Fatoumata Diawara - Fenfo: Something to Say


Als twaalfjarige was ze behoorlijk recalcitrant, wat onder andere bleek uit haar weigering nog langer naar school te willen gaan. Het noopte haar ouders om haar disciplinair te straffen en haar naar Bamako te sturen, om daar verder door een tante te worden opgevoed. Haar tante was actrice en zo bevond ze een paar jaar op de set van een film, waar ze door haar uiterlijk aandacht trok van de regisseur, die haar uiteindelijk een piepklein rolletje gaf in de film “Taafe Fangan”( The Powe of Women). Reeds op haar achttiende vertolkte ze in Parijs de klassieke Griekse rol van Antigone. Vele filmrollen volgden. Tijdens het wachten op de filmset doodde ze dan regelmatig de tijd met zingen, wat uiteindelijk ook leidde tot een muzikale carrière (ze is trouwens ook nog danseres).  Zeven jaar geleden werd haar magnifieke debuutalbum Fatou, zowel door pers als publiek bijzonder enthousiast ontvangen. Het bestond voornamelijk uit redelijk ingetogen repertoire. Op Fenfo werkt ze samen met de bekende Franse zanger en producer Matthieu “M” Chedid. Diawara was vorig jaar te horen op zijn bekroonde album Lamomali. De keuze is wonderwel goed uitgevallen. In tegenstelling tot het debuutalbum is er deze keer veel ruimte voor vrolijke, energieke en swingende Afrobeat ritmes. Het levert een aantal aanstekelijke liedjes op, met misschien als beste voorbeeld Dibi Bo. Zo klinkt Negue Negue voor mij als een Afrikaanse variant van Talking Heads op Remain in Light. Ze zingt ook nu weer in haar moedertaal en heeft zo als de titel aangeeft het nodige te vertellen. Single Nterini gaat over het steeds groter wordende migratieprobleem in de wereld. Een warme ode aan haar moeder vormt Mama. Verder bezingt ze onderwerpen als respect, armoede, uitzichtloosheid, nederigheid en over een betere wereld voor de toekomst. Onlangs kon tijdens een uitverkocht concert in de Amsterdamse Tolhuistuin het publiek al kennismaken met het ijzersterke nieuwe album. 5 augustus is ze terug voor een concert in de grote zaal van het Concertgebouw en aanstaande zondag is ze vanaf 10.30 uur te zien in het onvolprezen programma Vrije Geluiden.    
Theo Volk  
Releasedatum: 25 mei 2018 Wagram
TV:  27 MEI - 10:30 - VPRO’S VRIJE GELUIDEN / NPO1
CONCERT:  5 AUGUSTUS - CONCERTGEBOUW - AMSTERDAM

Left Hand Georges & Friends - Back Home


Left Hand Georges (& Friends) heeft een nieuwe plaat gemaakt, Back Home, en die is zeer mooi! Left Hand Georges is het alias van Georges Veltjen, die op de plaat zingt en zich daarbij begeleidt op gitaar & mondharmonica.  Friends zijn Bert Peyffers op bas, mandoline & percussie en Yvon Steegmans op gitaar & backing vocals. In 2012 verraste hij ons ook al met het album plaat The Painter. Ook nam hij als eerbetoon een volledige plaat op met Woody Guthrie songs.
Op Back Home vertolkt hij mooie liedjes in de grote singer-songwriter-traditie van Woody Guthrie, Derroll Adams, Ramblin' Jack Elliott en Bob Dylan. Allemaal zelf geschreven songs, bijna altijd onderweg - on the road - zoals zijn leven is.  Het is aangename, relaxte muziek met poëtische beschrijvingen gedrenkt in het roots & americana genre.  Mijn favoriete track op Back Home is Four Girls On The Way, een wondermooi nummer dat zoals veel van zijn liedjes op echte feiten gebaseerd is.  Bijzonder is dat bij elke song een schilderij van hem past.
Ook mooi zijn Wrong (een walsje met sterke melodie), Rocks & Fishes (dat in twee versies op de cd staat) en het prachtige Song For Christmas, waarmee de plaat ietwat onconventioneel begint (het is een lente release!).
Naast muzikant is Georges Veltjen ook schilder en reiziger - zo verbleef hij gedurende 25 jaar in Portugal.  Binnenkort wordt er een film over hem opgenomen, een roadmovie, op weg naar Portugal, waar hij 25 jaar gewoond heeft. De filmmaker is Paulo Duarte Filipe, en de start van de trip en de film vindt plaats op 9 juni in De Muze in Heusden-Zolder, waar Left Hand Georges voor het vertrek van zijn road trip een concertje geeft.  Ook de mooie schilderijen van Georges komen in de roadmovie aan bod. Benieuwd om die film ooit te zien!

