Bob Bradshaw - Queen of the West



Bob Bradshaw, ik kende zijn muziek niet, of mijn geheugen speelt mij parten. Had al wel gezien dat hij een reeks albums had afgeleverd. En dat die niet eerder opvielen zaait enige twijfel. Evengoed. Het album opent met de ietwat bombastische, doch spannend opgetooide, titelsong. Qua zang heb ik in dit nummer een lichte associatie met de stem van Elvis Costello. Bob’s uitvoerende productie is conventioneel, echter niet nadrukkelijk traditioneel. Wel heeft men hun stinkende best gedaan er een pracht album van te maken, en men is daar, wat mij betreft, terdege in geslaagd."Ruby Black is the Queen of the West. High heels echo in the empty church. Sounds like a small posse. Rosary beads balled in a clutch.". Stemmige teksten, stemmige muziek. Er ontpoppen zich denkbeeldig bescheiden miniatuur filmpjes, overwegend gesitueerd in een woestijnlandschap waar zon, rotsige landschappen, zand en cactee de dienst uitmaken. Het nummer Child wordt grotendeels gedragen door de sonoor klinkende viool van Chad Manning.

Kris Delmhorst springt hier en daar bij. Qua muzikale bezetting is het album goed bevolkt. De musici staan in dienst van de composities, ontsporen zelden. Het levert een gevarieerd muzikaal geheel op. Een nummer als High Horse is eenvoudig en doeltreffend. Gevormd door gitaren, drums en bas zou je een strakke rocksong verwachten, maar ontpopt zich welhaast als symfonisch, en bovendien, allerminst verkeerd. De bus reist veder door de woestijn van New Mexico, met Ruby als een rode draad door de verhaallijn. In Story Goes lijkt Jeff Finlin qua zang aangeschoven. Een nachtreis brengt ons naar Albuquerque. Mexicaanse klanken bijna, waar vakkundig lapsteel is bijgevoegd. Nachtelijke overpeinzingen in het zoete How You Disappear doen je tevreden wegdoezelen achter in de bus. In de wetenschap dat Bob Bradshaw onze chauffeur is op deze reis geeft vertrouwen. Ook al lijken Ruby’s perspectieven niet altijd even rooskleurig, met Bob erbij komt alles op zijn pootjes terecht. Muziek met een happy end!

Gastschrijver Rein van den Berg

Releasedatum: 27 september 2019 Fluke Records

Website:  https://www.bobbradshaw.net/


Rachel Sermanni - So It Turns



De Schotse singer-songwriter en multi-instrumentalist met Italiaanse roots was na haar vorige album Tied to the Moon totaal bij mij uit beeld verdwenen. Gelukkig tipte Marten Fokkens me de release van haar derde album So It Turns. Om maar met de deur in huis te vallen, het is een prachtplaat geworden.  Zoals heel gebruikelijk tegenwoordig, kwam het album via Kickstarter tot stand. Sermanni werd in het verleden geïnspireerd door artiesten als Eva Cassidy, Bob Dylan en Van Morrison. Veel van haar liedjes kwamen dankzij dromen tot stand. Sinds vorig jaar heeft Sermanni er een belangrijke inspiratiebron bij. Samen met de Schotse muzikant Adam Holmes werd ze ouder van dochter Rosa. Haar wonderschone album werd de afgelopen drie jaar in Berlijn opgenomen. Direct bij opener Put Me in the River wordt de luisteraar door de ingetogen en verleidelijke zang van Sermanni meegezogen naar haar droomwereld. Wat vooral opvalt is haar meesterlijke gebruik van herhaling. Het is moeilijk kiezen tussen zoveel fraais, met de pistool op de borst, waarschijnlijk is Wish I Showed My Love mijn favoriete song. Meer heb ik niet te melden, de kwaliteit van So It Turns spreekt voor zich.

