PicaPica - Together & Apart



Josienne Clarke en Samantha Whates leerde elkaar een aantal jaren geleden kennen in de Londense akoestische folkscene. De dames hadden meteen een muzikale klik en zingen en schrijven sindsdien geregeld samen. Het kwartet PicaPica wordt verder gevormd door de Schotse singer-songwriter Adam Beattie en bassist/producer/geluidstechnicus Sonny Johns. Eind 2017 verscheen reeds de fraaie, sobere ep Spring & Shade, die helaas in Nederland niet veel aandacht vergaarde. De nadruk lag hier compleet op de hemelse zang van de dames. Op het volwaardige debuut Together & Apart krijgen de instrumenten meer de ruimte, net als het experiment. De liedjes zijn een mix van zestiger jaren westcoast subshine pop en indiefolk. Veelal werden de liedjes gezamenlijk gecomponeerd op teksten en arrangementen van Clarke. The Weather werd geschreven door Beattie en Village Kids door Whates. Onmiskenbaar is de ingetogen afsluiter Stones van de hand van Clarke. Uiteraard valt ook deze keer meteen overduidelijk de hemelse zang op. Bij betere beluistering hoor je echter ook het subtiele saxofoon- en klarinetspel van Clarke en het dito fluitspel van Whates. En daarnaast de spitsvondige bijdrages van de heren op toetsen, gitaren en bas. De drums worden bespeeld door Seb Rochford, vooral bekend van zijn samenwerking met de legendarische Patti Smith. De liedjes gaan vooral over gezondheid, hartenpijn, voorjaar, schaduw, liefde, verlies, loslaten en bezorgdheid.  Het gevarieerde, avontuurlijke en verslavende Together & Apart zal deze keer wel de nodige aandacht gaan krijgen in Nederland, daar ben ik redelijk zeker van. Sterker nog, het zal volgens mij gaan opduiken in menig jaarlijstje, in ieder geval in het mijne.

Theo Volk

Releasedatum: 7 juni 2019 Rough Trade / De Konkurrent

Website: https://picapicamusic.com/

Cerys - Racing Green



Racing Green van de Belgische zangeres Cerys Meredith had ik meer dan waarschijnlijk nooit ontdekt als Salmon Bookings promotor Jan Muylaert, iemand met een gelijkaardige muzieksmaak, mij haar niet getipt zou hebben. Cerys werd op jeugdige leeftijd ingewijd in de muziek door haar half Schotse/half Weshe vader. Door hem kwam ze in aanraking met folk, blues, rock en wereldmuziek, maar werd ze door hem ook verliefd op de akoestische gitaar. Het zingen werd haar echter bijgebracht door haar Antwerpse moeder. Urenlang zongen ze meerstemmig mee met de platen van The Everly Brothers en van Clive Gregson & Christine Collister, een in de jaren tachtig populair Engels folkrockduo. Het is een uitstekende leerschool gebleken, want het heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen, zoals uit beluistering van Racing Green blijkt. Het eerste wat opvalt is het prachtige, warme timbre van Cerys en het gemak waarmee ze zingt. Maar ook de inkleuring van de vijf liedjes is buitengewoon fraai. Bij opener en titelsong Racing Green wordt mijn aandacht ook meteen getrokken door het relaxte saxofoonspel van Len van Kuijk. Op enkele liedjes is ook het Hammondorgel van Jakob Grote te horen. Cerys wordt duidelijk omringd door vakkundige muzikanten. Haar vaste begeleiders zijn Hans de Schepper op contrabas en Jan Witters op drum en andere gitaren, productie, opname en mix. Vooral laatstgenoemde was belangrijk bij het ontstaan van de ep, ze noemt hem niet voor niets haar rechterhand én linker nier. Tot mijn verrassing zingt ze ook een liedje in het Nederlands, Altijd Spijt. Haar Vlaamse tongval vind ik hier een beetje lijken op Hannelore Bedert. Overigens schrijft ze zelden in het Nederlands, omdat ze moeilijker vindt om in die taal te schrijven, maar ook omdat die liedjes te snel te hard over of binnenkomen. Gevraagd naar waar haar liedjes over gaan, houdt ze zich enigszins op de vlakte: “Tja, het leven zeg maar. Conversaties met mensen die er niet meer zijn, mijmeringen, observaties.... Moeilijk om mijn vinger daar op te leggen. Laat het maar betekenen wat de mensen zelf er in horen.”. Vooral in de folky afsluiter Aiming Your Way klinken de genen van vaders kant door. Helaas bevat Racing Green slechts vijf pareltjes, ik kijk dan ook reikhalzend uit naar een opvolger van deze geweldige Kalmthoutse zangeres en liedjesschrijver.