Gastschrijver Marc Vos

Releasedatum : 16 maart Dance Division




Mai Khoi - Dissent


Eind maart werd Do Nguyen Mai Khoi na afloop van haar Europese tournee bij terugkomst aangehouden in haar thuisland Vietnam. Ze werd acht uur vastgehouden en ook werden exemplaren van haar nieuwe album Dissent in beslag genomen. Voor Mai Khoi is muziek meer dan alleen haar gevoelens uiten, het is een manier van leven geworden en een belangrijk hulpmiddel tot het bewerkstelligen van dagelijkse vrijheden in het communistische land. In 2010 vergaarde Mai Khoi grote bekendheid in eigen land door in dat jaar het prestigieuze album- en liedjeswedstrijd van de Vietnamese tv te winnen. Controversieel was haar reactie op de overwinning, ze schoor de helft van haar hoofd kaal en liet er de letters VN (afkorting voor Vietnam en de titel van het winnende liedje) op plaatsen. Woedende reacties waren haar deel in het conservatieve land. Sinds die tijd komt ze als activist op voor de vrijheid van meningsuiting en de mensenrechten. Maar ook sprak ze zich uit over seks, homo- en transgenderrechten en geweld tegen vrouwen. Tevens ondernam ze een dappere, maar kansloze poging toe te treden tot de Nationale Assemblee. Hetgeen niet onopgemerkt bleef bij de toenmalig president Barack Obama en leidde tot een ontmoeting tussen de twee. Het toepasselijk getitelde Dissent werd in het geheim live opgenomen in 2016 en 2017 in de Phusa Lab studio’s. Mai Khoi speelt gitaar en zingt en wordt slechts begeleid door saxofoon, traditionele fluit en wat percussie. Opener Please, Sir is gericht aan de leider van de Communistische Partij om dagelijkse vrijheden toe te staan voor gewone mensen. Een lied wat uit haar tenen lijkt te komen en wat behoorlijk schuurt. Nog zo’n lied met grote urgentie is het gedeeltelijk in het Engels gezongen door Anna Högberg, getiteld Cuffed in freedom. Hoe fraai haar stem is, komt misschien wel het best tot uiting in een rustige Sisters. De feeërieke fluit is hier bijzonder fraai. Wellicht nog mooier is Air Drone. Dissent is, ondanks ik de teksten niet versta, een bijzonder indringend album geworden. Eens te meer  blijkt maar weer eens hoe universeel muziek kan zijn. Helaas heeft Mai Khoi in eigen land momenteel een verbod om live op te treden. Hopelijk verandert dat snel, zowel om democratische redenen als wel om muzikale.  
Theo Volk
Releasedatum: 25 mei 2018 Grappa

Jenny van West - Happiness to Burn


Direct bij de nostalgische, jazzy opener en titelsong van Happiness to Burn heeft singer-songwriter Jenny van West mij bij de lurven. Allereerst met haar prettige, kristalheldere stem. Ondanks de simpele opbouw met behulp van piano, mandoline, gitaar en bas weet ze een onweerstaanbaar nummer te produceren. Hetzelfde geldt voor het eveneens uptempo Live in a New Way, met een lekkere orgelpartij van Carl Byron. Het is een gevarieerd schijfje geworden, want Jenny tapt uit diverse vaatjes, naast jazzy materiaal is er ook ruimte voor rock & roll, folk en country. Aangenaam rustpunt is het fraaie Never Alone met een erg fijne pedal steel bijdrage van Jesse Siebenberg. Ook ingetogen is Where I Stand, met wederom uiterst fraaie begeleiding, waaronder accordeon en dobro.  Ze had de beschikking over competente begeleiders als Tedd Russel Kamp (bas) en singer-songwriter Shane Alexander, tevens geluidstechnicus en producer van Happiness to Burn. Niet alleen zorgt hij voor een voorbeeldige productie maar tevens dat de plaat klinkt als een klok. Eerlijk gezegd had ik nog nooit van Jenny gehoord. Het verbaast me dat Happiness to Burn pas haar tweede volwaardige langspeler is. Haar debuut Something Real verscheen pas drie jaar geleden. Maar nadat ze met haar liedje Nellie een liedjeswedstrijd won, is het snel gegaan met haar carrière en dat lijkt me zeer terecht. Waarschijnlijk komt ze eind november, begin december naar Nederland om dit fraaie en gevarieerde kleinood voor te stellen.    
Theo Volk
Releasedatum: 20 april 2018 Eigen beheer

