Replay: Marianne Faithfull – Broken English


In de loop der jaren heeft Marianne Faithfull een indrukwekkend oeuvre opgebouwd, met daaronder haar laatste fraaie album Give My Love to London. Mocht ik ooit maar een album van haar mee mogen nemen naar een onbewoond eiland, dan zou dat Broken English worden. De release ervan in 1979 herinner ik me nog als de dag van gisteren. Tot dat moment kende ik Faithfull alleen als de onschuldig ogende, liefelijke zangeres van de single As Tears Go By. Het was wennen aan haar door drank en drugs geteisterde stem. De helft van de nummers waren mede van de hand van Barry Reynolds. Verder vertolkt ze Working Class Hero van John Lennon, maar ook het schitterende The Ballad of Lucy Jordan van maestro Shel Silverstein. Onbetwiste hoogtepunt is het samen met Reynolds geschreven Why’d Ya Do It, een in zowel muzikaal als tekstueel opzicht bijzonder rauw nummer. Een van de beste liedjes, die Faitfull ooit schreef, samen met Sister Morphine, wat overigens niet over drugsgebruik gaat. Over enkele weken zal haar nieuwe album Negative Capability verschijnen, ongetwijfeld wederom een prachtplaat, gezien de grote namen, die eraan meewerken. Geproduceerd door Nick Cave. De levende legende zal wederom bedolven worden onder een groot aantal recensies. Reden voor mij om nog eens aandacht te schenken aan klassieker Broken English.
Theo Volk
Why’d Ya Do It:

When I stole a twig from our little nest
And gave it to a bird with nothing in her beak,
I had my balls and my brains put into a vice
And twisted around for a whole fucking week.
Why’d ya do it, she said, why’d you let that trash
Get a hold of your cock, get stoned on my hash?

Why’d ya do it she said, why’d you let her suck your cock ?
Oh, do me a favour, don’t put me in the dark.

Why’d ya do it, she said, they’re mine all your jewels,
You just tied me to the mast of the ship of fools.

Why’d ya do it, she said, when you know it makes me sore,
’cause she had cobwebs up her fanny and I believe in giving to the poor.

Why’d ya do it, she said, why’d you spit on my snatch ?
Are we out of love now, is this just a bad patch ?

Why’d ya do it, she said, why’d you do what you did ?
You drove my ego to a really bad skid.

Why’d you do it, she said, ain’t nothing to laugh,
You just tore all our kisses right in half!

Why’d ya do it, she said, why’d ya do what you did,
Betray my little oyster for such a low bitch.

Why’d ya do it, she said, why’d you do what you did ?
You drove my ego to a really bad skid.

Why’d ya do it, she screamed, after all we’ve said
Every time I see your dick I see her cunt in my bed.

The whole room was swirling,
Her lips were still curling.

Why’d ya do it, she said, why’d you do what you did
Why’d ya do it, she said, why’d you do what you did
Why’d ya do it, she said, why’d ya do it, she said,
Why’d you do what you did ?
Oh, big grey mother, I love you forever
With your barbed wire pussy and your good and bad weather.
Why’d ya do it, she said, why’d you do what you did …

Ah, I feel better now.