Theo Volk

Releasedatum: 26 april 2019 Eigen beheer

Website: https://www.facebook.com/Cerysmusic/

Dawn Landes - My Tiny Twilight



Het afgelopen decennium kende het leven van de sympathieke zangeres Dawn Landes uit Nashville de nodige pieken en dalen.  Zo’n tien jaar geleden liep haar slechts anderhalf jaar durende huwelijk met singer-songwriter Josh Ritter op de klippen. Het enige positieve wat die echtscheiding opleverde waren twee echtscheidingsalbums. Vooral het ingetogen album Bluebird uit 2014 van Landes wist mij te overtuigen. Een album wat ze zelf vakkundig produceerde samen met Thomas Bartlett (The Gloaming). Zo’n twee jaar later verraste ze samen met Piers Faccini met de bijzonder fraaie ep Desert Songs, welke helaas tot op heden geen vervolg kreeg. Vorig jaar verscheen haar onvervalste countryalbum Meet Me at the River, dat niet de aandacht kreeg, dat het absoluut verdiende. Sinds enkele jaren verkeert haar leven in rustiger vaarwater, dankzij haar huwelijk met muzikant Creighton Irons. Bovendien werd ze moeder. Dat leverde haar de inspiratie op tot het maken van de alleraardigste kinder ep My Tiny Twilight. Het bevat een zestal liedjes, waaronder een paar slaapliedjes, maar ook het aanstekelijke uptemponummer I’m Your Mama. My Tiny Twilight is een prima tussendoortje en zeker ook geschikt voor volwassenen, al was het alleen maar vanwege de mooie stem van Dawn. Uiteraard speelt papa Creighton Irons ook mee op piano. 

Dawn met "Tiny Twilight"

Theo Volk

Releasedatum: 10 mei 2019 Yep Roc

Website: https://www.dawnlandes.com/


Maartje Teussink - Organic Cities



“De songs geven een indruk van een constante wereld van gevoelens tijdens het opdoen van al deze indrukken en ervaringen in een stadsbewegende wereld” omschrijft het begeleidende persbericht kernachtig Teussinks album Organic Cities.Maartje Teussink is een Nederlandse multi-instrumentalist, componist en zangeres. Zij studeerde af aan de Toneelschool & Kleinkunstacademie Amsterdam en voltooide daarnaast een aantal muzikale studies. Ze is intussen een grote naam op het gebied van muziek voor het theater, ze schreef voor een groot aantal gezelschappen, zowel nationaal als internationaal. Daaronder bevinden zich klinkende namen als Orkater, Ro Theater, de Bloeiende Maagden en Theater Bremen. Momenteel speelt het laatstgenoemde gezelschap het stuk “Der Schimmelreiter”, naar de bekende novelle van Theodor Storm. In mijn tijd op de middelbare school trouwens een veel voorkomend boekje op de gelezen boekenlijst. Maartje heeft wel iets met literatuur, in No Nearer zet ze een gedeelte van het beroemde gedicht “The Hollow Men” van T.S. Eliot op muziek, misschien wel het meest geciteerde gedicht uit de twintigste eeuw. De overige achttien, veelal persoonlijke composities schreef ze wel compleet zelf, zij het dat Drawn to See geïnspireerd werd door “The Wild Duck” van Henrik Ibsen. De nummers zijn tijdens reizen in het buitenland geschreven en (deels) opgenomen. De uitwerking en afwerking is deels onderweg en in haar thuisstudio en in Schiebroek gebeurd. Dat opnemen had nogal wat voeten in aarde, omdat ze zelf alles inspeelde. Ze maakt gebruik van maar liefst tweeëntwintig instrumenten. Haar liedjes hebben vaak een atmosferisch karakter (waarbij af en toe elektronica een voorname rol speelt). Ze dwingen de luisteraar tot echt luisteren. Haar vaak veel gelaagde liedjes hebben ook enige tijd nodig om doorgrond te worden. Maartje heeft een opvallende, ietwat hese stem. Heel diep weet Maartje me te raken in het reeds gememoreerde, live gezongen Drawn to See. 1 juni zal het releaseconcert plaatsvinden in de Pelgrimvaderskerk in Rotterdam. Wie bereid is stevig zijn tanden te zetten in Organic Cities zal mijns inziens een gevarieerde prachtplaat rijker zijn. Warm aanbevolen.  
  
