Tip Jar - Onward


Bart de Win en Arianne Knegt zouden zo in het script passen van “De Luizenmoeder”, want ze leerden elkaar lang geleden kennen op het schoolplein. Bart, vader van drie kinderen en Arianne, moeder van vier kinderen. Ze bleken een gemeenschappelijke passie te hebben, muziek. Daarnaast was er een klik op het amoureuze vlak, wat in 2007 bezegeld werd met een huwelijk.  In die dagen was Bart meer begeleider dan solo artiest. Hij maakte onder anderen vijftien jaar deel uit van de fantastische begeleidingsband van Gerard van Maasakkers, “Vaste Mannen”. Arianne wist Bart te overtuigen om zijn solocarrière te gaan ontplooien. Zijn eerste soloalbum verscheen in 2009. En sinds een aantal jaren vormen Bart en Arianne samen met steeds groter succes Tip Jar. Onward is intussen hun vierde album. Een album waarop ouder worden een rol speelt. Zo gaat One By One over hun kinderen, die een voor een het huis verlaten, maar tevens over mensen die ons ontvallen. Het laatste jaar overleden twee goede vrienden van hen, Ad van Meurs en Rinus Raaijmakers, het prachtige Keep on Rolling gaat over hen. Ook Sleepless Nights is een eerbetoon aan Raaijmakers, een muzikant waarmee Bart vijfendertig jaar samenwerkte en die er mede voor zorgde, dat hij deel uit ging maken van de “Vaste Mannen”.  De danstraditie blijkt in Amerika nog steeds springlevend te zijn ondervond Bart. Hij raakte eens in gesprek met  een geëmotioneerde dertiger in Texas, die zijn vrouw ontmoet had in een houten dance hall. Bart vond het een mooi verhaal en schreef naar aanleiding ervan At the Dance. Niet alleen in Amerika wordt op dit moment het protestlied nieuw leven ingeblazen. Zelfs Boudewijn de Groot schijnt er zich op zijn nieuwe album weer aan te wagen. De helaas weer afnemende tolerantie van de Nederlander in het algemeen, was voor Bart genoeg reden om Back to the Barracks te schrijven. Bart schreef bijna alle nummers. Samen met Arianne schreef hij Keep on Rolling, The Woman I Am en de fraaie afsluiter Another Dublin Blues, waarin de muzikanten volledig los gaan. Op het gevarieerde Onward wordt men bijgestaan door Nederlandse klasbakken als BJ Baartmans, Harry Hendriks en Joost van Es en een aantal geweldige Amerikaanse muzikanten uit de stal van goede vriend Walt Wilkins. De mix en productie zijn top, wat ook gezegd kan worden van het wederom keurig verzorgde artwork. De cd-releaseshow zal op 30 november wederom plaatsvinden in de Eindhovense Rozenknop. Voor de overige optredens zie hier. Onward is voor mij absoluut hun mooiste album tot nu toe.           
Theo Volk
Releasedatum: 16 november 2018 Shine a Light Records

The Yearlings - Skywriting


Een beetje americana liefhebber zal het niet ontgaan zijn dat The Yearlings terug aan het firmament zijn. Aan het begin van het nieuwe millennium was deze band een redelijk grote naam in het alt country genre. Ze speelden in die dagen op vele grote rootsfestivals en openden voor menige topper in het genre, zoals Ryan Adams, The Jayhawks en Slobberbone. Na twee albums en een paar honderd optredens gingen de bandleden ieder hun eigen weg. In 2014 besloten de twee liedjesschrijvers van de groep, Olaf Koeneman en Niels Goudswaard toch weer samen wat onafgewerkte ideeën te gaan uitwerken. Binnen de kortste keren vloeiden in hoog tempo nieuwe liedjes uit de pen en werden de andere bandleden weer opgetrommeld. Het resultaat is Skywriting, een bijzonder toegankelijke, eerlijke en geïnspireerde plaat. De teksten zijn deze keer gemakkelijk te doorgronden, Koeneman haalde zijn inspiratie uit vier jaar liefdes- en ander leed. Gelukkig werden deze liedjes niet in droevige muziek gegoten, integendeel. De single Evelene (You’ve Got to Know it) werd enthousiast ontvangen en kreeg veel airplay. Er is niets wezenlijks veranderd aan hun muziek, de tweestemmige zang is nog altijd aanwezig, net als het gebruikelijke instrumentarium, met onder anderen twaalfsnarige gitaar en mandoline. Voor de pedal steel werd René van Barneveld (ex-Urban Dance Squad) aangetrokken. Het is een gevarieerd album geworden, waarvan de wat stevigere afsluiter The Breaking My Hart Part mijn absolute favoriet is. De releaseshow is 9 december in Ekko, Utrecht. Voor overige concertdata, kijk hier. The Yearlings zijn terug én hoe, Skywriting is hun fraaiste album tot nu toe.      
Theo Volk
Releasedatum: 16 november 2018 Lonely Sound Records

