TORRES - Silver Tongue



Na het verschijnen van voorganger Three Futures werd de eigenzinnige singer-songwriter Mackenzie Scott door haar platenlabel 4AD aan de kant geschoven ondanks de deal voor drie albums, omdat ze niet commercieel genoeg zou zijn. Haar reactie via een tweet hierop was cynisch en verbitterd "I wish them all the best, also f*** the music industry.". Ze verloor tijdelijk haar interesse in muziek, vroeg zich zelfs af of het nog zin had om nog songs te schrijven.  Na haar herbezinning  besloot ze het roer muzikaal om te gooien. Ondanks het weinige vertrouwen was ze heeft om van haar carrière rond te komen begon ze te werken aan haar vierde album Silver Tongue.  Haar vorige twee albums werden nog mede geproduceerd door de ervaren Rob Ellis, nu alleen door haarzelf. Ook zag ze af van hulp van invloedrijke muzikanten als Adrian Utley en Ben Christophers, die misschien te veel hum stempel op het album zouden kunnen gaan drukken. De hoes is symbolisch bedoeld, ze reikt haar arm uit naar de luisteraar, maar wel op de door haarzelf bepaalde voorwaarden. Het schilderij werd gemaakt door haar vriendin Jenna Gribbon. Over haar geaardheid heeft ze nooit geheimzinnig gedaan, ze zong er al over in A Proper Polish Welcome van haar prachtplaat Sprinter. Ook op Silver Tongue haalt de (wanhopige) liefde het beste in haar naar boven, vooral in prijsnummer Gracious Day. Haar grote kracht is zoals altijd haar zang, of ze nu zacht en ingetogen zingt of warm en vurig, ze weet met haar voordracht de luisteraar altijd in te pakken.  Ook muzikaal blijft haar door elektronica beheerste muziek interessant. Zo blijft het refrein van Dressing America op de meest onverwachte momenten aan mij opdringen. Soms is een song iets steviger, zoals bijvoorbeeld Good Grief. Silver Tongue bevalt me een stuk beter dan voorganger Three Futures, maar wat minder dan Sprinter, wat absoluut geen schande is. Toch blijf ik hopen dat ze ooit een volledig akoestisch album zal maken, want nergens klinkt ze zo indringend en indrukwekkend als op The Exchange van het album Sprinter.   


Theo Volk

Releasedatum: 31 januari 2020 Merge Records/De Konkurrent

Website: https://torrestorrestorres.bandcamp.com/

TORRES live:

06-03 BRUSSEL: Botanique – Witlloof Bar

John Moreland - LP5



Al sinds zijn album In the Throes weet singer-songwriter en multi-instrumentalist John Moreland mij vaak te raken met zijn goudeerlijke liedjes. Ook op het podium weet hij volledig te overtuigen, geef hem een stoel, gitaar en mondharmonica en het publiek zal ademloos luisteren, meer heeft hij niet nodig. Zijn vorige album Big Bad Luv produceerde Moreland nog zelf, nu laat hij dit over aan Matt Pence tevens drummer op LP5. Het is zijn drumspel wat me meteen opvalt in opener Harder Dreams. Wat me verder direct opviel is dat er wat meer geëxperimenteerd wordt met geluid. Johns toelichting hierover : “I’m hesitant to talk about it because I know people don’t want to hear some dude complaining that his dream of being a successful musician came true, but there are things about it that you don’t expect that can mess you up. One of the results of that was I really didn’t want to write songs for a couple of years. One of the ways I got back into liking music again was to let go of the idea that every time I’d go mess around with an instrument, I’d have to be writing a really good song. I just gave myself the freedom to go into my little music room every day and mess around with different instruments and different sounds. It doesn’t have to be anything. It doesn’t have to result in anything.”. Moreland voelde zich door deze ontdekking totaal bevrijd en hervond zijn plezier in het schrijven van songs, deze keer zonder enkele druk. Moreland ging ook in de weer met een mellotron en een drum machine. Het zorgt hier en daar voor een enigszins ander geluid. Tekstueel is het vaak weer erg persoonlijk, zoals de ontboezemingen in Harder Dreams en  Terrestrial. Laatstgenoemde gaat over dat je niet te hard voor jezelf moet zijn. Een van de hoogtepunten op het album is het prachtige eerbetoon In the Times Between aan zijn in 2016 bij een verkeersongeluk overleden goede vriend Chris Porter. Moreland schreef het twee weken na diens verscheiden toen het verdriet nog groot was. Wat voeten in aarde had When My Fever Breaks, geschreven voor zijn vrouw.  Hij begon eraan toen ze elkaar pas leerden kennen en maakte het pas drie jaar later af : “The track is a tribute to the trust and comfort that come with being loved well. It took me a long time to write it. It was hard to figure out, how do I write the kind of love song that I am comfortable with?”, aldus Moreland. Net als op de vorige twee albums is weer een belangrijke rol weggelegd voor John Calvin Abney , die gitaar, piano en synthesizer speelt. Het herwonnen plezier in het schrijven van songs heeft geleid dat LP5 zijn meest fraaie uit zijn oeuvre is geworden.  


