Håkon Kornstad Trio - Im Treibhaus



Tenorsaxofonist Håkon Kornstad behoort tot de meest interessante muzikanten die Noorwegen rijk is. Ooit begonnen in de jazzhoek, waar hij onder andere samenwerkte met bekende muzikanten als Pat Metheny en Bugge Wesseltoft. Maar hij werkte ook samen met een bluesmuzikant als Knut Reiersrud en een veelzijdig artiest als Ketil Bjørnstad. In 2009 tijdens een bezoek aan New York raakte Håkon geïnteresseerd in opera, zo zelfs dat hij in 2011 besloot zichzelf in te schrijven als student aan de Operahøgskolen. Niet zonder resultaat, want reeds in 2012 debuteerde hij als tenorzanger. Begin vorig jaar verraste hij met het bijzondere album Live, waarop zijn ensemble samen met het Kringkastingsorkesteret (Norwegian Radio Orchestra aka KORK) op organische wijze een brug tussen jazz en klassiek slaat. Dat gebeurt ook weer op Im Treibhaus, zij het deze keer in de studio met slechts accordeonist Frode Haltli en contrabassist Mats Eilertsen als begeleiders. Alle drie behoren ze tot de meest innovatieve jazzmuzikanten van Europa. Wederom verkent men op verrassende wijze de link tussen romantische klassieke liederen en de Scandinavische jazz. Het album opent wonderschoon en ingetogen met het instrumentale Du Bist Die Ruh van Franz Schubert. Zijn voorliefde voor Francesco Paolo Tosti was al te horen op Live. Hier wordt op warme wijze A Vucchella vertolkt. Vanaf hier worden de interpretaties spannender. Verdi’s Di Tu Se Fedele stond ook al op de voorganger, maar deze versie is te prefereren vanwege de onderhuidse spanning en het geweldige samenspel, met name in het tweede deel waarin alle registers worden opengetrokken. De titelsong is afkomstig van Richard Wagner’s Wesendonck-Lieder, waarin op avontuurlijke en subtiele wijze wordt geïmproviseerd. Oorspronkelijk een liederencyclus voor vrouwenstem en piano, maar hier instrumentaal. Bijzonder fraai is ook de vertolking van Vainement Ma Bien Aimée uit Édouard Lalo’s opera Le Roy d’Ys, waarop Håkon ook op fluit te horen is. Im Treibhaus is andermaal een geslaagde verkenning van nieuwe wegen van de raakvlakken van jazz en klassiek.            
Theo Volk
Releasedatum: 22 februari 2019 Grappa


The Gloaming - 3



Je hoefde geen Nostradamus te zijn om te kunnen voorspellen dat het nieuwste album 3 zou gaan heten, gezien de voorgangers The Gloaming en 2. Net als op het voorgaande album wordt de luisteraar getrakteerd op zo’n zeventig minuten luistergenot. Ook het artwork doet weer vertrouwd aan, wederom verzorgd door het duo Shana & Robert ParkeHarrison. Uiteraard is ook op 3 weer gekozen voor een combinatie van traditionals en eigen composities. Hun unieke geluid is in de loop der jaren niet veranderd, dat zal ook moeilijk gaan met de karakteristieke en uit duizenden herkenbare zang van Iarla Ó Lionáird, maar ook het vioolspel van Martin Hayes vormt voor mij een van de belangrijkste pijlers in de muziek van The Gloaming. Het knappe aan de muziek van The Gloaming is hoe traditie en innovatie hand in hand gaan, muziek diep geworteld in de Ierse cultuur. Uiteraard met teksten gezongen in Gaelic zoals opener The Weight of Things, gebaseerd op het  recente gedicht Meáchan Rudaí van Liam Ó Muirthile. Maar men grijpt net zo gemakkelijk terug  naar de zeventiende eeuwse dichter Eoghan Ruadh Mhac an Bhaird in My Lady Who Has Found the Tomb Unattended. Bewonderenswaardig is dat het album toch wederom homogeen klinkt. Uiteraard krijgen de overige drie bandleden ook genoeg ruimte om op de voorgrond te treden. Thomas Bartlett’s bijdrages zijn over het algemeen erg subtiel, The Lobster en The Pink House zijn goede voorbeelden daarvan. Hij drukt op de albums van The Gloaming minder zijn stempel als producer dan op zijn andere producties, zoals bijvoorbeeld op Shelter van Olivia Chaney. Hetgeen wel logisch is als je werkt met zulke doorgewinterde muzikanten.  Misschien is het vloeken in de Ierse kerk, hoe zou The Gloaming klinken als men in het Engels zou zingen? Waarschijnlijk zou het karakter van de muziek voor een deel veranderen. We zullen het waarschijnlijk nooit weten, want daarvoor is de muziek toch te diep geworteld in de Ierse traditionele muziek en dat is totaal niet erg, want 3 levert wederom wonderschone muziek op. Nederland heeft trouwens het voorrecht dat de Europese tournee op de dag van de release begint in TivoliVredenburg, Utrecht.
Theo Volk
Releasedatum: 22 februari 2019 Real World Records