Diverse artiesten - Everybody’s Talkin’: A Tribute to Fred Neil


Een onaangekondigd optreden van Fred Neil in 1974 maakte een onuitwisbare indruk op Jim Wurster en zou zijn leven voorgoed veranderen. Reeds twaalf jaar geleden liep Wurster rond met het idee voor een tribute album voor folk- en blueszanger Fred Neil. Uiteindelijk bleek vorig jaar de tijd rijp. In het begin van de jaren zestig maakte Neil furore in de New Yorkse wijk Greenwich Village als folkzanger op twaalfsnarige gitaar en mocht Bob Dylan hem in die dagen af en toe begeleiden. Rond 1964 vormde hij kort een folkduo met Vince Martin, die een obscuur album maakte, getiteld Tear Down the Walls. Vervolgens ging Neil solo en maakte een aantal prachtige albums, waarvan zeker Fred Neil en  Bleeker & MacDougal in geen enkele platenverzameling zouden misstaan. Zijn solocarrière werd geen groot commercieel succes. Hij had dezelfde pech als Laura Nyro, dat anderen hits kregen met door hen gepende liedjes. Zo scoorde Harry Nilsson in 1969 een enorme wereldhit met het voor de film “Midnight Cowboy” gebruikte Everybody's Talkin'. Een ander iconisch nummer van hem,The Dolphins, werd door legende Tim Buckley reeds in 1968 vereeuwigd op wat mij betreft het mooiste live album ooit gemaakt, Dream Letter. Hij wist met zijn fraaie liedjes en gitaarspel andere muzikanten te beïnvloeden, met daar onder iemand als Stephen Stills. Zijn invloed reikte zelfs tot in Nederland. In 1969 brachten The Bintangs hun debuutalbum Blues on the Ceiling uit, vernoemd naar een liedje van Neil. Begin jaren zeventig stopte hij met platen maken en richtte zich tot zijn dood volledig op het opvangen van dolfijnen. Hij stierf in 2001 in dezelfde week, dat Herman Brood van het Hilton Hotel sprong. Aan de dood van Brood werd veel aandacht besteed, de dood van Neil werd hooguit hier en daar in een paar regeltjes vermeld. Gelukkig is er nu dit prachtige eerbetoon, waaraan een aantal oude vrienden meewerken, zoals John Sebastian van Lovin’ Spoonful, die meespeelde op zijn debuutalbum. Maar ook Vince Martin, met wie hij ooit een duo vormde. Ook goede vriend Bobby Ingram werkte mee en klasbak Rodney Crowell. Men brengt op Everybody's Talkin' een respectvol en smaakvol eerbetoon aan Fred Neil. Hopelijk leidt het tot een herwaardering van zijn muziek.    
Theo Volk
Releasedatum: 17 augustus 2018 Y & T Music