Mirja Klippel - River of Silver


Mijn aandacht voor River of Silver werd niet op de gebruikelijke manier getrokken. Enige tijd geleden kreeg ik met een andere, te recenseren cd een paar fascinerende zwart-wit ansichtkaarten, die betrekking hebben op het album van Mirja Klippel, meegestuurd. Het maakte me uiteraard direct nieuwsgierig naar de muziek van Mirja. Na het horen van de titeltrack was ik al overtuigd van de kwaliteiten van de oorspronkelijk uit Finland afkomstige, maar sinds vier jaar in Kopenhagen wonende singer-songwriter. Twee jaar geleden werd ze al verkozen tot beste singer-songwriter van Denemarken op basis van haar eerste EP Lift Your Lion. Mirja wist trouwens al op haar twaalfde was ze wilde worden, ofwel zangeres of trainer van jonge paarden. Als verlegen opgroeiende tiener bracht ze haar gedachten onder woorden door middel van gedichten. Ze was overigens te verlegen om ze aan iemand te laten lezen. Het schitterende Jar is gebaseerd op een van haar vroege gedichten. De titelsong is geïnspireerd door twee boeken, “The Heraldry” van Emile Gevaert en “Symbolism of Place” van John Fraim. Overigens een nogal droevig liedje, dat ingetogen River of Silver, getuige de regel “It’s a long, long painful fall down”. Favoriete song is voor mij Superior vanwege het inventieve gitaarspel, maar de rest doet daar absoluut niet voor onder. Haar zang is af en toe ijl in haar breekbare liedjes. De inkleuring van de liedjes is zeer sober, Mirja speelt Spaanse gitaar en waldzither en haar partner Alex Jønsson de elektrische gitaren. Slechts sporadisch worden ze bijgestaan door Gustaf Ljunggren op mandocello, klarinet en elektrisch bas en door Jens Mikkel Madsen op staande bas. Toch weet men zonder enkele moeite de aandacht van de luisteraar vast te houden. De rol van partner Jønsson is belangrijk, regelmatig siert hij de liedjes op met inventief gitaarspel, maar regelmatig ook met zijn bijzonder fraaie tweede stem. Eind 2016 verzorgden Mirja en Alex al eens een optreden in Nederland voor een enthousiast publiek, hoog tijd voor een tweede keer. River of Silver is ondanks de sobere inkleding een imponerend debuut.   
Theo Volk
Releasedatum: 19 oktober 2018 Stargaze Records

Malford Milligan & The Southern Aces - Life Will Humble You


Mijn verwachtingen waren hoog gespannen na de voortreffelijke voorganger Over Yonder. De lead zang is deze keer niet handen van voormalig Shiner Twin Jack Hustinx, maar van zijn goede vriend Malford Milligan. Milligan had al de hoofdrol op Life Will Humble You en het fantastische I Won’t Surrender op het vorige album, deze liedjes zijn ook op dit nieuwe album terug te vinden. Deze keer is het aantal muzikanten minder uitgebreid, wat de homogeniteit ten goede is gekomen. Helaas ontbreekt deze keer de geweldige zangeres Sheree Smith, enige nieuwe gezicht is Eric van Dijsseldonk. Het vorige album was wat uitbundiger en kende bijvoorbeeld een heerlijk uitstapje naar de texmex. Deze keer is de focus iets meer komen te liggen op ingetogen stukken en op de mogelijkheden van de fantastische soulstem van Malford. Jack en Malford kennen elkaar al sinds 2002 en schrijven sinds die tijd ook regelmatig samen. Beiden zijn intussen zestigers en beschikken dus over bakken levenservaring, wat je terug hoort in de teksten, maar ook in de titel van het album.  Zo’n titel verzin je alleen als je al een leven met de nodige ups & downs achter de rug hebt. Dat levert dan een aantal hartverscheurend mooie liedjes op, zes om precies te zijn. Daarnaast zeven goed gekozen covers, zoals het ingetogen Getting Over You van Stephen Bruton, met schitterend, warm accordeonspel van Roel Spanjers. Overigens een muzikant waar ik al vele jaren letterlijk en figuurlijk tegen op kijk. Daarnaast ook een fraaie vertolking van Slow Train van de helaas in Nederland vrij onbekende soulzanger William Bell. De geweldige afsluiter Feel Like Going Home van Charlie Rich zal bij menig luisteraar beter bekend zijn. Het is trouwens een fantastisch duet tussen Malford en Jan Willem Roy. Naast  eerder genoemde muzikanten schittert ook nog het ritmeduo Roelof Klijn en de veelzijdige drummer Nicky Hustinx (Marlene Bakker, Katie Melua). Helaas zie ik nog geen concerten vermeld staan op de website, maar die zullen ongetwijfeld snel volgen. Life Will Humble You is the real deal!       
Theo Volk
Releasedatum: 16 oktober 2018 Stagger Lee Records/Royal Family Records

