Andres Roots - Mississippi to Loch Lomond



Pakweg veertig jaar geleden was het voor westerlingen praktisch onmogelijk muziek uit het communistische Oostblok te ontdekken. Hetzelfde gold natuurlijk ook andersom vanwege de daar heersende regimes. Gelukkig kon Andres Roots als jochie vanuit Estland Finse radiostations ontvangen en ontdekte zo veel westerse muziek, waaronder zijn grote liefde, de blues. Na de val van de Muur en door de komst van internet verdween het gordijn voorgoed en kan een artiest als Andres over de hele wereld optreden. De muziek van Andres ontdekte ik zo’n vier jaar geleden bij de release van zijn fraaie, inventieve album Winter. Sindsdien recenseerde ik ook zijn albums Breakfast in September, Mono en het debuutalbum van zijn instrumentale kwartet Sawmill Roots Orchestra. Andres is een artiest die ik een warm hart toedraag, omdat hij geheel onafhankelijk en eigenzinnig zijn eigen weg gaat. In zijn blues composities vermengd hij regelmatig op inventieve wijze invloeden uit andere genres. Zijn nieuwste album Mississippi to Loch Lomond is een livealbum wat vorig jaar opgenomen is. Drie tracks werden opgenomen in Estland. In maart maakte hij met zijn oude vriend Dave Arcari een korte toer door Schotland, daarvan belandden zes opnames gemaakt in Milton of Buchanan op het album. De overige zes tracks werden opgenomen in Clarksdale, de bakermat van de blues, waarbij hij trouwens gebruik maakte van een geleende gitaar. Alleen Station Blues Medley betreft een traditional, de overige zijn eigen composities. Gelukkig worden de opnames niet overschaduwd door geroezemoes van het publiek, het enige wat je hoort is af en toe een beschaafd applaus. Iets waar het doorsnee publiek in Nederland nog een hoop van kan leren. Het ouwehoeren tijdens concerten in Nederland wordt niet voor niets “the Dutch disease” genoemd.   
       
Theo Volk

Releasedatum: 6 maart 2020  Eigen beheer

Website: http://www.andresroots.com/

Ben Reel - The Nashville Calling



In Nederland heeft Ben Reel de afgelopen twee decennia een behoorlijke bekendheid opgebouwd, vooral dankzij de vele liveoptredens, die hij hier gaf. Net als Gregory Page kent hij intussen de wegen in Nederland beter dan menig Nederlander. Niet vreemd dat hij op de dag van de release van zijn inmiddels negende album The Nashville Calling ter promotie in Nederland is. Zoals altijd stellen zijn albums nooit teleur. Ter afwisseling was de prachtige voorganger Land of Escape iets meer ingetogen en iets minder rootsy dan we van Ben gewend waren. Voor het opnemen van zijn nieuwste album toog Ben naar de Skinny Elephant Recording Studio in Nashville. Voor de productie kon hij beroep doen op Will Kimbrough, een van beste muzikanten die Amerika rijk is, hetgeen ook geldt voor coproducer Tommy Womack. Bovendien kon hij beschikken over bassist Garry Tallent, bekend van de legendarische E Street Band. Het album werd in slechts drie dagen tijd live in de studio opgenomen. De uptempo opener All In Good Time maakt meteen al duidelijk dat Ben weer een meer Americana en rootsy album gemaakt heeft, waarop bijna op alle liedjes de achtergrondvocalen van vrouwlief Julieanne te horen zijn. En zoals we van Ben gewend zijn is zijn zang altijd vol passie. The Nashville Calling is andermaal een prachtige aanvulling van zijn uitdijende oeuvre, fans weten waarschijnlijk genoeg.    


Theo Volk

Releasedatum: 6 maart 2020 Eigen beheer

Website: https://benreel.com/

Ben Reel live:

06-03 AALTEN: Huiskamerconcert (met Mick McCarney)
07-03 EIBERGEN: Irish Pub Home (met Mick McCarney)
08-03 AALTEN: Huiskamerconcert (met Mick McCarney)
02-04 AMSTERDAM:  Mulligans Irish Bar (met Ronald De Jong)
03-04 KRABBENDAM: Krabbendammer Erfgoed (met The Haarlem Boys)
04-04 ZEVENAAR: Muziekcafé De Lantaern (met The Haarlem Boys)
05-04 BEVERWIJK: Café Camille (met Ronald De Jong)
10-04 DELFT: Tierney’s Irish Pub & Restaurant (met Ronald De Jong)
11-04 DE RIJP: De Groene Zwaan (met The Haarlem Boys)
12-04 HAARLEM: Taverne De Waag (met The Haarlem Boys)
13-04 AMSTERDAM: Café ’t Monumentje (solo)
14-04 NIJMEGEN: Café Restaurant Trianon (solo)
15-04 AMSTERDAM: Café Checkpoint Charlie (solo)
17-04 ALKMAAR: Gunnery’s Irish Pub (duo)
18-04 SPIJKERBOOR: Café ’t Keerpunt (met The Haarlem Boys)
19-04 ZWOLLE: House - Garden Concert (met The Haarlem Boys)

Michelle David & The Gospel Sessions - The Gospel Sessions Vol. 4 : Victory!



De afgelopen jaren zat het Michelle David op persoonlijk vlak bepaald niet mee. Voorganger The Gospel Sessions Vol. 3 stond volop in het teken van het verlies van dierbaren, waaronder haar eigen moeder. Op muzikaal gebied ging het juist wel voor de wind, want ze werd onder andere genomineerd voor een Edison. Echter vlak voor een toer werd de diagnose borstkanker geconstateerd. Uiteraard sloeg die boodschap bij haar en haar naaste omgeving in als een bom. Toch besloot ze te gaan toeren, zonder haar begeleiders op de hoogte te brengen. Ze wilde niet dat het sfeer zou gaan bepalen tijdens die tournee. Het toont aan dat Michelle een sterke vrouw is. Slechts enkele weken na de geslaagde operatie mocht ze een geweldig optreden verzorgen voor Koning Willem-Alexander en Koningin Maximá op Bevrijdingsdag 2019. Intussen is ze weer genezen verklaard. Het kon niet anders dan dat The Gospel Sessions Vol. 4 over haar persoonlijke leed zou gaan en hoe ze dat overwonnen heeft. Het album heeft de positieve ondertitel Victory! meegekregen.  Opener Good Good Good maakt meteen duidelijk dat het een album vol bruisende energie en positieve levenslust is geworden. Was het eerste album nog vrij basaal, werd het geluid op de volgende albums steeds gevarieerder en avontuurlijker.  Voor het eerst verkent Michelle samen met Onno Smit en Paul Willemsen de muziek uit het Caribisch gebied, met als resultaat het heerlijke reggaenummer Oh My My en het onweerstaanbare Latin nummer Victory!. Ook reist men  geregeld af naar Afrika en hoor je in Myshel en You Are invloeden uit de Afrobeat terug. De Afrikaanse instrumental R'Fissa werd geschreven na hun reis naar Marokko. Ook tapt men veelvuldig uit het soulvaatje; northern soul, boogaloo, Afro soul en Chicago en Memphis soul. Met vooral duidelijke invloeden van de muziek van Curtis Mayfield. Als godvruchtig mens komt het geloof af en toe in haar teksten voor, zonder dat het drammerig wordt. Zo citeert ze in Yes I Am uit  de bijbel, Genesis 4:9 : “Am I my brother’s keeper?” Welke vraag ze volmondig met “Yes I Am” beantwoordt. “Toen ik ziek was namen er ineens allerlei mensen contact met me op, waar ik jaren niet van gehoord had. Wildvreemden ook. Het mooist was een mail van de manager van de Amerikaanse R&B-zanger Kem, die ik maar één keer ontmoet had. Zij stak me echt een welgemeend hart onder de riem. Dán zie je ineens wie je vrienden zijn. Ik vind het mooi als mensen om elkaar geven en voor elkaar willen zorgen in plaats van weg te kijken. En zie er het Bijbelse verhaal van Kaïn en Abel in terug.”, aldus Michelle. Het trio heeft intussen een passende naam voor hun muziek gevonden, Rhythm and Gospel. Het geluid op het nieuwe album is nog voller geworden dankzij  meer strijkers, percussie, blazers en zelfs analoge synthesizers. Toch waakt men er voor dat het geluid authentiek en vooral organisch blijft. The Gospel Sessions Vol. 4 laat een groep horen die nog steeds verder evolueren, maar daarnaast een gevarieerd, energiek en vooral ijzersterk album afgeleverd hebben. Need I say more? 

