Hello Forever : Whatever It Is


Vandaag begint officieel de herfst, volgens meteorologen zelfs al op 1 september. Gelukkig is er nog weinig van te merken en kunnen we nu nog even genieten van een prachtige nazomer. Het debuutalbum Whatever It Is van Hello Forever van de excentrieke Sam Joseph uit Topanga, Californië past daar perfect bij. Het gezelschap woont samen op een stuk land dat ooit werd gebruikt door de roemruchte Sandstone Retreat en de free-love nudistencommune. Bandleider Sam Joseph groeide op met klassieke pop zoals The Beatles en The Beach Boys. De invloeden van de laatste groep zijn overduidelijk aanwezig in hun muziek, met name in hun fraaie samenzang. Beste voorbeeld daarvan vind ik I Want to Marry You, waarin ze The Beach Boys naar de kroon steken.  Daarnaast is bijvoorbeeld de invloed van een eigenzinnige groep als Dirty Projektors hoorbaar en hebben ze duidelijk geluisterd naar Edward Sharpe & The Magnetic Zeros, Polyphonic Spree en Hidden Cameras. Net als in de tijd van de flower power gaan hun feel good liedjes voornamelijk over de liefde. Ze zijn uitermate puntig en zitten boordevol mooie muzikale vondsten, vooral in hun vocalen. Het album geeft trouwens ook mooi even de gelegenheid om te ontsnappen aan alle zorgen waar we met zijn allen op dit moment mee te maken hebben. Het album kwam reeds op 21 februari digitaal in eigen beheer uit, maar krijgt nu terecht een fysieke release op Rough Trade       

Theo Volk                                                                   

Fysieke releasedatum : 2 oktober 2020 Rough Trade/De Konkurrent

Website: https://www.facebook.com/helloforeverinternet/ 

Mina Tindle : Sister

Mina Tindle is de artiestennaam van de in Parijs geboren zangeres Pauline de Lassus Saint-Geniès. Ze raakte dankzij haar man Bryce Dessner van The National verzeild in indiekringen. Ze mocht meezingen op het doorbraakalbum en klassieker Boxer van die groep. Vervolgens begon ze een solocarrière, Sister is inmiddels haar derde album. Vijf jaar terug kreeg ze de nodige bekendheid toen ze in voorprogramma speelde van goede vriend Sufjan Stevens op een Europese tournee. Hij zingt en is te horen op piano en drummachine in Give a Little Love, de derde single van het album. Stevens schreef het reeds in 2010, maakte er toen een demo van en liet het vervolgens tien jaar ongebruikt op de plank liggen. Vaker verleende haar echtgenoot zijn medewerking, hij is op een vijftal van de songs te horen. Vreemd genoeg wordt Thomas Bartlett (AKA Doveman) niet in de omschrijving van het album vermeld op de website van De Konkurrent. Bartlett is een muzikant met een enorme staat van dienst en tevens lid van de supergroep The Gloaming. Hij is verantwoordelijk voor de opnames, arrangementen en productie. Bovendien speelt hij op zeven nummers de nodige instrumenten. Bij meerdere beluistering valt zijn uitermate subtiele inkleuring van de songs op. Tevens schreef hij mee aan het prijsnummer Jessa. Louis en Belle Pénitence zingt ze in haar moedertaal, het Frans. Sister is een echt luisteralbum geworden, die de volledige aandacht van de luisteraar vraagt om alle subtiele details door te laten dringen.     

Releasedatum : 9 oktober 2020 37d03d/De Konkurrent

Website : http://minatindle.com/

Elsa Birgitta Bekman : Once in My Life

 