Theo Volk

Releasedatum: 7 februari 2020 Thirty Tigers/Old Omens

Website: https://johnmoreland.net/

Tom Mank & Sera Smolen - We Still Know How to Love



Drie jaar terug was Unlock the Sky mijn eerste kennismaking met de originele muziek van dit Amerikaanse echtpaar. We Still Know How to Love is intussen hun vijfde album. Deze keer schreef Tom, op het titelnummer na, alle nummers alleen. Een drietal van de liedjes gaan over de waanzin van oorlog en de gevolgen ervan en dat liefde een belangrijke remedie hiervoor is. Bannockburn 1314 gaat over de Slag bij Bannockburn, waarbij de Schotten hun belangrijkste overwinning in hun onafhankelijkheidsstrijd behaalden. Ook de gevolgen van twee meer recente, grote oorlogen worden bezongen. Net na de eerste wereldoorlog zuchtte Parijs onder de gevolgen van de sporen die veel soldaten geestelijk hadden opgelopen. Geestelijke opvang bestond toen nog niet of nauwelijks en zochten een groot aantal van hen hun toevlucht in de drank en morfine. Gelukkig was er ook het nodige vertier, zoals dans en muziek. In dat jaar schalden vaak Crazy Blues van Mamie Smith door de Parijse jazzcafés. Smith was ongekend populair in die tijd, ze was de eerste Anglo-Amerikaanse artiest die meer dan een miljoen exemplaren van een lied verkocht. Een ander groot gevolg van deze oorlog was dat er een groot vrouwelijk overschot was. In het door Ellen Shae meegeschreven We Still Know How to Love (Verzet) worden de uitzinnige vreugde beschreven, die er na afloop van de oorlog heerste bij zowel de bevrijde bevolking als de soldaten die ons bevrijdden. Er werd volop feest gevierd en er ontstonden prille liefdes, zoals die van de hier bezongen Emma en haar Canadese vliegenier. Helaas met een trieste afloop: 

“Now Emma’s flier is gone, 

He left her kisses, and laughter, and a son”. 

Over ditzelfde thema had Albert de Booy in die dagen een grote hit met Trees heeft een Canadees. De laatste Canadese manschappen zouden overigens pas in januari 1946 ons land verlaten. Die fascinatie van Tom voor oorlogen is waarschijnlijk tweeledig. Tom heeft zowel Duitse als Nederlandse roots. Een van de Nederlandse vertakkingen leidt terug naar de Franse Hugenoten. Zijn adellijke familie vluchtte eeuwen terug naar Nederland. De andere is dat hij op zijn achttiende op het punt stond te worden uitgezonden naar Vietnam, maar het geluk had dat Nixon op dat moment besloot de oorlog te beëindigen. Met hoofdredacteur Eric van Domburg Scipio van Popmagazine Heaven bezocht hij trouwens al diverse plaatsen waar historische veldslagen plaatsvonden, zoals De Slag bij Waterloo. De overige liedjes gaan vooral over de liefde. Ook deze keer wordt het duo omringd door rasmuzikanten uit Amerika, België en Nederland. Het album werd in drieën opgenomen. In twee verschillende studio’s in New York werd men bijgestaan door de zangeressen Jeannie Burns, Janet Cotraccia, Kyle Carey, Kristi Gholson en Julie Last (tevens producer). Daarnaast Rich DePaolo (gitaar), Paul Fairbanks (banjo) en Manuel Quintana (percussie). In België werd men bijgestaan door de zangeressen Ellen Shae en Kimberly Claeys, gitarist Vincent Chambon en mondharmonicavirtuoos Gait Klein Kromhof. Naast de altijd bijzonder veelzijdige cellobijdrages van Sera tillen de gastmuzikanten het eindresultaat naar een nog hoger niveau. Vooral de songs met betrekking tot oorlogen maken indruk op mij, maar de rest doet er nauwelijks voor onder. Tom en Sera zijn graag geziene gasten op de podia in de Nederlands-Belgische grensstreek, ze toerden al meer dan tien keer in de lage landen. Vanaf 15 februari zal dit geweldige duo met diverse gastmuzikanten hier weer live te zien zijn, voor de data zie hier