Theo Volk

Releasedatum: 23 augustus 2019 Eigen beheer

Website: http://rachel-sermanni.com/

Jazzmeia Horn - Love & Liberation



Haar debuut Social Call zette de achtentwintigjarige soulvolle jazz zangeres Jazzmeia Horn meteen op de kaart. Daarvoor had ze al de eerste plek van het 2013 Sarah Vaughan International Jazz Vocal Competition gehaald en in 2015 de Thelonious Monk Competition gewonnen. Haar debuut leverde haar ook een Grammy nominatie op. In Nederland bleef de belangstelling ook niet uit en was ze vorig jaar te zien in Vrije Geluiden. Ook de loftuitingen in de schrijvende pers mochten er wezen, zo schreef The New York Times over haar: “The most talked-about jazz vocalist to emerge since Cécile McLorin Salvant and Gregory Porter both became stars”. Haar inspiratiebronnen variëren nogal, van Mary J. Blige tot Afrikaanse muziek. Het vervolgalbum Love & Liberation is nog een stuk ambitieuzer dan het debuut. Horn schotelt de luisteraar acht eigen nummers en vier covers voor. Onder die covers een prachtige vertolking van George Duke’s Reflections of My Heart, gezongen samen met drummer Jamison Ross. Naast Ross bestaat de sterrenbezetting verder uit Victor Gould (piano), Ben Williams (bas), Stacy Dillard (tenor sax), Josh Evans (trompet) en special guest Sullivan Fortner (piano). Jazzmeia zelf over het album : “Some of these songs are very cute and fun, but a lot of them are meditations and have deep meaning that people can listen to, to help free up their minds. People of all creeds and races, and even all generations because there’s a lot of tradition in this music. My godfather gave me the best compliment when I played the album for him. He said, I’m really proud of you because this music sounds like what Ella or Billie or Nina would have evolved into.”. Love & Liberation is het album van een zelfbewuste en buitengewoon getalenteerde zangeres.

Theo Volk

Releasedatum: 23 augustus 2019 Concord Jazz

Website: https://www.theartistryofjazzhorn.com/

Jazzmeia Horn live:

20-10 AMSTERDAM: Het Concertgebouw, kleine zaal

Replay: Pink Floyd - Discovery Box





Onlangs kwam ik tot de ontdekking, dat ik geen enkele cd van Pink Floyd in mijn collectie had. Pink Floyd behoorde in mijn middelbare schooltijd tot de groepen, die mij muzikaal gevormd hebben. Mede kwam dat door mijn jeugdvriend Paddy, die alle platen uit hun begintijd had. Vooral Meddle en Dark Side of the Moon en in mindere mate Wish You Were Here behoren tot mijn muziek DNA. Animals kon mij toen al niet meer bekoren. The Wall kocht ik nog wel, maar beschouwde ik toen als een miskoop, mede door de af en toe behoorlijk valse zang van Roger Waters. Hierna haakte ik definitief af en hoorde nooit de vervolgalbums. Maar kloppen al die bevindingen eigenlijk wel en negeerde ik terecht de latere albums?! Tijd dus voor een herontdekking. Voordat ik tot aanschaf van de box overging, bekeek ik op internet eerst de Unboxing video. Een mooie manier om geen kat in de zak te kopen. De box dateert alweer uit 2011, voor die gelegenheid maakten James Guthrie en Joel Plante nieuwe masters van de albums. Doordat de box in 2011 verscheen ontbreekt het studio album The Endless River uit 2014. Helaas ontbreken ook de singles Arnold Layne en See Emily Play. Minpuntje is ook dat de cd’s in harde kartonnen verpakkingen zitten en vrij moeilijk uit de hoes te halen zijn. Voor mij niet zo’n groot probleem, omdat ik alles digitaal afspeel. Het artwork van de cd’s is voor de gelegenheid meer eigentijds gemaakt. Er zit een zestig pagina’s tellend boekwerkje bij, met regelmatig niet eerder gepubliceerde foto’s. Net als bij The Beatles Box sluit de box af met een magneetstrip. Benieuwd hoe de bevindingen nu zullen zijn, de tijd zal het leren.


