Michel Ebben - Inertia: Incidental Meetings & Other Short Stories



Het contrast met de hoes van de vorige cd, die ik besprak kon niet groter. De schreeuwerige, dynamische foto die gebruikt werd voor The Waterboys hoes en de prachtige, eenvoudige zwart-witfoto van Michel Ebben. De laatste foto werd gemaakt door de Belgische topfotograaf Stephan Vanfleteren. Ebben fotografeert zelf ook graag, voor het vandaag precies vijf jaar geleden verschenen album From Grace van zijn band Gravel Town gebruikte hij ook enkele door hem gemaakte foto’s voor het artwork. Het tot stand komen van Inertia nam ongeveer een decennium in beslag. Een weg die hij aflegde met zijn onafscheidelijke partner Demet, met wie hij album samen produceerde. Zijn muziekcarrière begon overigens niet bepaald ideaal, hij kreeg begin twintig een burn-out en last van straatvrees. Michel is een echte verhalenverteller, hij beschrijft net zo gemakkelijk een herinnering, een mooi schilderij of de sfeer in een boek. Wat zijn liedjes meteen geheel eigen maken is zijn opvallende, doorleefde stem, enigszins vergelijkbaar met die van Tom Waits. Ook muzikaal heeft hij af en toe iets van Waits weg, in Help Me, Momma klinkt hij als Waits ten tijde van Swordfishtrombones. Verder liet Michel zich inspireren door grote voorbeelden als Leonard Cohen en Bob Dylan. Op Inertia wordt Michel omringd door een keur aan uitstekende muzikanten, zoals celliste Daniela Shemer (Else Ensemble), drummer Arie Verhaar (Ralph de Jongh) en bassiste Judith Renkema (J.W. Roy, Sheewawah). Veelal zijn de liedjes folk getint, met af en toe wat blues en americana invloeden. Ebben weet de luisteraar met gemak meer dan een uur aan zich te binden. Het diepst weet hij mij te raken met het ingetogen Beautiful Dead Girl, met glansrollen voor Silvan van der Zwaag op pedal steel en Evert Aalten op wurlitzer. Michel mixte de plaat zelf, de master werd gemaakt door Kim Rosen (o.a. Bonnie Raitt, Joe Henry). Inertia zal ook in een luxe uitvoering verschijnen, deze uitgave wordt verrijkt met een aantal fraaie foto’s, die hij tijdens rondreizen in Amerika maakte. Het fraaie album is via zijn eigen website verkrijgbaar. Tijdens zijn korte releasetour zal het album onder andere voorgesteld worden in geboorteplaats Terheijden in het idyllische Witte Kerkje.

Theo Volk       


Releasedatum: 21 mei 2019 FYIFY!

Website: https://www.michelebben.com/

Albumreleasetour samen met Lars Bygdén (laatste twee ook met Yurith) :

21/5/2019 - Countdown Café/Q-Factory - Amsterdam (NL)
23/5/2019 - Puur Wit - Terheijden (NL)
24/5/2019 - Toogenblik - Brussel (BE)
25/5/2019 - Rietveld Theater - Delft (NL)
26/5/2019 - Waalse Kerk - Rotterdam (NL)