Samuel Cajal - Une Issue


Op 1 oktober verloor Frankrijk een van zijn grote iconen, Charles Aznavour. Opvallend hoe weinig Franse muziek bekend raakt in Nederland. Zo af en toe druppelt er wat door, Benjamin Biolay, Zaz en bijvoorbeeld Melody Gardot. Laatstgenoemde is wel logisch, omdat die in het Engels zingt. Frans vormt voor ons Nederlanders toch vaak een struikelblok. Jammer is dat wel, want dan loop je mooie albums mis als Permafrost van Nesles, toevallig een goede vriend van Samuel Cajal. Cajal is vooral bekend als de spil van de furieuze punkband Zissis the Beast, maar ook van 3 Minutes Sur Mer, een groep, die vergeleken wordt met Radiohead en Timber Timbre. Cajal omschrijft zichzelf als een man van paradoxen, een rustige man, maar met een onrustige ziel. Tot op heden componeerde en trad hij op met anderen, Une Issue is zijn solodebuut. Hij noemde het album niet alleen zo, omdat het een belangrijke song voor hem is, maar ook vanwege de dualiteit van het woord issue. In het Engels betekent het probleem en in het Frans oplossing. Het album kenmerkt zich vooral door onderhuidse spanning. Cajal voelde de noodzaak om alle emotie, die allang in zijn onderbewustzijn borrelde, eindelijk vorm te geven in persoonlijke en minder persoonlijke liedjes. Het levert een fascinerend indie en alternatief album, waar ook ruimte is voor experiment , zoals het vervreemdend klinkende Think. Cajal maakt naast piano en gitaar ook veel gebruik van synthesizers, maar dan wel op een manier, dat het organisch blijft klinken. Een goed voorbeeld van de kenmerkende onderhuidse spanning is het ritmische Fou Dehors. Ook zijn rockkant blijft niet onderbelicht, zoals in een van de hoogtepunten, Plus de Place Pour le Silence, waarin hij heerlijk los gaat op elektrische gitaar. Meest inventieve liedje is Cœur noir, waarin ook Wilfried Hildebrandt te horen is. Het goed in het gehoor liggende Tu Mords, waarin hij geassisteerd wordt door Nelly Lavergne, ging de release reeds vooraf. Cajal beschikt trouwens over een bijzonder aangename stem, dus een ontwikkeling naar een echte chansonnier lijkt me dan ook niet uitgesloten. Une Issue is een zeer overtuigend bewijs, dat ook in de Franstalige muziek interessante ontwikkelingen gaande zijn.  
Theo Volk
Releasedatum: 19 oktober 2018 Lacouveuse

Ben Reel - Land of Escape


Op zijn achtste album Land of Escape wijkt de Ierse singer-songwriter Brendan Gerard Reel af van het meer elektrische geluid van de uitstekende voorganger 7th. Het nieuwe album is minder rootsy dan de voorganger en dat bevalt me uitermate goed. Het repertoire is meer ingetogen en geeft de veelzijdige stem van Ben nog meer de ruimte te excelleren. De liedjes zijn zonder uitzondering prachtig gearrangeerd, met dank aan toetsenist John McCullough. Ben is een uitstekende songsmid, die heel af en toe met anderen schrijft en dan niet de minsten, zoals bijvoorbeeld David Olney. Voor Misty Morning Rain sloeg hij de handen ineen met onze Michael Prins. Het duet wordt prachtig gezongen met vrouwlief Julieanne, die in bijna alle overige liedjes de achtergrondzang verzorgd. Er zijn trouwens nog meer lijntjes met Nederland, singer-songwriter Jimmy Bakker speelt bijna alle slidepartijen op het album. Hans Heidt levert substantiële bijdragen aan opener Landscapes (fluit) en I See Paradise (sopraan sax). Laatstgenoemde song had ook geschreven kunnen zijn door de Belfast Cowboy. Ben schreef het ooit in Noorwegen en de inspiratie voor het nummer vond hij vooral bij een jong meisje met een oude ziel, die een album van hem kocht en de mooiste blauwe ogen had, die hij ooit gezien had. Zwakke broeders zijn er niet te vinden op dit uitstekende album. Sterker nog, het is zijn meest geslaagde album tot nu toe, vraag blijft, wanneer breekt hij nu eindelijk eens door bij het grote publiek. Hij verdient dat namelijk al jaren.    
Theo Volk
Releasedatum : 30 maart 2018 Eigen beheer
Ben Reel live:

01-11 GRONINGEN: O'Ceallaghs, solo
02-11 DELFT: Tierney's Irish Pub, Ben Reel & Ronald de Jong
03-11 SCHAGEN: De Kleine Beurs, Ben Reel & The Haarlem Boys
04-11 HAARLEM: Café 't Kantoor, Ben Reel & Ronald de Jong
07-11 GEEL(BE): Café De Sport, solo
08-11 GENT(BE): Muzikantenhuis, solo
09-11 WIJK AAN ZEE: Sonnevanck, Ben Reel & Ronald de Jong
10-11 LUTTEN: Meer Muziek In Lutten, Ben Reel & The Haarlem Boys
11-11 HAARLEM: Café Stiels, Ben Reel & The Haarlem Boys 10:30 uur
11-11 HAARLEM: Café Studio, Ben Reel & The Haarlem Boys 17:00 uur
12-11 AMSTERDAM: Café Monumentje, solo
13-11 HAARLEM: Lokaal - Dutch Beer Bar, solo
14-11 HEERHUGOWAARD: Huisconcert, solo
15-11 HAARLEM: Wolfhound, solo
16-11 HARDERWIJK: Catharinakapel, Ben Reel & Ronald de Jong
17-11 TUITJENHORN: Café De Vriendschap, Ben Reel & The Haarlem Boys
18-11 OOSTERHOUT: Café De Apotheek, Ben Reel & The Haarlem Boys
 
Voor meer gedetailleerde informatie over de optredens, zie zijn website.

Jaimee Harris - Red rescue


De betreurde Jimmy LaFave onderkende al jaren geleden zowel het zang- als schrijverstalent van de achtentwintigjarige Jaimee Harris. Ondanks haar jonge leeftijd beschikt ze al over de nodige levenservaring. Ze wist al vroeg dat ze muzikant wilde worden, vooral nadat ze onder anderen Patty Griffin had zien optreden op het Austin City Limits Festival. Echter bij de eerste stappen van haar muziekcarrière liep het mis, want haar talent werd, zoals ze verwacht had, niet direct onderkend. Ze kwam door de drank en drugs in de goot terecht. Diepte- en keerpunt werd de korte tijd dat ze in de gevangenis belandde, ze besefte dat het roer radicaal om moest. Eerder genoemde LaFave en BettySoo werden haar mentoren bij het schrijven van liedjes. Ze werkte mee aan de laatste twee albums van LaFave. Als tegenprestatie zou hij als een van zijn laatste krachtinspanningen het duet op de titelsong van haar debuut Red Rescue inzingen. Het is een gevarieerd album geworden met voornamelijk rock-, folk- en countryliedjes, waarbij ze ook alle facetten van haar zangstem kan etaleren. Ze kan krachtig zingen, maar net zo goed klein en intiem. Ik vind persoonlijk haar stem het best tot zijn recht komen in de ingetogen stukken. Ze weet me daar ook het meest te raken. De liedjes wisten mij zeer snel te overtuigen, hoogtepunt vormt voor mij afsluiter Where Are You Now. En niet alleen mij, want legende Mary Gauthier besloot Harris onder haar vleugels te nemen. Overigens begrijpt Gauthier als geen ander het verleden van Harris. Ondanks haar levenservaring is het op dit moment een spannende tijd voor Jaimee, want voor het eerst in haar leven, komt ze buiten de Verenigde Staten, voor optredens in Italië en Nederland. Hopelijk gaat U een van de optredens bezoeken, het is niet alleen twee vliegen in een klap, maar Jaimee Harris is ook nog eens een revelatie.
Theo Volk
Releasedatum: 5 oktober 2018 Eigen beheer
Mary Gauthier en Jaimee Harris live: 

16 oktober in Parkstad Limburg Theaters, Heerlen
17 oktober in De Vorstin, Hilversum
18 oktober in Schouwburg De Meerse, Hoofddorp
19 oktober in Podium onder de Toren, Grootschermer
20 oktober in De Harmonie, Leeuwarden
21 oktober in Dorpshuis De Schalm, Westwoud
21 oktober in de Waalse Kerk, Amsterdam
23 oktober in De Goudse Schouwburg, Gouda
24 oktober in Lux, Nijmegen
25 oktober in Theater Hof 88, Almelo
26 oktober in Theaters Tilburg, Tilburg
27 oktober in Muziekgebouw Eindhoven, Eindhoven
28 oktober in TivoliVredenburg, Utrecht