The Brother Brothers - Some People I Know


De eeneiige tweeling Adam en David Moss groeide op in Peoria, Illinois. Op jonge leeftijd zongen ze al mee met platen uit hun vaders collectie, zoals The Kingston Trio, The Everly Brothers, The Beatles en The Beach Boys. Het tientallen jaren samen zingen werpt duidelijk zijn vruchten af op hun gezamenlijke debuutalbum Some People I Know. De hoes is een verwijzing naar de zes jaar, dat David kastelein was in de Red Hook buurt in Brooklyn, New York. Daar deed hij de nodige inspiratie op voor de liedjes. Voor de eerste single Frankie putte hij ook uit zijn ervaringen als barkeeper. Het zijn vaak ontroerende liedjes, zoals opener Mary Ann, een opbeurende ode aan een vriendin met een depressie. Banjo Song verwijst naar iemand, die het spelen van de banjo opgeeft nadat hij een pijnlijk blauwtje gelopen heeft. In I Will Be With You en Red and Gold kun je door de samenzang niet om de associatie met Simon & Garfunkel heen. I Will Be With You werd trouwens geschreven door Joanna Sternberg. De enige andere cover is Sam Bridges van Alexander Meek, wat over een vagebond gaat. Ook beheersen ze, dankzij hun jarenlange universitaire muziekstudie, hun instrumenten. In het uptempo In The Nighttime excelleert Adam op viool. Hun voorliefde voor klezmer hoor je terug in Ocean’s Daughter. Wat afwijkend is The Gambler, waarin fraai saxofoonspel te horen is van Patrick Sargent. De oude hoofdpersoon probeert de kost te verdienen in de casino’s van Atlantic City. Mooiste liedje is misschien wel het ingetogen Angel Island. De rustige liedjes overheersen op Some People I Know. Op dit moment loopt hun najaarstoer met het bekende trio I’m With Her (Sara Watkins, Sarah Jarosz en Aoife O’Donovan) ten einde. Ook deden ze onlangs muzikale ervaring op op de Amsterdamse grachten. Dat alles is een goede voorbereiding voor een drietal concerten, die ze april volgend jaar gaan geven. Zeker een aanrader, want  Some People I Know is een folk master class samenzang.          
Theo Volk
Releasedatum: 19 oktober 2018 Compass Records
The Brother Brothers live: 

12-04 UTRECHT: TivoliVredenburg
13-04 HENGELO: Heartland Festival
14-04 VENLO: Down by the River


Erin Costelo - Sweet Marie


Haar talenten zijn veelzijdig. De uit Nova Scotia, Canada afkomstige Erin Costelo begon haar muzikale carrière in de klassieke muziek. Ze componeerde voor Symphony Nova Scotia en voor Blue Engine String Quartet en verdiepte zich tevens in elektronische muziek. Ze veranderde van muzikale koers nadat ze merkte, dat ze met haar muziek geen gemakkelijke klik met haar publiek kreeg. Een goede keuze, zoals blijkt bij beluistering van Sweet Marie, een r&b en soul album. Costelo blijkt over een bijzondere stem en manier van zingen te beschikken, wat opener Introducing Sweet Marie direct duidelijk maakt. Ze zingt ook met opvallend gemak. De strijkers, die hier te horen zijn, arrangeerde ze zelf. Dat geldt tevens voor alle blazerarrangementen. Ze weet exact wat ieder liedje nodig heeft, Lights Down Low, is bijvoorbeeld voorzien van een onweerstaanbaar koortje. Dansbaar en uptempo is All in Your Head, met excellerende blazers. Ook blijkt regelmatig, dat ze op een meer dan een uitstekende wijze de toetsen weet te beroeren. En zo heeft iedere song wel iets uitzonderlijks. Haar teksten zijn erg persoonlijk en mysterieus. Naast eigen composities ook een cover, I’ll Be Home van Randy Newman, een van haar grote inspiratiebronnen. In de loop der jaren heeft Costelo een behoorlijke reputatie aan de andere kant van de oceaan opgebouwd. Ze opende al voor legendes als Mavis Staples, Dr. John, Bettye Lavette en Levon Helm’s Midnight Ramble Band. Het album werd in slechts tien dagen tijd opgenomen in een houten studio in Little Harbour, een plaatsje gelegen aan de oceaan. Ze wordt omringd door uitstekende muzikanten als drummer Glenn Milchem (Blue Rodeo), Anna Ruddick op bas (Randy Bachman, Ben Caplan), Leith Fleming-Smith op orgel (Matt Mays, Hawksley Workman) en natuurlijk haar vaste kracht Clive MacNutt op gitaar. Van het hele proces van het tot stand komen van het album werd een documentaire gemaakt. Maker is singer-songwriter Amelia Curran, die tegenwoordig ook filmmaker is. Volgend jaar komt Costelo naar Europa, maar helaas (nog) niet naar Nederland. Officiële Nederlandse release wordt 1 februari volgend jaar, maar is reeds via diverse andere kanalen te koop. Sweet Marie maakt veel indruk op mij en ik zal vast niet de enige zijn, bij wie dat zal gaan gebeuren.
Theo Volk
Releasedatum: 2 november 2018 Compass Records