The Waterboys - Where the Action is: An Entertainment in Sound by The Waterboys



Tot mijn favoriete groepen uit de jaren tachtig behoorde The Waterboys, die in dat decennium een viertal fraaie albums uitbracht. Daarna bleef ik Mike Scott en zijn band volgen, maar helaas waren de opvolgers over het algemeen van een beduidend minder niveau, met als grote uitzondering An Appointment with Mr. Yeats uit 2011. Op YouTube was reeds het titelnummer vrijgegeven en dat nummer stemde mij hoopvol voor de rest van het album. Uit die video blijkt dat Scott  steeds meer op Mick Jagger begint te lijken, zowel qua uiterlijk als manier van zingen. De titel Where the Action is is een verwijzing naar mod/northern soul klassieker Let’s Go Baby van Robert Parker uit de jaren zestig. Soulinvloeden zijn regelmatig aanwezig dankzij de geweldige zang van de dames Summers en Kavanagh. Niet alleen muzikaal grijpt hij regelmatig terug in de tijd, London Mick is een mooie ode aan de voormalige Clash gitarist Mick Jones. En Ladbroke Grove Symphony verwijst naar de jaren zeventig en tachtig toen hij op Portobello Road in de Londense wijk Notting Hill woonde. Naast de soulvolle achtergrondvocalen vallen regelmatig de bijdrages van toetsenist Paul Brown en violist Steve Wickham op. Door hun fraaie spel vormt voor mij het meer dan negen minuten durende, door Scott voorgedragen afsluiter Piper at the Gates of Dawn het absolute hoogtepunt. De titel ervan is niet alleen de titel van het legendarische debuutalbum van Pink Floyd, maar ook de titel van het zevende hoofdstuk van de novelle “The Wind in the Willows” van Kenneth Grahame waaruit Scott hier voordraagt. Op dit gevarieerde, avontuurlijke album waagt Scott zich in Take Me There I Will Follow You zelfs aan rap. Ook zijn versie van de bekende Schotse traditional Green Grow the Rashes van Robert Burns uit 1783 is niet bepaald doorsnee. Overigens wordt het hier Then She Made the Lasses O genoemd. Het Engelse muziekblad MOJO noemde Where the Action Is al briljant, zover zou ik niet willen gaan, maar de benaming prachtplaat lijkt me zeker op zijn plaats. Dus laat je vooral niet misleiden door de afschuwelijke, schreeuwerige hoes. Er schijnt ook een versie met 11 bonustracks te worden uitgebracht met een speelduur van anderhalf uur. In augustus komen Scott en zijn band naar Amsterdam om te bewijzen dat ze nog steeds “alive and kicking” zijn.  


Releasedatum: 24 mei 2019 Cooking Vinyl / V2

Website: https://www.mikescottwaterboys.com/

The Waterboys live:

24-08 AMSTERDAM: Once in a Blue Moon Festival

Faye Webster - Atlanta Millionaires Club



De nog maar eenentwintigjarige talentvolle singer-songwriter Faye Webster is met Atlanta Millionaires Club al toe aan haar derde album. Op haar zestiende debuteerde ze met het in eigen beheer uitgebrachte americana album Run & Tell, met naast eigen nummers een cover van Springsteens Dancing in the Dark. Op dit album is ze nog duidelijk op zoek naar een eigen geluid. Dat eigen geluid begint op haar titelloze tweede album gestalte te krijgen en dat ze nu definitief gevonden lijkt te hebben. Webster komt uit een zeer muzikale familie, zo was bijvoorbeeld haar opa een Texaanse bluegrass gitarist, vandaar de countryinvloeden. Ze vertoefde ook geruime tijd in hiphopkringen en is geluidtechnisch Aaliyah haar belangrijkste invloed. Hierdoor klinkt regelmatig moderne R&B door in haar liedjes. De relaxte opener Room Temperature klinkt of je naar een moderne uitgave van De Kilima Hawaiians zit te luisteren, een gevoel wat zeker versterkt wordt als je online de bijbehorende video bekijkt. De steelgitaar speelt dus een belangrijke rol, maar ook de regelmatig subtiel aanwezige Wurlitzer. Spil in het geheel is echter de veelal lome stem van Webster. De liedjes zijn allen erg persoonlijk, die veelal over hartzeer en andere liefdesperikelen gaan. In eerste instantie was Webster bang om het beestje bij de naam te noemen, maar liet dat idee uiteindelijk varen. Prijsnummer Jonny gaat dus daadwerkelijk over een jongen die zo heet. Een liedje waarin ze zichzelf erg kwetsbaar opstelt : “Jonny, do you see what you’re doing? What you’re making me think about? This wasn’t supposed to be a love song, but I guess it is now.”. Het kent een sublieme opbouw, waarvoor zelfs strijkers uit de kast gehaald worden en de kers op de taart aan het slot de saxofoon is. De eerste helft van de songs neigt meer naar country en de andere naar moderne R&B. Helaas beschik in niet over de credits, maar haar geweldige begeleiders zijn een absolute meerwaarde. Hopelijk begeleiden ze Webster als ze op 31 mei optreedt op het Best Kept Secret Festival en het verslavende Atlanta Millionaires Club wordt voorgesteld.  

