Saint Sister : Where I Should End


 

Oorspronkelijk komt Morgan MacIntyre uit Belfast en Gemma Doherty uit Derry, maar beiden verkasten in dezelfde periode naar Dublin. In 2014 studeerden ze daar allebei af aan Trinity College. Multi-instrumentalist Doherty studeerde muziek compositie en droomde ervan om filmcomponist te worden. Daarnaast gaf ze piano- en harples. Ze groeide op met een mix van klassieke en traditionele muziek.

Terwijl Doherty zich meer richtte op het verbeelden van de muziek was en is MacIntyre meer gefocust op het schrijven van teksten. Sinds haar jeugd een obsessie, met Leonard Cohen en Joni Mitchell als haar grote voorbeelden. Ze bracht al muziek onder eigen naam uit en kreeg toen de nodige lof van Snow Patrol’s Gary Lightbody en Joan Armatrading. Echter ze haar gefrustreerd door de beperkingen van het alleen componeren en ging op zoek naar iemand om mee samen te werken.

Beiden kenden elkaar al vaag via wederzijdse vrienden en zagen elkaar al optreden. Tijdens een gezamenlijk kopje koffie bleek dat het klikte en dat ze eenzelfde muzikale visie hadden. Hierna ging al snel voorspoedig voor het tweetal in eigen land. Hun debuutep Madrid werd geproduceerd door Alex Ryan (Hozier). Hun debuutalbum Shape of Silence vergrootte in 2018 dat succes en ontving het nominaties voor de Choice Music Prize en de Northern Irish Music Prize. Het duo speelde al op SXSW, Glastonbury, Electric Picnic, Reeperbahn, Latitude en zo’n vijf jaar geleden op Eurosonic.

Ondanks een drietal aanbiedingen van grote labels besloten de jongedames hun tweede album Where I Should End in eigen beheer uit te brengen, een goede keuze. Ze wilden volledige artistieke vrijheid en dat levert nu een gevarieerd en avontuurlijk album op. Ze omschrijven hun muziek als atmosfolk, een mix van soulvolle vocale harmonieën, dromerige synths en electro-akoestische harp.  

Op zijn frivoolst horen we ze in Karaoke Song, een zeer aanstekelijke song met een discobeat. Hier duidelijk een vreemde eend in de bijt. De muziek wordt voornamelijk beïnvloed door traditionele muziek en folk uit de jaren zestig, zij het regelmatig ingekleurd met elektronica. Maar men maakt net zo gemakkelijk gebruik van een strijkkwartet. Ook wist men zangeres Lisa Hannigan te strikken voor The Place I Work. Een liedje dat verwijst naar de tijd dat MacIntyre nog in een boekenzaak werkte.

Naast de luchtige tekst van het liefdesliedje Karaoke Song is er ook plaats voor een meer beladen song als Manchester Air. Het gaat over een jong Iers koppel dat geconfronteerd wordt met een onverwachte zwangerschap en zich genoodzaakt ziet een abortus te laten plegen in Manchester.  Zelfs nu nog hangt er in Ierland vaak een taboe rond dat onderwerp. De Magdalene Laundries hebben helaas enige eeuwen tot in de jaren negentig voor onvoorstelbaar veel leed in Ierland gezorgd.

Hun sociale betrokkenheid bleek ook toen ze Dreams van The Cranberries zongen op de begrafenis van Lyra McKee, die vermoord werd door The New ITA in april 2019. Dat nummer werd een jaar later hergebruikt door een collectief van Ierse zangeressen (waaronder het duo) voor financiële hulp aan de liefdadigheidsinstantie Safe Ireland, als gevolg van het huiselijk geweld tijdens de Covid-19 lockdown.

Het album werd opgenomen door Rian Trench in een prachtige omgeving gelegen The Meadow in County Wicklow. Onder andere legende Van Morrison ging het duo hier voor. Het avontuurlijke en gevarieerde Where I Should End zou de doorbraak in Nederland kunnen worden voor dit sympathieke Ierse duo. Ze hebben mij er in ieder geval als fan bij.      

Theo Volk

Releasedatum : 25 juni 2021 Eigen beheer

Website : https://www.saintsisterband.com

Old Lost John : Shape of Man

 