Rita Coolidge - Safe in the Arms of Time


“It began two years ago with an idea, that wouldn’t go away, that I needed to make an organic roots recording that would fire me and my fans back to a time when the proces was not easy, never taken for granted, and the music resonated with honesty, truth, heart and soul.”, schrijft Rita aan het begin van het tekstboekje. Op Safe in the Arms of Time zijn die ingrediënten eerlijkheid, waarheid en hart en ziel in ruime mate aanwezig. Het inmiddels achttiende album van de nu drieënzeventigjarige zangeres, die ooit het pianocoda voor Layla van Derek & The Dominoes bedacht (maar nooit de credits voor kreeg). Ze speelde een belangrijke rol in de scene van Los Angeles begin jaren zeventig, waar ze samenwerkte met ex-echtgenoot Kris Kristofferson, Stephen Stills, Graham Nash en Eric Clapton. Ze ging voor het nieuwe album op zoek naar wat haar rootsplaten uit haar beginjaren aantrekkelijk maakte. Een link naar dat verleden vormt het heerlijke Doing Fine Without You van Graham Nash en Russ Kunkel, opgesierd met de vocalen van Joey Landreth en zijn slidegitaar. Ze zit echter niet vastgeroest in het verleden, want opener Satisfied is van de tegenwoordig populaire Chris Stapleton. Ook vertolkt ze nummers, waar ze zelf aan meeschreef en die zeker niet onderdoen voor het overige materiaal. In tegendeel, een van de fraaiste songs is Walking on Water, een ingetogen duet met Keb’Mo’, die hier tevens schittert op zijn resonator gitaar. Op een andere manier vormt Van Gogh een link naar het verleden, want lang geleden studeerde zij kunstgeschiedenis. Een klein gehouden song, met piano en cello, waar haar warme stem goed tot zijn recht komt. Ook is er ruimte voor uptempo werk, zoals het, aanstekelijke, eveneens door haar meegeschreven Naked All Night. Safe in the Arms of Time voelt als een prettige, warme deken, een dozijn nummers lang.
Theo Volk
Releasedatum: 25 mei 2018 Blue Élan Records

Karen Jonas - Butter


The Parlor Soldiers, het duo wat ze samen vormde met Alex Culbreth, bracht in 2011 het bijzonder fraaie album When the Dust Settles uit. Helaas bleef het bij dat wapenfeit en startte de in Fredericksburg, Virginia geboren en getogen zangeres een solocarrière. Haar tweede album Country Songs kon twee jaar geleden op veel bijval rekenen, waaronder van mij. De titel dekte de lading, een prima countryplaat van een uitstekende zangeres en fantastisch gitaarspel van Tim Bray. Ondanks al die lovende woorden en bijval kwam Butter via crowdfunding  tot stand. Voor de derde maal op rij werd opgenomen in de plaatselijke Wally Cleaver’s Recording Studio van Jeff Covert. Ook ontbreekt opnieuw het geweldige gitaarspel van Tim Bray niet. Deze keer reikt het palet echter verder dan alleen country. Zo horen we in het titelnummer dat Karen ook uit de voeten kan in jazzmateriaal. Naast haar gebruikelijke folk- en countryinvloeden, hoor je verder sporen terug van ragtime, blues en soul. Dat levert een heerlijk gevarieerde plaat op. Tekstueel omschrijft Karen het album kernachtig als : “Butter is about my story now, as a working musician and mother - the challenges of each role and, especially, the challenge of balancing the two. It's about baking my cake and eating it, too.”. Bij beluistering moest ik trouwens af en toe, mede door de pedal steel van Jim Byram, denken aan de prachtige alt country van Grey DeLisle. Beiden weten met hun extraverte zang hun songs iets extra's mee te geven. Karen had ook de beschikking over een uitstekende, uit zeven man bestaande blazerssectie, waarvoor Zack Smith de arrangementen schreef. Het is een album zonder fillers geworden, maar favoriete song  is toch wel Oh Icarus. De voorgaande twee albums waren al fraai, maar Butter is voor mij haar mooiste tot nu toe.
Theo Volk                                                       
Releasedatum:  1 juni 2018 Eigen beheer


