Warmduscher - Tainted Lunch



De Londense band Warmduscher startte in 2014 als post-punk band, maar is intussen veelzijdiger dan dat. Al bij de titel van het nieuwste album Tainted Lunch wordt de luisteraar op het verkeerde been gezet. De geserveerde lunch is allesbehalve dan bedorven, wel uiterst gevarieerd. Een passendere titel voor het album was volgens mij “Roller coaster” geweest. Veelal is het hollen, maar af en toe ook bijna stilstaan. Zelf prijzen ze hun album gekscherend als volgt aan : “We’ve been cooking. Michelin stars. The finest ingredients money can buy: Kool Keith and Iggy Pop. Funk, punk, hiphop and lounge rock. “. Maar genoemde genres dekt niet de hele lading. Zo hoor je onder andere onvervalste discoritmes in Disco Peanuts. Een rocksteady vibe heeft mijn persoonlijke favoriet Precious Things, door de jaren zestig achtige Heptones zang. En in de soulvolle afsluiter Tiny Letters waan ik mij op de dansvloer in de jaren vijftig, waar een schuifelnummer gespeeld wordt. In opener Rules of the Game is Iggy Pop te horen, die ook meeschreef aan het nummer. In het lome, groovende Burner horen we een andere gastzanger, Kool Keith. Ik zou zeggen, stap in, sluit wel je veiligheidsbeugel goed af, zodat je tijdens de avontuurlijke rit niet uit het voertuig geslingerd kunt worden.  

Theo Volk

Releasedatum: 1 november 2019 Leaf/De Konkurrent

Website: https://warmduscher.co.uk/

Souad Massi - Oumniya



De Algerijnse singer-songwriter Souad Massi brak in 2003 zowel in de Arabische als Westerse wereld door met haar album Deb. De tegenwoordig in Parijs wonende zangeres behoort allang tot de grootste Noord-Afrikaanse sterren. Ze heeft het hart op de goede plaats, want ze is maatschappelijk betrokken en zingt regelmatig over de onderdrukten op onze aarde. Met haar warme, passionele stem zingt ze in diverse varianten van het Arabisch, Frans en af en toe in het Engels. Daarnaast is ze een virtuoos gitariste, die zich uitleeft in genres als folk, rock, fado, raï, Afrikaanse blues en zelfs Franse chansons (waaronder het schitterende Passe Le Temps op het album Deb). De titel van haar nieuwste album Oumniya betekent in het Nederlands “mijn wens”. Het is een eerbetoon geworden aan vrouwen, daarnaast een pleidooi voor mensenrechten en voor het recht op waardigheid voor iedereen. Het zijn onderwerpen die Massi raken en waarvoor ze met hart en ziel voor wil strijden. Muzikaal zweeft ze op Oumniya ergens tussen chaabi (Noord-Afrikaanse folk) en Westerse folk. Voor wie zowel niet met haar muziek bekend is als met Arabische muziek, zou ik aanraden eerst de afsluiter te beluisteren, het Franse chanson Je Chante. 5 december zal Massi het prachtige Oumniya samen met Rabah Khalfa (darboeka), Mehdi Dalil (mandoline, gitaar), Mokrane Aldani (viool, altviool) en Adriano Tenorio (percussie) voor komen stellen in TivoliVredenburg.

Theo Volk

Releasedatum: 11 oktober 2019 Naïve

Souad Massi live:

5-12 UTRECHT: TivoliVredenburg

Half Moon Run - A Blemish in the Great Light



De vriendengroep Half Moon Run is een Canadese indie rockband uit Montreal, die in 2010 opgericht werd. De band bestaat uit Devon Portielje (zang, gitaar, percussie), Conner Molander (gitaar, keyboard, mondharmonica, zang), Dylan Philips (drums, keyboard, zang) en Isaac Symonds (mandoline, gitaar, keyboard, percussie, zang). Hun debuutalbum Dark Eyes bracht hen, mede door de single Full Circle, meteen commercieel succes door middel van een platina plaat. Ook in Nederland bleef men niet onopgemerkt, in 2013 stond de groep op Lowlands en werd volop op de radio gedraaid. Opvolger Sun Leads Me On bestendigde hun commerciële succes. Waarschijnlijk heb ik het laatste decennium onder een steen geleefd, want hun derde album A Blemish in the Great Light was pas mijn eerste kennismaking met hun muziek. Het duurde bij mij een keer of vijf luisteren voordat het kwartje pas echt viel. Niet zo heel vreemd, want onder andere The Guardian en Exclaim noemden de muziek van deze klassiek getrainde muzikanten niet voor niets complex. In een hokje plaatsen was voor de critici ook moeilijk, men beschreef hen als “dreamy alt-pop”, “bucolic alt-folk” tot “psychedelic indie rock”. Niet alle nummers zitten complex in elkaar, Black Diamond wist mij bijvoorbeeld direct te pakken. De grote kracht van hun muziek vind ik hun fraaie meerstemmige zang. Het lijkt me dat A Blemish in the Great Light hun huidige fans niet zal gaan tegenvallen. Half Moon Run zal de komende tijd toeren door Europa, waarbij ook Nederland en België aangedaan worden. Voor deze shows zal als speciale gast Leiff Vollebekk zijn opwachting maken, die op dezelfde dag  als Half Moon Run een album zal uitbrengen. Mijn Johnny’s Garden collega Rein schreef reeds een recensie over het uitstekende album New Ways.  

Theo Volk

Releasedatum: 1 november 2019 Glassnote/AWAL

Website: https://www.halfmoonrun.com/

Half Moon Run live:

13-11 AMSTERDAM: Paradiso, speciale gast Leif Vollebekk (Uitverkocht)
14-11 AMSTERDAM: Paradiso, speciale gast Leif Vollebekk
27-11 BRUSSEL: AB, speciale gast Leiff Vollebekk


Itasca - Spring



Na haar vorige, goed ontvangen album Open to Chance verruilde Kayla Cohen (AKA Itasca) haar huis in Los Angeles voor het platteland van New Mexico. Ze leefde er twee jaar lang in een eeuw oud adobe huis, wat afgebeeld staat op de hoes. Adobe is niet alleen computer software, maar ook een bouwmateriaal bestaande uit zand, water, klei en organische materialen zoals stro en mest. Ze werd geïnspireerd door het landschap tijdens haar vele wandelingen door de Four Corners regio en verdiepte zich in de geschiedenis  en literatuur erover. Zo is “the canyoned river” in Cornsilk een verwijzing naar de dichter Clayton Eshleman. Zij is niet bepaald de eerste, die zich liet inspireren door de regio, iemand als Terry Allen ging haar al heel lang geleden voor. Maar ook de groep Gun Outfit haalt er de inspiratie getuige hun album Out of Range. Niet zo verwonderlijk dus om Daniel Swire van die band op dit album aan te treffen. Naast eerder genoemde inspiratiebronnen, ook een respectvol eerbetoon in A’s Lament aan een overleden vriend : “I just want you to be free”. De strijkers, die erg jaren zeventig aandoen, werden gearrangeerd door James Elkington (oa Joan Shelley, Michael Chapman en Steve Gunn). Het album werd gemixt door Chris Cohen (oa Deerhoof). Wat zijn relatie tot Kayla is, weet ik eerlijk gezegd niet. Wat ik wel weet is dat Spring me nog meer weet te overtuigen dan de al fraaie voorganger. 
      