Down in Norway - ROOFBOUW



Radiomaker Marco Geene van Omroep Zuidplas tipte me van de week deze interessante artieste, die trouwens woensdag nog live te horen was in zijn radioprogramma Taste of Music. Down in Norway is de artiestennaam van de Rotterdamse singer-songwriter Juliet van de Voort. In 2013 won ze al de Poetracks Talent, een wedstrijd waarbij muzikanten gedichten op muziek zetten. Met Willem Claassen maakte ze de theatervoorstelling “Sommige bomen houden hun blad langer vast dan andere”, waarin de verhalen en liedjes gebaseerd waren op de dagelijkse gebeurtenissen in een Eindhovens verzorgingshuis. Haar debuutalbum Niet Ademen, opgenomen door Peter Johan Nijland, verscheen eind 2015. Zowel dit debuut als opvolger ROOFBOUW bevat een dozijn breekbare, dromerige liedjes, die nergens de drie minuten overstijgen. Liedjes schrijven is een organisch proces voor haar, ze laat zich meevoeren door woorden die in haar opkomen en die mooi en interessant klinken. Vooral aardse woorden als adem, land, lucht en water. Met name het woord water komt nogal eens voor in haar liedjes. Door in het Nederlands te zingen stelt ze zich kwetsbaar op, ze waakt er echter voor dat de teksten te persoonlijk worden. Haar teksten zijn vaak op meerdere manieren te interpreteren. Haar bedoeling is de hardheid van het dagelijks bestaan te bedekken met een warme deken van poëtische dromerigheid. Muzikaal gezien zou ik haar ergens willen plaatsen tussen Eefje de Visser en Aafke Romeijn. Op dit moment heeft ze nog steeds last van zenuwen tijdens optredens, graag zou ze meer het podium op willen om dat te verhelpen. Het is te hopen, dat ze daartoe de kans krijgt, want ROOFBOUW laat horen dat Juliet een getalenteerd singer-songwriter is, die niet onder doet voor de eerder genoemde artiesten.
Theo Volk
Releasedatum: 11 januari 2019 Eigen beheer