Laura Gibson - Goners


Bij het zien van de fraaie hoes had ik direct een goed voorgevoel over Goners. De prachtige foto is van de hand van de Letse fotografe Katrina Kepule en maakt deel uit van de reeks Sit Silently. Goners is intussen het vijfde album van singer-songwriter en multi-instrumentalist Gibson. Het album is vernoemd naar de eerste regel, die ze begin 2017 op een gure dag schreef : “If we’re already goners, why wait any longer, for something to crack open”. Het werd een soort mantra voor haar. Onlangs haalde Gibson een “Master of Fine Arts in Writing”. Die opgedane ervaring stelde haar in staat meer beeldend en levendig te schrijven. Ze wilde een soort fabel schrijven, met onderwerpen als spookachtige zaken, rare geesten in kindervermomming en  littekens die beginnen te leven en heeft ze de teksten opgesierd met stekels, naalden, klauwen en vlijmscherpe tanden. Tekstueel gezien is het duidelijk haar meest vreemde album geworden. Het album werd andermaal mede geproduceerd door haar vriend John Askew en andermaal werd ze omringd door de uitstekende muzikanten Dave Depper (Death Cab for Cutie), Dan Hunt (Neko Case) en Nate Query (the Decemberists). Samen met Kelly Pratt (St. Vincent and David Byrne, Father John Misty) scheef ze de wonderschone (houten) blaasarrangementen en de strijkersarrangementen samen met Kyleen King (Stephen Malkmus, Case/Lang/Veirs). Die arrangementen tillen de songs naar een nog hoger niveau. Regelmatig levert het tijdloze songs op, waar ik vooral Marjory, Thomas, Slow Joke Grin en Performers toe reken. Het zijn vooral deze liedjes, die de luisteraar diep raken. Live zal Laura te bewonderen zijn op 15 november in de Tolhuistuin. Goners kan gerekend worden tot de allermooiste releases van dit jaar.  
Theo Volk
Releasedatum: 26 oktober 2018 City Slang / De Konkurrent

Edward David Anderson - Chasing Butterflies


Zo’n zeven jaar geleden besloot Backyard Tire Fire frontman Edward David Anderson, dat het na acht albums en talloze optredens tijd werd voor een solocarrière. Zijn ambitieuze solodebuut Lies & Wishes uit 2014 werd geproduceerd door Steve Berlin van Los Lobos en kreeg lovende recensies van onder anderen No Depression. Ook ik was uitermate enthousiast en Steve Berlin omschreef de kwaliteiten van Ed als “Ed is at a peak right now, writing at an extremely high level”. Er bestaat blijkbaar gerechtigdheid, want op 16 november krijgt het album eindelijk een Nederlandse release. Het soulvolle Lower Alabama: The Loxley Sessions verscheen reeds een jaar na het debuut. Voor Chasing Butterflies nam Ed wat langer de tijd. Producer van dienst is deze keer Jimmy Nutt (SteelDrivers) en was een gouden greep. Nutt koos voor een aantal lokale muzikanten om Ed te assisteren. Het klikte uitermate goed onderling en er ontstond een bijzondere chemie in de studio. Ed is het liedjes schrijven nog niet verleerd blijkt direct uit de vrolijke opener Harmony. Heerlijk stompend ritme, opvallende en aanstekelijke gitaarloopjes, warm orgelspel en een refrein wat onmiddellijk blijft hangen en ook deze keer was ik direct verkocht. Waar gebeurd is The Ballad of Lemuel Penn. 1964 was een uitermate roerig jaar in de Amerikaanse geschiedenis. In de bekende film Mississippi Burning wordt het verhaal verteld over de mensenrechtenactivisten J. E. Chaney, Mickey Schwerner en Andrew Goodman, die vermoord werden in Mississippi door leden van de Klu Klux Klan. Minder bekend is het verhaal van luitenant-kolonel Lemuel Penn, die eveneens in datzelfde jaar door twee leden van de KKK werd vermoord, echter de daders werden door een geheel witte jury vrijgesproken. Een van de twee daders, Howard Sims, werd overigens in 1981 zelf vermoord. Anderson weet hier kernachtig aan te geven waar de song over gaat: “”Lemuel Penn was a good man and somebody’s kin, Lemuel Penn was a good man and dies because of his own skin”. De teksten zijn nog beter dan op voorgaande albums, zoals The Best Part bewijst. Een nummer wat direct blijft hangen. Ed gebruikt op intelligente wijze van metaforen in het onweerstaanbare Bad Tattoos. Het voert te ver om alle liedjes te bespreken, maar de overige liedjes zijn van hetzelfde kaliber. Het album werd opgedragen aan zijn vader, die hem gitaar leerde spelen. Chasing Butterflies is Eds mooiste album tot nu toe en dat zegt volgens mij genoeg. Het wordt trouwens hoog tijd dat deze geweldige songsmid naar Nederland komt voor optredens.   
Theo Volk        
Releasedatum: 19 oktober 2018 Black Dirt Records        