Theo Volk

Releasedatum: 1 november 2019 Paradise of Bachelors

Website: https://itasca.bandcamp.com/

Bird in the Belly - Neighbours and Sisters



Bird in the Belly is een folk band afkomstig uit Brighton bestaande uit het folk duo Hickory Signals (Laura Ward,  Adam Ronchetti), singer-songwriter Ben Webb (Jinnwoo) en multi-instrumentalist en producer Tom Pryor. In juli waren de stemmen van Ward en Webb nog te horen op het fraaie solodebuut Echo van Ben Walker. Op geslaagde en inventieve wijze weet Walker op dit album een aantal obscure traditionals nieuw leven in te blazen. Dat is ook wat Bird in the Belly voor ogen staat, naast twee eigen composities, acht bijna vergeten, maar daarom nog niet minder mooie traditionals. Op hun website worden ze vergeleken met het Ierse Lankum, daar zou ik graag het Londense Stick in the Wheel aan willen toevoegen. Hun vorig jaar verschenen debuutalbum The Crowing ontving louter positieve recensies, dat zal volgens mij voor deze opvolger Neighbours and Sisters niet anders zijn. Vooral de glaszuivere zang van Ward en de meer passionele zang van Webb maken indruk, naast het fraaie fluitspel van Ward. De inkleuring van de composities is sober maar doeltreffend. Het album werd me overigens getipt door muziekliefhebber Henk M., waarvoor dank. Voor doorgewinterde folk liefhebbers is Neighbours and Sisters een absolute aanrader, eigenlijk een verplichte aanschaf.  

Theo Volk

Releasedatum: 18 oktober 2019 GF*M Records/Cargo Records

Website: https://www.birdinthebelly.com/music

Tindersticks - No Treasure But Hope



Sinds het begin van de jaren negentig ben ik verslaafd aan de stem van Stuart Staples van Tindersticks. Muziek van die groep zou ik zonder zijn stem me niet kunnen voorstellen, datzelfde geldt trouwens ook voor groepen als Elbow en The Slow Show. Staples is zo bepalend voor de sfeer van de liedjes en dat geldt voor het twaalfde album No Treasure But Hope uiteraard ook weer. Het vooruitgesnelde persbericht waarin vermeld werd dat het album “something special” zou worden, nam ik voor kennisgeving aan. Direct bij opener For the Beauty werd ik echter bij de lurven gegrepen. Het eenvoudige, maar fraaie pianospel en Staples’ zang wisten mij meteen naar het puntje van de stoel te laten glijden. In zijn zang maakt hij hier inventief gebruik van dynamiek. Het meeslepende The Amputees is reeds te beluisteren en laten een vertrouwd geluid  van strijkers en koortjes horen. Sommige liedjes hebben de potentie om uit te groeien tot live favorieten, zoals het romantische Pinky in the Daylight. Ik zie al innig verstrengelende koppeltjes voor me en aanstekers en mobiele telefoons als sfeerverlichting. Persoonlijke favoriet is het gejaagde See My Girl. Op de overigens lelijke hoes staat het Griekse eiland Ithaka afgebeeld, de plaats waar Staples sinds vorig jaar woont. Hier schreef hij alle teksten voor het nieuwe album. Het album werd voorafgegaan door akoestische repetities en werd daarna in zes dagen live in Parijs opgenomen, gevolgd door een opnamedag in Londen voor de strijkers. Begin januari is Tindersticks in België en begin mei in Nederland live te zien. No Treasure But Hope  is inderdaad “something special” geworden, een album vol warme en weelderige melodieën, en is wat mij betreft van hetzelfde niveau als hun eerste drie albums. 

Theo Volk

Releasedatum: 15 november 2019 City Slang/De Konkurrent

Website: https://tindersticks.co.uk/

Roger Kellaway - The Many Open Minds of Roger Kellaway



De oudere generaties onder ons zullen zich waarschijnlijk de legendarische  Amerikaanse komische sitcom “All in the family”, gebaseerd op de Engelse serie “Til Death Do Us Part”, kunnen herinneren. Hierin was de hoofdrol weggelegd voor de rechtse Archie Bunker, die regelmatig in de clinch lag met zijn idealistische dochter Gloria en zijn schoonzoon, die hij steevast “Meathead” noemde. In de jaren zeventig in Nederland door de VPRO uitgezonden en besprak onderwerpen als homoseksualiteit, racisme, gelijke rechten voor de vrouw en andere onderwerpen, die men in die tijd niet geschikt achtte voor televisie. Deze populaire serie had zowel een begin- als een eindthema, het eindthema Remembering You werd geschreven door Roger Kellaway. Kellaway was in zijn lange carrière niet alleen actief in de jazzmuziek, hij schreef daarnaast een ballet, orkestrale werken en negenentwintig filmscores. Voor zijn muziek voor de film “A Star Is Born”, met in de hoofdrollen Barbra Streisand en Kris Kristofferson, ontving hij een Oscar nominatie. Hij werkte met vele bekende musici zoals Duke Ellington, Sonny Rollins, Ben Webster maar ook met bijvoorbeeld Van Morrison en Joni Mitchell. Ook speelde hij mee op meer dan 250 albums. Ter gelegenheid van zijn tachtigste verjaardag op de dag van de release verschijnt het live-album The Many Open Minds of Roger Kellaway, opgenomen in The Jazz Bakery in 2010. We horen hier Roger Kellaway in optima forma tezamen met de fenomenale gitarist Bruce Forman en bassist Dan Lutz. Men speelt voornamelijk bekende klassiekers als Take Five, Night and Day, Caravan en Take the “A” Train. Laatstgenoemde compositie was heel lang de begintune van het orkest van Duke Ellington. The Many Open Minds of Roger Kellaway is een mooi verjaardagscadeau en eerbetoon aan de lange carrière van deze veelzijdige artiest.

