Ghalia Volt : One Woman Band


 

Een goede leerschool voor haar doorzettingsvermogen en het verbeteren van haar muzikale kwaliteiten vormde rond 2013 voor de Brusselse Ghalia Vauthier de vele straatoptredens. Al spoedig volgde de nodige muzikale projecten en rond 2016 besloot ze een solocarrière te starten. Niet veel later werd ze opgemerkt door Tom Ruf, die haar onder contract nam. Haar doorbraak volgde meteen  in 2017 met Let the Demons Out, waarop rijkelijk de sfeer van New Orléans rondwaart. Nog overtuigender en ambitieuzer is opvolger Mississippi Blend. Ze kreeg daarbij hulp van niet de minsten; Lightnin' Malcolm (gitaar), Cedric Burnside (drums), Watermelon Slim (mondharmonica) en Cody Dickinson (drums). Ghalia is erg reislustig en vertoefde al regelmatig in het zuiden van de Verenigde Staten en trad bijvoorbeeld al op in Clarksdale, dé bakermat van de blues. Net als voor iedereen gooide Corona maart vorige jaar ook roet in het eten van Ghalia. Ze besloot drums te gaan leren spelen. Als een soort moderne Nikkelen Nelis probeerde ze diverse instrumenten tegelijkertijd te gaan spelen en probeerde dat uit in enkele liveshows in Mississippi. Het alleen optreden beviel haar goed en besloot hierna een maandlang per trein Amerika te doorkruizen. De inspiratie van steeds veranderende landschappen en ontmoetingen onderweg werden omgezet in een aantal liedjes die zowel waar gebeurd zijn, maar soms ook fictief zijn. Vanaf de heerlijke ritmische opener Last Minute Packer wordt de luisteraar stevig bij de lurven gepakt en niet meer losgelaten. Het album werd live opgenomen in de legendarische Royal Sound Studios in Memphis, waar grootheden als Al Green, Ann Peebles en Bobby Bland haar vooraf gingen. Op One Woman Band krijgt ze alleen wat hulp in een drietal nummers van bassist Dean Zucchero en gitarist Monster Mike Welch. Ze bewijst op volledig  overtuigende wijze ook in haar eentje haar mannetje te staan.        

Theo Volk

Releasedatum : 29 januari 2021 Ruf Records

Website : https://www.ghaliavolt.com/

Anna B Savage : A Common Turn


 

Het talent van de Londense singer-songerwriter Anna B Savage werd al in 2015 onderkend door Father John Misty en wat later door Jenny Hval. Beiden namen haar als supporting act mee op een Europese tournee. In juni 2015 verscheen haar debuutep EP, welke razendsnel was uitverkocht. Slechts vier nummers, die als een voorstudie gezien kunnen worden voor haar debuutalbum A Common Turn. Tijdens de tournee met Father John Misty in 2015 werd ook nog de live ep Live at Cafe Oto opgenomen. Cafe Oto is trouwens in Londen “a place to be” voor liefhebbers van creatieve nieuwe muziek. Mede dankzij producer William Doyle (East India Youth) is A Common Turn een intrigerend album geworden. In haar teksten stelt ze zich kwetsbaar, openhartig en eerlijk op. En in een geval zelfs de schaamte voorbij (Chelsea Hotel #3). Teksten die regelmatig in de relationele sfeer liggen. Maar ook gaan over haar onzekerheid ten aanzien van haar muziek. Haar muziek wordt ook weleens omschreven als “question mark music”, doordat ze zichzelf geregeld dingen afvraagt. Vragen waar ze geregeld ook geen antwoord op heeft. Haar songs hebben vaak een open einde en laat dus veel ruimte voor interpretatie bij de luisteraar. Muziek die je dus aanzet tot nadenken. Gelukkig zit er bij de cd een tekstboekje, zodat de teksten beter doordringen . De muziek kan liefelijk zijn, maar schuurt soms ook. Aan haar muzikale voordracht moest ik overigens wel even wennen en ik vermoed dat ik zeker niet de enige zal zijn. Een album waar menigeen een taaie kluif aan zal hebben om het goed te kunnen doorgronden, zowel tekstueel als muzikaal. Gelukkig had ik daar als “langzame luisteraar” al ruimschoots de tijd voor. Muziekliefhebbers die graag muzikaal en tekstueel uitgedaagd willen worden zijn hier aan juiste adres. Fascinerend debuut!      