Theo Volk


Whitney - Forever Turned Around



Afgelopen weekend was de groep Whitney nog te zien op Pukkelpop en Lowlands. Het gaat de groep behoorlijk voor de wind. In 2015 formeerden ex-Smith Westerns gitarist Max Kakacek en hun zingende drummer Julien Ehrlich samen met hun toetsenist tijdens tournees Ziyad Asrarde de band Whitney. Hun in pop en soul van de jaren zestig en zeventig gewortelde muziek kon meteen rekenen op de nodige radio airplay. Zelf moest ik erg wennen aan de hoge, bijna vrouwelijke zang van Ehrlich. In eerste instantie irriteerde die me net zoals dat de zang van de broertjes Alessi (bekend van Oh, Lori) in de jaren zeventig ooit deed. Door hun retromuziek klinken ook wel wat moderne invloeden. Ook bezit hun muziek een positieve vibe, waarop je eventueel kunt wegdromen. Een belangrijke rol is weggelegd voor de blazers, maar hoor je ook mooie bijdrages op gitaar en Wurlitzer piano. Halverwege vormt Rhododendron een kort instrumentaal intermezzo. De productie van Bradley Cook (Hand Habits, Hiss Golden Messenger) en Jonathan Rado (Weyes Blood, Father John Misty) had van mij wel wat spannender mogen zijn.
     
Theo Volk

Releasedatum: 30 augustus 2019 Secretly Canadian

Website: http://www.whitneytheband.com/

Whitney live:

18-11 AMSTERDAM: Paradiso
19-11 BRUSSEL: AB

Replay: Charles Mingus - Mingus Ah Um




Begin jaren tachtig begon mijn interesse in de ontwikkelingen van punk en new wave snel af te nemen en verschoof mijn belangstelling naar andere genres.  Het allereerste jazzalbum, wat ik  ooit ergens in 1980 kocht was de jubileumuitgave van Mingus Ah Um van Charles Mingus, wat in september 1979 zijn twintigjarige jubileum had gevierd. In die dagen zat ik af en toe krap bij kas en struinde ik geregeld uitverkoopbakken af op zoek naar interessante koopjes. Het debuut van Mingus voor Columbia kocht ik voor slechts enkele guldens en behoort nog steeds tot een van mijn beste aankopen ooit. Het is misschien wel het meest toegankelijke album wat bassist en componist Mingus ooit maakte. Het wordt samen met het beduidend minder toegankelijke The Black Saint and the Sinner Lady gerekend tot zijn allerbeste werken. Het album swingt geregeld als de neten, wat al meteen duidelijk wordt bij opener Better Git It in Your Soul. Maar het album bevat ook de nodige prachtige rustpunten. De muziek van Mingus drukte niet alleen een grote stempel op de jazzontwikkelingen, maar ook iemand als Joni Mitchell raakte geïnteresseerd in zijn muziek. Sterker nog, zij was de laatste die ooit nog met hem samenwerkte. Maar ook iemand als Tom Barman van dEUS werd sterk beïnvloed door zijn muziek. Tien jaar geleden verscheen er alweer een prachtige jubileumeditie, het zou me niet verbazen als er  volgende maand weer een verschijnt, want Mingus Ah Um is een tijdloos album. 