Releasedatum: 24 mei 2019 Secretly Canadian

Website: https://www.fayewebster.com/

Faye Webster live:

31-05 HILVARENBEEK: Best Kept Secret Festival


Jimmie Vaughan - Baby, Please Come Home



Halverwege de jaren zeventig kreeg Jimmie Vaughan bekendheid  met de door hem opgerichte groep the Fabulous Thunderbirds. Deze groep bekwaamde zich vooral in de gruizige roadhouse blues en R&B. Een decennium later begon Vaughan ook soloplaten uit te brengen. Net als de nu furore makende Hamish Anderson is hij beïnvloed door de drie Kings, Freddie, B.B. en Albert. Zijn jongere, tragisch verongelukte broer Stevie Ray Vaughan bereikte een veel grotere bekendheid, maar diens  muziek kon mij maar matig bekoren. Het gitaarspel van de tegen de zeventig lopende Vaughan is in de loop der jaren steeds subtieler en relaxter geworden. Acht jaar moesten de fans wachten op het nieuwe studioalbum, Baby, Please Come Home. Bij beluistering valt meteen de enorme bevlogenheid en spelvreugde op. Het album bevat een uitgekiende collectie van standaardwerk uit de R&B. Vanaf de opener en titelnummer wordt de luisteraar volledig ingepakt. Vaughan en zijn uitstekende begeleiders vertolken composities van minder bekende en bekende artiesten als T-Bone Walker (I’m Still in Love with You) en Jimmy Reed ( Baby’s What’s Wrong). Bekendste naam is Fats Domino, die samen met Dave Bartholomew So Glad schreef. De nu bijna honderdjarige Bartholomew is geen bekende voor het grote publiek, maar speelde een belangrijke rol in de geschiedenis van de R&B. Voor de degenen, die geen genoeg van deze muziek kunnen krijgen, van hem is in de jaren negentig een schitterende compilatie verschenen, The Spirit of New Orleans, The Genius of Dave Bartholomew. Maar voorlopig zal dit ijzersterke Baby, Please Come Home voor het nodige luisterplezier gaan zorgen, daar ben ik zeker van. 

Theo Volk

Releasedatum: 17 mei 2019 The Last Music Company

Website: https://www.jimmievaughan.com/

Swinder - Nosk



Reeds vier jaar terug verscheen in samenwerking met Matthijs van Duijvenbode (o.a. Douwe Bob, Tangarine) hun gelijknamige debuutalbum op het Excelsior label. Een album vol veelal autobiografische liedjes over gebroken harten, kapotte klokken, drank, landbouw en werkloosheid. Zelf omschrijven ze hun muziek als Skik meets Big Star. Vooral de vergelijking met het Drentse Skik, de voormalige groep rondom Daniël Lohues, ligt voor de hand. Beide groepen zingen in het dialect van hun streek. Even leek het erop dat het debuut geen vervolg zou krijgen, veroorzaakt door een writer’s block en onderlinge verdeeldheid over de muzikale koers. Na het beëindigen van de samenwerking met Excelsior staat men voor de keuze stoppen of doorgaan. Na een korte afkoelperiode besluit men om door te gaan. Via Excelsior groeide door de jaren heen onderling contact met Tim Knol. Anderhalf jaar terug bracht de groep een bezoekje aan de studio in Hoorn van muziekfreak Knol. Deze muzikale speeltuin maakte de heren weer enthousiast om een album te gaan maken. Nosk is het Groningse woord voor  doodstil in de natuur. Het is misschien het enige woord waarvoor ik als Brabander het Groningse woordenboek nodig had. De opmerking van een Amsterdammer in het persbericht “Ik doe gewoon net alsof het Zweeds is” vind ik dan ook schromelijk overdreven. Bovendien kan men de teksten terugvinden in het keurig verzorgde tekstboekje. Af en toe hebben die teksten van zanger Bas Schröder iets nostalgisch voor mij. Zoals Oosterpaark, waarin hij zingt over Camel zonder filter en Douwe Egberts roodmerk. De liedjes zijn minder autobiografisch dan op het debuut. Zo gaat de aanstekelijke opener  Elke Dag tot de Nacht over eenzaamheid. Verder thema’s als de liefde en vastklampen en loslaten. Men zoekt tekstueel meer de verdieping dan op het debuut. Veelal beweegt men zich in het popidioom, maar in het fraaie Mörgen Wordt t Licht en Hongerkruud roept men de vakkundige hulp in van blazers en strijkers van het Noordpool Orkest. Nosk is het fraaie en overtuigende bewijs dat men er juist aan heeft gedaan om door te gaan.  