Ultan Conlon - Last Days of the Night Owl


Het horen van de naam van de Ierse singer-songwriter Ultan Conlon zal bij weinig Nederlandse muziekliefhebbers een belletje doen rinkelen. Toch heeft hij in zijn bijna twintig jaar durende muziekcarrière al een behoorlijke staat van dienst opgebouwd. Hij deelde reeds het podium met artiesten als Eddi Reader, Patty Griffin, Benmont Tench, Richard Hawley, Shelby Lynne, John Grant en Jackson Browne. Bovendien zong hij duetten met Glen Hansard en de Schotse folk legende John Martyn. Laatstgenoemde nam in 2005 Ultan’s nummer Really Gone op. Voorgaande album Songs of Love So Cruel kregen uitstekende kritieken, waaronder van Fatea, die de spijker op zijn kop sloeg met hun conclusie ; “…a lush sounding and stylishly orchestrated collection of songs” . Dat geldt wederom voor zijn derde album Last Days of the Night Owl. De inspiratie voor zijn liedjes vond hij aan de westkust van Ierland en Amerika. De aanstekelijke opener As the Light Gets Low associeerde ik direct met Ron Sexsmith, er bestaan slechtere vergelijkingen. Het handelt over hoe hij probeert negatieve gedachten te kanaliseren. Het met blazers opgesierde The Town Square schreef hij al een decennium geleden.  Hij bezingt hierin zijn gewoontes, zowel goed als slecht. In het bijzonder fraaie Hall of Mirrors waart de geest van Van Morrison ten tijde van Astral Weeks rond. Het heeft dezelfde meanderende flow. Hij werpt hier een nostalgische blik op zwoele zomerdagen uit zijn jeugd en zijn eerste verliefdheden. Found Memories is in een heerlijk vijftiger jaren rock ‘n’ roll jasje gegoten compleet met zoetgevooisde koortjes. Af en toe krijgen de songs een country tintje, zoals Sorrow Ease. Let hier ook eens op de smaakvol gebruikte kopstem van Ultan. Overigens beschikt hij over buitengewoon kundige begeleiders, waaronder de legende Russ Pahl, misschien wel de meest gevraagde studiomuzikant van Amerika. The Measure kwam reeds op single uit en is zowel van Ultan als van mij, een van de grote favorieten. Zeer aanstekelijk en erg radiovriendelijk. Grote favoriet is echter het klein gehouden Hurt Inside, mede dankzij het subtiele vioolspel . Last Days of the Night Owl is niet alleen een fraaie verzameling liedjes, maar wordt door zijn uitstekende begeleiders en zang naar een nog hoger niveau getild. Het wordt hoog tijd dat Ultan onze contreien gaat aandoen.   
Theo Volk
Releasedatum: 1 juni 2018 DarkSideOut Records

Dana Fuchs - Love Lives On


“It’s a new beginning for me in every way” staat er op bijgaand tekstvel te lezen. De recente periode in het leven van Dana Fuchs was er een met verlies van dierbaren, waaronder haar moeder, maar ook was er de vreugde vanwege het moederschap. Daarnaast koos Dana ervoor op eigen benen te gaan staan, nadat het contract met Ruf Records was afgelopen. Het ging alleen maar crescendo met haar carrière, die op haar negentiende begon toen ze naar New York verhuisde. Mede dankzij gitarist Jon Diamond met wie ze sinds die tijd liedjes schrijft. Muzikaal werd ze gevormd door de gospel van haar lokale baptistenkerk in Florida en de hardrock van haar familieleden. Maar nog meer door latere helden als Otis Redding, Al Green en Johnny Cash. Eerst- en laatstgenoemde worden geëerd met respectievelijk covers van Nobody’s Fault But Mine en Ring of Fire (geschreven trouwens door vrouwlief June Carter en Merle Kilgore). De overige liedjes werden vooral samen geschreven met Jon Diamond. Voor inspiratie hoefde Dana dus niet ver te zoeken. Het levert een zeer gedreven soulplaat op. Vaak gedragen door de intense voordracht van Dana, ondersteund door vooral blazers. Niet te onderschatten zijn de vaak zeer subtiele bijdrages van veteraan Charles Hodges, vooral bekend van de hoogtijdagen van Hi Records en van Al Green in het bijzonder. Naast met blazers doorspekte liedjes ook een paar verrassend sterke rustpunten. Het ingetogen gezongen en klein gehouden Fight My Way vormt een van de hoogtepunten op Love Lives On, mede dankzij het bijzonder fraaie spel van Eric Lewis op pedal steel en mandoline. Love Lives On is niet alleen een geïnspireerd werkstuk, maar biedt ook nog voldoende variatie. Later dit jaar komt ze naar Nederland voor concerten, absoluut een aanrader, want live is ze geweldig.  
Theo Volk  
Releasedatum: 18 mei 2018 Get Along Records

