Edwin Jongedijk : Terruge


 

Op 19 November presenteerde Edwin Jongedijk zijn nieuwste plaat in Valthermond. Ik had erbij willen zijn. Zijn Gronings repertoire is geïnspireerd op Americana. Muziek die het leven bezingt, en tegelijktijdig het alledaagse. Zo’n avond met gelijkgestemden is altijd bijzonder, zeker wanneer je mogelijk vrienden of bekenden ontmoet. Terugge is een welkome aanvulling op Edwins eerdere platen, ook al bevat deze EP slechts 5 nummers. Mijn geboortegrond ligt in Groningen. Mijn voeder komt er vandaan. Ik spreek de taal, maar ook de recht-door-zee mentaliteit is voor mij enorm herkenbaar. Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. Mijn beide opa’s kwamen uit het Hoge Noorden. Mijn Friese opa was timmerman, en mijn opa uit Spijk had met zijn broers een transportbedrijf. Later namen ooms van mij het bedrijf over, totdat het opging in een Amerikaans bedrijf. Niet alleen waren ze harde werkers, rauwdouwers ook. Andere tijden bovendien. De muziek van Erwin roept herinneringen op uit die tijd van mijn jeugd, en aan mijn familie. Een tijd die weliswaar voorbij is, maar het roept uitsluitende fijne momenten op. En inderdaad, ik kan het alleen beamen; T was n Mooie Tied, zoals Erwin zingt.

Wellicht dat mijn liefde voor Americana de band versterkt, maar ik denk eerder dat het andersom is. Mijn achtergrond bepaalde waarom ik Americana ben gaan waarderen. Of ik nu luister naar muziek van Steve Young, of die van Edwin Jongedijk. Ik zie de overeenkomst. Mijn grootouders en ouders zijn alweer jaren niet onder ons, maar de muziek van Erwin brengt ze weer een klein beetje terug. Al was het maar in de vorm van een herinnering. Op de voorzijde van Terruge staat een prachtige zwart foto afgebeeld van Erwin, op de achterzijde subtiel een glas whisky. Gewoon gaan luisteren. Je verstaat mogelijk niet alle tekst, maar je proeft tussen de regels door wat Erwin, en de zijnen, bedoelen.

Rein van den Berg

Releasedatum : 19 november 2022 Independent

Website : https://edwinjongedijk.nl/

Sean Keel : a Dry Scary Blue

 


Sean Keel (een wiskundige) had al een paar artistieke probeersels gelanceerd, maar er bleek slechts een minimale response. Toen de Amerikaan benaderd werd door een Zweedse platenmaatschappij of hij met hen in zee wilde gaan, dacht hij aanvankelijk aan een grap. Ze bleken serieus, en het eindresultaat werd A Dry Scary Blue. Ik kan mij voorstellen waarom voorheen de reacties lauwtjes waren, want het stemgeluid van Sean heeft enige gewenning nodig. Pas daarna komen de muzikale intenties van Sean Keel wel degelijk van de grond. Niet dat je kan spreken van een alledaagse Singer-Songwriter, maar het wordt per luisterbeurt meer interessant. Denk aan een Sam Baker 2.0, of iets van dien aard. Als een intrigerend geheel mag je A Dry Scary Blue beslist omschrijven. Alleen het slotnummer, I Hate The West, blijft voor mij onverteerbaar. Nadat Sean’s stemgeluid al een obstakeltje bleek, bleef die wat betreft Nora Predey onoverbrugbaar. Zij sluit met haar voordracht dit album af.

Zijn vorige projecten had Sean Keel in eigen beheer gehouden. Ditmaal was besloten het productionele aspect in handen te geven van een professional. Gekozen was, vanwege zijn uitstekende reputatie, om producer Gabe Rhodes erbij te betrekken. Zoon van Kimmie Rhodes. Het is uiteindelijk een verdienstelijke geheel geworden waarvan verschillende mensen zullen genieten. Typische luistermuziek, maar of het daarmee een parallel met het werk van Townes Van Zandt aankan? Dat laat zich betwijfelen. Zonder twijfel behoort A Dry Scary Blue tot een van de verassingen van 2022. Zo sluit het jaar toch nog met plezierige muzikale opstekers af.