Theo Volk

Europese releasedatum: 13 februari 2020 Eigen beheer

Website: https://tommank.net/home

Ben Watt - Storm Damage



Ben Watt is een oudgediende, tijdens zijn studie aan de universiteit van Hull begon hij in 1981 op negentienjarige leeftijd zijn carrière als singer-songwriter en bracht twee jaar later zijn debuutalbum North Marine Drive uit en werd vergeleken met John Martyn en Tim Buckley. In de tussentijd had hij op de universiteit zijn toekomstige vrouw Tracey Thorn leren kennen. In 1984 debuteerde ze samen als het duo Everything But the Girl met het fraaie album Eden. In de vijftien jaren erna verschenen ook nog prachtplaten van hetzelfde niveau als Idlewild, Amplified Heart, Walking Wounded en Temperamental. Na het stoppen van het duo begon Watt een carrière als radio-dj op BBC6, als producer en startte zijn eigen techno en deep house platenlabel Buzzin' Fly Records (vernoemd naar het Tim Buckley liedje). Ook als auteur bewees hij zijn mannetje te staan. Hij schreef twee memoires, “Patient”, waarin hij gedetailleerd zijn bijna dood ervaring begin jaren beschrijft. Daarnaast nog een dapper gedenkschrift over het huwelijk van zijn ouders, getiteld “Romany and Tom”, dat in 2014 genomineerd werd voor de prestigieuze Samuel Johnson Prize. In datzelfde jaar verscheen eindelijk na 31 jaar zijn tweede soloalbum Hendra. Snel hierna volgde Fever Dream, waaraan onder anderen Bernard Butler (Suede) en Marissa Nadler meewerkten. Storm Damage is intussen zijn vierde album en zijn fraaiste. De opgewekte single Figures in the Landscape ging de albumrelease reeds vooraf. De strekking van de teksten zijn over het algemeen minder opgewekt. Watt over de reeds vrijgegeven single : “The song is a call to action in response to feelings of powerlessness. I wrote it in a period of personal crisis and political upheaval. The random nature of both can leave you feeling insignificant, lacking agency in the world, but in the end I guess you have a simple choice: to get up and celebrate what you have, or get out and take issue with it.”. Ook de titel verwijst naar die periode dat het minder goed met hem ging. Gelukkig eindigen niet alle teksten in treurnis zoals bijvoorbeeld Irene, waarvan het refrein moeilijk uit je geheugen te verbannen is. Watt weet trouwens als geen ander elektronica op een organische manier in te passen in zijn muziek. Op afsluiter Festival Song maakt hij gebruik van een Challen piano uit 1874. Ondanks de vaak serieuze ondertoon van de teksten voelt Storm Damage aan als een warme deken. 

Theo Volk

Releasedatum: 31 januari 2020 Caroline International

Website: http://benwatt.com/

Ben Watt live:

21-03 AMSTERDAM: Tolhuistuin
22-03 BRUSSEL: Botanique Rotonde

Wire - Mind Hive



Wire is het Engelse woord voor draad, een betere groepsnaam had echter tegendraads geweest. Eind jaren zeventig pronkten in mijn platenkast de lp’s Pink Flag, Chairs Missing en natuurlijk hun meesterwerk 154. Wire behoorde voor mij samen met groepen als Pere Ubu en Joy Division tot de meer eigenzinnige bands uit die tijd. Hun muziek beïnvloedde grote namen als R.E.M., Blur en Henry Rollins. Begin jaren tachtig begon punk en new wave snel zijn aantrekkingskracht op mij te verliezen en raakte ik Wire volkomen uit het oog, totdat ik een promo van hun nieuwe album Mind Hive ontving. Bij beluistering bekroop mij regelmatig het gevoel alsof ik door hun herkenbare eigen geluid vier decennia in de tijd werd teruggeworpen. Nog altijd klinkt Wire regelmatig eigenzinnig en soms enigszins bezwerend.  Van de uptemponummers bevallen Cactused en Oklahoma me het meest. Nog beter vind ik ze tot hun recht komen in de ingetogen liedjes Unrepentant en afsluiter Humming. Mijn generatiegenoten Colin Newman, Graham Lewis en Robert Grey bewijzen samen met relatieve nieuwkomer Matthew Simms op Mind Hive nog steeds relevante muziek te kunnen maken.

Theo Volk

Releasedatum: 24 januari 2020 Pink Flag/De Konkurrent

Website: http://www.pinkflag.com/us.php

Wire live:

14-05 BORGERHOUT: De Roma
16-05 AMSTERDAM: Paradiso

Les Amazones D’Afrique - Amazones Power



De drie Malinese zangeressen Mamani Keita, Oumou Sangaré en Mariam Doumbia richtten in 2014 het collectief Les Amazones D’Afrique op. Vooral Oumou Sangaré heeft in de Westerse wereld de nodige bekendheid gekregen door haar fraaie akoestische, door het Malinese griot genre beïnvloedde muziek. Haar album Oumou is trouwens een aanrader. Het collectief streeft ernaar om haar steentje bij te dragen in de strijd tegen genderongelijkheid, vrouwenonderdrukking en geweld tegen vrouwen. Dit initiatief werd spoedig ook door andere grote namen uit de West-Afrikaanse muziek een warm hart toegedragen. Het debuutalbum Republique Amazone werd positief ontvangen. Het tweede album Amazones Power is nog ambitieuzer van opzet, er raakten nog meer muzikanten bij het project betrokken. Het is een gevarieerd, modern album geworden doorspekt met invloeden uit de traditionele Afrikaanse muziek, R&B, Soul, woestijnblues en reggae. Er wordt zelfs een paar keer gerapt. De groepsnaam Les Amazones D’Afrique is trouwens een ruim begrip, want ook de zangers Douranne Fall en Magueye Diouk zijn te horen. Naast doorgewinterde zangeressen als  Mamani Keita en Rokia Koné wordt er ook ruim baan gemaakt voor jongere talenten als Fafa Ruffino, Niariu, Ami Yerewolo, Kandy Guira en Nacera Ouali Mesbah. Het duurde bij mij behoorlijk lang voordat de moderne productie van Amazones Power mij wist in te palmen, maar ben uiteindelijk volledig voor de bijl gegaan. 

Theo Volk  
                    
Releasedatum: 24 januari 2020 Real World Records

Website: https://lesamazonesdafrique.com/

En Attendant Ana - Juillet



Rond 1980 kon me een album als More Songs About Buildings and Food, door sommigen op het muziekforum MusicMeter omschreven als neurotenmuziek, erg bekoren. Vier decennia later behoort dit soort muziek niet bepaald meer tot mijn comfort zone. Vandaar dat het tweede album Juillet  van het uit Parijs afkomstige vijftal En Attendant Ana een aantal luisterbeurten nodig had om mij volledig in te pakken. De genoemde referenties Stereolab, Electrelane, La Luz, Look Blue Go Purple, Pastels, Talulah Gosh en Comet Gain zeiden me niks. Geen idee dus of die vergelijkingen hout snijden. Meteen bij de eerste beluistering associeerde ik enigszins de manier van zingen en het timbre van frontvrouw Margaux Bouchaudon met die van Debbie Harry van Blondie. Ritmisch gezien  en qua opgewektheid heeft hun muziek zeker ook overeenkomsten met deze legendarische new wave groep, zij het dat En Attendant Ana vaak een hogere versnelling hanteert. Bouchadon is de belangrijkste tekstschrijver van de band. Over de onderwerpen die haar bezighielden voor Julliet :    "I tend to consider it as a journey towards acceptation of losses (would they be friends, lovers or dreams through death, departure or disillusion...) but also towards self respect and independence." Bij aanstekelijke uptempoliedjes als In Out zet ik steevast het volume hoger. Maar ook in een ingetogen, dromerige liedje als From My Bruise to an Island weet men te overtuigen. Een aparte toevoeging aan hun muziek is regelmatig de trompet van Camille Fréchou. Juillet bevat songs die een positieve boodschap uitdragen en er tevens bij mij voor zorgde om de nodige new wave albums uit de mottenballen te halen.