Mercy John - Let It Go Easy



Op deze zonnige, bijna lenteachtige Valentijnsdag viert de Brabantse singer-songwriter John Verhoeven zijn veertigste verjaardag. Helaas voor John was de afgelopen periode voor hem persoonlijk minder zonnig. Zijn vader werd ziek en kreeg hijzelf te kampen met een burn-out/depressie. Even wist hij niet meer hoe het verder moest.  Veel liedjes op zijn derde album  Let It Go Easy, de opvolger van het uiterst succesvolle This Ain’t New York, gaan over hoe zijn omgeving en vriendin daarop reageerden. John was echt even zoekende. Donkere liedjes als Demons en Enemy Fire gaan over die periode. Oppervlakkig gezien lijkt de tweede single Trains te gaan over het kalmerende effect dat een treinreis op je gemoedstoestand kan hebben, maar eigenlijk gaat het over het effect wat de afgelopen periode op zijn relatie had. Ook Knock Me Out heeft hetzelfde onderwerp. Maar ook in opener Bad Start probeert hij oud zeer van langer geleden een plaats te geven.  Volgens John is “het  een liedje over een liefde die gedoemd was te mislukken op het moment dat het begon. Ik schreef dit liedje naar aanleiding van een avond dat ik in Los Angeles was en ik voor de keuze stond om wel of niet verder te gaan met een meisje dat ik al jaren kende en dat mijn grote jeugdliefde was. Eigenlijk gaat het nummer vooral over beslissende momenten in het leven die je op dat moment niet zo beleefd maar als je erop terugkijkt bepalend voor de loop van je leven zijn. Dit was zo'n moment. Ik liep letterlijk een club in LA uit, mijn vrienden bleven nog even hangen. Ik heb op de TOMTOM een ritje door een stil en verlaten Beverly Hills gemaakt en de knoop doorgehakt. Deze liefde wordt niet mijn toekomst, uiteindelijk ben ik zo bij mijn huidige vriendin uitgekomen, zij is inmiddels de moeder van mijn twee kinderen.”. Muzikaal gezien is het wat rauwer en steviger geworden, een koerswijziging die mij uitermate goed bevalt. In Trains hoor je nog de invloeden van Bruce Springsteen terug en de americana-invloeden zijn gebleven. Het is een album, dat bij meerdere beluistering langzaam maar zeker steeds meer weet te overtuigen, niet in de laatste plaats door zijn uitstekende begeleiders, Kirsten Boersma, Rolf Verbaant, Tom Zwaans en Bram Hakkens. Deze keer koos John ervoor om samen met Guido Aalbers het album te produceren, wat buitengewoon goed gelukt is. Op Let It Go Easy graaft John diep in zijn eigen zielenroerselen en weet mij daarmee diep te raken.      
Theo Volk
Releasedatum: 22 februari 2019 Butler Records
Mercy John live: 
17-2 Paradox, Tilburg
24-2 De Pul, Uden
5-3 Countdown Café, Amsterdam
10-3 De Kroepoekfabriek, Vlaardingen
15-3 De Bosuil, Weert
18-3 Muziekgebouw, Eindhoven
6-4 De Blauwe Kei, Veghel
12-4 Bibelot, Dordrecht
14-4 Down By The River Festival, Venlo
21-6 Hedon, Zwolle

Emilie Kahn - Outro



Lange tijd had de harp een suffig imago. Veelal werd bij de harp meteen gedacht aan traditionele Ierse folkmuziek of aan klassieke muziek, wat wel jammer was. Het leverde in de klassieke muziek prachtige, tijdloze muziek op, zoals bijvoorbeeld Danse Sacrée et Danse Profane van Claude Debussy. Gelukkig veranderen de tijden en meningen. Zo slaat Lavinia Meijer al jaren een brug tussen klassieke en populaire muziek om de populariteit van de harp te vergroten. En Remy van Kesteren bewandelt op zijn nieuwe album Shadows nieuwe wegen door samen te werken met DJ Fink en weet van de harp zelfs een groovend instrument te maken. Vooral de eigenzinnige harpiste Joanna Newsom droeg bij aan het populariteit van de harp, met als gevolg dat vele jonge meisjes in haar voetsporen traden, waaronder de Canadese Emilie Kahn. In 2015 bracht ze haar debuutalbum 10.000 uit onder de verwarrende artiestennaam Emilie & Ogden. Verwarrend omdat het een soloproject betrof. Opvolger Outro bevat veelal intieme indiepop, met soms ironische en eerlijke teksten over de liefde en pijnlijke jeugdherinneringen. Warren C. Spicer van de interessante folkgroep Plants and Animals produceerde het album. Outro laat een duidelijke groei horen van Kahn als songschrijver en zangeres.      
Theo Volk
Releasedatum: 22 februari 2019 Secret City