Rein van den Berg

Releasedatum : 8 september 2022 Icons Create Evil Art/[PIAS]

Website : https://seankeel.bandcamp.com/album/a-dry-scary-blue

Hushman : Hushman


 

Qua muziek word ik momenteel alle kanten opgeslingerd. Omdat ik momenteel mijn verzameling vastleg binnen een Discogs account kom ik veel oudere cd’s tegen. Sommige herontdek ik zogezegd. Ze zijn jaren niet gespeeld. Een aantal roepen het feest der herkenning op, terwijl een beperkt aantal weinig aansprekende blijven. Gek dat ik ooit de behoefte had een muziek-verzameling te willen aanleggen, terwijl in grote lijnen mijn playlist over de afgelopen jaren hetzelfde bleef. Muziek die je voorkeur heeft blijft terugkomen, waardoor voor sommige artiesten bijna geen ruimte is. Een andere constatering is dat ik redelijke trouw ben gebleven qua voorkeur. Veelal toch Folk of Blues geïnfecteerde muziek. Plus alle mogelijk zijstapjes. Uiteraard mijn liefde voor Zappa kwam de laatste jaren weer terug, dusdanig dat ik smachtend uitkijk naar halverwege december, want er staat een bijzondere release van hem op het program.

Je zou het soms bijna vergeten, maar tussendoor blijven anno 2022 ook albums verschijnen die zeer de moeite waard zijn, zoals onder meer deze gelijknamig getitelde plaat van Hushman, via het superdegelijke Hudson Records label. Geen hemelbestormende muziek. Maar meer muziek die blijft bekoren op lange termijn. Eentje die bekoort op een druilerige zondagmiddag, zoals vandaag, of een aangename avond terwijl je geniet van de warmte, de rust, je eigen gelukzaligheid, en een glas whisky. Typisch zo’n plaat die één van mijn zonen over tig-jaar terugvindt in mijn nalatenschap, en dan is er de hoop dat hij eenzelfde gunstige constatering ondervindt als ik anno nu. Ik hoop het. En Ik hoop dat hij dat kan doen in dezelfde gelukzaligheid. Het is onguur buiten. Gedachten aan minder gefortuneerden laten mijn moeilijk los. Ik kende Hushman niet, maar Hushman’s hypnotiserende, pulserende muziek doet mij oprecht goed. Het staat ver van de Folk die ik leerde kennen in de jaren zeventig, maar het is nog net zo echt als dat Folk altijd al was, en wellicht altijd zal blijven. Wanneer je weinig gunstige toekomstverwachtingen hebt en de wereld buiten rare kronkelingen maakt, dan bekommer je je al snel om het welzijn van je directe omgeving. Je wil hen behoeden van ongelukkige keuzes, desnoods heb beschermen. Alsof je daar invloed op uit kan oefenen. Ach, wanneer de dagen voor Kerst vat op mij krijgen, word ik altijd een beetje week.

Achter Hushman gaat schuil ene Ewan MacPerson. En hij weet, samen met een aantal geweldige musici, mijn gemoedstoestand op een positieve manier bij te sturen. Zijn muziek biedt ruimte voor bezinning. Geen afgebakende songs, maar de losse structuur ervaar ik als zeer verhelderend. Straks gaat Hushman mijn playlist alsnog oprekken. Een veranderende perspectief kan nooit verkeerd zijn.

Rein van den Berg

Releasedatum : 18 november 2022 Hudson Records

Website : https://www.hushmanmusic.com/

Angela Strehli : Ace of Blues


 

Zo nu en dan ontvang ik redelijk opmerkelijke cd’s. Van de zangeres Angela Strehli had ik niet eerder gehoord, en dat is niet omdat ze pas komt kijken. Het was zeventien jaar geleden dat ze haar laatste soloplaat maakte, en nu is er dan plotsklaps Ace of Blues. Ze heeft, naar wat ik lees, gezongen met Otis Rush, Jimmy Reed, Albert King en Muddy Waters. Niet de minste referentiekaders. Bluesmuziek gaat over het leven, zegt ze, en daarbij past terdege een doorleefde stem. Ace of Blues pakt een zorgvuldig gekozen aantal nummers, en naast een fijnzinnige productie, trekt vooral Angela’s gerijpte zang de aandacht. Enerzijds wordt grootst uitgepakt met blazers, anderzijds wordt op deze plaat de subtiliteit gewaarborgd. Voorwaar een Ace aan Blues, al was het vanwege de veelzijdigheid. Er wordt heerlijk gezongen en gemusiceerd. Het is mij niet duidelijk wie de leadgitarist is in Gambler’s Blues, maar hoedje af voor de dynamiek van zijn (of haar) spel. Er wordt heerlijk rauw gespeeld, zoals Blues zou moeten zijn.