Theo Volk

Releasedatum: 31 mei 2019 Butler Records

Website: http://maartjeteussink.nl/


Maartje Teussink live:

01-06 ROTTERDAM: Pelgrimvaderskerk

Ida Wenøe - The Things We Don’t Know Yet



Deze release was me totaal ontgaan, maar werd me gelukkig onder de aandacht gebracht door radiomaker Marco Geene. The Things We Don’t Know Yet is het tweede album van deze singer-songwriter uit Kopenhagen. Haar eerste album kon al op de nodige positieve recensies rekenen, waaronder van The Guardian. De nieuwe liedjes werden al uitgebreid getest tijdens liveoptredens in de Verenigde Staten, Duitsland, Oostenrijk, Italië en in haar thuisland. Het nieuwe album bevat Nordic noir met hier en daar wat americana invloeden en invloeden uit de Engelse folk. Op Folkradio UK is eventueel een wat uitgebreidere recensie te lezen. Mij wist het album snel te overtuigen, dankzij haar overtuigende en spannende voordracht.  

Theo Volk

Releasedatum: 12 april 2019 Integrity Records

Website: http://idawenoe.com/

Swimming Tapes - Morningside



Swimming Tapes is een vijfkoppige band, oorspronkelijk afkomstig uit Noord-Ierland, maar nu woonachtig in Londen. Sinds 2016 brachten ze drie singles en twee ep’s uit. Morningside is hun volwaardige debuut. De band maakt charmante en zomers aandoende indiepop, gebracht met maar liefst vier gitaren. De heren zingen meerstemmig, op een zo’n harmonieus mogelijke manier. De liedjes kabbelen op een prettige manier voort en schuren nergens. Morningside had een paar luisterbeurten nodig om me in te pakken. Liefhebbers van Kings of Convenience, Real Estate, Belle & Sebastian en Day Wave zullen waarschijnlijk wel raad weten met dit heerlijk zomerse plaatje.

Theo Volk

Releasedatum: 24 mei 2019 Hand in Hive

Website: https://www.swimmingtapes.com/


Michel Ebben - Inertia: Incidental Meetings & Other Short Stories



Het contrast met de hoes van de vorige cd, die ik besprak kon niet groter. De schreeuwerige, dynamische foto die gebruikt werd voor The Waterboys hoes en de prachtige, eenvoudige zwart-witfoto van Michel Ebben. De laatste foto werd gemaakt door de Belgische topfotograaf Stephan Vanfleteren. Ebben fotografeert zelf ook graag, voor het vandaag precies vijf jaar geleden verschenen album From Grace van zijn band Gravel Town gebruikte hij ook enkele door hem gemaakte foto’s voor het artwork. Het tot stand komen van Inertia nam ongeveer een decennium in beslag. Een weg die hij aflegde met zijn onafscheidelijke partner Demet, met wie hij album samen produceerde. Zijn muziekcarrière begon overigens niet bepaald ideaal, hij kreeg begin twintig een burn-out en last van straatvrees. Michel is een echte verhalenverteller, hij beschrijft net zo gemakkelijk een herinnering, een mooi schilderij of de sfeer in een boek. Wat zijn liedjes meteen geheel eigen maken is zijn opvallende, doorleefde stem, enigszins vergelijkbaar met die van Tom Waits. Ook muzikaal heeft hij af en toe iets van Waits weg, in Help Me, Momma klinkt hij als Waits ten tijde van Swordfishtrombones. Verder liet Michel zich inspireren door grote voorbeelden als Leonard Cohen en Bob Dylan. Op Inertia wordt Michel omringd door een keur aan uitstekende muzikanten, zoals celliste Daniela Shemer (Else Ensemble), drummer Arie Verhaar (Ralph de Jongh) en bassiste Judith Renkema (J.W. Roy, Sheewawah). Veelal zijn de liedjes folk getint, met af en toe wat blues en americana invloeden. Ebben weet de luisteraar met gemak meer dan een uur aan zich te binden. Het diepst weet hij mij te raken met het ingetogen Beautiful Dead Girl, met glansrollen voor Silvan van der Zwaag op pedal steel en Evert Aalten op wurlitzer. Michel mixte de plaat zelf, de master werd gemaakt door Kim Rosen (o.a. Bonnie Raitt, Joe Henry). Inertia zal ook in een luxe uitvoering verschijnen, deze uitgave wordt verrijkt met een aantal fraaie foto’s, die hij tijdens rondreizen in Amerika maakte. Het fraaie album is via zijn eigen website verkrijgbaar. Tijdens zijn korte releasetour zal het album onder andere voorgesteld worden in geboorteplaats Terheijden in het idyllische Witte Kerkje.