De nodige bekendheid kreeg Elsa Birgitta Bekman als zangeres van de soul/funkband The Tibbs. In 2018 hakte ze de knoop door om solo verder te gaan. Ze vond het tijd worden om de songs die ze sinds haar vijftiende schreef met het publiek te delen. Voor wie haar kent van The Tibbs zal het even wennen worden aan de richting die ze nu ingeslagen is. Terugkerende thema’s in haar songs zijn romantiek, nostalgie, escapisme en melancholie. Bekman werd muzikaal in haar jeugd gevormd door klassieke componisten als Mozart, Debussy en Satie, maar ook door Ierse folk, new age en elektronische muziek van o.a. Jean Michel Jarre en Kraftwerk, maar ook door Edith Piaf, Jacques Brel, Kate Bush en Supertramp. Een belangrijke rol in haar muziek spelen de piano en de viool. De laatste zorgt af en toe voor een nostalgisch tintje. Haar stem komt nu nog beter tot zijn recht, weet me nog meer te raken, in haar persoonlijke liedjes. De muziek begon trouwens een nog belangrijkere rol te spelen in haar leven nadat haar ouders gingen scheiden toen ze elf was. Ze kreeg te maken met depressies, maar ook met onzekerheid waar bijna iedere puber mee te maken krijgt. Gelukkig vond ze in het schrijven van liedjes een uitlaatklep. Veelal zijn de liedjes redelijk ingetogen, maar is er ook plaats voor meer opgewekte en aanstekelijke liedjes als You're Not My Favourite Sandwich. Een liefdesliedje trouwens geschreven vanuit een aparte invalshoek. Favoriet zijn voor mij de tweede helft van de liedjes. Waardige afsluiter vormt het Franstalige Quoi C'est Ça , niet zo vreemd want haar moeder heeft Frans/Zweedse voorouders.  Een zestal van de songs werden reeds de afgelopen twee jaar uitgebracht. Hiervan zijn op YouTube door haar zelf geregisseerde video’s te vinden. Kers op de taart van haar muziek vormt echter haar aanlokkelijke stem, vooral als ze meer ingetogen zingt. Ze wordt ook nog eens begeleid door uitstekende musici, helaas beschik ik niet over de credits van het album, dus kan ze hier niet vermelden. Once in My Life is een debuutalbum wat mij razendsnel wist te overtuigen.    

Theo Volk

Releasedatum: 2 oktober 2020 V2 Records

Website: https://www.facebook.com/elsabirgittabekman/


Sarah Walk: Another Me


Drie jaar geleden was ik danig onder de indruk van Walks debuutalbum Little Black Book. Hierop wisselde ze ingetogen liedjes af met krachtig gezongen songs. Haar liefdesliedjes liepen toen vooral over van woede, droefenis, angst en schuldgevoel. Op de sociale media kondigde ze de release van haar tweede album aan als : Another Me is out today - which brings an element of closure to the process that came along with writing & recording it. I wrote these songs when I was learning a lot about myself - as a queer person, a woman, masculine of center - and in a way it feels like a coming out record, in that I have found a way to take up space and have agency in my life in a way that I never felt I was allowed before. I am constantly learning, growing, and most importantly, trying... and to have the privilege to be able to capture these processes through something I love that may also resonate with others is incredibly humbling and something I take seriously. I really hope you like the album, I hope it speaks to you in some way.”. Daarnaast krijgt het mannelijk geslacht een veeg uit de pan: “taking a swipe at the patriarchy and cold hard look at the institutionalised entitlement of men.”. Dat laatste vergeef ik haar graag, want de zonder uitzondering bijzonder ingetogen gezongen liedjes kropen spoedig bij mij onder de huid. Woede en verontwaardiging spelen weer een belangrijke rol. Het album werd deze keer voorbeeldig geproduceerd door Leo Abrahams (Regina Spektor, Belle & Sebastian, Paul Simon, Pulp, David Byrne, Brian Eno). Het oeuvre van Abrahams zelf is trouwens ook de moeite waard, vooral het instrumentale The Grape and the Grain. Door de uitgekiende inkleuring van de liedjes, waarin steeds nieuwe dingen te ontdekken zijn, zal Another Me de luisteraar denk ik niet snel gaan vervelen.     

Theo Volk

Releasedatum: 28 augustus 2020 One Little Indian

Website: http://www.sarahwalkmusic.com/

      

Diana Jones: Song to a Refugee


Eindelijk, na zeven jaar weer een studioalbum van een van mijn favoriete artiesten. Door AllMusic wordt Diana Jones terecht in een adem genoemd met authentieke artiesten als Iris DeMent en Gillian Welch. Jones is een laatbloeier, wier carrière pas aan het eind van de vorige eeuw begon, met de twee onterecht onbekend gebleven albums Imagine Me en The One That Got Away. Op laatstgenoemde staat misschien wel haar mooiste liedje uit haar oeuvre, Easter in New Orleans. Helaas zijn beide albums niet meer leverbaar, alleen met een beetje geluk nog tweedehands te vinden. Zelf ontdekte ik Diana pas bij de release van het prachtige My Remembrance of You uit 2006. Direct was ik onder de indruk van haar literair hoogstaande liedjes. Wel moest ik heel erg wennen aan haar manier van zingen. Ze zingt met een bekakte stem. Maar dat onderscheidt haar wel van andere zangeressen. Ook de volgende drie albums waren van hetzelfde hoge niveau. Absolute favoriet blijft voor mij toch wel Better Times Will Come, wat ook een toepasselijke titel zou zijn geweest voor Song to a Refugee. Op het ambitieuze album wordt ze omringd door klasbakken als Richard Thompson en Steve Earle. Verder nog door Peggy Seeger,The Chapin Sisters, Jason Sypher op bas, Glenn Patscha op piano and Will Holshouser op accordeon.  Ook de bekende producer David Mansfield (oa Bob Dylan) bespeeld de nodige instrumenten. Ook nu weer zijn haar, vaak sociaal bewogen teksten van hoog niveau. Hopelijk nemen lezers die niet bekend zijn met haar manier van zingen even de moeite om daaraan te wennen.  Haar oeuvre behoort namelijk voor mij tot het allerbeste in het americana- en folkgenre.