Het bijgeleverde boekwerkje bevat achtergrondinformatie over Angela, en de muziekscene waarin zij verkeerde/verkeert. Er volgt een fragmentarische uiteenzetting van de afgelopen jaren in tekst en foto’s. Er is een persoonlijke toelichting van Angela op de nummers die je terugvindt op dit album. Je hoort muziek van o.m. Bobby Bland, Elmore James, Muddy Waters, de ondergewaardeerde O.V. Wright. Er is muziek van Jimmy Reed, naast een werkelijk puntgave uitvoering van Chuck Berry’s You Never Can Tell. (Ik linkte, tot mijn spijt, het nummer niet meteen aan Berry. Zoiets zou je toch bij moeten blijven na de dansscene uit Pulp Fiction) I Wouldn’t Mind Dying is, gezien het weinig frisse thema, opmerkelijk opgeruimd. Het afsluitende nummer, SRV, is een zelfgeschreven nummer van Angela Strehli. Een eerbetoon aan de Texaanse gitarist die ons vroegtijdig verliet. Muzikaal niet het sterkste nummer van deze plaat, maar het doet Ace of Blues evenmin te kort. Zondermeer één van de verrassendste albums van dit jaar, en dat overwegende vanwege de liefde voor de Blues die op deze plaat tot leven komt. Nu voor straf eerst weer ns een Chuck Berry CD afspelen!

Rein van den Berg

Releasedatum : 18 november 2022 Antone's/New West Records

Website : https://newwestrecords.com/collections/angela-strehli

Ralph de Jongh : Theater Miko

 


Twee weken terug zag ik Ralph samen met Freek Prins optreden in Café De Klomp. Het werd toen een optreden met Ralph op zijn meest bluesy. Ieder concert van Ralph is anders, zeker als hij met de Duitse geluidsmagiër Miko Mikulicz optreedt. Onlangs bracht Ralph met deze ervaren violist al het fraaie dubbelalbum Miko uit.

Het nieuwe album Theater Miko werd dit jaar live opgenomen in Theater De Tamboer in Hoogeveen. Zoals vaak was Juan Kiers de uitstekende geluidstechnicus en mixer van dienst. Net als in Café De Klomp speelden de heren de Cuby+Blizzards klassieker Window of My Eyes. Ook wordt Somebody Will Know Someday gecoverd.

Het album is opgedragen aan Harry Muskee en Elmore James van Dodewaard. Laatstgenoemde zal niet bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar in West-Brabant zijn Elmore James en vooral diens vader Toon grote namen in de blues. Laatstgenoemde speelde als McAnthony and Friends en als McAnthony Blues Gang vaak in bekende zalen als de Try in Oudenbosch,'t Veerke in Oud-Gastel en Zaal Verhoeven in Nispen.

In het laatstgenoemde dorp groeide Ralph op, maar werd geboren in Roosendaal, in het huis van zijn grootvader, pal gelegen aan een spoorwegovergang. Zijn hele leven woont Ralph al landelijk, vandaar een toepasselijk getiteld lied als Country Boy Born in the City.

Het album eindigt met een lange improvisatie van I Believe I'll Dust My Broom, wat bij de credits wordt toegeschreven aan Elmore James, maar werd uiteraard geschreven door Robert Johnson. Johnson discipel James kreeg er later wel een hit mee. Het lied is gebaseerd op een oud gezegde, dat verwijst naar een bezem afstoffen als het maken van een nieuwe start in het leven en het bevat misschien wel de meest bekende bluesriff ooit.

Net als op Miko voelen de heren elkaar weer bijzonder goed aan en drijven elkaar naar grote hoogten. Naar verwachting zal het geweldige Theater Miko in de tweede week van december verschijnen. Mocht U toevallig binnenkort vakantie vieren op Bonaire, Ralph zal daar op 17 december en 7 januari optreden in Little Havana.