Quentin Sirjacq - Companion



Multi-instrumentalist, componist en arrangeur Quentin Sirjacq werd in 1978 geboren in Parijs. Hij studeerde piano en compositieleer aan het Mills College in Californië en het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Door zijn eclectische muzieksmaak kwam hij in aanraking met diverse genres. Toen hij nog aan het Mills College studeerde trad hij ook al op en bracht werk van onder anderen Fred Frith, een van de belangrijkste hedendaagse experimentele componisten. In 2011 bracht hij samen met Dakota Suite het alternatieve rockalbum The Side of Her Inexhaustible Heart uit. Daarnaast componeert Sirjacq veel muziek voor film, theater en radio. Op zijn soloalbums probeert hij een brug te slaan tussen traditionele en experimentele muziek, zo ook op zijn vierde album Companion. Net als bijvoorbeeld Strawinsky verwerkt hij elementen uit de volksmuziek. Zo hoor je bij Sirjacq elementen uit de Indonesische Gamelan muziek terug, maar ook Afrikaanse polyritmes. Net zoals bij landgenoot Moinho gebruikt men daarvoor de marimba en vibrafoon. Verder hoor je invloeden uit de neoklassieke muziek, free jazz, elektronische en filmmuziek. Vaak zijn het traag voortslepende hypnotiserende composities met af en toe verstilde momenten. Op Companion werkt samen met een aantal van de beste muzikanten uit de Franse scene, Julien Loutelier, Vincent Taurelle, Arnaud Lassus en Steve Argüelles.
Theo Volk
Releasedatum: 22 februari 2019 Schole

The Maureens - Something in the Air



De hoes van hun debuutalbum The Maureens zette me ooit op het verkeerde been, want ik dacht te maken te hebben  met een act van het Excelsior label. Ook was hun muziek vergelijkbaar met acts van dat label, zoals Johan, Moss en Darryll-Ann. De eerste twee platen waren absoluut de moeite waard, maar konden bepaald niet rekenen op de gunfactoor van de nationale radio. Die underdogpositie maakte deze band al voor mij extra sympathiek, maar wordt nog eens versterkt doordat bijna alle bandleden in het dagelijks leven werkzaam in de hulpverlening zijn, in de vorm van gehandicaptenzorg en daklozenopvang, beroepen waarvoor ik veel respect heb. Die maatschappelijke betrokkenheid en ervaringen zijn van directe invloed op de sfeer van de muziek en de teksten, die veelal worden gekenmerkt door thema’s als eenzaamheid, nostalgie en verlies. Hun muziek heeft af en toe wel een melancholische inslag, maar heeft toch meestal het zonnige en vrolijke karakter van indie westcoast pop. Het groepsgeluid is na het vorige album wel wat veranderd, van de zesmansformatie van toen verlieten er drie de groep, waarvoor  er een in de plaats kwam. De huidige samenstelling is Hendrik-Jan de Wolff (zang/gitaar), Wouter Zijlstra (zang/basgitaar), Stefan Broos (zang/drums), Martijn Vink (gitaar). Met leden uit alle windstreken (Groningen, Dalfsen en Utrecht) was het logistiek even zoeken naar een oplossing maar die werd gevonden in een boerenschuur in Dalfsen, waar wekelijks wordt geschaafd en geknutseld aan de muziek, steeds met als doel om dichter bij het perfecte popliedje te komen. Hun muziek wordt dus vooral beïnvloed door west coast muziek van groepen als The Byrds en dergelijke, maar je hoort toch ook af en toe wat Daryll-Ann en Beatles invloeden terug. Het feelgood karakter van hun muziek heeft een positieve invloed op het humeur van de luisteraar.  Voorafgaand aan het album zijn in het najaar van 2018 al drie singles uitgebracht. Dat hun muziek de nodige kwaliteiten moet worden toegedicht, blijkt wel uit het feit dat misschien wel de grootste kenner van de Amerikaanse west coast muziek in Nederland, Leo Blokhuis, de nodige aandacht aan deze singles heeft besteed in zijn programma op Radio 2. Er gloort zelfs een Spaanse tour, want Something in the Air wordt ook in Spanje op vinyl uitgebracht door het Spaanse label Meritorio. Maar eerst wordt dit wederom uitstekende album in Nederland gepromoot.
Theo Volk
Releasedatum: 15 februari 2019 Eigen beheer / Meritorio
The Maureens live:
15-02 UTRECHT: TivoliVredenburg
17-02 APELDOORN: Gigant, muziekcafé
21-02 AMSTERDAM: Sugar Factory
22-02 EINDHOVEN: Altstadt
23-02 VENLO: Instore Sounds
06-03 DEVENTER: Burgerweeshuis
09-03 KAMPEN: ’t Ukien
16-03 ZWOLLE: Instore Plato
23-03 DEVENTER: Instore Plato
23-03 APELDOORN: Instore Plato
24-03 HAARLEM: Wo’s livingroom
30-03 AMSTERDAM: Instore Concerto
20-09 ZEIST: De Peppel