Theo Volk

Releasedatum: 24 januari 2020 Trouble In Mind/De Konkurrent

Website: https://enattendantana.bandcamp.com/


Dreamwest - LIVE! At Coen’s



In het dagelijkse leven is Jolanda Haanskorf werkzaam in een administratieve functie bij de politie. Daarnaast heeft ze sinds 2013 een boekingskantoor voor artiesten onder de naam JoJo Concerts. Een van de artiesten die ze al snel naar Nederland haalde was de Amerikaanse zanger Bill Parker. Bij alleen boeken van zijn concerten bleef het niet, ze werden verliefd en na zijn pensionering verruilde Parker Amerika voor Vlaardingen. In 2018 ontstond het akoestische duo Bill & Jolanda, in februari 2019 omgedoopt naar Dreamwest en in september 2019 uitgebreid tot een kwartet met de komst van de tweelingbroers Coen en Michiel Spek. In de Rotterdamse muziekscene zijn ze bekend onder de naam The Dutch Bacon Brothers. Dit tweetal ken ik van hun medewerking aan het album Walkin’ Shoes van Ted Russell Kamp. Op hun website omschrijven ze zich zelf als "Not just another rock & roll band.".Meest ervaren is Bill Parker, die opgroeide in Calumet City, een voorstad van Chicago. Sinds de jaren tachtig bracht hij een aanzienlijk aantal albums uit. Daarnaast heeft hij een aantal boeken gepubliceerd. Hij ziet zich zelf als een “rock “n” roll guy”, die zijn liedjes verpakt in traditionele stijlen. In 2012 trad hij voor het eerst op in ons Nederland. Waarschijnlijk voelde hij zich hier thuis, want in 2014 verscheen het album Nederland. Overigens reikt het Nederlands van Bill tot nu toe niet verder dan “tot ziens” en “kibbelingen”. Eind november nam het kwartet live in vijf uur tijd zesentwintig tracks op. LIVE! At Coen’s bevat zes door Parker geschreven composities. Enkele ervan zijn uptempo, waarvan afsluiter A Real Hard Time me het best bevalt. Nog beter bevallen me de ingetogen liedjes Self-Portrait en Embers. Laatstgenoemde song is voor mij het prijsnummer op deze ep en het beste bewijs van de songschrijverkwaliteiten van Parker. Het is een nogal persoonlijk liedje over zijn moeder. Jolanda over deze song :  Embers heeft Bill afgelopen zomer geschreven toen hij een aantal weken terug was naar Arizona omdat zijn moeder aan het einde van haar leven was. Ze is vlak na zijn terugkomst in Vlaardingen overleden. Hij heeft haar 5 weken verzorgd.”. Gold Coast Is Burning gaat over de wijk waar Parker opgroeide. Calumet City heeft trouwens een roerig verleden, doordat veel gangsters uit Chicago er zich eind jaren veertig vestigden. Dankzij een aantal pizza’s en wat bier werd de gevarieerde ep in relaxte sfeer opgenomen. De ep zal volgende week zaterdag ten doop worden geworden in de Vulcaan en de toegang is gratis. Voor slechts vijf euro zal deze fraaie ep daar te koop zijn.  

Theo Volk

Releasedatum: 1 februari 2020 Eigen beheer

Website: https://www.dreamwest.online/

Dreamwest albumreleaseshow:

01-02 VLAARDINGEN: Vulcaan (toegang gratis)