Theo Volk

Releasedatum : december 2022 Independent

Website : https://ralphdejongh.com/

Paal Flaata : New Green Grass Will Grow


 

Laat ik er niet omheen draaien. Ik ken Paal Flaata primair van twee Midnight Choir albums, en, in een later fase, was ik nog meer nadrukkelijk enorm ingenomen met zijn drie tribuut albums. Drie puntgave cover-platen die hij maakte uit respect naar Chip Taylor, Mickey Newbury en Townes Van Zandt. Toevallig drie artiesten die ikzelf ook enorm waardeer. Zijn stemgeluid is zeer bepalend, wat wederom geldt voor de recent verschenen plaat New Green Grass Will Grow. Wederom een cover album (op één nummer na), en opnieuw worden de nummers vooral gedragen door zijn weergaloze zang. Laat ik daarbij vooral niet vergeten de voortreffelijke band die onze Noor terzijde staat. De sobere opener wordt verstild gekleurd met nagenoeg uitsluitend piano. De instrumentatie blijft ingetogen. Staat in dienst van de voordracht. Iets wat we zondermeer over kunnen laten aan deze geroutineerde artiest. Hij heeft wederom weinig nodig om te imponeren. De prachtige liedjes doen de rest! Ik was dan ook zeer opgetogen met deze uitbreiding van zijn oeuvre.

Een variatie aan materiaal. Zowel bekend, als onbekend. Een nummer van Chris Isaak ligt qua sfeer al dicht bij Flaata. Twee nummers van Daniel Norgren vonden hun weg naar New Green Grass Will Grow. Muziek van Jacques Brel, Randy Newman, Gretchen Peters en een aantal voor mij, zo op het eerste zicht, onbekende liedjesschrijvers. Hij trekt als geen ander de nummers naar zich toe, en vormt ze des Flaata’s. Hij haast zich geen moment. Neemt vooral de tijd. Het is dit soort gelukzalige Engelenmuziek die je doet vergeten dat de wereld meer biedt dan ellende en onheilstijdingen. Wanneer je Paal Flaata hoort dan weet je dat warmte en kerst niet ver weg kunnen zijn. Muziek om je vertrouwen in de mens een boost te geven.

Rein van den Berg

Releasedatum : 28 oktober 2022 Blue Mood Records

Website : https://www.facebook.com/PaalFlaata/

Douglas John Cameron : Garnock Avenue

 


Waarom blijven Canadese muzikanten zo vaak onder de radar in Nederland? Geen idee. Het was dat mijn Amsterdamse muziekvriend Henk mij Garnock Avenue onder de aandacht bracht, anders had ik het album nooit ontdekt.

Douglas John Cameron blijkt al meer dan vier decennia muzikant en componist te zijn. In zijn jeugd kreeg hij klassieke training op piano en studeerde hij klassieke zang op de universiteit. Hij componeert vooral veel muziek voor tv. In het verleden werd hij twee keer genomineerd voor een Juno, de hoogste Canadese onderscheiding. Zijn grootste bekendheid kreeg Douglas in 1985 met het geëngageerde nummer Mona With the Children, wat in thuisland Canada een hit werd.

Zo ver ik kan nagaan is Garnock Avenue zijn vierde soloalbum. Douglas zong en speelt alle instrumenten zelf en was bovendien opnametechnicus en producer. Ik vermoed dat Garnock Avenue in Ontario het woonadres herbergt van Douglas, want de muziek ademt relaxedheid en rust uit. Op de hoes staat Douglas afgebeeld met zijn Banjola, een hybride 5-snarige banjo/mandola-instrument gemaakt door Victor Banjolas in Denver, Colorado. Op dit instrument bedacht hij alle arrangementen.

De ingetogen, wat dromerige zelf gecomponeerde opener Dreamtime is instrumentaal. Uptempo is de cover Long and Lonesome Old Freight Train van de Canadese bluesmuzikant Cris Cuddy. Het eerste wat me meteen opviel was de warme stem van Douglas, het mondharmonicaspel en subtiele percussie. Hierna volgen de prachtige zelfgeschreven liedjes Mary’s Walking Song, Picture in My Mind, Silver Cove en The Winter Rose. Het mondharmonicaspel in laatstgenoemde song roept herinneringen bij me op aan Toots Thielemans.