Theo Volk

Releasedatum: 13 mei 2019 Eigen beheer

Website: http://www.swinder.nl/

Swinder live:

17-05 GRONINGEN: Vera, albumpresentatie
01-06 GRONINGEN: Simplon

Eliza Carthy - Restitute



Bij folkliefhebbers is de eigenzinnige Eliza Carthy een grote naam. Ze is de dochter van Norma Waterson en Martin Carthy, de man die onder anderen Bob Dylan en Paul Simon beïnvloedde. Sinds het begin van de jaren negentig is Eliza al actief in de folkmuziek, zowel traditioneel als meer experimenteel. Twee jaar terug verraste Eliza met haar Wayward Band met het fraaie, avontuurlijke Big Machine. De titel Restitute, haar eerste soloalbum in veertien jaar, is gekozen omdat de opbrengsten van de gelimiteerde versie ervan bestemd zijn voor de leden van haar Wayward Band. Die gelimiteerde uitgave bevat een tweede cd met een audio book van The Announcer’s Daughter, waarvoor Eliza samen met Ben Seal de muziek schreef. Samen met Seal (Urban Farm Hand) produceerde ze ook Restitute, opgenomen in Eliza’s slaapkamer in het pittoreske Robin Hood's Bay, North Yorkshire. Op dit zeer pure traditionele folkalbum kreeg ze naast van Seal hulp van haar vader Martin, Jon Boden (ex-Bellowhead), Dave DeLarre en Ben Somers. Een van de hoogtepunten vormt The Leaves in the Woodland van de tragisch aan zijn einde gekomen Peter Bellamy. Het nummer is afkomstig van de klassieker The Transports, waaraan haar ouders, maar ook grote namen als June Tabor en Dave Swarbrick meewerkten.  Het album eindigt met de bekende Ierse traditional The Last Rose of Summer, waarvan de tekst geschreven werd door de Ierse dichter, liedjesschrijver en zanger Thomas Moore. Helter Skelter is trouwens geen cover van de bekende Beatles song, maar van The Pankhurst Athem.  Liefhebbers van pure, traditionele folk zullen meer dan waarschijnlijk aangenaam verrast worden door Restitute.           


Theo Volk

Releasedatum: 10 mei 2019 Topic Records

Website: http://www.eliza-carthy.com/

Our Native Daughters - Songs of Our Native Daughters



Begin mei is voor de meeste Nederlanders een tijd van bezinning en het vieren van de vrijheid. Het album Songs of Our Native Daughters is een uitstekend hulpmiddel om dat mee te doen. De supergroep Our Native Daughters bestaat uit de gelouterde zangeressen Rhiannon Giddens, Amythist Kiah, Leyla McCalla en Allison Russell. Het album kwam onder mijn aandacht dankzij een uiterst lovende recensie in Popmagazine Heaven. Het repertoire behandelt vooral slavernij en discriminatie, men voert zowel bestaand als eigen werk uit. Zo is er een fraaie cover te vinden van Bob Marleys Slave Driver. Maar ook het door Allison Russell geschreven Quasheba, Quasheba. Allison leerde haar biologische vader (uit een gezin van 13 kinderen) en diens familie pas op haar dertigste kennen. Quasheba blijkt een verre voorouder van Allison te zijn. Ze werd vanuit Ghana als slavin naar Grenada verscheept en ter werk gesteld op een suikerbonenplantage. Meermaals werd ze doorverkocht en verkracht en de daar uit geboren kinderen werden haar afgenomen en doorverkocht. Zoals we van Smithsonian Folkways gewend zijn worden alle songs uitvoerig toegelicht in het zesendertig pagina’s tellende boekje. Het album werd geproduceerd door Dirk Powell en Rhiannon Giddens in Powells studio Cypress House Studio.  
  
Theo Volk

Releasedatum: 22 februari 2019 Smithsonian Folkways

Website: https://folkways.si.edu/songs-of-our-native-daughters

Hamish Anderson - Out of My Head



Een paar weken terug was Hamish nog met Garry Clarke jr op tournee in zijn geboorteland Australië. Sinds het verschijnen van zijn fantastische debuutalbum Trouble gaat het hem duidelijk voor de wind. Een album waar ik in 2016 bijzonder enthousiast over was, het haalde zelfs mijn top 10 van dat jaar. Een album wat meteen bij me binnenkwam. De opvolger Out of My Head is hierop geen uitzondering. Geen wonder, want het is opgenomen met dezelfde ervaren producer Jim Scott (oa Tom Petty, The Tedeschi Trucks Band en Wilco) en een aantal dezelfde muzikanten. Net als op het debuut horen we vooral blues en rock. En opnieuw is er een opvallende rol voor het orgel weggelegd, naast het uitstekende gitaarspel van Anderson uiteraard. In 2016 schreef ik al dat Anderson een grote zou worden, Out of My Head onderschrijft die stelling volledig. In de herfst zal hij gelukkig weer live in Nederland te zien zijn, want op het podium is hij nog indrukwekkender.  