George Lilly & The Half-Fast Allstarz - Thinkin’ About You Baby



“This is my dream band! 5 outstanding professionals and my favorite R&B tunes along with some originals that I have penned over the years.  Our first album Thinkin’ About You Baby is now available on CD Baby and Amazon.com and iTunes should be available soon. Pandora, Spotify etc.,etc. are streaming it now.  Hope you can give us a listen soon!”. Dit staat te lezen op zijn Facebookpagina, verder heb ik bijna niks over deze goede man kunnen vinden. Geen website en amper informatie op internet. Ook de website van promotor Hemifran zwijgt trouwens in alle talen. Waarschijnlijk denkt George Lilly, een muzikant en geluidstechnicus met meer dan vijftig jaar ervaring, dat goede muziek zichzelf verkoopt. Hij was overigens niet altijd in de blues werkzaam, zo was hij onder andere in de jaren zeventig geluidstechnicus van heavy metalplaten!  Thinkin’ About You Baby is een heerlijk relaxt en laagdrempelig album geworden. De ervaring druipt er vanaf. De begeleiders klinken nergens te opdringerig en spelen volledig in dienst van de liedjes. Regelmatig, om eens een antieke term te gebruiken, swingt het de pan uit. Luister maar eens naar de spannende saxen en toetsen in afsluiter Walking the Dog van Rufus Thomas. Als enige song live opgenomen. Een song met een zeer nostalgisch tintje voor mij. Het was een van mijn favoriete nummers op het debuutalbum van The Rolling Stones. Het eerste album, dat ik als prille tiener kocht. Thinkin’ About You Baby wordt voornamelijk gevuld met goed gekozen covers van Little Walter, Otis Rush, Mose Allison, James Booker , Buddy Guy en Junior Wells, waarin New Orleans nooit ver weg lijkt. De titelsong, Just Because en Love, Love, Love zijn van eigen hand en doen niet onder voor het overige materiaal. Heerlijk plaatje van doorgewinterde muzikanten.
Theo Volk
Releasedatum: 1 januari 2018 Snakeygator Music





Beady Belle - Dedication


De Noorse jazzband Beady Belle werd in 1999 opgericht door zangeres Beate S. Lech samen met haar toekomstige man Marius Reksjø, nadat ze waren aangemoedigd door labeleigenaar en muzikant Bugge Wesseltoft. Beate en Marius kennen elkaar van de tijd dat ze samen aan de universiteit van Oslo studeerden. De eerste vijf albums, die de band maakte werden voornamelijk beheerst door jazz en acid-jazz met af en toe een snuifje elektronica en invloeden uit andere genres. Hun carrière nam een grote vlucht in 2005 dankzij Jamie Cullum, die Beady Belle meenam op een grote tournee. In 2015 hield de oorspronkelijke band op te bestaan. Vanaf dat moment gebruikt Beate de naam Beady Belle voor haar solo activiteiten. In 2016 bracht ze het toepasselijk getitelde On My Own op de markt. Dat album kon mij nog niet volledig inpakken. Aanstaande vrijdag verschijnt Dedication, waarop ze verder gaat op de met de voorganger ingeslagen weg. Het album kan gezien worden als een eerbetoon aan haar grote muzikale helden als Stevie Wonder, Marvin Gaye, Donny Hathaway en Aretha Franklin. Wat mij deze keer over de streep trok, is het heerlijke funky karakter van de meeste songs, mede dankzij de elektrische bas van Marius. Een belangrijke rol bij het bepalen van het geluid op Dedication is weggelegd voor David Wallumrød (Knut Reiersrud, Thomas Dybdahl), de beste toetsenist van Noorwegen. Hij neemt een groot aantal instrumenten voor zijn rekening. Ondanks dat Beate van huis uit eigenlijk een jazz zangeres is, kan ze uitermate goed uit de voeten met soul en moderne r&b. Bovendien bezit haar stem een heerlijk hees randje. In de loop der jaren heeft ze veel podiumervaring opgedaan, ze trad al op in achtentwintig landen. Die ervaring zal volgende week donderdag volop benut worden als ze in Rotterdam optreedt en het funky materiaal van haar nieuwe album komt voorstellen.
Theo Volk
Releasedatum: 18 mei 2018 Jazzland Recordings
Beady Bell live:
24 mei ROTTERDAM: LantarenVenster