Van het nodige lef getuigt het coveren van In the Wee Small Hours in the Morning, ooit onsterfelijk gemaakt door Frank Sinatra in een fraai orkestraal arrangement van Nelson Riddle. Douglas’ uitvoering is erg sober, maar zeker niet minder mooi, ook hier is de mondharmonica de kers op de taart. In de jeugd van Douglas was Willie P. Bennett een grote invloed. Hij ontmoette Bennett een keer vlak voor diens dood en zag hem verscheidene keren optreden. Willie’s Diamond Joe is hem dan ook op het lijf geschreven en vormt een fraaie afsluiter van een bijzonder fraai album. Hopelijk wordt Garnock Avenue ook door andere muziekliefhebbers ontdekt.  

Theo Volk

Releasedatum : 17 november 2022 Zeptones

Website : https://www.facebook.com/profile.php?id=1081882389

John Blek : Until the Rivers Run Dry


 

Ik besef mij het. Het duurt nog tot volgend jaar februari alvorens Until the Rivers Run Dry beschikbaar komt. December staat voor de deur. Koude dagen. Relatief gesproken dan. Zijn nieuwe plaat is dan, of verkrijgbaar via Lucky Dice, of rechtstreeks via John zelf. Deze plaat zal tijdens z’n komende tour helaas nog niet beschikbaar zijn. Zijn aanwezigheid staat gepland voor de eerste helft van december, en, zoals ik ervaren heb bij John’s eerdere concerten, de zalen zijn dan gebruikelijk goed gevuld. Niet bevreemdend aangezien John over een ijzersterk repertoire beschikt. Daarnaast is hij tussen de nummers door enorm onderhoudend. Een geïnspireerde jonge man die vol enthousiasme zijn werk uitvoert. Ongetwijfeld zal hij terdege nummers spelen van zijn nieuw te verschijnen plaat. De tien nieuwe nummers liggen in het verlengde van de muziek die je kent van eerdere platen. Ze klinken enerzijds herkenbaar en vertrouwd. Wat mogelijk is uiteraard. Of is het dat ik Lyric and Air al kende van zijn recente concertenreeks? Ook qua instrumentatie wordt de lijn doorgetrokken. Diep in mij zegt een kritisch stemmetje; John, haal er een elektrische gitaar bij, desnoods een cello! Iets meer dynamiek! Soms wil je als luisteraar domweg ontregeld worden.

In een notendop zou dat mijn grootste commentaar zijn op Until the Rivers Run Dry. John Blek blijft te veel op de oude voet door dobberen. Grappig genoeg staat hij zelf ook stil bij dat onderwerp, want dit nieuwe album eindigt met Floating Aimlessly. Een schrikscenario. Dat is iets wat je niet wil. Maar hij zal wel met een actieplan komen (in hoe zich verder te ontwikkelen) voordat de inspiratie opgedroogd blijkt. John Blek lijkt mij overigens een man met een missie. Eentje waarvan zijn carrière nog serieus van de grond staat te komen. Hij lijkt mij wel open te staan voor iets wat volkomen nieuw en spannend is. En zonder doel drijven hoort daar niet bij. Elektronische drumboxjes zijn doods en saai. Dus die ga je niet aantreffen op John’s nieuwe plaat. Hij beschikt over serieuze snaren, inclusief drums en de klankkast van een staande bas. Cathy Davey’s zang kleurt mede John’s nieuwe album. Ben je een liefhebber van Mr. Blek dat lijkt mij dit een vanzelfsprekende aanstaande aankoop. Nu eerst december, en daarna zien we wel weer verder. Zolang de toekomst maar niet vanzelfsprekend wordt.

Rein van den Berg

Releasedatum : 10 februari 2023 K&F


John Blek live :

08-12 BEUSICHEM : Het Heerenlogement

09-12 LENDELEDE (B) : GC Den Tap

10-12 HERENT (B) : de Wildeman

11-12 LINT (B) : Groot Verzet

12-12 EINDHOVEN : Americana Mondays

13-12 HERENTALS (B) : CC 't Schaliken

14-12 UTRECHT : TivoliVredenburg  (support Woolf) 

15-12 GRONINGEN : Spot - Lutherse kerk (support Woolf)

16-12 OBDAM : Cultureel Centrum de Brink

17-12 AMEN : Café de Amer 

Native Harrow : Old Kind of Magic

 