Theo Volk

Releasedatum: 6 maart 2020 Excelsior

Website: http://michelledavidandthegospelsessions.com/

Michelle David & The Gospel Sessions live:

06-03 DEN HAAG: Paard van Troje
07-03 LEEUWARDEN: Neushoorn
19-03 GRONINGEN: Oosterpoort
20-03 UTRECHT: Tivoli
03-04 HAARLEM: Patronaat
04-04 HEERLEN: Nieuwe Nor
19-04 MIDDELBURG: Oostkerk
12-09 ENSCHEDE: Tuckerville Festival

Matthews Southern Comfort - The New Mine



Met een muziekcarrière die al langer dan een halve eeuw duurt behoeft Iain Matthews natuurlijk geen verdere introductie. In 2000 vestigde hij zich in Horst, Limburg en is daar sindsdien gelukkig met zijn Nederlandse vrouw en kroost. De titel The New Mine is niet alleen een verwijzing naar het nummer Working in the New Mine, maar ook naar de Limburgse kolenmijnen. Bovendien heeft hij met het hernieuwd leven inblazen van Matthews Southern Comfort een nieuwe muzikale mijn gevonden met zijn drie door de wol geverfde Nederlandse begeleiders. Eric Devries, Bart de Win en coproducer BJ Baartmans hebben ook alle drie hun sporen ruimschoots verdiend in de muziek business. In 2018 leverde dit gezelschap met Like a Radio hun eerste, goed ontvangen, proeve van bekwaamheid af. De solocarrière van Iain kwam na zijn vertrek uit Fairport Convention in een stroomversnelling dankzij de wereldhit die hij had met Joni Mitchell’s Woodstock. De prachtige opener Ethiopia is eveneens van de hand van Mitchell en kan gezien geworden als een eerbetoon en dankjewel aan deze levende legende. Kers op de taart in hun uitvoering is het wonderschone spel, dat Bart uit zijn Wurlitzer tovert. De samenzang op het nieuwe album is om door een ringetje te halen. Normaal verzorgt Iain de lead zang maar in The Hands of Time krijgen ook de andere heren de gelegenheid om voor het voetlicht te treden. Bijzonder opgewekt klinkt het goed in het gehoor liggende Feed It, wat voorzien is met fraaie lead en achtergrondzang. Tot mijn favorieten behoort het fraaie Patty’s Poetry. Het wordt gezongen door Iain maar blijkt geschreven door BJ, na een onvergetelijk optreden. BJ hierover : “Het nummer gaat over Patty Griffin. Naar aanleiding van een betoverend optreden door enorme hoosbuien heen in Nashville waar ik bij was, doorweekt maar verkocht. Maar het was vooral dat moment en tegen alle omstandigheden in. Ik sprak (jaren) later bassist JD Foster in mijn studio bij een sessie en die bleek die avond zijn debuut bij haar gemaakt te hebben!  Ook hij wist het nog precies: de knetterende spanning (wellicht was het echt link) en zo'n fraaie ontlading op het podium.”. Zo’n impact kan muziek en natuurelementen dus hebben. De uitstekende titelsong blijkt een cover te zijn van de voor mij onbekende singer-songwriter Ed Snodderly. Met uitstekend gitaarspel trouwens. Tot de hoogtepunten reken ik zeker het door Iain geschreven Starvation Box. Volgens Iain is het “fiction based on fact. The old black blues men in the south used to call their guitar their starvation box because they couldn’t make a living playing music. At least, black mans music, which was the blues.”.  Ingetogen en begeleid met warm accordeonspel van Bart is het door Iain en Eric geschreven C’Mon Amigo. Iedereen leverde trouwens composities aan. Het voert te ver om alle composities van dit uitstekende album hier te bespreken. De opnames vonden plaats in Wild Verband (vernoemd naar een metselaarsterm) van BJ. Hier werden trouwens de laatste jaren de nodige fraaie albums opgenomen. Het vorige album was mooi, maar The New Mine bevalt me nog beter.  

Theo Volk

Releasedatum: 27 maart 2020 MIG

Website: http://iainmatthews.nl/

Barbara Bergin - Blood Red Moon



In het dagelijks leven heeft Barbara Bergin een drukke en verantwoordelijke baan als orthopedisch chirurg. Ze richtte mede Texas Orthopedics, Sports & Rehabilitation Associates in Austin, Texas op. Ook stichtte ze een gezin en voedde twee kinderen op, die inmiddels allang het huis uit zijn. Ik schat Barbara ergens rond zestig, want in 1968 kocht ze van haar met babysitten zuurverdiende centen haar eerste Gibson B-25 Student Guitar. De muziek begon later een wat prominentere plaats in haar leven te krijgen toen ze van een van haar eerste dokterssalarissen een Martin D-38 kocht. Ze leerde meer akkoorden en finger picking. Naast muziek bleek verhalen schrijven een passie en uitlaatklep voor haar drukke bestaan. In 2007 verscheen haar eerste novelle “Endings”, waarmee ze meteen enkele prijzen in de wacht sleepte. En binnenkort verschijnt dus dan eindelijk haar debuutalbum Blood Red Moon. Songschrijven ging en gaat haar gemakkelijk af, in tegenstelling tot optreden. Ze had een tijd lang grote podiumvrees. Dat probleem werd opgelost op de muziekschool Girl Guitar, waar alleen vrouwen les krijgen van andere vrouwen. Na deze zes weken durende cursus, werd Barbara in het diepe gegooid, waarbij ze live haar eigen songs moest vertolken. Barbara blijkt een geweldige verhalenverteller, die zingt zonder tierelantijntjes. Na het horen van de indringende opener en titelsong was ik al overtuigd van haar songschrijverkwaliteiten. Het indringende effect wordt hier trouwens versterkt door het mondharmonicaspel van Jane Gillman. Gillman is niet alleen een van de leermeesters van Barbara, maar tevens de producer van haar debuut, wat trouwens al in 2018 is opgenomen. Het repertoire is redelijk gevarieerd.  Zo is bijvoorbeeld My Life’s Good een uptemponummer met lekker gitaarspel van Rich Brotherton. En lijkt She Danced with the Young Prince of Wales, met fraai vioolspel van Beth Chrisman, een oude Engelse folk traditional. Het vrolijke Possum’s in the Corn is een buegrass nummer, wat lang geleden geboren lijkt te zijn in de Appalachen. Erg fraai is Warm Place, voor mij een van de hoogtepunten. De enige compositie, die niet van haar hand is, is de traditional Cluck Ol’ Hen, wat absoluut niet uit de toon valt tussen de overige composities . Wie meer over de fraaie teksten wil weten kan uitgebreide informatie vinden op haar keurig verzorgde website. Ook het artwork van de cd is fraai. Blood Red Moon is een uitstekend debuut van een geboren verhalenverteller.   