Theo Volk

Releasedatum: 14 september 1959 Columbia Records

Website: https://mingusmingusmingus.com/


Replay: Emerson, Lake & Palmer - Emerson, Lake & Palmer



In december 1969 stonden zowel The Nice als King Crimson op hetzelfde affiche vermeld voor een optreden in de Fillmore West in San Francisco. Emerson kende Lake toen nog niet, maar hoorde hem Cat Food zingen en wist op dat moment zeker dat hij met Lake wilde samenwerken. Die mogelijkheid kwam er, nadat Lake in april 1970 King Crimson had verlaten. Voor de vacante positie van de drummer lieten de twee vele muzikanten auditie doen, totdat de uiteindelijke keuze viel op de super getalenteerde, nog geen twintigjarige drummer Carl Palmer. Palmer had toen al in the Crazy World of Arthur Brown en Atomic Rooster gespeeld. De supergroep tekende al snel een platencontract bij Island Records. Op hun gelijknamige, vernieuwende debuutalbum hoort de luisteraar een unieke mix van rock, folk, jazz en klassieke muziek. De klassieke inbreng kwam door Keith Emerson, die met The Nice ook al rock met klassieke muziek vermengde. Er wordt op spannende wijze nieuwe grenzen opgezocht. Het was bijvoorbeeld niet gebruikelijk in die tijd, dat drummers solo’s speelden en zeker niet zo’n exceptionele als Palmer in het middenstuk van Tank. Naast een tweetal klassiek georiënteerde composities een viertal meer originele, eigen composities. De twee van de hand van Greg Lake zijn mijn favoriete tracks van het album. Minst bekend van die twee is het ruim twaalf minuten durende, wonderschone Take a Pebble inclusief inventieve tempowisselingen. De geschiedenis van het bekende Lucky Man is een verhaal apart. Emerson en Palmer waren samen met geluidstechnicus  Eddy Offord in de controlekamer, toen ze in de opnameruimte Lake Lucky Man hoorde zingen. Men was onder de indruk van het lied en besloot het meteen op te nemen. Het was de laatste dag van de opnames en men kwam nog een nummer voor het album te kort. Emerson zag in de opnamestudio de moog synthesizer van Mike Vickers van Manfred Mann’s Earth Band staan en besloot die te gebruiken. Het werd zijn eerste solo op het instrument. Lucky Man was het eerste nummer wat Lake op twaalfjarige leeftijd schreef, nadat hij een gitaar van zijn moeder had gekregen. De groep heeft veel te danken aan het nummer, het werd niet alleen een hit, maar werd en wordt nog steeds veel op FM radiostations gedraaid en opgenomen op rock compilatie albums en is het nog steeds terug te vinden in de Top 2000. Overigens is hun debuut het enige album, dat ik van de groep mooi vind. Hierna werden de albums te bombastisch voor mij. Overigens had ik het album zo’n vier decennia niet meer gehoord, toen ik onlangs de remaster uit 2012 aanschafte. Naast het originele album bevat de tweede schijf de Steven Wilson stereo mixes, met een aantal bonustracks. Zelfs nu klinkt de muziek absoluut niet gedateerd en het staat het nog steeds als een huis. 
     