Theo  Volk

Releasedatum: 25 september 2020 Proper Records

Website: https://www.dianajonesmusic.com/

 

Blue Crime - I’m Afraid We Became One



Het muzikale avontuur van het toenmalige trio Blue Crime begon in 2014 in een Amsterdamse bunker. De originele line-up bestond uit Alexandra Duvekot, Floor van Dijck en Lliú Mottes. De nadruk bij het creëren lag vooral op het experiment en de donkere kant van de menselijke psyche. Hun debuutep Tyr werd niet voor niets in 2015 aangekondigd als “Because all dreams start in the dark...”. Hierna volgden nog een ep en een 7 inch. Intussen heeft de nog steeds vanuit Amsterdam opererende band een internationaal karakter gekregen. Alleen Alexandra Duvekot is nog over van de originele bezetting, nieuw zijn Dennis Duijnhouwer, Jochem Baelus en Lucy Kruger. De afgelopen jaren toerde de band door heel Europa en trad men onder andere op op het gerenommeerde Meltdown Festival, op uitnodiging van The Cure frontman Robert Smith. I’m Afraid We Became One is hun debuutalbum, die in het persbericht wordt omschreven als moonpsyche noisefolk. De kracht van het viertal ligt vooral in het spelen met dynamiek. Regelmatig hebben de songs een onderhuidse spanning, die ik meteen associeerde met een groep als Joy Division. Maar bezitten ook geregeld prachtige harmonieën. Het experiment staat trouwens nog steeds hoog in het vaandel. De eerste single UFO komt zowel gejaagd als fraai uit de verf, een stortvloed van gitaren, felle drums en stuwende baspartijen. Het album verschijnt op Meduse MagiQ, een speciaal door Amsterdamse muzikanten opgericht label. De groep had de release graag willen promoten met een club door Nederland en België en een optreden in Parijs, maar die zullen voorlopig om de bekende reden de koelkast in moeten. Hopelijk kan dat alsnog een keer gebeuren.    

Theo Volk

Releasedatum: 3 april 2020 Eigen beheer

Website: https://www.bluecrime.net/

James Elkington - Ever-Roving Eye



Het goed ontvangen solodebuut Wintres Woma van James Elkington verscheen een kleine drie jaar geleden. Elkington is een muzikant met een grote staat van dienst. Zo werkte hij samen met grote namen als Richard Thompson en Jeff Tweedy, maar ook met de net als hij in Kentucky woonachtige zangeressen Rachel Grimes en Joan Shelley. Een paar jaar terug maakte hij nog samen met Nathan Salsbury het fraaie akoestische album Ambsace. Het is vooral zijn akoestische gitaarspel waar hij om geroemd wordt. Hij put zijn inspiratie vooral uit de rijke Britse folkmuziek. Referenties,  die in het persbericht  genoemd worden zijn Bert Jansch, Kevin Ayers, Michael Chapman, Mike Cooper, Ryley Walker, Jim O’Rourke, Scott Walker, Go-Betweens en Talk Talk. Waarvan vooral Ryley Walker hout snijdt, zoals opener Nowhere Time meteen duidelijk maakt. Naast door de folk wordt Elkington ook beïnvloed door avant-garde in zijn zelf geschreven songs. De begeleiding is spaarzaam en subtiel, met name de cello, viool en houtblazers. Bekende namen die meewerkten zijn drummer Spencer Tweedy en zangeres Tamara Lindeman, beter bekend als The Weather Station. Elkington beschikt trouwens over een warme stem. Net als zijn debuut zal Ever-Roving Eye zeker weer in de smaak gaan vallen bij liefhebbers van rustgevende akoestische gitaarmuziek.    
    