De vorige twee albums van Native Harrow waren mij al wel opgevallen, echter Old Kind of Magic overtreft die twee in velerlei opzichten. De groei was er duidelijk nog niet uit bij deze, zoals de Engelsen dat noemen, Two Piece Band. Het duo bestaat uit twee Amerikanen (zangeres) Devin Tuel en (gitarist) Stephen Harms. Old Kind of Magic is overigens hun vijfde plaat. Ze werden verder geïnspireerd nadat ze landschappelijk zijn gaan wonen in Sussex, Engeland. Ze arriveerden begin 2021 in hun nieuwe land, vergezeld van boeken, kleding, gitaren en verdere uitrusting. Een Folk zweem hing al in de lucht bij hun vorige albums, maar is verder uitgewerkt. Ook de kwaliteit van de nummers lijkt opgeschroefd. Muzikaal vind je inderdaad invloed die neigt richting de jaren zestig en zeventig, maar ook kunnen liefhebbers van Over The Rhine of Laura Marling prima uit de voeten met de uitermate verzorgd aandoende muziek van Native Harrow. De gelukzaligheid van hun succes vind je terug in de muziek. De kern van hun stijl wordt gevoed door Folk, maar de weg naar voren staat nog wijd open. Muziek met mogelijke perspectieven, zeker zolang ze wind in de zeilen blijven houden.

Niks mis met goed verzorgde muziek, en wat dat betreft zitten ze onder de vleugels bij Loose op de juiste plaats. Het maakt mij meteen nieuwsgierig of ze hun geluid tevens live kunnen realiseren. Leuk wanneer je mooie muziek maakt, maar nog mooier wanneer zoiets live eveneens uit de verf komt. Zelf hebben ze daar alle vertrouwen in, want halverwege februari 2023 staat een Britse tour in de startblokken. Ze houden het vooralsnog lekker dicht bij huis. Hun cd’s zijn beschikbaar bij de gebruikelijke verkooppunten. Wil je echter eerst een paar luisterproeven dan vind je hen via kanalen als Bandcamp of YouTube. De openingstrack opent letterlijk met de zeevogels te Brighton, en vanaf daar wordt het enkel meer balsemend. Voor de ziel welteverstaan.

Rein van den Berg

Releasedatum : 28 oktober 2022 Loose Music

Website : https://www.nativeharrow.com/

Kerri Powers : Words on the Wind

 


Er moet mij iets van het hart. Ik was zo vooringenomen te veronderstellen dat het Kerri Powers zich vertild had aan de nummers die ze uitkoos voor haar album Words on the Wind. Niets blijkt minder het geval. Ik realiseer mij dat Theo Volk maanden geleden reeds zijn recensie schreef voor deze blog, maar er was van mijn kant de behoefte andermaal te onderstrepen dat deze nummers dus blijkbaar niet voorbehouden zijn aan hun oorspronkelijke versies. Zelfs een ietwat klef nummer als The First Time I saw Your Face weet Kerri samen met de andere nummers tot één geheel te rijgen. Wellicht op Mercedes Benz na (geen persoonlijke favoriet) geweldige keuzes. De opener van dit album, Can’t Find My Way Home, is uitzonderlijk sterk uitgevoerd. Geweldig qua inleving en instrumentatie. Muziek die ontstond slechts gewapend met een oude Fender gitaar, en ontstaan tijdens een periode (rond de Kerst) wanneer je medemenselijkheid extra naar de oppervlakte komt. Prachtig hoe ze Barry Gibb’s To Love Somebody een Bluesy tintje weet mee te geven.

Ik had dus niet verwacht dat Kerri deze lenigheid in huis had, maar ze boeit mij gedurende dit gehele album. Ondanks de eenvoud een geweldige variatie blijven de songs fier overeind. De meeste songs die ze doet zijn klassiekers. Of For The Turnstiles daartoe behoort weet ik niet, maar zo lang het afkomstig is van mijn meest favoriete Neil Young album, laat mij dat koud. Wanneer ze nogmaals zo’n initiatief overweegt dan zal ik daar allerminst van weglopen. Sterker ik zou wel een aantal titels kunnen bedenken die een vergelijkbare setting verdienen. Mocht je net als ik met hetzelfde vooroordeel deze terzijde hebben gelegd, dan zou ik mij nogmaals achter mij oor krabben. En niet alleen voor rond de Kerst.

Rein van den Berg

Releasedatum : 16 september 2022 Must Have Music/CRS

Website : https://www.kerripowers.com/