Theo Volk

Releasedatum: 20 november 1970 Island Records

Website: http://www.emersonlakepalmer.com/

Cej - Adobe Road



Cej is de bijnaam van de in Chicago geboren, maar in Zuid-Califonië opgegroeide singer-songwriter Carl Johnson. Al meer dan een halve eeuw schrijft hij liedjes en instrumentale composities. Eerst in groepsverband in Sweet Pain (1969-71), The Frisco Kids (1971-78), Rock Rose (1978-80) , Small Talk (1980-82) en als lead gitarist van The Joel Rafael Band (1994-2004). Naast een muzikale carrière was hij tussen 1983 en 1993 en vanaf 2004 over de hele wereld werkzaam in de geestelijke gezondheidszorg. Al op zesjarige leeftijd begon hij de klassieke viool te bespelen, echter na een paar jaar kreeg hij er tabak van en schakelde over op gitaar. Ook begon hij al vroeg liedjes te componeren en ook tijdens zijn werkzaamheden in het buitenland bleef hij dat doen. Zo werden die liedjes soms beïnvloed door de omgeving waar hij zich bevond. Zo was hij in 2010 en 2011 werkzaam op Hawaii. Het had zijn weerslag op de composities op zijn album Sleepwalker in Paradise, waarop de invloed van de traditionele Hawaiiaanse muziek te horen is. Een album diep geworteld in de folktraditie met invloeden uit blues, jazz, country, klassieke en populaire muziek. Liedjes die over menselijke relaties gaan. Op zijn nieuwste, derde soloalbum Adobe Road is hij wat meer richting Americana opgeschoven. Je hoort andermaal een doorgewinterd artiest aan het werk, vooral in zijn fraaie gitaarspel. Hij deelde niet voor niets het podium met bekende artiesten als Linda Ronstadt, Chuck Berry, Rodney Crowell, Richie Havens, Judy Collins, Arlo Guthrie, John Prine, Joni Mitchell, Steve Earle, Crosby Stills and Nash, Pete Seeger, Joan Baez, John Trudell en Jackson Browne. In zijn teksten klinkt de nodige levenswijsheid door en regelmatig spelen menselijke relaties een rol, hetgeen niet zo vreemd is vanwege zijn werk in de geestelijke gezondheidszorg. Op zijn stem zit wat sleet en klinkt af en toe enigszins breekbaar.  Zelf omschrijft Carl het album kernachtig als “Songs inspired by the high desert and the wounded warriors road, set to music featuring finger picked DADGAD guitar, combined with bass, drums, accordion, fiddle, organ, vibes and vocals. An adventure through the heart.”. Zeer aangename verrassing, met dank aan tipgever Marten Fokkens.     
      
Theo Volk

Releasedatum: 9 augustus 2019 Gnosong Records

Website: http://www.cejsongs.me/

Jason Erie - the Art of Letting Go



Hoop voor betere dagen. Je druk maken over de toekomst, zeker omdat het heden al bijna door je vingers glipt. Huidige globale ontwikkelingen baren mij zorgen. Het zijn ongetwijfeld ook thema’s die veel Amerikanen bezighouden. Angst is veelal een slechte raadgever. De wereld verandert als een malle. Niet alleen verschuift de welvaart, het milieu trekt steeds meer frequent aan de alarmbel. Niet dat ik China of India hun economisch welvaren misgun, allerminst, maar steeds meer blijkt dat aan welvaart een prijskaartje hangt. De gezegde “Wie dan leeft wie dan zorgt” moet nodig geactualiseerd worden. Jason Erie is niet geboren met een gouden lepel in de mond. Hij groeide op in het Noordelijk New Jersey. Zijn vader speelde gitaar in de kelder, althans tot de scheiding van zijn ouders. Zijn vader ging gebukt onder depressies, en zijn moeder leverde strijd met verslaving. Muziek werd iets waarin hij op kon gaan. Hij speelde met de New Yorkse band Waking Up East voor een periode van vijf jaar, en vroeg zich af of hij hiermee verder moest gaan. Na een muziek-loze periode verhuisde hij met vrouw en pasgeboren zoon naar Nashville. Hij voelde zich snel thuis.

"Oh my father was an honest man 
Gave his life to the union for a gold watch and some land 
Oh my mother god rest her soul 
Was a fighter and a drinker since I’m six years old… but I let that go" 

De thema’s van deze plaat zijn grimmig. Een Amerika in verval. Een Amerika dat glorieuze tijden heeft gekend, en nu met regelmaat de wereld, middels hun gekozen leider, uitdaagt en tart. Een zakenman die zijn rol speelt op het scherp van de snede. Een meer harteloze samenleving lijkt het gevolg. Amerika was in het verleden niet zelden een koploper van nieuwe ontwikkelingen, maar tegenwoordig leren ze ons eerder dat we de door hun ingeslagen weg moeten mijden. Het roer moet drastisch om. The Art of Letting Go gaat over persoonlijke kwesties zoals verslaving, liefde, verlies en acceptatieprocessen die horen bij het ouder worden. Niets nieuws onder de zon, echter de eerlijkheid en de eenvoud van Jason’s bewoordingen maken dit een verdomd sterk album.