Theo Volk

Releasedatum: 3 april 2020 Paradise of Bachelors/De Konkurrent

Website: https://www.jameselkington.com/

Theo Lawrence - Sauce Piquante



Twee jaar terug verraste de jonge Franstalige Canadees Theo Lawrence op prettige wijze met zijn debuut Homemade Lemonade, gevuld met soul en rock getinte songs. Opvallend was de reeds doorleefd klinkende stem van deze jonge twintiger, die tegenwoordig in Bordeaux woont. Het zeer aanstekelijke en vrolijke uptemponummer Baby Let’s Go Down to Bordeaux verwijst trouwens naar zijn woonplaats. Zijn nieuwe album Sauce Piquante is nog gevarieerder dan de voorganger.  Het varieert van zestiger jaren soul, rock ‘n’ roll, country, Tex-mex, swamp music, cajun, gospel, blues, bluegrass. Lawrence is een uitstekend songschrijver, zijn songs zijn tijdloos. De helft van de songs schreef hij zelf, vijf ervan samen met gitarist Thibault Ripault en In the Back of My Mind is alleen door Ripault geschreven. De BeNeLux release werd reeds voorafgegaan in februari door de single The Worst in Me. Bij een aantal van zijn teksten kreeg Lawrence trouwens hulp van zijn vriendin Leila. Een aantal nummers hebben iets nostalgisch en troostrijks, iets wat iedereen in deze moeilijke tijden wel kan gebruiken. Het doorgaan van zijn optreden in Paradiso lijkt me helaas hoogst onwaarschijnlijk.

Theo Volk

Releasedatum BeNeLux: 3 april 2020 BMG

Website: https://theolawrencemusic.bandcamp.com/releases

Theo Lawrence live:

11-04 Paaspop
02-05 Rhythm & Blues Night Groningen
03-05 Paradiso

Moaning - Uneasy Laughter



Persbericht

Wat gebeurt er als een schurend rocktrio gitaren ruilt voor synths, de beats opkrikt en leunt in de alledaagse angsten om gewoon een functionerende mens te zijn in de 21e eeuw? Het antwoord is Uneasy Laughter, de sensationele tweede Sub Pop-release van het in Los Angeles gevestigde Moaning. Sean die zegt te kampen met extreme angsten überhaupt over de release van een tweede album. Geen enkel scenario dat door zijn hoofd heeft gespookt de afgelopen maanden komt in de buurt bij de werkelijkheid waar we op dit moment in verkeren. De release a.s. vrijdag vieren ze in zelfquarantaine, vervelend maar Sean, Pascal en Andrew beseffen zich dat er mensen zijn die het veel erger hebben. "My heart goes out to everyone dealing with this bizarre time. There are people who have it so much worse and I feel grateful for my health and supportive community. The scariest thing is not the virus, but the mass hysteria. Please be kind to each other. This is affecting us all and we need to be supportive." De puzzel mag onaf blijven voelen bij de release van Uneasy Laughter in deze bizarre tijden. Sean geeft toe dat Uneasy Laughter in een heel andere richting had kunnen gaan als hij niet nuchter was geworden en zichzelf had opgeleid over kernonderwerpen als gender en geestelijke gezondheid. “Ik heb veel gelezen in de tourbus - schrijvers als Bell Hooks, Mark Fisher en Alain de Botton hebben me allemaal echt geïnspireerd. Ik wil niet de persoon zijn die jonge mensen beïnvloedt om high te worden en tragische clichéartiesten te worden '', zegt hij. "Wat ik mensen liever vertel, is dat ze niet de enige zijn in wat ze denken en hoe ze zich voelen. 'Ego' specifiek en het album gaat in het algemeen over die thema's - je onzin loslaten zodat je andere mensen kunt helpen en aanwezig kunt zijn." Een boodschap die hopelijk tot de verbeelding van vele spreekt.

Theo Volk

Releasedatum: 19-2-2020 Sub Pop/De Konkurrent

Website: https://moaning.bandcamp.com/

Hailu Mergia - Yene Mircha



In Ethiopië was Hailu Mergia in de jaren zestig en zeventig een beroemd muzikant. Hij startte in de nachtclubs van Addis Abeba en nam enkele succesvolle albums op in de jaren zeventig en tachtig met onder meer de Walias Band. In 1981 vluchtte hij naar Amerika, waar hij in eerste instantie de kost verdiende als taxichauffeur, om vervolgens onder eigen naam verder te gaan. Op zijn vorige album Lala Belu moesten zijn fans maar liefs vijftien jaar wachten. De kritieken waren twee jaar geleden unaniem lovend, waaronder van The New York Times, BBC en Pitchfork. Laatstgenoemde rekende het album zelfs tot de fraaiste van het vorige decennium. Het nieuwe album Yene Mircha (vertaald “mijn keuze”) doet er wat mij betreft niet voor onder.  Vooral op toetsen laat hij regelmatig heerlijk relaxt funky spel horen, zoals in Yene Abeba. In Bayine Lay Yibedal waagt hij zich aan dub. Zijn trio bestaat verder uit drummer Kenneth Jospeh en bassist Alemseged Kebede. Zijn voornamelijk instrumentale muziek is bijzonder toegankelijk voor Westerse oren.  

Theo Volk

Releasedatum: 27 maart 2020 Awesome Tapes From Africa

Website: https://hailumergia.bandcamp.com/