Theo Volk

Releasedatum: 29 maart 2020 Little White Hen Records

Website: https://barbaraberginmusic.com/


Julie Abbé - Numberless Dreams



Af en toe pik ik als folkliefhebber graag een graantje mee van de muziekrecensies op Folkradio UK, zoals deze een paar dagen geleden. Numberless Dreams is het folkdebuut van Julie Abbé. Julie groeide op met de traditie van balfolk in Poitou-Charentes, een klein plaatsje in Frankrijk. Zo’n twee decennia geleden verhuisde ze naar Bristol en werd daar actief in de Latin en jazz scene. Maar het bloed kroop waar het niet gaan kan en belandde ze in het Engelse folkcircuit. Op Numberless Dreams wordt ze ondersteund door fantastische muzikanten als celliste Dominie Hooper en producer Sid Goldsmith, die tevens te horen is op concertina, staande bas en gitaar. De afgelopen decennia verdiepte Julie zich volop in zowel Engelse, Schotse als (Noord-)Ierse traditionals. Een viertal composities betreft op muziek gezette gedichten van Yeats, waarvan een drietal afkomstig zijn uit de gedichtenbundel “The Wind Among The Reeds”. Alle arrangementen zijn sober en subtiel. Soms heeft Julie totaal geen instrumentale begeleiding nodig. Zoals in de bekende traditional Flower Of Magherally oorspronkelijk afkomstig uit County Down, met alleen de prachtige tweede stem van Amy Cox. Zeker zo bekend is de Schotse traditional Fear a' Bhàta, van oorsprong gezongen in het Gaelic. Ooit voortreffelijk vertolkt door Capercaillie, Julie kent het echter  in de versie van Sandy Denny’s The Boatman. Het refrein wordt hier tweetalig gezongen. Voor meer informatie verwijs ik geïnteresseerden graag naar de uitvoerigere recensie op Folkradio UK, die mijns inziens terecht Numberless Dreams tot album van de maand koos. Terecht, omdat het een voorbeeldige verzameling van unieke interpretaties van oude traditionals is. 

Theo Volk

Releasedatum: 29 januari 2020 Eigen beheer

Website: https://julieabbe.com/

Darlyn - Was It a Dream



Radio luister ik nooit en kijk slechts sporadisch naar DWDD, vandaar dat het zeskoppige rootspop gezelschap Darlyn volkomen onbekend voor me was. Hun singles Show You the Right Way en I Think We're Alone Now werden blijkbaar veel gedraaid op de radio. Laatstgenoemd lied werd zelfs gekozen tot de laatste NPO Radio 2 Topsong van 2019. De reden om hun debuutalbum Was It a Dream te gaan luisteren was echter, dat de groep de eigenzinnige Blake Mills tot hun invloeden rekent. In de korte tijd dat de groep bestaat heeft de groep veel live opgetreden (waaronder op Noorderslag), wat duidelijk zijn vruchten heeft afgeworpen in de studio. De groep beschikt over twee geweldige, geschoolde zangeressen, waarvan Diwa Meijman de leadzang voor haar rekening neemt. Meijman heeft een expressieve stem, die me meteen wist te raken. Hun rootsy sound heeft soms wat raakvlakken met Alabama Shakes, waarbij tevens dynamiek een belangrijke rol speelt. Het repertoire is gevarieerd en bij tijd en wijle wordt er stevig uitgepakt. Op een eigenzinnige manier laat de groep een eigentijdse interpretatie van invloeden uit de americana-, folk- en popmuziek uit de jaren zestig en zeventig horen. De liedjes gaan over het leven in zijn algemeenheid, passie en uiteraard over de liefde. De liedjes, die op mij het meeste indruk maken staan op de tweede gedeelte van het album. Daartoe behoren het titelnummer en het eerdergenoemde, ingetogen I Think We're Alone Now. Het meeste kippenvel bezorgde me het vrij sobere, maar indringende Wasteland. Het album mocht opgenomen worden in de legendarische Wisseloord Studio’s, waar grote namen als The Rolling Stones en The Police hen voorgingen. Was It a Dream is een overtuigend, eigenzinnig en geregeld meeslepend debuut.  
     
Theo Volk

Releasedatum: 28 februari 2020 V2 Records

Website: http://darlynmusic.com/

Darlyn live:

29.02 | Café de Cactus, Hengelo
06.03 | Mezz, Breda
13.03 | TivoliVredenbrug, Utrecht
14.03 | Café Wilhelmina, Eindhoven
22.03 | Rotown, Rotterdam
26.03 | Luxor Live, Arhnem
27.03 | Simplon, Groningen
28.03 | Hedon, Zwolle
02.04 | Podium Victorie, Alkmaar
26.04 | Corneel, Lelystad
31.05 | Rib & Blues Festival 2020, Raalte