Theo Volk       


Releasedatum: 21 mei 2019 FYIFY!

Website: https://www.michelebben.com/

Albumreleasetour samen met Lars Bygdén (laatste twee ook met Yurith) :

21/5/2019 - Countdown Café/Q-Factory - Amsterdam (NL)
23/5/2019 - Puur Wit - Terheijden (NL)
24/5/2019 - Toogenblik - Brussel (BE)
25/5/2019 - Rietveld Theater - Delft (NL)
26/5/2019 - Waalse Kerk - Rotterdam (NL)

The Waterboys - Where the Action is: An Entertainment in Sound by The Waterboys



Tot mijn favoriete groepen uit de jaren tachtig behoorde The Waterboys, die in dat decennium een viertal fraaie albums uitbracht. Daarna bleef ik Mike Scott en zijn band volgen, maar helaas waren de opvolgers over het algemeen van een beduidend minder niveau, met als grote uitzondering An Appointment with Mr. Yeats uit 2011. Op YouTube was reeds het titelnummer vrijgegeven en dat nummer stemde mij hoopvol voor de rest van het album. Uit die video blijkt dat Scott  steeds meer op Mick Jagger begint te lijken, zowel qua uiterlijk als manier van zingen. De titel Where the Action is is een verwijzing naar mod/northern soul klassieker Let’s Go Baby van Robert Parker uit de jaren zestig. Soulinvloeden zijn regelmatig aanwezig dankzij de geweldige zang van de dames Summers en Kavanagh. Niet alleen muzikaal grijpt hij regelmatig terug in de tijd, London Mick is een mooie ode aan de voormalige Clash gitarist Mick Jones. En Ladbroke Grove Symphony verwijst naar de jaren zeventig en tachtig toen hij op Portobello Road in de Londense wijk Notting Hill woonde. Naast de soulvolle achtergrondvocalen vallen regelmatig de bijdrages van toetsenist Paul Brown en violist Steve Wickham op. Door hun fraaie spel vormt voor mij het meer dan negen minuten durende, door Scott voorgedragen afsluiter Piper at the Gates of Dawn het absolute hoogtepunt. De titel ervan is niet alleen de titel van het legendarische debuutalbum van Pink Floyd, maar ook de titel van het zevende hoofdstuk van de novelle “The Wind in the Willows” van Kenneth Grahame waaruit Scott hier voordraagt. Op dit gevarieerde, avontuurlijke album waagt Scott zich in Take Me There I Will Follow You zelfs aan rap. Ook zijn versie van de bekende Schotse traditional Green Grow the Rashes van Robert Burns uit 1783 is niet bepaald doorsnee. Overigens wordt het hier Then She Made the Lasses O genoemd. Het Engelse muziekblad MOJO noemde Where the Action Is al briljant, zover zou ik niet willen gaan, maar de benaming prachtplaat lijkt me zeker op zijn plaats. Dus laat je vooral niet misleiden door de afschuwelijke, schreeuwerige hoes. Er schijnt ook een versie met 11 bonustracks te worden uitgebracht met een speelduur van anderhalf uur. In augustus komen Scott en zijn band naar Amsterdam om te bewijzen dat ze nog steeds “alive and kicking” zijn.  