Susanna & the Brotherhood of Our Lady - Garden of Early Delights



Susanna Karolina Wallumrød is een artiest naar mijn hart, eigenzinnig en onafhankelijk. Ze gaat volledig haar eigen weg, interpreteert net zo gemakkelijk stokoude traditionals, klassieke muziek, maar covert ook meer hedendaagse composities. Zo was op haar vorige, fraaie album Go Dig My Grave een cover te vinden van Joy Division’s Wilderness. Ook op haar nieuwe album Garden of Earthly Delights staat een compositie getiteld Wilderness, echter ditmaal een eigen compositie, net als de overige veertien nummers. Naast verwijzingen naar de Griekse mythologie en Charles Baudelaire liet Susanna zich vooral inspireren door het werk van Jheronimus Bosch, een van de meest tot de verbeelding sprekende schilders, die Nederland ooit rijk was. Susanna is net als ik een groot liefhebber van zijn schilderijen en bezocht in 2016 de grote overzichtstentoonstelling “Jheronimus Bosch - Visioenen van een genie” in Den Bosch. Ook zij is gefascineerd hoe Bosch goed en kwaad, hemel en hel en de dwaasheid van de mensheid op zijn doeken tot leven bracht. In zijn latere werk kwamen ook stadsbranden voor, waarschijnlijk de impact, die de grote brand in 1463 in Den Bosch (waarbij  vierduizend huizen in vlammen opgingen), op de jonge Bosch had. Composities als Gluttony and Lust (Allegorie op de gulzigheid), Death and the Miser (De dood van een vrek) en Ship of Fools (Het narrenschip) weerspiegelen de schilders voorstellingen van zonde en menselijke zwakheid, terwijl Wayfarer, Ecstasy en Beautiful Life verwijzen naar Susanna’s spirituele zoektocht. Susanna’s omschrijft haar intenties voor Garden of Early Delights als volgt: “Hoewel dit geen soundtrack is voor zijn schilderijen, voel ik een overeenkomst tussen de absurditeit van de schilderijen van Bosch en het hedendaags bestaan. De mensheid is nog nooit zo goed in staat geweest om duurzame oplossingen te creëren, maar we kiezen er toch voor onze ogen te sluiten voor armoede, milieukwesties en het gebrek aan gelijkheid”.   Muzikaal gezien begint het album liefelijk en bijzonder fraai met de ingetogen liedjes Garden of Earthly Delights en Wayfarer. Vanaf daar wordt het interessanter door de af en toe schurende elektronica, die regelmatig zorgen voor een onderhuidse spanning, zoals in bijvoorbeeld Ecstasy X. Ze wordt omringd door vier uitstekende, vrouwelijke begeleiders. De opnames vonden plaats in de fraaie Ocean Sound Recordings studio, gelegen op het Noorse eiland Giske, met magnifiek uitzicht op de Atlantische Oceaan, wat de inspiratie zeker verhoogd zal hebben. Net als altijd werd het album vakkundig mede geproduceerd door Deathprod, oftewel Helge Sten, Susanna’s echtgenoot. Garden of Earthly Delights is voor een mij een bijzonder geslaagde poging om de schilderijen van Jheronimus Bosch muzikaal tot leven te brengen.  
Theo Volk    
Releasedatum: 22 februari 2019 Eigen beheer / De Konkurrent