Theo Volk

Releasedatum: 1 november 2019 IPO Recordings LLC

Website: http://rogerkellaway.com/

Simon Joyner - Pocket Moon



Hoe meer ik over muziek schrijf, des te meer ik het idee krijg dat mijn muziekkennis toch minder groot is dan ik altijd dacht. De Amerikaanse singer-songwriter Simon Joyner, vernoemd naar Paul Simon, was volkomen onbekend voor mij. Sinds 1991 brengt hij met grote regelmaat albums uit, waarmee hij bekende artiesten beïnvloedde als Gillian Welch, Beck, Kevin Morby en Bright Eyes. Hij is ook bekend van het “Peel Incident”, de legendarische dj John Peel draaide eens integraal zijn album The Cowardly Traveller Pays His Toll op de radio. Gillian Welch omschreef hem eens treffend als "Omaha has given us the reigning heir to Henry Miller's dark emotional mirror, Townes Van Zandt's three-chord moan, and Lou Reed's warehouse minimalism: His name is Simon Joyner.". Hij zet inderdaad de traditie voort van de grote verhalenvertellers als Townes van Zandt, John Prine en Guy Clark. Soms hoor je invloeden terug, zo had Tongue of a Child geschreven kunnen zijn door Leonard Cohen.  Ook hoor ik af en toe Bob Dylan en Lou Reed doorklinken. Dat John Peel het ooit bij het rechte eind had, hoorde ik al na één keer Blue Eyed Boy en de titelsong van Pocket Moon gehoord te hebben. Zijn treurige, onvaste stem vormde in eerste instantie een klein struikelblok, maar intussen vind ik die iets aandoenlijks hebben. Tegen zijn gewoonte in koos Joyner deze keer niet voor zijn vaste begeleiders, maar voor een groep onbekende muzikanten, die de songs bijzonder subtiel inkleuren. Dankzij Pocket Moon heeft Joyner er een fan bij.

Theo Volk

Releasedatum: 25 oktober 2019 BB*ISLAND

Website: https://simonjoyner.bandcamp.com/

Simon Joyner live:

02 nov 2019 - 20.00u  Rocking Chair Sessions
03 nov 2019 - 19.00u  Het Heuvelzicht (Essen)
04 nov 2019 - 21.00u  Missy Sippy (Gent) 
05 nov 2019 - 20.00u  Palazzo Pop (huiskamerconcert)

Ralph de Jongh - Roadtrippin



Enkele jaren geleden vertelde Ralph me dat hij zichzelf als een transistor ziet, meestal zijn de tekst en muziek er tegelijkertijd. De laatste jaren moet de ontvangst erg goed zijn geweest, want de albums blijven regelmatig uitkomen. In topjaar 2017 was de oogst erg groot, enkele liveplaten en daarnaast het prachtige dubbelalbum met Ewa Pepper en het ambitieuze drieluik Dancing on a Volcano. Het lopende jaar gaat dat in kwantiteit nog overtreffen. Er verschenen reeds twee fraaie live-albums, waaronder het door mij besproken Bluezy en ook nog het vierluik Quantum. Het laatste album is goed voor meer dan vijf uur muziek, bestaande uit 32 nummers en verder uit andere versies ervan. Roadtrippin is wederom een vierluik met meer dan vijf uur muziek, maar deze keer wel allemaal verschillende nummers. Er wordt dus nog meer gevraagd van de luisteraar dan op Quantum.  Het grootste deel van de eerste cd wordt Ralph alleen begeleid door gitarist Chiron Schut, aan het eind ervan ook door de rest van de muzikanten. Kunstschilder Nico Heilijgers neemt als wel vaker hier de bas ter hand, mevrouw de Jongh is te horen op aanvullende percussie. Verder wordt Ralph opnieuw herenigd met oud-stadsgenoot Elmore James van Dodewaard. Diens vader, de vorig jaar overleden Toon van Dodewaard (AKA McAnthony), was een bekende naam in de West-Brabantse scene en kende zelfs enige landelijke bekendheid. In 1993 begon Ralph trouwens in het voorprogramma van McAnthony, de peetvader van de Brabantse blues. Uiteraard hoort de luisteraar voornamelijk blues en rock georiënteerde muziek, maar daarnaast profileert hij zich ook als singer-songwriter. Op de laatste cd zijn enkele live-opnames te vinden, gemaakt bij Omrop Fryslan. De geluidskwaliteit is erg goed. Opgenomen op een topklasse Neve tafel uit de jaren negentig afkomstig uit de Air studio’s van George Martin, de vaste producer en arrangeur van The Beatles. Het uitstekende artwork en design is gemaakt door Jan Blaauw en de fraaie foto’s door Edwin Fabriek. De eerste releaseshow is aanstaande zaterdag in Club Dauphine in Amsterdam, gelegen naast Station Amstel. Voor de overige komende optredens zie hier.

Theo Volk
Releasedatum: 1 november 2019 Eigen beheer
Website: https://ralphdejongh.com/

Amy O - Shell



In 2004 startte Amy Oelsner het soloproject Amy O, wat langzamerhand uitgroeide naar een volwaardige band. Naast haar muzikale carrière werkte Amy vijf jaar lang in een jongerencentrum, een baan die ze twee jaar terug verloor. Ze zocht hierna naar een zinvolle invulling van haar bestaan naast de band Amy O. Die vond ze onder andere in de songwriterscursus Girls Rock Bloomington, een zes weken durende cursus gegeven in de Ivy Tech Community College in Bloomington, aan studenten variërend in de leeftijd van ongeveer twintig tot in de zestig. Daarnaast begon ze voor een fanzine te schrijven, maar ook ging het schrijven van liedjes voor Amy O gewoon door. Nog steeds maakt ze laagdrempelige muziek, ergens tussen alternatieve, aanstekelijke indiepop en indierock in. Liefhebbers van haar vorige albums zullen zich zeker geen buil vallen aan Shell.
   
Theo Volk

Releasedatum: 25 oktober 2019 Winspear

Website: https://amyo.bandcamp.com/

Little Scream - Speed Queen



De Amerikaanse singer-songwriter Laura Sprengelmeyer heeft een Nederlands klinkende achternaam, is woonachtig in het Canadese Montréal en heeft  een voorliefde voor de Franse impressionist Renoir. Het moge duidelijk zijn dat ze internationaal en breed georiënteerd is, zeker politiek gezien. Wie haar video bekijkt van Dear Leader, de opener van het haar derde album Speed Queen, zal merken dat ze terecht geen hoge petto heeft van wereldleiders.  Ze zingt erin de regel “I’m an old-fashioned girl, I still believe in democracy”, helaas in veel landen totaal ontbrekend. Regelmatig stelt ze ook het Amerikaanse klassensysteem en de heersende armoede aan de kaak. Maar ook het klimaat heeft haar aandacht, als ook de bewustwording voor de onderdrukking in het verleden van de inheemse bevolking van Noord-Amerika. Sprengmeyer leerde overigens ooit gitaarspelen dankzij Aerosmith's greatest hits songbook en bekwaamde zich hierna op piano en viool. Ze kon haar populariteit vergroten, doordat ze het voorprogramma mocht verzorgen van artiesten als Lizzie Powell, Local Natives, Sharon Van Etten, Sufjan Stevens, Leif Vollebekk en Beirut. Haar albums bevatten een aangename mix van folk, pop en artrock gecombineerd met hoopvolle, vaak sociaal geëngageerde teksten. 