Releasedatum: 24 mei 2019 Cooking Vinyl / V2

Website: https://www.mikescottwaterboys.com/

The Waterboys live:

24-08 AMSTERDAM: Once in a Blue Moon Festival

Faye Webster - Atlanta Millionaires Club



De nog maar eenentwintigjarige talentvolle singer-songwriter Faye Webster is met Atlanta Millionaires Club al toe aan haar derde album. Op haar zestiende debuteerde ze met het in eigen beheer uitgebrachte americana album Run & Tell, met naast eigen nummers een cover van Springsteens Dancing in the Dark. Op dit album is ze nog duidelijk op zoek naar een eigen geluid. Dat eigen geluid begint op haar titelloze tweede album gestalte te krijgen en dat ze nu definitief gevonden lijkt te hebben. Webster komt uit een zeer muzikale familie, zo was bijvoorbeeld haar opa een Texaanse bluegrass gitarist, vandaar de countryinvloeden. Ze vertoefde ook geruime tijd in hiphopkringen en is geluidtechnisch Aaliyah haar belangrijkste invloed. Hierdoor klinkt regelmatig moderne R&B door in haar liedjes. De relaxte opener Room Temperature klinkt of je naar een moderne uitgave van De Kilima Hawaiians zit te luisteren, een gevoel wat zeker versterkt wordt als je online de bijbehorende video bekijkt. De steelgitaar speelt dus een belangrijke rol, maar ook de regelmatig subtiel aanwezige Wurlitzer. Spil in het geheel is echter de veelal lome stem van Webster. De liedjes zijn allen erg persoonlijk, die veelal over hartzeer en andere liefdesperikelen gaan. In eerste instantie was Webster bang om het beestje bij de naam te noemen, maar liet dat idee uiteindelijk varen. Prijsnummer Jonny gaat dus daadwerkelijk over een jongen die zo heet. Een liedje waarin ze zichzelf erg kwetsbaar opstelt : “Jonny, do you see what you’re doing? What you’re making me think about? This wasn’t supposed to be a love song, but I guess it is now.”. Het kent een sublieme opbouw, waarvoor zelfs strijkers uit de kast gehaald worden en de kers op de taart aan het slot de saxofoon is. De eerste helft van de songs neigt meer naar country en de andere naar moderne R&B. Helaas beschik in niet over de credits, maar haar geweldige begeleiders zijn een absolute meerwaarde. Hopelijk begeleiden ze Webster als ze op 31 mei optreedt op het Best Kept Secret Festival en het verslavende Atlanta Millionaires Club wordt voorgesteld.  

Releasedatum: 24 mei 2019 Secretly Canadian

Website: https://www.fayewebster.com/

Faye Webster live:

31-05 HILVARENBEEK: Best Kept Secret Festival


Jimmie Vaughan - Baby, Please Come Home



Halverwege de jaren zeventig kreeg Jimmie Vaughan bekendheid  met de door hem opgerichte groep the Fabulous Thunderbirds. Deze groep bekwaamde zich vooral in de gruizige roadhouse blues en R&B. Een decennium later begon Vaughan ook soloplaten uit te brengen. Net als de nu furore makende Hamish Anderson is hij beïnvloed door de drie Kings, Freddie, B.B. en Albert. Zijn jongere, tragisch verongelukte broer Stevie Ray Vaughan bereikte een veel grotere bekendheid, maar diens  muziek kon mij maar matig bekoren. Het gitaarspel van de tegen de zeventig lopende Vaughan is in de loop der jaren steeds subtieler en relaxter geworden. Acht jaar moesten de fans wachten op het nieuwe studioalbum, Baby, Please Come Home. Bij beluistering valt meteen de enorme bevlogenheid en spelvreugde op. Het album bevat een uitgekiende collectie van standaardwerk uit de R&B. Vanaf de opener en titelnummer wordt de luisteraar volledig ingepakt. Vaughan en zijn uitstekende begeleiders vertolken composities van minder bekende en bekende artiesten als T-Bone Walker (I’m Still in Love with You) en Jimmy Reed ( Baby’s What’s Wrong). Bekendste naam is Fats Domino, die samen met Dave Bartholomew So Glad schreef. De nu bijna honderdjarige Bartholomew is geen bekende voor het grote publiek, maar speelde een belangrijke rol in de geschiedenis van de R&B. Voor de degenen, die geen genoeg van deze muziek kunnen krijgen, van hem is in de jaren negentig een schitterende compilatie verschenen, The Spirit of New Orleans, The Genius of Dave Bartholomew. Maar voorlopig zal dit ijzersterke Baby, Please Come Home voor het nodige luisterplezier gaan zorgen, daar ben ik zeker van. 

Theo Volk

Releasedatum: 17 mei 2019 The Last Music Company

Website: https://www.jimmievaughan.com/