Theo Volk

Releasedatum : 29 januari 2021 City Slang/De Konkurrent

Website : https://www.annabsavage.com/

Kerri Watt : Neptune’s Daughter (Deluxe)

 


De afgelopen jaren trad zangeres Kerri Watt uit Glasgow al met veel succes op in het Verenigd Koninkrijk. Zo stond ze bijvoorbeeld op Glastonbury, Country 2 Country Festival London, Cambridge Folk Festival en was ze supporting act van Keith Urban in een bomvolle London O2 Arena. Bovendien mocht ze afgelopen drie jaar rekenen op de nodige belangstelling voor haar singles op de radio, vooral van BBC Radio 2. De invloedrijke dj Bob Harris besteedde regelmatig aandacht aan haar in zijn radioshow. Waarom het zolang duurde voordat haar debuutalbum Neptune’s Daughter uitkwam weet ik niet, want het werd reeds in 2018 opgenomen. Texas producer Machine (Clutch, Lamb Of God, Fallout Boy) benaderde Watt zelf om haar debuut te produceren. De van huis uit Americana zangeres ging de uitdaging aan om met deze metal en rock producer op te gaan nemen. Ondanks hun verschillende muzikale achtergrond bleken de twee veel muzikale interesses te delen. Verder werd er voor aanvang uitvoerig gebrainstormd over hoe het album zou moeten gaan klinken. Naast Americana invloeden hoor je de nodige hedendaagse pop, rock en bluesinvloeden. Producer Machine zorgde ervoor dat Watt 5 weken lang kon experimenteren en opnemen met de crème de la crème van sessiemuzikanten uit Austin. Het eindresultaat is een interessant en gevarieerd album geworden. Watt is een uitstekende zangeres en een prima songschrijver. Wie haar in haar meest pure vorm wilt horen, er is ook een luxe uitvoering, waarop zestal akoestische versies staan.      

Theo Volk

Releasedatum : 15 januari 2021 Cooking Vinyl/V2 Records

Website : https://kerriwatt.com/

Ralph de Jongh : Flower of Life


De afgelopen vijf jaar recenseerde ik al een elftal albums van Ralph de Jongh, de laatste was zeer recent, het geweldige On the Blue Line. Begin vorige week ontving ik “out of the blue” een vijftal nieuwe releases, die in de loop van dit jaar zullen gaan verschijnen. Het spits zal worden afgebeten door Flower of Life. Zoals we intussen van Ralph gewend zijn trakteert hij de luisteraar op iedere nieuwe cd op zo’n vijf kwartier muziek. Deze keer niet al te lange uitgesponnen nummers, langste nummer is de ruim acht minuten durende afsluiter Toothpaste. Ralph schreef het samen met gitarist Chiron Schut, de overige zoals gewoonlijk alleen. Naast de ervaren Chiron, zingt ook Ylvalie Dik van de naar haar genoemde band Ylvalie mee. Verder Marcel Wolthof (drums), Nico Heilijgers (bas), vrouwlief Moon (backing vocals) en last but not least gitarist Tim Birkenholz. Ondanks de lange speelduur weet het album van begin tot einde de aandacht vast te houden. Het album bevat een goede mix van fraaie ingetogen nummers als opener Even When I Fall, waarin we Ralph op zijn gevoeligst te horen. Daarnaast ook uptemponummers zoals het heerlijk groovende Blue Lines in Her Face en het uitstekende titelnummer. Ralph geeft zijn begeleiders alle ruimte om het beste in zichzelf naar boven te halen. Het gitaarspel is dan ook geregeld om je vingers bij af te likken. Daarnaast maakt men geregeld inventief gebruik van dynamiek. Ik denk dat zijn vele trouwe fans weer ruimschoots tevreden zullen zijn met Flower of Life, ik in ieder geval wel.