Theo Volk

Releasedatum: 25 oktober 2019 Merge Records

Website: https://www.littlescream.com/

Fink - Bloom Innocent



Enige tijd geleden kwam ik de Britse singer-songwriter Fin Greenall, oftewel Fink, tegen in de credits van So It Turns van de Schotse zangeres Rachel Sermanni. Kennelijk had hij haar kunnen motiveren om weer een album te gaan opnemen. Hijzelf heeft dat niet nodig, regelmatig verschijnen zijn albums. In Nederland begon het balletje echt te rollen in 2014, dankzij het nummer Looking Too Closely van het album Hard Believer. Een album waaraan de Nederlandse zanger en pianist Ruben Hein meewerkte. Bloom Innocent is intussen zijn zevende album en de tweede onder de productionele leiding van Flood. Slechts acht, vrij lange nummers, waarvan er verscheidene live zijn opgenomen :  "It's a spacious, capacious, eight-track wonder glowing with a delicate piano, ear-tingling guitar and soulful, woody vocals. The sonics have been lost a little bit these days. Think of the great Pink Floyd records or classic Radiohead records. I yearn for that time, for that attention to detail, for that sonic landscape. It’s not just about guitar, bass, drums and keys. It’s about creating an atmosphere.", aldus Fink. Doordat de muziek nogal gelaagd is, dient de luisteraar flink wat tijd te investeren om de muziek goed op zich te laten inwerken, maar wordt dan dubbel en dwars terugbetaald. Het is maar de vraag of er in deze huidige, snelle maatschappij nog veel muziekliefhebbers zullen zijn, die dat willen doen, ik in ieder geval wel. Een mooi, atmosferisch album was mijn beloning.

Theo Volk

Releasedatum: 25 oktober 2019 R’COUP’D/PIAS

Website: https://www.finkworld.co.uk/


Fink live:

21 november in Amsterdam, AFAS Live


Lankum - The Livelong Day



Folklegende Martin Carthy noemde Lankum al jaren geleden  “the best thing since Planxty”. De broers Ian en Daragh Lynch begonnen ongeveer een decennium geleden het folkpunkduo Lynched. Ze brachten onder die naam een album uit, het zeer goed ontvangen Cold Old Fire. Hun interesse verschoof zich echter naar de traditionele Ierse folk en ging men met Cormac MacDiarmada en Radie Peat verder als kwartet onder de naam Lankum. Hun album Between the Earth and Sky werd twee jaar terug erg goed ontvangen en de vergelijkingen met Planxty waren niet van de lucht. Zelf zag ik ze als de Ierse tegenhangers van het Londense Stick in the Wheel. Voor hun nieuwe album The Livelong Day spitte het kwartet weer diep in de archieven. De lange opener The Wild Rover stamt al uit de zeventiende eeuw en werd al talloze malen opgenomen. Lankum leerde het in de versie van Dónal Maguire. Het ingetogen the Young People is volgens mij een eigen compositie en het schetst een morgen in de herfst in Dublin. Katie Cruel werd vooral bekend in de karakteristieke versie van Karen Dalton, te vinden op haar obscure folkklassieker In My Own Time uit 1971. Bear Creek associeerde ik enigszins met de muziek van Lau. Het bijzondere aan hun muziek vind ik dat deze multi-instrumentalisten traditionele instrumenten als concertina en uilleann pipes combineren met instrumenten als vibrafoon en mellotron. De mellotron werd toch vooral bekend in de jaren zestig en zeventig in de popmuziek (The Moody Blues, The Beatles) en symfonische rock (King Crimson, Genesis). In sommige gevallen wordt de mellotron op The Livelong Day bespeeld door gastmuzikant Adrian Crowley. De hoesfoto is trouwens genomen in The Burren aan de Ierse westkust. Ooit maakte ik een autorit door dat gebied, wat een buitenaardse belevenis opleverde. The Livelong Day laat horen dat de Ierse traditionele muziek nog steeds springlevend is.
   
Theo Volk

Releasedatum: 25 oktober 2019 Rough Trade

Website: http://lankumdublin.com/

Lankum live:

26-11 NIJMEGEN: Merleyn
27-11 AMSTERDAM: Paradiso, kleine zaal

The Lasses - Undone



Vorige maand had mijn blog het genoegen van de singlepremière van Hunter Moon van het Amsterdamse duo The Lasses. Het bijzonder fraaie Hunter Moon, van de hand van Margot, bezorgde mij het gevoel dat het wel snor zou zitten met hun derde album Undone. Dat voorgevoel blijkt bij beluistering volkomen te kloppen. De Ierse pub Mulligans, gelegen aan de Amsterdamse Amstel, loopt als een rode draad door dit album, als wel door de carrière van Margot en Sophie. De twee leerden elkaar immers tijdens een sessie in Mulligans kennen, en op dezelfde wijze ook producer Janos Koolen (Frédérique Spigt, Steam Power). En met de medewerkende muzikanten, gitarist Auke Hofstra en violiste Mirte de Graaff, speelt men geregeld sessies in Mulligans. Tijdens de opnamesessies trachtte producer Koolen de sfeer van de sessies in Mulligans te imiteren. Men maakte tijdens de opnames van Undone gebruik van slechts een microfoon, waardoor je het gevoel krijgt alsof de dames in je woonkamer een huiskamerconcert aan het geven zijn. Hoe puur hun stemmen zijn hoor je meteen in de a capella opener Undone in Sorrow van Ola Belle Reed, waaraan de titel is ontleend. Hun stemmen gedijen het beste bij een sobere inkleuring, die dan ook spaarzaam, maar wel smaakvol, is. Zo wordt het afgekloven Who Knows Where the Time Goes van Sandy Denny door de fluwelen Franse hoorn van Morris Kliphuis (Kapok) meer dan het beluisteren waard. Sophie leverde ook een prachtige compositie aan, Here Now. Uiteraard ontbreken traditionals niet. Tot de bekendste, hedendaagse composities behoort Motherland van Natalie Merchant. Verheugend vind ik het feit dat er een drietal eigen composities pronken op het fraaie Undone. Mijn hoop en wens is dat het er op een volgend album meer zullen zijn, want hun eigen composities behoren hier voor mij tot de mooiste. De releaseshow vindt zondag 27 oktober plaats in de Tolhuistuin, Amsterdam. 