Heiðrik - Illusions



Eerlijk is eerlijk, zonder tipgever Eric, erg actief op het muziekforum MusicMeter, had ik waarschijnlijk nooit de muziek ontdekt van Heiðrik á Heygum, oorspronkelijk afkomstig van Tórshavn, Faeröer. De Faeröer is een piepkleine eilandengroep, gelegen in de noordelijke Atlantische Oceaan in de driehoek Schotland-Noorwegen-IJsland. Bij mij alleen bekend vanwege het voetbal, waarbij opponenten van hun nationale team het immer lastig hebben met de altijd aanwezige harde wind. Tegenwoordig is Heiðrik woonachtig in Reykjavik en maakt daar vooral furore als maker van korte films, muziekvideo’s en werkte hij aan enige tv-series mee. Een van de eerste documentaires die hij ooit maakte ging over zijn kranige oma van 85, die toen nog elke dag in de oceaan zwom. Ook viel hij regelmatig in de prijzen, zoals met “Skuld”. Daarnaast is hij actief als boekillustrator en maakt hij aquarellen, waarbij vooral het opgroeien in een conservatieve omgeving centraal staat. Ook als muzikant blijkt hij bijzonder getalenteerd, sterker nog, hij blijkt een geboren zanger. Hij zingt met een opvallend gemak, waarbij hij af en toe moeiteloos overschakelt naar zijn kopstem. Illusions is zijn derde album. Zijn muziek is in tegenstelling tot de meeste van zijn teksten opvallend luchtig en romantisch. Het album had ook zo’n zestig jaar geleden gemaakt kunnen zijn. Heerlijk loom, Braziliaans aandoend is opener Bitter. De meeste van de liedjes zijn rijkelijk georkestreerd, waarbij het heerlijk wegdromen is. Potentiële luisteraars zijn gewaarschuwd, Illusions is een bijzonder verslavend plaatje.  Via Eric ontdekte ik overigens ook al eens de fijnbesnaarde muziek van Stuart Warwick. Ook een absolute aanrader. Op het muziekforum MusicMeter heb ik trouwens in het verleden al de nodige obscure, maar bijzonder fraaie muziek mogen ontdekken. Zelf probeer ik daar al ruim een decennium mijn steentje aan bij te dragen.

Theo Volk

Releasedatum: 21 februari 2020 Eigen beheer

Website: https://www.facebook.com/heidrik/

White Owl Red - Afterglow



Josef McManus is een onafhankelijke singer-songwriter woonachtig in de North Bay Area van San Francisco (Marin County), California. Sinds 2013 brengt hij albums uit onder de artiestennaam White Owl Red. Zijn eerste song schreef hij echter al in 1992 tijdens zijn studie beeldhouwkunst aan the Art Institute of Chicago. 

Grote inspiratiebron vormden de songs van Kurt Cobain en de rauwe energie van het grungetijdperk. Na zijn studie bracht hij geregeld een bezoekje aan Tony Fitzpatrick’s art studio Big Cat Press. Een keer vroeg Tony hem diens  vriend Steve Earle een lift naar the Old Town School of Folk Music te geven, waar Earle toen leraar was. Tijdens die autorit vertelde Earle hem vol enthousiasme over het les geven daar. 

Net als voormalig kunststudent Al Gold besloot Josef les te nemen aan the Old Town School of Folk Music. Josef roemt ruimschoots de kwaliteiten van het muziekinstituut : “It was an amazing place to learn the craft of music. There’s this great lineage of songwriting that came out of that building.”. 

De afgelopen jaren deed hij volop zijn voordeel met zijn daar opgedane muziekkennis en evolueerde zijn repertoire steeds meer richting indie folk, alt.country en Americana. Een aantal van zijn liedjes op zijn vierde album Afterglow hadden de nodige tijd om te rijpen, of zoals Josef het mooi omschrijft : “Sometimes songs take years for me to finish, to find the right word or phrase, the right arrangement.  A lot of these songs on Afterglow are like old friends of mine that finally learned to fly right.”. 

Nooit zit hij om interessante en persoonlijke verhalen verlegen. Daarbij laat hij genoeg ruimte voor een eigen interpretatie voor de luisteraar : “I like to leave my songs open enough that the listener can come into them and find their own meaning.  Good art, in my opinion, is like that.”. Toch was Josef me zo vriendelijk me wat meer achtergrondinformatie over de songs te geven. 

Voor opener en titelsong Afterglow en The Way I Feel Now vond hij zijn inspiratie in Chili. Eerstgenoemde gaan over de gevolgen van kindermisbruik, slachtoffers ervan zijn in bijna alle gevallen voor hun hele leven erdoor getekend. Hij liet zich bij het componeren inspireren door het lied Ojalá van Silvio Rodríguez, een Cubaanse zanger die de systematische mensenrechtenschendingen van het toenmalige Pinochet regime aan de kaak stelde. 

The Way I Feel Now schreef hij vrij recent op de ranch van zijn oom, omdat hij zijn vriendin erg miste en ernaar uitzag om haar terug te zien. Zijn vriendin is trouwens op Hold On, een postmodern liefdeslied,  te horen als achtergrondzangeres . 

Hell and the Blues gaat over het weer op de rails krijgen van je leven na een verbroken liefdesrelatie door te gaan reizen. Toen hij begin twintig was deed hij dat te voet en later per auto, vooral door toedoen van het bekende boek “On the Road” van Jack Kerouac. 

Uiteraard heeft I Walk the Line (For You) betrekking op Johnny Cash. Josef werd geraakt door hoe Cash klonk op zijn laatste album, nadat hij zijn vrouw June Carter had overleefd. De twee hadden een tumultueus huwelijk. Het zette hem tot nadenken over zijn eigen beproevingen in relaties. Johnny Cash overleed kort nadat hij de song afgemaakt had. 

Onlangs vernam Josef dat zijn betovergrootvader Iers was en als knecht per boot meegenomen was naar Chili. Het leidde tot de song Out on the Waters. Het werd trouwens geschreven in Mexico. 

Begin twintig trouwde Josef, ook zijn toenmalige vrouw was artiest en dichter. Samen met haar woonde hij in een klein oud huis in Chicago. Helaas liep de relatie op de klippen en scheidden ze in 2002 en maakte Josef een nieuwe start in Californië. Onlangs bekropen hem  weer herinneringen en emoties uit die periode, met als resultaat Through is Through

Nadat hij zijn studie had afgerond werkte Josef een tijdlang in een machinewerkplaats. Daar werkte een zeventiger, die hem geregeld bijzondere verhalen over Chicago vertelde. Een verhaal ging over de twee hillbilly’s Arkie en Cotton die vermoord werden in een honky-tonkgelegenheid genaamd Tip Top Bobs

Afterglow is een uitstekend, gevarieerd album vol persoonlijke en interessante verhalen, met de mogelijkheid tot eigen interpretaties. 
  
Theo Volk

Releasedatum: 26 februari 2020 Eigen beheer

Website: https://whiteowlred.com/

Beth Wimmer - Chemical Reaction



Haar vorige album Bookmark wist dankzij promotie de achttiende positie van de Euro Americana Chart te halen. Als onafhankelijk artiest probeert Beth haar nieuwe, vijfde album Chemical Reaction nu zelf te promoten, wat volgens mij een goede kans van slagen heeft. Haar nieuwe album voelt namelijk aan als een warm bad, ondanks dat naast thema’s als liefde, een vos en chemie, de dood een thema vormt. “Never changing a winning team” is een leus dat bij Beth hoog in het vaandel staat. Net als op voorganger Bookmark, werkt ze samen met  David Raven op drums (Shelby Lynne, Keith Richards, Norah Jones),Taras Prodaniuk op bas (Merle Haggard, Lucinda Williams)en Billy Watts (Eric Burdon & the Animals, John Mayall, Jackson Browne) op gitaar. Deze drie doorgewinterde muzikanten vormden zo’n dertig jaar geleden het swamp-rock power-trio Mojo Monkeys. De samenwerking met Billy Watts is het langst, hij werkte al mee aan de eerst twee albums, die Beth ooit opnam in Los Angeles. Doordat de twee al zo lang samenwerken weten Billy en zij precies wat de (warme) productie nodig heeft. Chemical Reaction is een uitgebalanceerde mix van ingetogen en uptemposongs geworden. Vooral in de ingetogen songs komt de prachtige, warme stem van Beth het best tot zijn recht. Het gitaarwerk van Billy is regelmatig om je vingers bij af te likken, of het nu gaat om korte, puntige solo’s of om uiterst subtiele begeleiding. Het repertoire is ijzersterk, favoriet wordt waarschijnlijk het skanummer Beating Better, waarin al haar begeleiders mogen excelleren. Zoals ik al aangaf voelt Chemical Reaction aan als een warm bad, maar dan wel een waarvan het badwater lang op een aangename temperatuur zal blijven.