Theo Volk                                   

Releasedatum : eind januari 2021 Independent

Website : https://ralphdejongh.com/ 

Anna Elizabeth Laube : Annamania


 

Tot nu toe bracht singer-songwriter, multi-instrumentalist, producer en geluidtechnicus Anna Elizabeth Laube vier albums uit. Hiervan recenseerde ik de laatste twee : Anna Laube  en Tree. Laatstgenoemde dateert alweer van 2016 en was ik dus blij met een nieuw levensteken  van de sympathieke Laube. Annamania is een retrospectief album, bevat voornamelijk herbewerkingen van songs van haar vier vorige albums. Haar poëtische liedjes gaan over de liefde en haalt ze daarnaast inspiratie uit boeken, zoals bijvoorbeeld “The Art of Asking” van de controversiële Amanda Palmer. Regelmatig is haar reislust ook een onderwerp. Dus een fraaie, ingetogen cover van Tom Petty’s Time to Move On is haar dus op het lijf geschreven. De laatste tijd verbleef Laube voornamelijk in Seattle en Lissabon. Laube over haar werkwijze  :  “I discovered a really vibrant and welcoming international community that has developed due to people’s ability to work remotely, supported by co-working and co-living spaces, as well as an abundance of community events. It’s a really amazing thing. I’m assuming that after covid, this community will grow even more as companies realize that their workers are happier and it’s cheaper to let people work from where they want to live and travel, and more people are able to work for themselves online. I hope to get back to Lisbon very soon.”. Haar verblijf in Lissabon leverde het prachtige Jardim da Estrela op. Het gevoelige accordeonspel van Chris Joyner (Ray LaMontagne, Heart, Amos Lee) tilt het lied naar een nog hoger niveau. Ook de garage rock song I’m Gone is nieuw en werd al gebruikt voor de Netflix show Locke & Key. All My Runnin’  bewijst dat zij zich ook als een vis in het water thuis voelt in de blues.  Maar brengt ze bijvoorbeeld ook net zo gemakkelijk een bezoekje aan de reggae in Hippie Boyfriend. Kortom een veelzijdige zangeres en songschrijfster.

Theo Volk

Releasedatum : 22 januari 2021 Ahh….Pockets! Records

Website : http://www.annaelizabethlaube.com/


CARM : CARM


 

Achter de artiestennaam CARM gaat de New Yorkse trompettist en Franse hoornspeler C.J. Camerieri schuil. Hij is medeoprichter van het gerenommeerde hedendaagse ensemble yMusic. Dit ensemble sleepte al een aantal prestigieuze prijzen in de wacht. Toch is hij vooral bekend van zijn langlopende samenwerking met Justin Vernon in Bon Iver. Daarnaast was hij ook te horen of was hij geluidstechnicus op zo’n 150 studioalbums. Voordat hij aan zijn soloalbum begon, stelde hij zichzelf eerst de interessante vraag : “what kind of record would my trumpet-playing heroes from the past make today?”. Hijzelf denkt : “I believe they would want to work with the best producers, beat makers, songwriters, and singers to create new, truly culturally relevant music. That’s what I’m seeking to do.” Wat aldus geschiedde. Hij benaderde naast Justin Vernon, onder andere grensverleggende artiesten als Sufjan Stevens , leden van Yo La Tengo en Mouse on Mars om mee te werken. Het resultaat is een gevarieerd en  intrigerend album. Een album wat ook niet in een hokje te plaatsen is. Het album opent nog redelijk conventioneel met het fraaie Song of Trouble. Door de zachte, fluwelen zang van Sufjan Stevens had het zeker niet misstaan op diens album Carrie & Lowell . Al een stuk avontuurlijker is het ingetogen, instrumentale Soft Night. Vervolgens schiet het muzikaal gezien alle kanten uit, tot zelfs hiphopinvloeden aan toe. Ronduit freaky is Scarcely Out, waaraan Mouse on Mars meewerkte. Het album was overigens al zo’n twee jaar klaar, want de liner notes van Trever Hagen dateren van april 2019. CARM is een album wat zich moeilijk laat omschrijven, maar gewoon een intrigerende luisterervaring die je zelf moet ondergaan.    