Andres Roots - Breakfast in September


Begin maart bracht Andres Roots met zijn kwartet Sawmill Roots Orchestra hun gelijknamige debuutalbum Sawmill Roots Orchestra uit. Hierop wordt de luisteraar getrakteerd op een interessante mix van Mississippi Delta blues gecombineerd met New Orleans jazz voorzien van een psychedelisch tintje. Een compositie Jook Jones, een ode aan de gepensioneerde Londense muzikant en blues promotor Rod “The Jook” Jones, is ook terug te vinden op Breakfast in September. Op een nummer na is het een soloalbum geworden van de winnaar van vorig jaar van The first Estonian Blues Challenge. Alleen op Tango Walk wordt hij geassisteerd door Halvo Liivamägi, zijn gitaarleraar in 1996. Gitaarleraar is een groot woord, Andres kreeg exact drie lessen. Zijn laatste gitaarles kreeg hij ooit van een Duitse professor in theologie, die zelf les had gehad van Big Boy Henry (1921–2004) in North Carolina. Naast muzikant is Andres ook een hartstochtelijk muziekliefhebber, die zich vooral verdiept in de muziekgeschiedenis van heel lang geleden. De compositie One for Mezz werd vorig jaar gebruikt in de film “The man who looks like me”. Het is geen verwijzing naar de Bredase muziektempel Mezz, maar Andres schreef het voor de jazz klarinetist Milton "Mezz" Mezzrow. Deze muzikant ontdekte hij per toeval in 1996, na het lezen van diens autobiografie werd Mezzrow een grote inspiratiebron, vooral diens opnames met Sidney Bechet. De invloeden op het album zijn heel gevarieerd, de inspiratie voor de opvallende opener The Sheik of Hawaii, part one, vond hij bij elektrische gitaristen uit Mauritanië. De titel blijkt een woordspeling te zijn op The Sheik of Araby, een filmliedje uit de oude doos, dat een jazz standard werd. Leif's Guitar Blues is een ode aan de Finse fotograaf Leif Laaksonen. Naast eigen composities een cover, het overbekende When the Saints Go Marching In. Alle composities zijn kort en puntig. Andres maakt gebruik van vintage apparatuur. In de akoestische nummers een AMG-2 Tricone. En verder onder anderen een Tokai Love Rock gitaar in mijn persoonlijke favoriet Leif’s Guitar Blues. Niet alleen de invloeden zijn dus gevarieerd, maar ook zijn gebruikte gitaren. Op het instrumentale Breakfast in September blijft Andres dicht bij de blues en voegt wederom een prachtalbum aan zijn al omvangrijke oeuvre toe.
Theo Volk
Releasedatum: 30 november 2018 Roots Art Records

Boris van der Lek & Jules Deelder - Jazz


Het idee voor de sobere, zwarte hoes van Jazz lijkt me ontsproten aan het brein van Jules Deelder. Niet alleen heeft Deelder zwart haar, ook zijn dagelijkse kleding is altijd zwart. En heerlijk sober was zijn presentatie van zijn jazzprogramma op zaterdagmiddag van vijf tot zes lang geleden op Radio Rijnmond. Achteraf alleen vermelding van de titel van de compositie, muzikanten en hun instrument. Een verademing vergeleken met veel van die luidruchtige dj’s van tegenwoordig. De vriendschap tussen Deelder en saxofonist van der Lek ontstond in 1987 door hun gemeenschappelijke interesse in jazz. Overigens heeft van der Lek ook muzikale ervaring opgedaan in andere genres. Zo had hij gastrollen bij Livin' Blues en Golden Earring en was hij lid van Herman Brood & His Wild Romance. Sinds de late jaren tachtig speelden ze geregeld samen. Jazz werd geproduceerd en opgenomen door legende Frans Hagenaars, die gebruik maakte van vintage microfoons. Het album werd in drie dagen tijd vastgelegd in Theater Walhalla en bevat een uitgekiende mix van eigen werk en standards. Ze worden bijgestaan door de fantastische gitarist Cok van Vuuren (JW Roy, Ocobar, Mathilde Santing, Fay Lovsky), bassist Peter Wassenaar (o.a. Bram Vermeulen) en drummer Arend Niks (Corrie van Binsbergen, Orkater). Het persbericht omschrijft het album treffend als “een heerlijk authentiek jazzalbum dat melancholisch swingt en opwindend blaast, maar vooral smeulend warm aanvoelt.”. Daar zou ik heel graag de termen relaxt en verslavend aan toe willen voegen. Sinds dat ik Jazz in huis heb, draai ik het namelijk dagelijks vanwege het warme en ontspannen karakter. Het is volgens mij ook een album, dat door niet jazzliefhebbers omarmd zou kunnen worden.       
Theo Volk
Releasedatum: 16 november 2018 Butler Records
Boris van der Lek en Jules Deelder live: 