Theo Volk

Releasedatum: 20 februari 2020 Bookmark Music

Website: https://bethwimmer.com/

D R I F T W O O D - Only Fighters Left Behind




Knock, knock, knock!

SOMETHING'S COMING UP!

All good things come in t(h)rees.


Zo maakte het trio D R I F T W O O D kort en bondig de release van hun debuutalbum Only Fighters Left Behind eind vorig jaar op de sociale media bekend. Het initiatief tot de vorming van het trio kwam van Sam De Bock, die in het dagelijks leven een succesvol architect is. Naast zijn fascinatie voor materiaal en ruimte voelde hij altijd al de drang om in het dagelijkse leven ook andere domeinen van intensiteit en creativiteit te verkennen. Heel lang vond hij zijn toevlucht in sporten en extreme outdoor activiteiten, maar de laatste jaren nam een hevig verlangen om muziek te maken het over. In 2016 gaf hij eindelijk gehoor, na een gesprek met een goede vriend, aan die interne roep en zat hij van ’s avonds laat tot diep in de nacht in een oude loods, omringd door akoestische schermen, muziek te maken. Enkele jaren verstreken en bleef hij telkens naar die oude loods terugkeren om zijn expressie in de muziek te onderzoeken. Gaandeweg kwamen er twee belangrijke mensen bij, Sam Janssens  van And Then Came Fall en Patricia Vanneste (v/h Balthazar en Hydrogen Sea). In trio werkten ze alle songs tot in detail uit. Hun eigengereide composities hebben raakvlakken met Massive Attack, Tricky, Lamb en zelfs Tom Waits. De eerste associatie die ik had met hun muziek was met Broken van Soulsavers en dan met name het nummer Unbalanced Pieces. Veelal stralen de songs een beklemmende, confronterende sfeer uit, maar kunnen bij tijd en wijle ook dromerig klinken. Tekstueel zijn het niet de meest vrolijke onderwerpen ; verlies, angst, tekortkoming en afschuw. Een prominente rol is weggelegd voor het strijkkwartet Cordette Quartet, onder andere bekend van hun samenwerking met Warhaus. Dit fascinerende debuut zal op gepaste wijze aan het publiek voorgesteld gaan worden op een speciale dag, 29 februari. Het optreden zal plaatsvinden in een zelfgebouwde, tijdelijke schouwburg. Op exact dezelfde plek waar Sam de voorbije jaren de inspiratie vond voor de songs, de oude loods die intussen een opfrisbeurt kreeg. Only Fighters Left Behind is het meest intrigerende album, dat ik tot nu toe dit jaar hoorde. 

Theo Volk

Releasedatum: 28 februari 2020 Q32/De Konkurrent

Website: http://www.driftwoodworld.be/

D R I F T W O O D live:

29-02 ZELE (B) : Eventhall JURI

Mariecke Borger - Bright Sky



Mariecke Borger is een telg uit een zeer muzikaal gezin uit Ermelo. Net als haar broers Johan en Theodoor kreeg ze de genen van haar muzikale vader mee. Zeven jaar kreeg geleden kreeg Mariecke bekendheid dankzij  haar succesvolle debuutalbum Through My Eyes. Een fraai album vooral over mislukte liefdes en waardevolle vriendschappen. Daarna toerde ze samen met broer Johan onder de naam Willow Garden (waarschijnlijk vernoemd naar de bekende murder ballad Down in the Willow Garden). Ook was ze lid van de bluegrassband Casual Hillbillies en tevens verdiende ze haar sporen door mee te werken aan tientallen albums. Het geraamte voor haar nieuwe album Bright Sky werd thuis opgenomen samen met haar man Floris de Vries, multi-instrumentalist en sessiemuzikant bij o.a. Tangarine en Douwe Bob. Werd op haar debuutalbum veel van de liedjes geïnspireerd door en geschreven tijdens het ochtendlicht, deze keer was de overweldigende natuur van Ierland de grote inspirator. In 2016 bracht ze er een vakantie door en de weidse landschappen gaven haar een ander perspectief om gedachten in woorden en muziek te vangen. Mariecke blijkt duidelijk gegroeid als muzikant en als liedjesschrijver. Haar begeleiders zijn niet bepaald de minsten. Bertolf Lentink speelt mee op dobro, lap- en pedalsteel, Joost van Es (o.a. Douwe Bob, Bluegrass Boogiemen) op fiddle, Rients Kuik (bandgenoot bij Casual Hillbillies) op contrabas en op drums wederom Mischa Porte (o.a. Pitou, Luwten, Mensenkinderen). Haar begeleiders zorgen voor een uiterst subtiele begeleiding. Maar het stralende middelpunt blijft echter de prachtige stem van Mariecke. Het album bevat helaas slechts acht pareltjes, waarvan Seven Days mijn favoriet is. De prachtige mix was in handen van broer Theodoor, die binnenkort zelf met een nieuw album komt van zijn interessante project samen Minco Eggersman, Unifony. De houtsnede print op de cover is speciaal voor dit album gemaakt door muzikant/kunstenaar Jeroen Jongsma. Als ik me niet vergis zijn daar in de verte de bekende Cliffs of Moher afgebeeld. Haar debuut was mooi, maar wordt op alle fronten overtroffen door opvolger Bright Sky.   


Theo Volk

Releasedatum: 6 maart 2020 VOLKOREN/De Konkurrent  

Website: https://www.marieckeborger.nl/

Daniël Lohues - Sowieso



Als verstokt fan van Daniël Lohues is bijna twee jaar wachten op een nieuw album van hem erg lang. Vorig jaar werd weliswaar de stilte verbroken met het lekkere tussendoortje Elektrisch Live, maar ik hoor hem toch het liefste nieuwe liedjes zingen. Zijn albums zijn voor mij een soort muzikale dagboeken over wat er speelt in het leven van Daniël. 

Op zijn intussen twaalfde album Sowieso blijken er de afgelopen twee jaar nogal wat verschillende gevoelens en gedachtes in hem omgegaan te zijn. Het is een muzikaal gevarieerd album geworden om die stemmingen zo goed mogelijk te kanaliseren. 

Zo werd het album voorafgegaan door de vrolijke single Niks Mooiers As Dat, waarin Daniël een aantal mooie herinneringen koestert. Grappig trouwens dat Daniël als bewoner van de Nederlands-Duitse grensstreek altijd bij vergelijkingen consequent “als” gebruikt in plaats van “dan”. 