Theo Volk

Releasedatum : 22 januari 2021 37d03d/De Konkurrent

Replay : David Bowie

 


Vandaag, 10 januari 2021, is het exact vijf jaar geleden dat popicoon David Bowie overleed. Twee dagen ervoor was nog op zijn verjaardag Blackstar verschenen. Het bleek zijn zwanenzang te zijn. Een paar weken voor de release had ik het album al in bezit en viel me meteen de beklemmende sfeer in opener Blackstar op. Maar ook zijn nogal fragiele zang. Ook vond ik vreemd dat Bowie niet, zoals gewoonlijk het geval was, op de hoes stond afgebeeld. Behoorlijk paradoxaal, want Blackstar blijkt achteraf gezien zijn meest persoonlijke album uit zijn omvangrijke oeuvre te zijn. Het is ook een meesterlijk slotakkoord, het behoort tot zijn beste albums. Opvallend was dat slechts weinigen op de hoogte waren, dat Bowie tijdens de opnames reeds ernstig ziek was en dat, dat pas na de release openbaar werd. Overigens zou het pas laat tot mij doordringen wat voor een geweldige muzikant Bowie was. Zover ik mij kan herinneren was de eerste kennismaking met zijn muziek zijn nummer Jean Genie in AVRO’s Toppop. Het nummer vond ik goed, maar Bowie vond ik door zijn uitdossing maar een rare kwibus. Ook dacht ik met een soort eendagsvlieg te maken te hebben. Mijn serieuze interesse in zijn muziek volgde pas op mijn negentiende toen zijn album Low, het eerste deel van zijn Berlijnse drieluik, verscheen. Die belangstelling kwam uitsluitend door het feit, dat Brian Eno bij het tot stand komen betrokken was. Eno volgde ik al sinds het begin van Roxy Music. Hij bracht zelf in hetzelfde jaar als Low misschien wel zijn beste album uit, Before and After Science. Low wist mij toen wel volledig te intrigeren en leerde ik met terugwerkende kracht meesterwerken als Hunky Dory, Ziggy Stardust en Station to Station kennen. Mijn favoriete album is sinds jaar en dag Hunky Dory, waarop pareltjes als Life on Mars?, Oh! You Pretty Things en Changes staan. De titel van dit laatste nummer was Bowie op het lijf geschreven, gezien zijn veler gedaantewisselingen. Boven dit stukje staat de hoes van het allereerste Bowie album uit 1967 afgebeeld, in de tijd dat hij voor zijn omgeving nog gewoon David Jones heette. Ook zijn tweede album heette verwarrend genoeg David Bowie. Beiden zijn bijzonder matige albums, zei het dat op het tweede album zijn eerste grote hit Space Oddity stond. Het nummer waarin hij zijn eerste gedaanteverwisseling Major Tom aannam, er zouden er nog velen volgen, totdat uiteindelijk Blackstar verscheen.       

Theo Volk



shame : Drunk Tank Pink


 

