time dacht ik overigens eerst in het iets stevigere gitaarspel de bekende Canadese singer-songwriter Avie Jurvanen (Bahamas) te herkennen. Erin Rae maakt trouwens geregeld op meesterlijke wijze gebruik van herhaling. Zo is bijvoorbeeld het refrein van Bad Mind niet uit je geheugen te branden. Toch blijft haar melancholische stem haar grootste troef, balsem voor de ziel. Putting on Airs zal haar rijzende ster ongetwijfeld nog vergroten.  
Theo Volk
Releasedatum : 8 juni 2018 Single Lock