Theo Volk

Releasedatum: 18 oktober 2019 Eigen beheer

Website: https://www.thelasses.nl/

Here Be Wolves - Here Be Wolves



Af en toe krijg ik fraaie luistertips van Duco Koutstaal, verkoper bij de Rotterdamse Plaatboef. Deze twintiger heeft een grote interesse in (obscure) folk. Het debuutalbum van Here Be Wolves was hoogstwaarschijnlijk langs mij heengegaan, als Duco mij er niet op geattendeerd had. Here Be Wolves betreft het duo Karla-Therese Kjellvander en Mikael Peterson. Vorig jaar maakten ze kennis en hadden meteen een klik, spoedig hierna zond Peterson zo’n vijftigtal songs naar Kjellvander, waaruit ze een selectie mocht maken, welke op hun gelijknamige debuut zijn terechtgekomen. Peterson is diepgelovig en haalt daaruit veel inspiratie voor zijn teksten en Kjellvander heeft totaal niets met het geloof, toch leidde dat niet tot problemen bij hun samenwerking. Wel tot een groot probleem  leidde de ernstige slokdarminfectie bij Kjellvander, welke tot gevolg had dat ze amper nog kon praten. Dankzij medicatie en een streng dieet ging het langzaam beter. Ze ontzag haar stem in die periode en gebruikte die alleen tijdens de opnames. Haar manier van zingen paste ze echter aan, zachter en minder dynamisch. Het resultaat is een fraai, verstild folk album. De ingrediënten zijn vooral ingetogen samenzang, piano en gitaar. Ze krijgen wat hulp van Ruben Engzell (synthesizers, vibrafoon en bas) en de ex-man van Karla-Therese, Christian Kjellvander (drums, zingende zaag). Here Be Wolves is slechts uitgebracht in een oplage van 204 stuks op 180 gr vinyl.

Theo Volk

Releasedatum: 13 september 2019 Accelerator Records

Indianizer - Nadir



Het kwartet Indianizer uit Turijn zit duidelijk in de lift in Nederland. Begin dit jaar werd hun concert op Eurosonic goed bezocht en vorige maand waren ze nog te zien op het Surfana Festival en het Epop Festival. Hun muziek is al jaren een interessante cocktail van verschillende ritmes uit de wereldmuziek. Hun derde album Nadir is het laatste deel uit een niet geplande albumtrilogie, dat verder bestaat uit de albums Neon Hawaii en Zenith. Op hun nieuwste worp combineren ze psychedelische rock, Zuid-Amerikaanse ritmes en Afrikaanse vibes tot een speciaal soort wereldmuziek, dat ze psych-tropical-beat noemen. De songs zijn intrigerend, regelmatig hypnotiserend en dansbaar. Ze zingen opvallend genoeg in het Engels, Spaans en Creools. Door de toevoeging van Latijnse invloeden zou deze band zeker niet misstaan op het grootste festival voor Latijnse muziek in de wereld, de Antilliaanse Feesten. De band treedt overigens op door heel Europa en verzorgde al het voorprogramma van bijvoorbeeld The War On Drugs en de legendarische groep Os Mutantes. Tijdens liveconcerten wordt het ongetwijfeld de voetjes van de vloer en dat kan gelukkig eind volgende week weer, want dan is dit fascinerende kwartet terug in Nederland voor optredens.     

Theo Volk

Releasedatum: 18 oktober 2019 Edison Box

Website: https://www.facebook.com/indianizer/

Indianizer live:

24-10 TILBURG: Cul de Sac
25-10 DEN BOSCH: Bossche Brouwers
26-10 ENKHUIZEN: Cayen, double bill met Max Meser Group

Replay: Jo Lemaire & Flouze - Pigmy World



Naarmate ik ouder word, lijkt het wel of dat de tijd steeds sneller gaat. Vandaag, 16 oktober, is het alweer precies een decennium geleden dat mijn moeder overleed. De interesse voor muziek kreeg ik van mijn vader mee. In de jaren zestig kocht hij een radio gecombineerd met een platenspeler. Beiden zaten ingebouwd in een hoekmeubel, waar bovenop de tv geplaatst kon worden. Mijn vader had vooral een voorliefde voor grote zangers en zangeressen als Frank Sinatra, Charles Aznavour, Ella Fitzgerald en Shirley Bassey. Maar ik herinner me ook dat we singletjes hadden als Bus Stop van The Hollies en No Milk Today van Herman’s Hermits. Mijn moeder had beduidend minder met muziek. Ze kwalificeerde vaak de muziek die ik in de zeventiger en begin tachtiger jaren luisterde als teringherrie.  Slechts zelden kon het haar goedkeuring wegdragen en mocht het ook in de woonkamer beluisterd worden. Een van die uitzonderingen was Pigmy World van Jo Lemaire & Flouze. Jo Lemaire leerde ik kennen dankzij mijn oudere zus, die het debuutalbum van Jo Lemaire & Flouze had. Grote bekendheid vergaarde Lemaire in 1981 met haar Europese hit Je suis venue te dire que je m'en vais, een nummer van Serge Gainsbourg. Het geluid op het album werd, zoals gebruikelijk in die tijd, voor een belangrijk deel bepaald door de synthesizer. De afsluiter Claustrophobia laat echter een heel andere kant van de band horen, want het wordt beheerst door heerlijke Latijns-Amerikaanse ritmes. Ook nu nog is Pigmy World absoluut het beluisteren waard.  Na het verschijnen van dit album besloot Lemaire met succes solo te gaan.  Haar solodebuut Concorde werd uitermate goed ontvangen. Een album met op de ene kant Engelstalige en op de andere kant Franstalige nummers. Het legde haar geen windeieren en ze trad in die jaren op grote festivals op, waaronder ook op het Pop-Inn Festival in mijn woonplaats Etten-Leur. In die jaren zag ik er behoorlijk wat interessante artiesten optreden. Zo waren er bijvoorbeeld op maandag 4 april 1983 in de voormalige Veemarkthallen Reality, Klein Orkest , De Kreuners, Het Goede Doel, The Comsat Angels en het geweldige TC Matic te zien. Overigens zong Lemaire ook Nederlandstalig en Italiaans repertoire. Ze excelleerde ook in het repertoire van Edith Piaf. De populariteit van deze veelzijdige zangeres werd helaas langzamerhand steeds minder. Ook werd het steeds moeilijker om albums van haar te vinden, de meesten zijn niet meer leverbaar, waaronder Pigmy World. Wel verkrijgbaar is een verzamelcd met haar bekendste nummers, waaronder haar grootste hit. Een album, dat mijn moeder de laatste jaren van haar leven nogal eens opzette. Vandaar dat op dag van haar crematie ook Je suis venue te dire que je m'en vais gedraaid werd.  