Precies drie jaar terug verscheen het debuutalbum Songs of Praise van de jonge Zuid-Londense postpunkband shame. Misschien heb ik het album toentertijd niet goed genoeg beluisterd, want het kon mij maar matig bekoren.  Op het muziekforum MusicMeter en in de muziekbladen waren de reacties echter veelal positief. Hun doorbraakjaar was 2019, wat hun optredens bracht op het vasteland van Europa, maar ook op IJsland, Brazilië en Japan. Hierna zat men bepaald niet stil en werd reeds januari vorig jaar aangekondigd dat hun tweede, in Frankrijk opgenomen, album Drunk Tank Pink af was. Reden dat het nu pas uitkomt zal ongetwijfeld te maken hebben met de Coronapandemie. In tegenstelling tot de voorganger weet Drunk Tank Pink me meteen wel te boeien. Shame is een band waar de energie vanaf spat, vooral door het stuwende spel van drummer Charlie Forbes. Stiff Little Fingers blijkt een belangrijke invloed te zijn geweest voor de band. Zanger Charlie Steen luistert vooral graag naar hedendaagse bands als Parquet Courts, Idles, Girl Band en Rolling Blackouts Coastal Fever. Hij vindt muzikaal gezien het nummer Snow Day een van hun meest geslaagde nummers en ziet het als de spil van het album. Belangrijke thema’s op het album zijn dromen, gebroken harten en het onderbewustzijn. Het vastleggen van de nieuwe songs ging niet altijd van een leien dakje. Zo kostte het bij Born in Luton veel tijd de juiste groove te vinden. Heel direct en urgent is de single Water in the Well. Het gaat grotendeels over de plekken waar ze geweest zijn, de mensen die ze tegenkwamen en de invloed die dat allemaal op hen heeft gehad. Op het nieuwe album wordt meer geëxperimenteerd. Het absolute hoogtepunt is afsluiter Station Wagon, waarin naar een grote climax wordt toegewerkt.  Drunk Tank Pink is weer een stap voorwaarts. Het enige wat nu echter nog een beetje ontbreekt is een eigen signatuur.  

Theo Volk

Releasedatum : 15 januari 2021 Dead Oceans

Website : https://shame.world/

Sunshine Cleaners : Sad Songs for Us to Bear

 


Op de valreep van het rampzalige jaar 2020 verscheen het wonderschone en beklijvende album Sad Songs for Us to Bear van het Middelburgse trio Sunshine Cleaners. De groepsnaam is ontleend aan de komische film Sunshine Cleaning met Emily Blunt in de hoofdrol. Het in 2017 gevormde Sunshine Cleaners bestaat uit  Jacqueline Heijmans (zang), Sjef Hermans (gitaar en zang) en  Geert de Heer (mandoline en dobro). Een drietal ervaren muzikanten. Sjef en Geert hebben samen een lang muzikaal verleden in Champagne Charlie, een groep die al meer dan dertig jaar bestaat. Twee jaar terug recenseerde ik nog hun uitstekende jubileum cd Sixpack

Bijna alle liedjes voor Sad Songs for Us to Bear werden geschreven door Hermans. Sjef heeft een grote fascinatie voor de Tweede Wereldoorlog. Die belangstelling kwam al ruimschoots aan bod op hun indrukwekkende eerste album Silent Voices, grotendeels gewijd aan Dietrich Bonhoeffer. 

Het nieuwe album opent met 41948. Dit nummer staat getatoeëerd op de arm van Esther Bejarano. Zij wist het concentratiekamp Auschwitz-Birkenau te overleven, doordat ze accordeon speelde in het vrouwenorkest daar. Haar verdere leven stond én staat in het  teken de herinneringen aan die verschrikkelijke periode in leven te houden, zodat er nooit een herhaling zal kunnen plaatshebben. Ze treedt, intussen 96, samen met haar zoon nog geregeld op en schreef een aantal autobiografische boeken. 

Een van de hoogtepunten vormt het indringende The Violins of Hope, met een hoofdrol voor de viool van de Tunesische gastmuzikant Wissem Ziadi. Het is een muzikaal eerbetoon aan instrumentenbouwer Amnon Weinstein en zijn zoon Avshalon uit Israël. Zij restaureerden tot in detail violen die toebehoorden aan Joodse musici voor en tijdens de Holocaust. Deze “Violen van de Hoop” worden nu overal ter wereld als aanklacht tegen antisemitisme bespeeld tijdens speciale “Violins Of Hope” concerten. Toen het nummer klaar was stuurde Sjef het op naar Amnon Weinstein.  Direct kreeg Sjef een mailtje van Weinstein terug, die zich vereerd en ontroerd voelde. Diezelfde avond nog hadden beiden ook nog telefonisch contact. Zo sterk verbindt dus muziek. 