Inge Thomson & Jenny Sturgeon - Northern Flyway


Inge Thomson groeide op op het piepkleine, vogelrijke Shetlandeiland Fair Isle. Jenny Sturgeon is bioloog en in haar leven spelen vogels ook een grote rol. Op de hoes van haar prachtige debuutalbum  From the Skein prijken niet voor niets haar gevleugelde vrienden. De samenwerking voor Northern Flyway, waarop de dames de connecties tussen vogels en mensen onderzoeken, lag dus erg voor de hand. De muzikale achtergrond van Thomson is gevarieerd, ze werkte bijvoorbeeld samen met de rockgroep The Broken Family Band, maar ook met de experimentele folkgroep Lau. Ook maakt ze deel uit van de begeleidingsband van Karine Polwart, waar ze voor het avontuurlijke element in het repertoire zorgt. Dat blijkt andermaal op het schitterende nieuwe album Laws of Motion van Polwart, wat binnenkort verschijnt. Ook op Northern Flyway zorgt Thomson vooral door inventief accordeonspel voor de speelse inbreng. Beiden schreven een aantal songs afzonderlijk voor het album. We Are the Morning schreven ze gezamenlijk. Twee keer grepen ze terug op andermans werk. Het vierde en vijfde couplet van Lost Lapwing zijn ontleend aan het gedicht Sweet Afton uit 1791 van Robert Burns. The Eagle grijpt terug op het gelijknamige gedicht van Lord Tennyson. Het album opent met het titelnummer, dat opent met het geluid van overvliegende ganzen en het refrein klinkt als een mantra. Die vogelgeluiden worden op inventieve manier regelmatig in de liedjes verwerkt, in totaal zijn zesentwintig verschillende vogels te horen. Baardmannetjes Hans Dorrestijn en Nico de Haan en andere vogelaars kunnen hier hun hart ophalen in het herkennen van de soorten, die overigens allemaal op de hoes vermeld staan. Regelmatig is repertoire erg catchy, goed voorbeeld daarvan is Rosefinch met een heerlijk stompend ritme, maar het is tegelijkertijd avontuurlijk, erg knap gedaan. Het ingetogen Curlew, wat prachtig gezongen wordt door Jenny en met warm accordeonspel van Inge wordt begeleid, behoort wat mij betreft tot een van de hoogtepunten. Op Northern Flyway schuwen de dames het experiment niet, maar zonder dat het ten koste gaat van de toegankelijkheid.     
Theo Volk
Releasedatum: 14 september 2018 Hudson Records

Phosphorescent - C’est La Vie


Langzaam maar heel zeker werd de populariteit van de Amerikaanse singer-songwriter Matthew Houck steeds groter, net als de zalen waarin hij optrad. En in de tussentijd werd zijn muziek steeds ingewikkelder, ambitieuzer en meer gearrangeerd. Zijn laatste en fraaie studioalbum uit 2013, Muchacho, zorgde uiteindelijk voor de echte, grote doorbraak. Echt productief was hij niet dit decennium, slechts een studio-  en een live album. Wellicht dat de ontboezeming in het berustende en ingetogen These Rocks op zijn zevende studioalbum C’est La Vie de reden van die lage productiviteit is. Hij zingt daar de regel : “I was drunk for a decade” gevolgd door “These rocks, they are heavy”.  Gelukkig is de muziek minder zwaarmoedig. Het album opent en eindigt met een instrumentaal nummer. Het meanderende slotakkoord Black Waves / Silver Moon is duidelijk beïnvloed door Pink Floyd. Het statige en ook weer berustende C’est La Vie No. 2 blijft direct hangen. Meest vrolijke liedje is New Birth in New England, dat muzikaal teruggrijpt naar de jaren tachtig. Toch dragen de meeste songs weer de onmiskenbare Phosphorescent signatuur, al was het alleen maar vanwege zijn wat aparte, ietwat hoge, herkenbare stem.  Het persbericht rept over “Lieve liedjes, soms bezeten en knettergek, dan weer boot-stomping en bij vlagen heel erg meditatief. Experimenteel en traditioneel tegelijk.”. Dat dekt  de lading behoorlijk goed. Houck is het liedjes schrijven duidelijk nog niet verleerd.
Theo Volk
Releasedatum: 5 oktober 2018 Dead Oceans