In de opener Mag ’T Toch Wel Hopen wordt op geweldige wijze naar een climax toegewerkt met hoofdrollen voor het toetsenwerk en het heerlijke saxofoonspel van Jan Kooper. Catchy en stevig is Dansen in de Modder met wederom schitterend toetsenspel. Ingetogen en nostalgisch is het kippenvel bezorgende Van ’N Rivier, met een refrein wat meteen blijft hangen. 

Het klein gehouden Duusternis waarop Daniël alleen begeleid wordt op piano en mondharmonica, had niet misstaan op Allennig II. Gezegend met een ronduit prachtig refrein is het uitnodigende Gao'j Met?. De begeleiding tilt het nummer verder naar een nog hoger niveau. Subtiel en klein gehouden is Ie Maggen Hier Altied Henkommen, alleen zang, akoestische gitaar en spaarzame mondharmonica. Hier klinkt Daniël op zijn gelukkigst. 

Het tegenovergestelde geldt helaas voor de wanhopige pianoballade Wat Doen We Nou. De simpele, maar indringende tekst komt bij mij keihard binnen. Gelukkig wordt het gevolgd door het berustende Over Joe, wat opgefleurd wordt door het stemmige cellospel van Fleur Dikken. Deze oorwurm duikt trouwens op de meest onverwachte momenten in mijn bovenkamer op. Fleur Dikken is ook te horen in het walsje Van de Liefde op zingende zaag, wat voor een speciaal, wat vervreemdend effect zorgt. 

Gitzwart is de tekst van Hart an Flarden, wat daarom in een geweldig bluesnummer is omgetoverd. Het nummer bevalt me zo goed, dat ik me laat verlangen naar een bluesalbum van Lohues & The Louisiana Blues Club. Gelukkig wordt hierna afgesloten met het muzikaal opgewekte Zij Hef Niks, zij het dat tekst minder vrolijk is. 

Net als voorganger Vlier werd Sowieso opgenomen in de Exalto Studios in Haarlem. Hij wordt weer bijgestaan door uitstekende musici als Bernard Gepken (gitaren, banjo), Ferry Lagendijk (toetsen), Bram Hakkens (drums, percussie) en Reyer Zwart (bas). Het gevarieerde Sowieso wordt door mij nu al toegevoegd aan mijn rijtje van zijn favoriete albums Allennig II, Hout Moet, Gunder, Ericana en AOSEM. 

Helaas wordt het album niet zoals gewoonlijk gevolgd door een uitgebreide toer. Vanwege gezondheidsredenen moet hij hiervan afzien. Gelukkig is hij al weer aan de beterende hand, getuige zijn column “Kijken” in Dagblad van het Noorden van afgelopen zaterdag. Fijn dat ik met een enthousiaste recensie hem een extra hart onder de riem kan steken, Niks Mooiers As Dat.


Theo Volk

Releasedatum: 28 februari 2020 Eigen beheer

Website: https://www.lohues.nl/

Al Gold - Al Gold’s Paradise



De soulvolle stem zette mij op het verkeerde been, want ik was in de veronderstelling dat ik te maken had met een donkere zanger. Al Gold blijkt echter een blanke muzikant uit New Jersey te zijn, met Joodse voorouders in Oost-Europa. Al’s muziekcarrière begint halverwege de jaren zeventig als hij studeert in Chicago. Daar ziet hij in kleine bars artiesten optreden als Homesick James Williamson, Hubert Sumlin, Mighty Joe Young en Eddie Taylor. Hij besluit om les te gaan nemen aan de Old Town School of Folk Music. Na zijn studie belandt hij terug in New Jersey en verkiest uiteindelijk als familieman een succesvolle carrière als zelfstandig grafisch ontwerper boven het onzekere bestaan van professioneel muzikant. Tot zijn clientèle als ontwerper mag hij onder andere The New Times rekenen. Uiteraard verdween de muziek niet uit zijn leven, hij trad de afgelopen decennia veel op in New Jersey. Ook bracht hij geregeld in eigen beheer albums uit, die verkocht werden tijdens optredens. Zijn nieuwste album Al Gold’s Paradise is pas zijn eerste album dat gepaard gaat met een promotiecampagne, die intussen al ruimschoots zijn vruchten aan het afwerpen is. En dat is volkomen terecht, want het is een buitengewoon sterk blues en rootsalbum geworden. Al en zijn begeleiders waren volkomen onbekend voor mij, maar blijken allen doorgewinterde musici te zijn. Met een aantal van hen werkt Gold al lang samen. Zo maakte hij een decennium geleden al een uitstekend album met Dave Stryker. Een belangrijke rol is ook weggelegd voor V.d. King, die het album opnam en mixte. De voortreffelijke mastering  was in handen van Dave Gross. Opener That’s My Baby liet mij direct naar het puntje van mijn stoel veren. Het nummer is een ode aan zijn rots in de branding, vrouwlief Mary. Muzikaal vond hij inspiratie bij Otis Spann en Danny Kirwan. Kers op de taart is hier het lekkere saxspel van Baron Raymonde. Ook in het autobiografische Rambling Pony Blues vond hij inspiratie bij de vroege Fleetwood Mac. De slide solo ontleende hij aan Peter Green’s  Rambling Pony. Vandaar dat hier de credits gedeeld worden met Peter Green.  Een echte oorwurm is Mr Banker, wat Al schreef over de bankcrisis van ruim tien jaar geleden. Soms dateert de inspiratie van nog langer geleden, zoals in Tramps Take Linden, wat hij schreef naar aanleiding van een intrigerend artikel uit The New York Times van 1893 over een groep zwervers die een nacht lang het stadje Linden terroriseerden. Zijn thuisstaat New Jersey wordt geëerd in Got a Mind. Muzikaal liet hij zich inspireren door de vorig jaar op honderdjarige leeftijd overleden Dave Bartholomew. Hij wordt vaak in een adem genoemd met Fats Domino. Bartholomew speelde een toonaangevende rol in de muziekgeschiedenis van New Orleans, vooral als producer.  Het album werd in slechts drie dagen live in de studio opgenomen. Bij beluistering krijg je het gevoel of ze bij je in de woonkamer een privéconcert aan het geven zijn. Uiteraard is het fraaie artwork door Al zelf gemaakt. Binnenkort zal Al Gold’s Paradise gelukkig wereldwijd te koop zijn op cdbaby.  Gelukkig, want het album is een topper in het blues en roots genre: “So, what does New Jersey Blues and Roots music sound like? Have a listen!.”. 