Eind jaren zestig, begin jaren zeventig raakte ik gefascineerd door rauwe, doorleefde stemmen. De eerste zangers die mijn goedkeuring konden wegdragen waren Joe Cocker en Roger Chapman. Het toeval wil dat laatstgenoemde na twaalf jaar volgende week vrijdag het uitstekende album Life in the Pond gaat uitbrengen. Op dit moment vragen maar liefst vier albums van doorleefde zangers mijn aandacht. Een ervan is van de ietwat mysterieuze Zweedse singer-songwriter Old Lost John, woonachtig in Malmö. Een paar weken geleden verscheen Shape of Man, welke mij gelukkig onder de aandacht werd gebracht door mijn Amsterdamse muziekvriend Henk (waarvoor uiteraard dank!). Veel weet ik niet over hem. Hij heet Tomas en hield voorheen paarden en was houthakker. Tegenwoordig slijt hij zijn dagen met ’s morgens kranten rondbrengen en ’s avonds liedjes schrijven en onder normale omstandigheden in en rondom Malmö optreden. Hij laat zich naast door de natuur inspireren door de muziek van Sam Amidon, film noir, Southern Gothic, Victoriaanse spookverhalen, dromen en vreemde ontmoetingen. Daarnaast religieuze invloeden. Zo worden in opener Man of Galilee de menselijke eigenschappen van Jesus belicht. En in Love Love Love komt Koning Salomon en zijn 700 vrouwen ter sprake. Nog meer Bijbelse invloeden zijn terug te vinden in Nehemiah’s Return. Muzikaal gezien beweegt hij zich ergens tussen folk en blues in. De opener en Too Many Feet lijken trouwens vooral ritmisch gezien op elkaar. Interessant is de gevarieerde akoestische inkleuring van de nogal sobere songs. Zo zorgt in afsluiter Rise een harmonium en gitaar voor een vervreemde sfeer. Ondanks de korte speelduur van 35 minuten weet Shape of Man mij ruimschoots te overtuigen.    

Theo Volk

Releasedatum : 21 mei 2021 Eigen beheer

Website : https://oldlostjohn.com/home

Dustin O’Halloran : Silfur

 


Tien jaar geleden besloot het oerdegelijke klassieke label Deutsche Grammophon zichzelf een wat hipper imago aan te meten. Dat deed het door in 2011 Night of Hunters van Tori Amos uit te brengen. Iemand die ook zeker binnen dit hippere imago past is de veelzijdige wereldburger Dustin O’Halloran. Afwisselend wonend in Los Angeles en Reykjavik. Naast producersklussen componeert hij klassieke muziek en filmscores. Hij brak in 2006 door met zijn score voor Sofia Coppola’s “Marie Antoinette”. Vele scores en nominaties voor prestigieuze prijzen volgden. In 2004 bracht hij zijn eerste klassieke soloalbum Piano Solos Vol. 1 uit. Intussen staat de teller op vier. Op Silfur herinterpreteert hij een aantal composities, die hij de laatste vijftien jaar geschreven heeft. De titel verwijst naar Silfurberg (zilveren steen), een IJsland’s kristal wat hij tijdens de opnames van iemand cadeau kreeg. Dit kristal heeft de unieke eigenschap om het licht wat er door schijnt twee keer te reflecteren. Eigenlijk hetzelfde wat O’Halloran nu met zijn composities gedaan heeft en dus is Silfur een voor de hand liggende titel voor het album geworden. Hij kreeg hulp van uitstekende musici, waaronder het Siggi String Quartet. Het album werd op IJsland opgenomen, op de in Berlijn opgenomen afsluiter na. De laatste twee composities werden nog niet eerder op plaat vastgelegd. Silfur zal het wat hippere imago van Deutsche Grammophon zeker helpen vergroten.   

Theo Volk

Releasedatum : 11 juni 2021 Deutsche Grammophon

Wesite : https://dustinohalloran.com/

Benjamin Francis Leftwich : To Carry a Whale

 


De ook in Nederland populaire Engelse alternatieve singer-songwriter Benjamin Francis Leftwich is met To Carry a Whale toe aan zijn vierde album. Een nogal beladen titel. Leftwich licht die als volgt toe : “It’s an observation on what it’s like to be a sober alcoholic addict a couple of years in. A whale is heavy to carry. It’s gonna hurt you to carry it. But it’s also beautiful, and it’s a miracle to be able to carry all that at all.”. De eenendertigjarige Leftwich ziet het album niet alleen als zijn beste, maar ook als zijn meest eerlijke album tot nu toe. Hij verschuilt zich deze keer niet achter metaforen. Hij zingt en schrijft vanuit zijn hart. Tired in Niagara werd bijvoorbeeld live opgenomen in zijn hotel in Niagara Falls. Regels als “I’m crying in the hot tub/Reaching for my phone/Telling all my cousins I’m excited to be home”, zijn niet symbolisch, maar zijn niets anders dan de waarheid. Het is het eerste album dat hij volledig opnam zonder de invloed van alcohol en andere geestverruimende middelen. Hij is volledig clean sinds hij een maandlang in januari 2018 in een ontwenningskliniek verbleef. De meeste songs kwamen heel snel en werden binnen drie uur geschreven. Zijn stem is intussen ook wat lager geworden. Hij produceerde het samen met Sam Duckworth. Tegen het samen songs schrijven was Leftwich in eerste instantie gekant, het botste met zijn ego. Bij hun eerste ontmoeting klikte het echter meteen erg goed tussen de twee. De volgende dag schreven ze samen al Oh My God Please en intussen zijn ze erg goede vrienden. Naast problemen met alcohol en andere harddrugs verloor Leftwich ook nog eens zijn vader. Every Time I See a Bird handelt hierover. Veel steun bij het verwerken van dit grote verlies kreeg hij van zijn liefhebbende moeder en fan Rebecca. Maar volgens mij haalt hij daarnaast ook veel steun uit het geloof. De songs werden in vier maanden tijd grotendeels thuis in Tottenham, in Urchin Studios in Hackney en in Duckworth’s Southend studio opgenomen. Het overwinnen van zijn verslavingen heeft duidelijk het beste in Leftwich naar bovengehaald. To Carry a Whale levert niet alleen zijn beste songs op, maar ook zijn meest eerlijke.