10 nov - Tilburg, Theaters Tilburg (Hotelgasten sessie + interview met Leon Verdonschot)
27 nov - Rotterdam, Theater Walhalla (albumpresentatie)
11 jan - Den Haag, Paard
12 jan - Tilburg, Theater Poeziefestival ('s middags)
12 jan - Haarlem, Patronaat
18 jan - Arnhem, Luxor Live
19 jan - Eindhoven, Muziekgebouw
25 jan - Landgraaf, Oefenbunker
Meer TBA / Concertboekingen via Dox Live


Volle Zalen



In de aflevering van Volle Zalen van afgelopen dinsdag volgde presentator Cornald Maas een periode de voorbereiding van Brigitte Kaandorp voor haar nieuwe voorstelling “Eh”, na een sabbatical van tweeënhalf jaar. Zij behoorde tot de lichting die begin jaren tachtig zorgden voor de opbloei van het cabaret. Na het stoppen van Neerlands Hoop, dacht menigeen dat het cabaret ten dode  opgeschreven was, maar niets bleek minder waar. Deze nieuwe ontwikkelingen in het cabaret kon ik van vrij dichtbij volgen, aangezien ik in de jaren tachtig in een schouwburg werkzaam was, om precies te zijn van 8 juli 1981 tot 1 september 1991. Het had grote voordelen om daar te werken, zo kon ik alle voorstellingen gratis bezoeken. Mijn voorkeur ging in die periode vooral uit naar de cabaretvoorstellingen, omdat de muziekvoorstellingen over het algemeen niet mijn smaak waren. Na de uitzending van Volle Zalen kwamen een aantal prettige herinneringen aan die periode bovendrijven. Doordat de administratie, waar ik werkte, pal tegenover de toneelingang was, zag ik op doordeweekse dagen vaak artiesten voorbijkomen, die ook regelmatig de administratie binnen kwamen lopen met een vraag, soms op zoek naar een kop koffie of gewoon een praatje. Daaronder bekende namen als bijvoorbeeld Paul van Vliet, overigens een bijzonder vriendelijke man, die zelfs niet te beroerd was om zijn crew te helpen met het opbouwen van het decor. Ook iemand als Paul de Leeuw, die zonder dat een camera op hem gericht was, gewoon een heel vriendelijke man bleek te zijn. Het hardst heb ik ooit moeten lachen met Justus van Oel, die met Erik van Muiswinkel in die tijd de cabaretgroep Zak en As vormden. En natuurlijk met de nog altijd messcherpe Dolf Jansen, die eind jaren tachtig furore begon te maken in het duo Lebbis en Jansen. Het meeste respect en de meeste sympathie koester ik toch wel voor Youp van ’t Hek. In 1983 maakte hij diepe indruk op mij met zijn voorstelling Man Vermist. In mijn periode, dat ik bij die schouwburg werkte, maakte ik de borderellen van de voorstellingen. Dat gebeurde ofwel op basis van uitkoopsom, ofwel op basis van partage. Youp was in die dagen niet een artiest, die niet het onderste uit de kan wilde hebben en werkte op basis van een voor het theater bijzonder gunstige verdeling. Dat kon niet voor alle artiesten uit de tijd gezegd worden (ik noem geen namen). In die dagen was trouwens de Belg Urbanus ook een graag geziene gast in ons theater. Natuurlijk zag ik af en toe muziekvoorstellingen, waaronder kleinkunstenaars als bijvoorbeeld Gerard van Maasakkers en de Vlaming Willem Vermandere. Een voorstelling van Drs. P staat me trouwens nog goed voor de geest, omdat ik hem na afloop met een noodgang naar het station moest brengen, anders had hij zijn woonplaats Amsterdam niet meer op tijd kunnen bereiken. Anno 2018 volg ik het cabaret nog steeds op de voet, helaas zit ik echter niet meer zo dicht bij het vuur.        
Theo Volk