Theo Volk

Releasedatum: 3 mei 2019 Eigen beheer

Website: http://www.hamishandersonmusic.com/

Hamish Anderson live:

03-10 ZAANDAM: Podium de Flux
04-10 DORDRECHT: Bibelot Poppodium


Liberati Quartet - Countertime



Het leven in vrijheid is een groot goed. Vandaag herdenken we de velen die daarvoor in het verleden de grootste prijs betaalden. Een stad die aan het begin van de Tweede Wereldoorlog door hevige bombardementen zwaar getroffen werd was Rotterdam. Deze bruisende stad vormt tegenwoordig de thuisbasis van het jonge, internationale jazzkwartet Liberati Quartet, die elkaar kennen van Codarts. Jazz een genre dat door het geïmproviseerde karakter bij uitstek symbool staat voor muzikale vrijheid. Het kwartet is vernoemd naar de Italiaanse gitarist en schrijver van op een na alle composities op hun debuutalbum Countertime, Edoardo Liberati. En hoe toepasselijk, liberati betekend in het Nederlands bevrijd. Verdere leden zijn de Belgische drummer Dennis Baeten en de Nederlanders Marijn van de Ven en Jesse Schilderink. Van de Ven is contrabassist en schrijver van Grand. Tenorsaxofonist Schilderink maakte al furore met de Nederlands-Duitse band De Raad van Toezicht, van wie ik eind vorig jaar het uitstekende album 84 recenseerde. Liberati Quartet werd december 2015 opgericht en won reeds in 2017 de prestigieuze Erasmus Jazz Prijs. Een prijs die aangeeft dat jazz erg leeft in Rotterdam. Het leverde in het vorige decennium al een bijzondere band op als Monsieur Dubois, die net als het Liberati Quartet danselementen en rockende grooves aan hun muziek toevoegde. Countertime bevat een fascinerende mix van moderne en de meer traditionele jazz uit de jaren zestig van grootheden als Dexter Gordon, John Coltrane en Thelonious Monk. Het leidde tot een eigen unieke sound. Met Countertime lijkt me een internationale doorbraak niet uitgesloten. Tot slot een saillant detail, het album wordt uitgebracht op de dag dat ooit in Nederland de Tweede Oorlog begon.   

Theo Volk  

Releasedatum: 10 mei 2019 Eigen beheer

Website: http://www.liberatiquartet.com/

Liberati Quartet live:

04-05 ANTWERPEN: De Muze
10-05 ROTTERDAM: De Doelen, album releaseconcert
12-05EINDHOVEN: Paviljoen Ongehoorde Muziek
15-05 BRUSSEL: Cafe des Minimes
16-05 LUXEMBURG: De Gudde Wellen
17-05 NIVELANGE (FR): Le Gueulard
18-05 PARIJS: 38 Riv Jazz Club
19-05 BRUSSEL: La Machine
28-05 DEN HAAG: Café September
21-06 DELFT:  Midsummerjazz
05-07 ROTTERDAM: De Machinist, North Sea Round Town
17-07 AMSTERDAM: Bimhuis Session


She Keeps Bees - Kinship



Vreemd dat het duo She Keeps Bees uit Brooklyn nooit eerder op mijn muzikale pad kwam. Sinds 2006 brengen ze al albums uit, Kinship is intussen hun vijfde. Voorgaande werkstukken kregen al ruimschoots positieve aandacht van de pers. Zo noemde The Guardian hen al “the White Stripes in reverse”. Ook door collega’s werden ze op juiste waarde geschat, collega Sharon van Etten was te horen op de alom geprezen voorganger Eight Houses. Op die eerste platen was er regelmatig plaats voor vervormde gitaren, die op Kinship moeten wijken voor een ander muzikaal palet. Nu heersen hypnotiserende orgels, keyboards, strijkers en strakke drumpatronen. Middelpunt blijft echter de fantastische zang van Jessica Larrabee, die haar man Andy LaPlant ooit leerde drummen. Het nieuwe geluid is over het algemeen meer ingetogen dan op de voorgangers, maar wat mij betreft ook meer intrigerend.  Persoonlijke favoriet is door de wonderschone zang en feeërieke toetsenspel Queen of Cups. Het zou me totaal niet verbazen als het duo met het nieuwe geluid op Kinship veel nieuwe zieltjes gaat winnen, maar ook zal gaan opduiken in jaarlijstjes van critici en muziekliefhebbers. 

Theo Volk

Releasedatum: 10 mei 2019 BB Island / De Konkurrent

Website: https://shekeepsbees.com/