Theo Volk

Releasedatum: 6 maart 2020 Eigen beheer

Website: https://www.facebook.com/alsnewdisc/



The Saxophones - Eternity Bay



Hun debuutalbum Songs of the Saxophones van het duo The Saxophones  was me zo’n twee jaar geleden helaas ontgaan. Echter niet door Erwin Zijleman van het populaire blog Krenten uit de pop. Hij begon zijn enthousiaste recensie met : “Amerikaans tweetal maakt bijna verstilde muziek vol wonderschone details en verwarmt op bijzondere wijze de avond”. Het duo bestaat uit Alexi Erenkov en z’n vrouw Allison. Aanvankelijk was Alexi van plan jazzmusicus te worden, maar liet dat plan op een gegeven moment gedesillusioneerd varen. Hij begon hierna een singer-songwriterproject, wat hij gekscherend The Saxophones noemde, omdat hij kort ervoor de saxofoon aan de kant had geschoven. Al spoedig deed Alexi een beroep op zijn vrouw Allison, die de drums en achtergrondzang voor haar rekening neemt. Hun eerste album werd opgenomen op een boot en zou tegelijkertijd verschijnen met de geboorte van hun eerste kind. In de composities van Alexi hoor je niets meer terug van de complexe arrangementen, zoals hij die leerde op de universiteit. In de plaats daarvan is subtiliteit en heerlijke relaxedheid gekomen. Dat laatste wordt mede versterkt door de aparte zang van Alexi. Bij tijd en wijle heeft de muziek ook een nostalgische tintje, waarschijnlijk veroorzaakt door het luisteren van Alexi naar de nodige obscure vijftiger jaren muziek. Maar hij speelt ook af en toe leentjebuur bij west coast jazz en bij dromerige surfpop. Eternity Bay werd geproduceerd door Cameron Spies, gemixt door Noah Georgeson ((Joanna Newsom, Devendra Banhart) en opgenomen met behulp van analoge 16 sporen opname apparatuur. De songs vormen een homogeen geheel, zij het dat ik het titelnummer wat afwijkend vind, het heeft wat weg van een oude traditional. Door de vrij korte duur, grijp je snel terug naar dit bijzonder verslavende plaatje. Jammer genoeg staan er op hun komende Europese toer geen Nederlandse concerten gepland van dit bijzondere duo.
      
Theo Volk

Releasedatum: 6 maart 2020 Full Time Hobby/De Konkurrent

Website: http://www.thesaxophones.com/

Nadia Reid - Out of My Province



Er zijn weinig artiesten, die ik zo’n warm hart toedraag als de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Nadia Reid. Dat komt omdat ze al vanaf het begin van haar muziekcarrière eigenzinnig haar eigen weg volgt en daarnaast probeert ze zo onafhankelijk mogelijk haar muziek uit te brengen. Haar albums worden in eigen land al in eigen beheer uitgebracht en is ze nu haar eigen platenlabel Slow Time Records begonnen, waarop binnenkort de eerste releases zullen verschijnen.  Door haar grote talent wisten haar eerste twee albums haar het nodige succes te brengen en toerde ze over de hele wereld en stond ze in het populaire BBC tv-programma Later van Jools Holland. De productie van haar derde album Out of My Province is deze keer in de vakkundige handen van Trey Pollard (Foxygen) en Matthew E. White (Natalie Prass, The Mountain Goats) en werd het  in de Verenigde Staten opgenomen. Tekstueel staan de liedjes deze keer vooral in het teken van haar omarming van haar nieuwe globetrotterbestaan. Goed voorbeeld hiervan is Oh Canada, wat niets van doen heeft met het Canadese volkslied. Nadia over het lied in een recent interview met Billboard: "Canada is a metaphor for all places and everywhere, but the phrase essentially came to me after I was reflecting on my long love affair with Rufus and Martha Wainwright and Joni Mitchell -- Canadian artists that have constantly inspired and saved me through the years. I had also been particularly inspired by Michele Shocked's song “Anchorage” where she would reference place and city a lot. Which I have done throughout the record. It is also about big love and new love and navigating being an artist in love with an artist. I was on tour a lot and I was getting more and more attention. There was friction and resentment.  So Oh Canada is about that relationship breaking down essentially. It was me working out what I was waiting for and what I wanted from life at that point in time. I finished the song in Portugal.". De inkleuring van de liedjes is deze keer net iets verfijnder geworden, bovendien vind ik haar zang nog mooier dan op de voorgangers. Vooral Heart to Ride bezorgt me iedere keer kippenvel. Naast haar vooral ingetogen liedjes bewijst ze ook een fantastisch uptemponummer als The Future te kunnen schrijven. Wat mij betreft hadden er nog meer op mogen staan, wellicht op een volgend album. Out of My Province gaat ongetwijfeld tot mijn favoriete albums van 2020 behoren en niet alleen voor mij, Mojo Magazine koos het tot album van de maand.  
  
Theo Volk

Releasedatum: 6 maart 2020 Caroline/Space Bomb

Website: https://www.nadiareid.com/

Nadia Reid live:

17-04 BRUSSEL: Pilar
18-04 ROTTERDAM: Motel Mozaïque

Sarah Elgeti Quartet with Friends - Dawn Comes Quietly



De zeer getalenteerde hoogblonde Deense multi-instrumentalist Sarah Elgeti heeft al sinds 2007 haar eigen kwartet en trad het afgelopen decennium over de hele wereld op, tot zelfs in Japan. In haar muziek zijn uiteraard Scandinavische invloeden te horen, maar liet zich de afgelopen jaren net zo gemakkelijk beïnvloeden door bebop, funk, klassiek en swingende Latin. Op haar nieuwste album  Dawn Comes Quietly schreef ze de eerste negen composities zelf, de laatste twee zijn van de hand van Carl Nielsen, welke ze zelf arrangeerde. In opener Magical Thinking zijn door de klarinet van Søren Birkelund, haar vroegere, virtuoze leermeester, klassieke invloeden te horen. Acht van de elf zijn instrumentaal. Op Whereto?, Autumn en de Deense afsluiter Tit Er Jeg Glad is de uitstekende Kopenhaagse zangeres Sidsel Storm te horen. Elgeti speelt tenorsaxofoon, klarinet en fluit, waarvan haar fluitspel mij het beste bevalt. Haar begeleiders spelen volledig in dienst van de composities en geven elkaar volledig de ruimte. Erg lekker vind ik het Toots Thielemans achtige mondharmonicaspel van Nils Raae. Dawn Comes Quietly bevalt me vooral goed vanwege de relaxte sfeer. In Denemarken verscheen het album reeds in september, aanstaande vrijdag is de wereldwijde release.  