The Space Age Travellers - @ventures in the Shadows


Hij is een druk bezet man Bart-Jan Baartmans, iemand die als het ware van het ene project naar het volgende vliegt. Begin dit jaar verscheen het fraaie album Like a Radio van Matthews Southern Comfort, waaraan hij meewerkte. Verder was hij multi-instrumentalist en producer van het eveneens prachtige album The Secret Us van Etan Huijs en vond daarnaast ook nog tijd voor het uitbrengen van zijn Nederlandstalige album Verzamelaar. Voor @ventures in the Shadows trommelde hij drummer Sjoerd van Bommel (oa Frédérique Spigt en Bots) en bassist Gerco Aerts (oa Andre Manuel, Michael Prins en B-Movie Orchestra) op. Beiden met karrenvrachten aan muzikale ervaring. Bovendien werkt Baartmans al heel lang samen met van Bommel in het trio Wild Verband. Het spelplezier spat van dit album af. BJ liet zich bij het schrijven van de instrumentale nummers inspireren door favoriete gitaristen van hem, zoals Marc Ribot, Bill Frisell, Richard Thompson, Jeff Beck en Ry Cooder. Maar ook door diens leermeesters als Wes Montgomery, Duane Eddy, Dick Dale, Django Reinhardt en The Shadows. Eigenlijk horen we de muziekliefhebber Baartmans, die met zijn uitstekende begeleiders odes brengt aan zijn idolen. Zo hoor je af en toe de invloed van The Shadows terug, en in Pay My Dues van de jazz gitarist Wes Montgomery. Wiens bekende nummer Caravan overigens gebruikt werd als openingstune van het vroeger populaire spelletjesprogramma Wie van de drie. Het materiaal is behoorlijk gevarieerd, je hoort van rock & roll, jive, jazz tot aan Spaghetti western invloeden. Die gevarieerdheid en hoorbare spelvreugde maken @ventures in the Shadows tot een bijzonder aangename luisterervaring, die niet snel zal vervelen.  
Theo Volk
Releasedatum: 9 november 2018 CRS

Siobhan Miller - Mercury


De jonge Schotse zangeres Siobhan Miller heeft niet alleen mooie, grote, donkere kijkers, maar ook een warme stem, waar ze menig luisteraar mee weet te raken. Helaas niet in Nederland, omdat ze hier nog steeds vrijwel onbekend is. In Schotland won ze al, als enige zangeres, tot driemaal toe de prijs van beste zangeres. Ondanks haar nog jonge leeftijd heeft ze al een behoorlijke staat van dienst. Naast haar solocarrière maakte ze onder anderen ook deel uit van de folkgroep Salt House. Het debuutalbum Lay Your Dark Low van die groep staat nog steeds als een huis. Intussen is Millers plaats in die groep overgenomen door de eveneens geweldige zangeres Jenny Sturgeon. Siobhans solodebuut Flight of Time maakte op mij grote indruk en behoort nog steeds tot mijn favoriete albums van 2014. Het is een rijkelijk georkestreerd en gearrangeerd album. Op haar derde album Mercury is het repertoire een stuk soberder ingekleurd, met als grote voordeel, dat haar warme, gevoelige stem nog beter tot zijn recht komt. Vooral in ingetogen liedjes als Strandline en Slowest Days. Een van de belangrijkste thema’s in de liedjes vormt het geheugen, en dan vooral, wat filtert en bewaart ons brein als de belangrijkste gebeurtenissen in ons leven. De producer is andermaal Euan Burton en verder werkten onder anderen Lau’s Kris Drever en Admiral Fallow frontman Louis Abbott weer mee.  Mercury is weer een prachtige aanvulling geworden op haar groeiende oeuvre.  
Theo Volk
Releasedatum: 2 november 2018 Songprint Recordings