Ook tot mijn favorieten reken ik Sad Song for Us to Bear, een liedje over de betreurde, eigenzinnige en enigszins vergeten singer-songwriter Blaze Foley. Foley nam het op voor zijn kwetsbare buurman. Hij kreeg in de gaten dat diens zoon maandelijks op bezoek kwam om zich het pensioen van zijn vader toe te eigenen. Hij stond op tegen dit onrecht, maar moest zijn blijk van naastenliefde met de dood bekopen. Een belangrijke muzikale rol is hier weggelegd voor een Champagne Charlie collega, mondharmonica virtuoos Gait Klein Kromhof.  Foley wordt ook nog op een respectvolle wijze geëerd met een prachtige cover van tranentrekker Our Little Town

Ook waagt Sjef zich aan meer hedendaagse thema’s. Het prachtige Little Girl is een ode aan de Zweedse Greta Thunberg, die er, ondanks haar jonge leeftijd, in is geslaagd om het klimaat wereldwijd op de kaart te zetten. In 2019 zou ze de Klimaattop in Chili bezoeken. Ze was in New York toen die top naar Madrid werd verplaatst. Thunberg zeilde vervolgens de Atlantische oceaan over omdat ze weigerde het vliegtuig te nemen. Ze wil haar ecologische voetafdruk zo klein mogelijk houden. 

Een van de fraaiste liedjes van het afgelopen jaar is voor mij We Have Left the Camp Singing. Een song die is geïnspireerd door de dagboeken van Etty Hillesum. Zij werd geboren in Sjef’s woonplaats Middelburg. De titel verwijst naar een citaat uit de tekst op een aan haar vriendin Christine van Nooten geadresseerde briefkaart. Etty Hillesum heeft die uit de rijdende trein op weg naar Auschwitz-Birkenau gegooid. Het was haar laatste levensteken. 

Als liefhebber van schilderkunst was het levensverhaal van Charlotte Salamon mij bekend. De Amsterdamse Joodse cineast Frans Weisz maakte twee films over haar dramatische leven. Ook achter de overige van de vijftien liedjes gaat een interessant verhaal schuil. Het voert te ver om daar nog eens over uit te weiden. Sad Songs for Us to Bear is historisch gezien een rijk album. Maar daarnaast heeft het ook muzikaal zeer veel te bieden en zal het luisteraars lang weten te boeien. Het album is alleen op hun website te koop voor een buitengewoon schappelijke prijs.  

Theo Volk

Releasedatum : 11 december 2020 Eigen beheer

Website : https://www.sunshinecleaners.nl/

Sohnarr : Coral Dusk


Eind december/begin januari is een uitgelezen periode om albums te gaan beluisteren, die je in de loop van het jaar over het hoofd gezien hebt. Debuutalbum Coral Dusk onder de naam Sohnarr is een soloproject van violiste Patricia Vanneste. Veertien jaar lang maakte ze deel uit van de groep Balthazar. Na haar vertrek twee jaar geleden vertrok ze naar Noorwegen en Zweden om daar twee maanden lang te gaan wandelen door de natuur. De afgelegde route verliep overigens haast alleen door Noorwegen en is eventueel terug te vinden op haar website. Ze trok van hut naar hut. Daar legde ze haar overdag in ijzige kou opgedane indrukken door desolate landschappen met viool vast op haar laptop. Ze koos bewust voor het isolement, ze wilde zo min mogelijk afgeleid worden van alles dat menselijk is. Hetgeen terug te horen is in haar composities. De muziek zweeft ergens  tussen pop, indie, alternatief, ambient en Neoklassiek in. Met Neoklassiek hebben de composities de meeste raakvlakken. Vanneste probeerde zo goed mogelijk haar kwetsbaarheid en eenzaamheid in de composities vast te leggen. Het eindresultaat is een fascinerend album, waarop het tien minuten durende Melomania het hoogtepunt vormt.

Theo Volk

Releasedatum : 15 mei 2020 PIAS

Website : https://www.sohnarr.com/