Theo Volk

Releasedatum: 21 februari 2020 Gateway Music

Website: http://www.sarahelgeti.dk/uk/pages/mainpage.php

Equal Idiots - Adolescence Blues Community



Equal Idiots bestaat uit zanger/gitarist Thibault Christiaensen en drummer Pieter Bruurs. Het duo is afkomstig uit Hoogstraten, een plaatsje gelegen net over de Nederlandse grens. Om diverse redenen ben ik er goed bekend en kom er al meer dan veertig jaar. Op muzikaal gebied is Hoogstraten internationaal vermaard om de Antilliaanse Feesten, het grootste festival op het gebied van Caribische muziek in de wereld. Maar ook Equal Idiots timmert al sinds 2012 hard aan de weg om internationale roem te vergaren. Hun debuutsingle Salmon Pink kon meteen rekenen op veel airplay op Studio Brussel. Spoedig gevolgd door een jaar lang intensief toeren. De volledige doorbraak volgde toen ze in 2016 “De Nieuwe Lichting” van 2016 wonnen en daarnaast de finale van Humo’s Rock Rally haalde. Hun debuutalbum Eagle Castle BBQ verscheen in 2017 en vertoonde hier en daar invloeden van The Hives en Arctic Monkeys. Zoals de titel Adolescence Blues Community al doet vermoeden handelt hun tweede album over volwassen worden. Echter nog steeds bruist hun muziek volop van de energie en hanteren ze regelmatig een hoge versnelling. Maar naast hun catchy hard-boiled garage punk, hoor je wat spaghettiwestern invloeden in Cowboy Mambo’s Desert Dream. Het zou me niet verbazen mocht de titel een verwijzing zijn naar de eerder genoemde Antilliaanse Feesten en de regel “Hey, you wanna take us to the saloon?” verwijzen naar de als saloon ingerichte bar tegenover de Sint-Katharinakerk, gelegen in het centrum van Hoogstraten. Adolescence Blues verraadt dat Thibault niet meer in Hoogstraten woont, maar mist wel zijn familie. Bovendien zingt hij hier over het onzekere artiestenbestaan en de druk die dat met zich meebrengt en financiële perikelen ( “And how am I supposed to pay the rent?”). Het nummer wordt trouwens opgefleurd door kinderkoor Jubilate uit Hoogstraten. Ook Nederland kon al kennismaken met Equal Idiots, ze waren vorig jaar zomer nog te zien op het Into the Great Wide Open Festival op Vlieland. Binnenkort keren ze hier terug, ongetwijfeld met een spetterend liveoptreden.   
  
Theo Volk

Releasedatum: 21 februari 2020 Caroline/Noisome

Website: http://www.equalidiots.com/

Equal Idiots live:

20-02 BRUSSEL: AB
02-04 UTRECHT: Ekko

Ibrahim Ferrer - Buenos Hermanos (Heruitgave)



In 1997 werd Ibrahim Ferrer op zijn zeventigste aan de vergetelheid ontrukt door zijn medewerking aan A Toda Cuba Le Gusta van Afro-Cuban All Stars. In de jaren veertig en vijftig genoot hij in Cuba grote bekendheid als zanger van Pacho Alonso's orkest in Havana. Begin jaren negentig trok Ferrer zich terug uit de muziek; hij poetste schoenen en leefde van een klein maandelijks pensioen. Zijn bijdrages aan het album van Afro-Cuban All Stars bleek slechts nog maar de opmaat naar nog veel groter succes met Buena Vista Social Club in datzelfde jaar. Van hun geweldige debuutalbum werden zo’n negen miljoen exemplaren verkocht. Het bracht de groep wereldwijd op grote podia als Carré en Carnegie Hall. In 1999 volgde het eveneens succesvolle Buena Vista Social Club Presents: Ibrahim Ferrer. Op het hoogtepunt van zijn roem verscheen in 2003 onder zijn eigen naam Buenos Hermanos. Uiteraard weer geproduceerd door Ry Cooder en Nick Gold. Wederom is een bijzonder geslaagde combinatie van Cubaanse en Amerikaanse muzikanten te horen. Naast Ry Cooder en diens zoon Joachim werkte een karrenvracht aan fantastische muzikanten mee als Flaco Jiménez, Jim Keltner, Jon Hassell, Roberto Fonseca en The Five Blind Boys of Alabama. Naast drie eigen composities zingt hij een aantal klassiekers uit de Cubaanse muziek, zoals het bekende Perfume De Gardinas en het fantastische titelnummer. Het album bevat tevens vier nummers vanuit de originele albumsessies die niet eerder te horen waren. Ry Cooder over het herbewerken van het album : “It’s better than ever, if I may say. We went back into the session tapes and found songs that were overlooked for some reason, and you’re going to be as thrilled as I am. We’ve really polished it up and improved it and expanded it, it sounds almost brand new. There’s one thing for sure: we need something good, something beautiful in these days and times.”. De laatste zin kan ik zeker beamen.  Daartoe behoort zeker deze heruitgave van Buenos Hermanos.

Theo Volk

Releasedatum: 28 februari 2020 World Circuit

Riki - Riki



Riki is de artiestennaam van de mysterieuze Niff Nawor, die visuele kunsten studeerde aan het California College of the Arts. Echter de muziek trok haar meer en ze belandde in punk scene van de California bay area, waar ze jaren lang deel uitmaakte van de groep Crimson Scarlet. Een paar jaar terug besloot ze solo te gaan en bracht in 2017 haar debuutep Hot City op cassette uit. Veel is er niet over haar bekend, maar ik ga er vanuit dat ze Duitse roots heeft, getuige het nummer Böse Lügen, wat ze in het Duits zingt. De jaren tachtig regeert op haar debuutalbum Riki. Synthesizers en drumcomputers spelen een prominente rol. Daarnaast speelt Niff bas en melodica.De referentiekaders  zijn redelijk gevarieerd, van de Neue Deutsche Welle, Strawberry Switchblade, Kate Bush, Dead Can Dance, Pat Benatar, Eurythmics, Nina Hagen, Fever Ray, Dance Society en Siouxsie & The Banshees. Het album werd voorafgegaan door haar clubanthem Napoleon. Voor wie niet genoeg kan krijgen van dit typische tachtiger jaren geluid is Riki een prima aanvulling op de platencollectie.

Theo Volk

Releasedatum: 14 februari 2020 Dais/De Konkurrent


The Men - Mercy



Ruim een decennium bestaat de rockband uit Brooklyn, New York, in een vaak wisselende samenstelling. Nooit kon de luisteraar op voorhand voorspellen, wat het bij een nieuwe release te wachten stond. De groep vaart namelijk altijd haar eigen, onvoorspelbare koers. Hun achtste album Mercy is echter al het derde album in dezelfde bezetting. Het betekende dat de groep wat meer de verdieping van hun geluid kon gaan zoeken. Het album werd live en analoog opgenomen in de Serious Business Studios door Travis Harrison met minimale overdubs. Hierdoor weten de songs nog meer te beklijven, vooral in het meer dan tien minuten durende, wat psychedelische prijsnummer Wading in Dirty Water. Hierin wedijveren toetsen en gitaren om de hoofdrol, waarbij dit gevecht wat mij betreft onbeslist eindigt. Na de climax wordt de song voortreffelijk afgebouwd naar het rustige einde. Deze uitbarsting wordt gevolgd door de uiterst spaarzame pianoballade Fallin’ Thru. Misschien wel het meest passioneel is Children All Over the World met spetterend gitaarspel. De synthesizers vertonen hier trouwens duidelijke invloeden van de stadionrock uit de jaren tachtig. Tot de hoogtepunten reken ik ook het aanstekelijke Call the Dr., overgoten met een countrysausje. Ook in opener Cool Water zijn countryinvloeden te horen. Op Mercy zoekt The Men met succes de verdieping, bovendien was het een uitstekende keuze om de songs live in de studio op te nemen.

Theo Volk

Releasedatum: 14 februari 2020 Sacred Bones/De Konkurrent

Website: http://wearethemen.blogspot.com/