Theo Volk

Releasejaar: 1981 Vertigo

Website: https://jolemaire.be/nl/

BRUUT! & Anton Goudsmit - Go Surfing



Zelf omschrijft het Amsterdamse kwartet BRUUT! hun muziek kernachtig als superjazz, maar die term dekt niet de gehele lading. Voor hun zesde album Go Surfing lieten de heren zich, net als op hun album Superjazz, wederom inspireren door de surfrock uit de jaren zestig. Het album kan met een beetje fantasie als een eerbetoon gezien worden aan de eerder dit jaar overleden pionier van de surfrock, Dick Dale. King of the Surf Guitar was naast zijn bijnaam ook de titel van een van zijn albums en een song geschreven door Alonzo Willis en vond zijn weg naar dit album. Trouwens met fantastisch gitaarspel van Anton Goudsmit. Bij de energieke opener Baha-ree-ba! van The Trademarks denk je meteen dat je naar een soundtrack van een Quentin Tarantino film zit te luisteren. Een gevoel wat gaandeweg het album alleen maar sterker wordt. Uiteraard ontbreken The Beach Boys niet. Surfer Girl krijgt hier een respectvolle ingetogen vertolking met hoofdrollen voor de sax van Maarten Hogenhuis en Hammond van Maarten Hogenhuis. The Ventures zijn natuurlijk ook vertegenwoordigd, men opteerde voor Gringo. Daarnaast een aantal minder voor de hand liggende keuzes, zo wordt bijvoorbeeld Dolly Parton’s Jolene op inventieve wijze “versurfd”. Of wat dacht je van een korte, spetterende versie van Boogie Stop Shuffle van Charles Mingus, afkomstig van diens onlangs jubilerende klassieker Mingus Ah Um? Fraai is ook hun ingetogen versie van Baha, een compositie die ook al terug te vinden was op Superjazz. De enige compositie van eigen hand is Brant!, hun advies bij dit nummer is, dansschoenen aan en twisten. Die dansbaarheid geldt voor dit gehele, moeilijk weerstaanbare album. De soundtrack voor de volgende Quentin Tarantino film is trouwens altijd klaar, het is alleen nog even wachten op de film. 
  
Theo Volk

Releasedatum: 22 november 2019 V2 Records

Website: https://www.bruutmusic.com/


BRUUT! & Anton Goudsmit live:

22-11 DORDRECHT: Bibelot
04-12 ARNHEM: Luxor Live
06-12 LEEUWARDEN: Neushoorn
11-12 AMSTERDAM: Paradiso
13-12 TILBURG: Paradox
14-12 VLAARDINGEN: Kroepoekfabriek
15-12 UTRECHT: TivoliVredenburg
20-12 GOES: ‘t Beest

Hollow Coves - Moments



Australiërs Ryan Henderson en Matt Carins leerde elkaar in 2013 kennen via gemeenschappelijke vrienden. Ze bleken dezelfde passie te hebben, akoestische muziek, maar ook liefde voor de natuur en een onverzadigbare reislust. Geen wonder dat ze hun debuut EP uit 2017 Wanderlust noemden, waarvan de tracks Coastline en The Woods meer dan zeventig miljoen keer beluisterd werden op de digitale platforms. Die EP leverden hen veel reacties op, vooral van luisteraars die de nodige troost in de liedjes gevonden hadden. Moments is een logische reactie op alle mooie ervaringen die zij men hun fans hebben mogen beleven.  "Ik denk dat dit ons gemotiveerd heeft tijdens het schrijven van Moments, we wilden graag songs schrijven die vrede in het leven van de luisteraar brengen", aldus Ryan Henderson. Hun mainstream indiefolk leunt vrijwel volledig op hun mooie, warme zang. Moments werd geproduceerd door Chris Bond, die eerder al samenwerkte met Ben Howard, Justin Nozuka en Xavier Rudd en is opgenomen in het zuiden van Engeland.  

Theo Volk

Releasedatum: 18 oktober 2019 Nettwerk

Website: http://www.hollowcoves.com/


Hollow Coves live:

11-11 AMSTERDAM: Vondelkerk (Uitverkocht)
12-11 AMSTERDAM: Vondelkerk (Uitverkocht)

Replay: Bunny Wailer - Blackheart Man



Zeer terecht dat recensent Eddie Aarts in de nieuwste editie van Popmagazine Heaven aandacht schenkt aan de recente release op vinyl van Blackheart Man. Zijn mening dat het een van beste albums uit de jaren zeventig is en het allermooiste reggae album ooit gemaakt, deel ik volkomen. Bunny Wailer werd geboren als Neville O'Reily Livingston en kwam net als Bob Marley uit een eenoudergezin.  Ze leerden elkaar reeds in hun prille jeugd kennen. De vader van Bunny kreeg een relatie met de moeder van Marley, waaruit hun halfzus Pearl werd geboren. De jeugdvrienden richtten samen met Peter Tosh the Wailers op, vernoemd naar een verhaal uit de Bijbel. Uit onvrede verlieten in 1975 Tosh en Wailer de groep, omdat vrijwel al leadvocalen door de charismatische Marley gezongen werden. Waar nadien Marley grote successen boekte, bleef de bekendheid van Bunny Wailer, geheel ten onrechte, vrij beperkt. Alleen bij de echte reggaeconnaisseurs wordt Blackheart Man erkend als een klassieker en dat is heel jammer. Zijn solodebuut bevat parels als Fighting Against Conviction, Dreamland en This Train. Helaas had Wailer niet het geluk dat zijn songs, net als Marley, gecoverd werden door bekende muzikanten als Eric Clapton (I Shot the Sheriff). Nog een parel is zijn oeuvre is trouwens het album  Rock ‘n’ Groove. Het zou mooi zijn als deze heruitgave zijn bekendheid alsnog wat zou vergroten, aan de kwaliteit ligt het in ieder geval niet.  
   