"Have you read the latest headline words painted black and white
The factories all stop on their production line 
And this country’s hearts been broken since they all quit making sense 
No need for cracked and calloused hands 

I heard the folks just up and left after the carnival skipped town 
Vacant concreate parking lots turned chained off canvases 
Where oil stains the ground 
And we’re all looking for something that we’d all kill to get back 
Before these calloused hands had cracked" 

Gastschrijver Rein van den Berg

Releasedatum: 26 oktober 2018 Eigen beheer


Replay: Pearls Before Swine - The Use of Ashes



De dood van Tom Rapp haalde 11 februari vorig jaar niet het NOS Journaal. De aandacht bleef slechts beperkt tot artikelen in kranten als The New York Times. Zelden kreeg zijn muziek in Nederland aandacht, november 2017 besteedde Louis Nouws nog eens een artikel aan Pearls Before Swine op de website van Popmagazine Heaven. Dat was naar aanleiding van het vijftig jarig jubileum van de cultklassieker One Nation Underground. Door het geringe commerciële inzicht van frontman en zanger Rapp van Pearls Before Swine verscheen het op ESP-Disk, een label gespecialiseerd in freejazz. Toch wist het album een behoorlijke cultstatus te verwerven en werden er in de loop der jaren meer dan 200.000 stuks van verkocht. Toch zag de band hiervan geen cent van labeleigenaar en advocaat Bernard Stollman. Ooit  gevraagd hiernaar in een interview antwoordde Rapp : "We never got any money from ESP. Never, not even like a hundred dollars or something. My real sense is that Stollman was abducted by aliens, and when he was probed it erased his memory of where all the money was". Overigens had Rapp wel iets met science fiction. Een van de fraaiste liedjes op The Use of Ashes is Rocket Man geïnspireerd door een science fiction verhaal van Ray Bradbury. Het zou op zijn beurt weer de inspiratie vormen voor tekstschrijver Bernie Taupin voor Elton John’s Rocket Man. Het nummer werd geschreven op 20 juli 1969, de dag van de eerste maanlanding. De interesse voor ruimtevaart ontstond in Rapps tienerjaren, doordat hij woonachtig was in de buurt van Cape Canaveral. Het liedje werd, net als alle andere liedjes voor het album, geschreven in het pittoreske Vreeland, gelegen aan de Vecht. Hij had zich hier met zijn kersverse Nederlandse vrouw Elisabeth Joosten gevestigd. Elisabeth is als achtergrondzangeres te horen op The Use of Ashes. Rocket Man kan gezien worden als een fraaie afrekening met een jeugdtrauma. Het gaat over zijn aan alcoholische versnaperingen verslaafde vader, die op jonge leeftijd uit zijn leven verdween. Tijdens het schrijven van de liedjes voor dit album maakte Rapp een kapitale fout door een uitnodiging voor het legendarische Woodstock te weigeren. Het album werd opgenomen in de Woodland Studios in Nashville. In die dagen toerde hij met grote namen als Buddy Guy, Gordon Lightfoot, Chuck Berry en Bob Dylan. De laatste versloeg hem ooit net in een lokale talentenshow in Minnesota. Vanwege het financiële onzekere bestaan gaf Rapp er in 1976 de brui aan na als voorprogramma geopend te hebben voor Patti Smith in de Symphony Hall in Boston. Nog een aanleiding was zijn op de klippen gelopen huwelijk. Rapp zou nog twee keer hertrouwen en begon in 1981 aan een nieuwe carrière als advocaat, gespecialiseerd in discriminatierecht.  Gelukkig leeft hij nog steeds voort, dankzij een niet al te groot, maar prachtig oeuvre.  


Theo Volk

Releasedatum: maart 1970 Reprise