The Black Lips - Sing in a World That’s Falling Apart



In hun begintijd was The Black Lips een band met een punkattitude met een daar bijbehorende podiumpresentatie. Ze werden verboden nog langer op verschillende podia op te treden, vanwege hun aanstotende gedrag, waarvan overgeven op het podium nog niet eens de meest erge uiting was. Zo’n twee decennia later kunnen ze toch rekenen op een grote schare fans. Onlangs traden ze nog op in de Benelux voor uitverkochte zalen. De gewichtige titel van het nieuwe album Sing in a World That’s Falling Apart doet vermoeden dat het dit keer een serieus album geworden is. Niets is minder waar, in opener Hooker Jan geneert men zich niet om luidkeels te boeren. Overigens niet nieuw op een album, Traffic deed het al in 1967 op hun klassieker Mr. Fantasy. En dat is wat de band goed gedaan heeft voor dit album, luisteren naar klassiekers uit de periode van eind jaren zestig, begin jaren zeventig en dan vooral naar The Rolling Stones en The Velvet Underground. Zo lijkt de gitaar op Chainsaw zo weggeplukt te zijn van het Stones album Let It Bleed en  associeerde ik Angola Rodeo meteen met Exile on Main Street. Velvet Underground invloeden zijn vooral te horen in het ingetogen Get It On Time en Locust. Een echte oorwurm is het uptempo Holding Me, Holding You. Sing in a World That’s Falling Apart is een album met een knipoog, eentje die je niet al te serieus moet nemen. Maar waarschijnlijk wel het beste medicijn lijkt voor de meest depressieve dag  van het jaar, deprimaandag. 
      
Theo Volk

Releasedatum: 24 januari 2020 Fire Records

Website: https://black-lips.com/

The Black Lips live:
15-07 tot 19-07 DOUR (BE) : Dour Festival

Barely Autumn - Day Trip to the Petting Zoo



Ondanks dat ik als grensbewoner nauwgezet volg wat in België op muzikaal gebied gebeurt, was het debuutalbum Barely Autumn in 2017 van het gelijknamige Brusselse kwartet mij volledig ontgaan. In de pers werd toen nogal eens de naam van Eels genoemd. Ook nu klinkt nog een keer duidelijk die invloed terug in het liedje Petty. Het blijkt geschreven te zijn ten tijde van het debuut. In tegenstelling tot het eerdere werk heeft men de meer akoestische aanpak met ietwat melancholische inslag omgeruild voor een iets meer stuwend negentiger jaren gitaarluid. Frontman Nico Kennes schreef wederom alle liedjes, waarin de ironie nooit ver weg is. Abortion Coffee is echter een waar gebeurd verhaal over een vriend van hem. Sterker nog, de twee ruziemakende hoofdrolspelers zijn erin te horen! Zij het dat het in scene gezet is, vier decennia geleden maakte Robert Fripp NY3 over hetzelfde onderwerp met een toevallig opgenomen echte ruzie. Het refrein van Abortion Coffee is overigens een echte oorwurm. Veelal alledaagse onderwerpen uit onze moderne maatschappij komen aan bod, zoals het fenomeen Tinder in het gelijknamige nummer. Het nieuwe geluid is meteen al volledig terug te horen in opener Alix, waarin de gitaren overheersen. Maar ook de ingetogen kant is gelukkig nog regelmatig terug te horen. Goed voorbeeld hiervan is het fraaie Dream Vaporizer waarin Chris Isaak door Nico naar de kroon wordt gestoken. Sommige songs bevatten eenvoudige, maar subtiele inkleuringen, zoals de xylofoon en trompet in Crucified. Spannendst van opbouw vind ik Grown. Het album wordt afgesloten met het interessante, instrumentale Out of Love and Out of Shape. Als invloeden tijdens het schrijven noemt Nico onder meer Sandy Alex G, Mikal Cronin, Car Seat Headrest, Big Thief, The Velvet Underground, Eels, Warhaus, DJ Shadow en Sufjan Stevens. Nico schrijft niet alleen over onze moderne maatschappij, maar weet ook heel goed hoe je tegenwoordig muziek aan de man moet brengen. Van alle nummers op het album werden namelijk al video’s gemaakt. De afgelopen weken is de nieuwe schijf volledig onder de huid gekropen en heeft het een verslavende uitwerking op mij gekregen.  Het is dan voor mij nu al zo klaar als een klontje, Day Trip to the Petting Zoo zal voor mij tot de meest interessante releases van 2020 gaan behoren. Het album is eventueel hier al te bestellen. 

Theo Volk

Releasedatum: 24 januari 2020 Popup

Website: https://barelyautumn.bandcamp.com/

Barely Autumn live:

25-01 GENK: C-Mine Cultuurcentrum
31-01 GENT: Charlatan