Robin Borneman - Folklore III: The Cradle Tree



De bekendheid van de Osse singer-songwriter Robin Borneman is in Nederland tot op heden niet zo groot als je op basis van zijn muzikale kwaliteiten zou mogen verwachten. Bovendien, geen enkele andere Nederlandse muzikant of act bereikt jaarlijks live een kleine miljoen bezoekers bij zijn concerten. In 2013 plaatste hij een cover van Tom Waits op Youtube, die meteen de aandacht trok van het Amerikaanse (hard)rock-orkest Trans Siberian Orchestra.  Deze band was er als de kippen bij om hem aan te trekken als zanger. Kort na de toetreding tot die band ontstond het ambitieuze idee voor de Folklore trilogie. Folklore is een folk/roots-project met veel symboliek. Het vertelt het verhaal van een reiziger zonder naam, een vagebond die op zoek is naar zijn identiteit en daarbij onderweg de nodige beproevingen ondergaat. In dit muzikale sprookje zijn volgens mij veel autobiografische elementen verwerkt. Het derde deel The Cradle Tree is lichter van toon en voor mij toegankelijker dan de twee voorgaande delen. In I’ve Been Around hoor je zijn grote inspiratiebron Tom Waits terug. Zijn fraaie stem komt vooral volledig tot zijn recht in de ingetogen passages, zoals aan het begin van The Boatman, waarin hij alleen begeleid wordt door de piano. Sleutelsong vormt The Road dat eindigt in een climax. Bornemans eindconclusie is uiteindelijk simpelweg carpe diem, oftewel pluk de dag. Afsluiter The Cradle Tree bevat een muzikale samenvatting van deel I en II en eindigt met gesproken tekst, wat het slotverhaal vormt van deze imposante trilogie. Net als de eerste twee delen verschijnt het derde deel weer op het Nederlandse Kroese label, dat terecht veel vertrouwen bleef houden in Borneman. Hopelijk is het driemaal scheepsrecht wat zijn populariteit betreft, want Borneman is een muzikant van internationale allure.         
Theo Volk
Releasedatum: 22 februari 2019 Kroese Records
Robin Borneman live:

22-02 NIJMEGEN: Doornroosje (album release show) UITVERKOCHT
23-02 NISTELRODE: Nesterlé Theater
29-03 DEN BOSCH: Willem Twee
30-03 ULFT: DRU Cultuurfabriek
25-05 UTRECHT: TivoliVredenburg
20-09 ARNHEM: Luxor Live
04-10 EINDHOVEN: Effenaar
05-10 ROTTERDAM: Rotown
06-10 AMSTERDAM: Paradiso

Rymden - Reflections & Odysseys



Rymden is een trio bestaande uit de Noorse pianist Bugge Wesseltoft en de ritmesectie van het Zweedse Esbjorn Svensson Trio, bestaande uit bassist Dan Berglund en drummer Magnus Ostrom. Het Zweedse Esbjorn Svensson Trio is vooral bekend dankzij hun geweldige livereputatie en is daardoor ook de meest succesvolle band op het bekende ACT label. De reputatie van Bugge Wesseltoft is nog groter, ooit op zestienjarige leeftijd begonnen in een punkrockband werd hij onder de invloed van zijn eveneens muzikale vader op zijn negentiende professioneel jazzmuzikant. Net als Ketil Bjørnstad is Wesseltoft actief in vele genres en bracht onder anderen albums uit op het bekende ECM label en won de prestigieuze Spellemannprisen driemaal, waaronder eenmaal samen met de bekende zangeres Sidsel Endresen. Een fragment van zijn compositie Existence wordt gebruikt als leader van het Nederlandse VPRO-programma Zomergasten. Alle drie hebben een belangrijke invloed gehad en nog steeds op de verdere ontwikkeling van de Scandinavische jazz. Op Reflections & Odysseys voelen ze elkaar blindelings aan. Naast innovatieve, dynamische, melancholische, cinematische, melodische en dromerige jazz hoor je flarden (‘70s/prog)rock en Scandinavische folk. De groepsnaam Rymden betekent overigens ruimte ( In de betekenis van luchtruim). Dit jaar doet dit trio de Benelux aan voor enkele concerten.
Theo Volk
Releasedatum: 8 februari 2019 Jazzland Recordings
Rymden live:
06-04 UTRECHT: Transition Festival - TivoliVredenburg
16-05 LUXEMBURG:  Philharmonie
17-05 LUIK: Jazz A Liege Festival - Le Reflektor
11-10 BRUSSEL: Flagey