Theo Volk

Releasedatmu heruitgave op vinyl: juli 2019 Music On Vinyl

Website: http://www.wailers.co.uk/

Carla dal Forno - Look Up Sharp



Haar naam klinkt Italiaans, maar singer-songwriter Carla dal Forno komt oorspronkelijk uit Melbourne. Rond 2010 en de paar jaren die volgden maakte ze deel uit van het culttrio Mole House. Daarna woonde ze een tijdje in Berlijn om zich vervolgens in Londen te vestigen. In 2014 bracht ze samen met Tarquin Manek als het duo Tarcar het album Mince Glace uit. Een jaar later werd het duo uitgebreid naar een trio met de komst van Samuel Karmel en werd de naam veranderd in F INGERS. Men bracht een album uit, getiteld Hide Before Dinner. Hierna koos dal Forno met succes voor een solocarrière. Look Up Sharp is haar tweede album en het eerste op haar eigen label Kallista Records. Het album werd voorafgegaan door de single So Much Better, waarin ze kalme toon zingend de vloer aanveegt met een ex. Regels als “You were a disaster, I’m glad I caused you pain” maken veel duidelijk. Muzikaal gezien tapt ze uit verschillende vaatjes, van lo-fi folk tot aan triphop en postpunk. Maar er klinken ook Oriëntaalse invloeden in haar muziek door zoals in het intrigerende, instrumentale Hype Sleep. Dal Forno vond haar inspiratie bij The Flying Lizards, Brian Eno (Another Green World), Nico (The Marble Index) en vooral bij Virginia Astley. Het is een cliché, maar Look Up Sharp is een album dat heel snel onder de huid kruipt. Deze intrigerende dame is binnenkort in Nederland en België voor concerten.  

Theo Volk

Releasedatum:18 oktober 2019 Kallista Records

Website: https://carladalforno.bandcamp.com/

Carla dal Forno live:

21-11 AMSTERDAM: OT301
22-11 BRUSSEL: Botanique

The Golden Glows - The Songbook of Harry Smith



“With silver synths and pounding drums, Harry Smith’s Anthology is ready for the 21st Century.”, zo prijst The Golden Glows zelf hun nieuwste release The Songbook of Harry Smith aan. De titel verwijst naar Anthology of American Folk Music, dat gezien kan worden als de bijbel op het gebied van country, folk en blues. Het werd eind jaren veertig samengesteld door excentriekeling Harry Smith, die uit zijn immense verzameling 78 toerenplaten vierentachtig nummers uitkoos stammend uit de periode 1926-1933 en in 1952 uitgebracht werd door Folkways. Smith had een grote voorliefde voor rangschikken, de songs werden onverdeeld in “Ballads”, Social Music” en “Songs”. Een groot deel van de liner notes kwamen trouwens van de hand van een andere excentriekeling, de legendarische gitarist John Fahey, die ooit in een tv-interview zijn gitaar als asbak gebruikte. Hier is eventueel een interessant artikel over Harry Smith te vinden. Het nieuwe album kwam op aandringen van Kurt Overbergh van het Brusselse Ancienne Belgique tot stand. Sinds 2005 blaast  The Golden Glows songs uit de jaren twintig en dertig met succes nieuw leven in. Bram van Moorhem vond in alt Nel Ponsaers en sopraan Katleen Scheir bondgenoten om dat doel te verwezenlijken. Solo bracht Katleen eind vorig jaar het prachtige album Border Guards uit. Op het in record tempo live in de studio opgenomen album wordt men op vakkundige wijze bijgestaan door Frederik Meulyzer op drums en Bram Weijters op toetsen. Opener is de bekende murder ballad Henry Lee, vooral bekend geworden door het duet van Nick Cave en PJ Harvey en een paar jaar terug nog opgenomen door Guido Belcanto en Nathalie Delcroix, uiteraard in het Nederlands. Nick Cave en Guido Belcanto waren niet de enigen die beïnvloed werden door de box, bijvoorbeeld Bob Dylan haalde ook hier de mosterd. The Golden Glows selecteerde een dertiental composities, waarvan Black Jack David en The Butcher’s Boy hun oorsprong overigens hadden in Verenigd Koninkrijk. Het album is reeds digitaal te beluisteren, de vinylrelease is op 22 oktober. The Songbook of Harry Smith is een voorbeeldige verzameling moderne interpretaties van reeds tijdloze liedjes. 
      
Theo Volk

Releasedatum vinyl: 22 oktober 2019 Eigen beheer

Website: https://goldenglows.be/

The Golden Glows live:

The Songbook of Harry Smith kwintet donderdag 7 november De Zwerver, Leffinge
The Songbook of Harry Smith kwintet vrijdag 15 november CC Mechelen
The Songbook of Harry Smith trio zaterdag 23 november CC Het Getouw, Mol
The Songbook of Harry Smith trio vrijdag 29 november Muziekcentrum Dranouter
The Songbook of Harry Smith trio zaterdag 30 november CC Ter Vesten, Beveren
The Songbook of Harry Smith kwintet donderdag 12 december CC Hasselt
The Songbook of Harry Smith kwintet vrijdag 13 december CC De Kern, Wilrijk
The Songbook of Harry Smith trio woensdag 18 december CC Het Bolwerk, Vilvoorde

Ode aan jubilerend album Jeff Buckley door internationale line-up in Muziekgebouw Eindhoven op 14 december


PERSBERICHT 

Op zaterdag 14 december wordt door een internationaal gezelschap aan muzikanten in Muziekgebouw Eindhoven een live eerbetoon gebracht aan Jeff Buckley. Aanleiding vormt het 25-jarig jubileum van Buckleys iconische album ‘Grace’. Gitarist Gary Lucas, voormalig lid van Captain Beefheart en boezemvriend van Buckley, is een van de muzikanten binnen de gelegenheidsformatie. Hij schreef mee aan de eerste twee nummers van het legendarische album en begeleidde de onfortuinlijk om het leven gekomen singer-songwriter in het begin van diens carrière. Marcel Veenendaal van DI-RECT en Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers maken ook onderdeel uit van het project.

De bijzondere hommage vindt plaats binnen de context van een Naked Song Special. Deze avond zijn er – net als tijdens het jaarlijkse Naked Song festival, waar deze special een afgeleide van vormt – op meerdere podia binnen Muziekgebouw Eindhoven optredens te bewonderen. Zo wordt met Mooneye en IBE uit België en uit eigen land Eva van Pelt en Ruud Fieten op 14 december een viertal getalenteerde Vlaamse en Nederlandse singer-songwriters gepresenteerd. Tickets voor deze avond kosten € 25,- en zijn verkrijgbaar via de website van Muziekgebouw Eindhoven. De deuren gaan open om 18.30 u, het programma vangt aan om 19.00 u.

De Amerikaan Gary Lucas, die in het verleden ook samenwerkte met onder andere Nick Cave, Lou Reed en John Cale, wordt speciaal voor dit bijzondere project ingevlogen vanuit New York. In Eindhoven deelt hij, naast zijn fabuleuze gitaarspel, bijzondere anekdotes die betrekking hebben op zijn vriendschappelijke en professionele relatie met Buckley en toont hij onuitgegeven videomateriaal van hemzelf met de legendarische artiest.

Jeff Buckley’s Grace – 25 years is een samenwerking van Muziekgebouw Eindhoven, organisator van Naked Song en het Belgische C-mine, organisator van Little Waves in Genk. De show wordt daarom ook in Genk opgevoerd. De artistieke leiding is in handen van zanger/gitarist en Buckley-kenner Pieter Peirsman (bekend van onder meer Hooverphonic en Slow Pilot). Naast Lucas bestaat de band uit het Belgische trio Sebastiaan Leye (gitaar), Davy Deckmijn (drums) en Lesley Troquit (bas). Veenendaal en Chedraoui krijgen vocaal gezelschap van Sarah Pepels en Jente Pironet (beiden van de Belgische band Portland).

Mooneye (solo)
Wie eenmaal Michiel Libberecht alias Mooneye heeft horen zingen, zal dat niet licht vergeten. Gezegend met een gouden strot en dan ook nog tijdloze songs kunnen schrijven, er zijn muzikanten die met minder bedeeld zijn. Melancholische indiepop en -folk die het midden houdt tussen Fleet Foxes en Beirut. Luister naar ‘Thinking About Leaving’, het nummer waarmee Mooneye eerder dit jaar winnaar werd van de Nieuwe Lichting van Studio Brussel, en je gaat geheid voor de bijl. 

IBE
Wat goed is komt snel. Clichés zijn waar, en zeker in het geval van de Belgische IBE. Op 17-jarige leeftijd schreef hij achtereenvolgens een door Studio Brussel geïnitieerde Ed Sheeran coverwedstrijd en The Voice van Vlaanderen op zijn naam. Dat laatste wapenfeit leverde hem als bijvangst een platencontract op, waarna zijn eerste single ‘Table of Fools’ direct de nummer 1-positie in De Afrekening bemachtigde. Uitverkochte concertzalen, een show als jongste artiest ooit op nationale festivaltrots Rock Werchter en karrenvrachten aan positieve respons vanuit de media; hoog tijd de landsgrens richting het noorden over te steken, want Nederland is inmiddels ook wel benieuwd. En dan is het wel zo logisch om de zegetocht in het zuidelijke Eindhoven te beginnen.

Eva van Pelt
In een behoefte om het werk van Eva van Pelt te duiden kan gerefereerd worden aan vakzusters als Wende, Roosbeef of Iris Penning. Maar met haar debuutalbum ‘ZWART’ (2016) introduceerde de Brabantse vooral een nieuw en eigen geluid in het Nederlandstalige muzieklandschap: donker, fris en eigenwijs. Dit jaar verscheen haar nieuwe EP ‘HIER’, een volgend hoofdstuk in haar zoektocht naar een ander contact met haar publiek. Jouw kans om haar hiermee te helpen is, euh, hier.

Ruud Fieten
De Meppelse singer-songwriter Ruud Fieten lanceerde zichzelf in 2015 met de in eigen beheer uitgebrachte EP ‘In Orbit’. Het leverde hem een show op Eurosonic 2016 op en een selectie voor de Popronde datzelfde jaar, wat leidde tot maar liefst 26 Popronde-optredens. Zijn eigenzinnige folkliedjes brengt hij met een warm en intrigerend stemgeluid. Soms klein en tekstgeoriënteerd, soms luid en energiek, maar altijd rauw en vol betekenis. Vorig jaar sleepte Fieten de Ad van Meurs Juryprijs in de wacht voor Het Mooiste Liedje van 2018.


Laïs - 25



Aan het eind van de vorige eeuw bracht het toen nog piepjonge Kalmthoutse folktrio Laïs door dank zij een optreden op het Dranouter festival, waar ze met grote bewondering werden gadegeslagen door Emmylou Harris. De single ’t Smidje deed de rest. Van hun debuutalbum Laïs werden meer dan 50.000 exemplaren verkocht, ongehoord veel voor een folk album. 7.000 daarvan vonden hun weg naar Frankrijk, doordat ze daar als support act van Sting optraden. Hun groepsnaam is ontleend aan het Keltische woord voor stem. Het was hun hemelse zang, die toen vele harten veroverden, inclusief het mijne. De zang in opener Isabelle bezorgde me, na het een aantal jaren niet gehoord te hebben, direct weer kippenvel.  Op hun eerste albums bleven ze redelijk dicht bij de traditionele folk. Maar het experiment wordt zeker niet geschuwd in hun repertoire, zoals bijvoorbeeld Joskesong bewijst. Hun eerste twee albums Laïs en Dorothea zijn het best vertegenwoordigd met ieder vier songs. Met cultheld en psychedelische folkzangeres Linda Perhacs zingen ze diens Chimacum Rain. Maar de luisteraar wordt ook getrakteerd op enkele songs van hun recente albums Midwinter Tales 1 & 2. 25 is een mooie selectie uit het fraaie oeuvre van deze Kalmthoutse dames. De latere albums bewijzen dat hun stemmen meer gerijpt zijn en dat ze gezien hun leeftijd nog zeker met gemak 25 jaar aan vast kunnen plakken. 

Theo Volk

Releasedatum: 8 november 2019 Munich Records

Website: http://www.lais.be/


Laïs live:

• 20/11 : DE KLUIZE – OOSTERZELE (try out)
• 21/11 : DE DJOELEN – OUD-TURNHOUT (avant première)
• 22/11 : HET BOLWERK (Laatste kaarten) – VILVOORDE (première)
• 23/11 : MUZIEKGEBOUW – EINDHOVEN
• 27/11 : T VONDEL – HALLE
• 28/11 : DE PLOMBLOM – NINOVE
• 30/11 : HET GASTHUIS – ASSE
• 05/12 : MUZE – HEUSDEN-ZOLDER
• 06/12 : TER VESTEN (Uitverkocht) – BEVEREN
• 07/12 : DE BROUCKERE – TORHOUT
• 12/12 : DE MOL – LIER
• 13/12 : DE KIMPEL – BILZEN
• 14/12 : DE ADELBERG – LOMMEL
• 18/12 : TER DILFT – BORNEM
• 19/12 : DEN BLANK – OVERIJSE
• 20/12 : DE KRUISBOOG (Uitverkocht) – TIENEN
• 21/12 : DE ROMA – BORGERHOUT