Theo Volk

Releasedatum : Dirty Hit

Website : http://www.benjaminfrancisleftwich.com/

Durand Jones & The Indications : Private Space

 


De opnamekosten voor hun in eigen beheer opgenomen debuutalbum Durand Jones & The Indications waren slechts net 450 Dollar. Dead Oceans was er terecht als de kippen bij om het album alsnog op hun label uit te brengen. De nog betere opvolger American Love Call was wederom een fantastisch old school soul album. Tussendoor was ook nog Live Vol. 1 verschenen, waarop men liet horen dat men live naar nog grotere hoogtes stijgt. Voor Private Space zal het budget ongetwijfeld een stuk hoger dan voor het debuut geweest zijn. Het laat een gevarieerder geluid horen, inclusief strijkers, discobeats en andere toeters en bellen. Niet alleen is het geluid een stuk rijker, maar ook nog meer onweerstaanbaar en opgewekt. Zondermeer een ultieme zomerplaat en perfect passend bij het huidige weer. Een plaat die de luisteraar goed kan gebruiken na het snertjaar 2020, tenminste ik wel.       

Theo Volk

Releasedatum : 30 juli 2021 Dead Oceans/De Konkurrent

Website : https://durandjonesandtheindications.com/

The Mountain Goats : Dark in Here

 


Als ik goed geteld hebt is dit, naast zes ep’s, intussen hun tweeëntwintigste studioalbum. Dark in Here is net als voorganger Getting Into Knives opgenomen in de legendarische Sam Phillips Recording Studio. Hun muziek is allang niet meer vernieuwend en dat vind ik totaal geen probleem. Je kunt het vergelijken met eten in je favoriete restaurant, waar men af en toe wat varieert met de gebruikte ingrediënten. Iedere nieuwe release wordt door mij beluisterd  en daarvan heb ik achteraf nooit spijt, hun albums zijn altijd van degelijk niveau en frontman John Darnielle klinkt nog altijd even gedreven als dertig jaar terug. Het zal niet verbazen dat het nieuwe album weer in het verlengde ligt van de voorganger, alhoewel de teksten iets donkerder dan op de voorganger zijn. Als de albums van het niveau zullen blijven als Dark in Here dan kunnen John Darnielle en zijn mannen nog zeker twee decennia mee.

Theo Volk

Releasedatum : 25 juni 2021 Merge/De Konkurrent

Website : https://www.mountain-goats.com/

Eloise : Somewhere In-Between

 


Een van de eerste songs die ik eind jaren zestig uit volle borst met de radio meezong was Eloise van Barry Ryan. Een zeer succesvolle power ballad in die tijd. Bij de eenentwintigjarige Engelse zangeres Eloise is geen plaats voor zoveel uitbundigheid. Ze brengt voornamelijk dromerige R&B/Soul. Ze werd twee jaar terug opgepikt door BBC Radio 1 bij de release van haar debuutep This Thing Called Living, intussen zo’n 25 miljoen keer gestreamd. Op haar mini-album Somewhere In-Between, laat ze zowel tekstueel als muzikaal gezien een meer volwassen geluid horen. De songs vormen samen een geheel :  “I feel my job is to write about all the ugly feelings: the things that are in-between fuck you songs and being in love songs”, aldus Eloise. Het zijn haar ervaringen de afgelopen jaren tussen adolescentie en volwassenheid. Erg speciaal is voor haar de single Who’s She, wat ze schreef op haar negentiende “I wrote it when I had just turned 19 and felt like I’d lost touch with the little girl in me. From the second the words fell out, there was a girl, a boy and a dance”. Die dus ook terug te zien zijn in de video van het nummer. Eloise heeft een prettige stem met een aangenaam hees randje. Het album bevat slechts negen nummers en duurt amper 23 minuten, maar toch weet ze volledig te overtuigen. Met name in de twee afsluiters van het album, die iets soberder zijn en waar haar stem het best tot zijn recht komt. De afgelopen twee jaar deed ze ook de nodige podiumervaring op, ze besteeg al meer dan honderd keer de bühne. Er is nog slechts weinig over haar bekend, maar dat is slechts een kwestie van tijd, want Eloise is buitengewoon getalenteerd, zowel als zangeres maar ook als liedjesschrijfster.     

Theo Volk

Releasedatum : 18 juni 2021 Harbour/V2

Website : http://eloise-music.com/

The Shins : Oh, Inverted World (20th Anniversary Remaster)

 


In 1996 formeerde multi-instrumentalist James Mercer de indierockband The Shins in Albuquerque, New Mexico. Vijfentwintig jaar later en zes albums verder bestaat de band nog steeds, zij het tegenwoordig opererend vanuit Portland, Oregon. De groep was net een duiventil, de samenstelling wisselde nogal eens, zo was bijvoorbeeld Eric D. Johnson (AKA EDJ) lid van 2007 tot 2011. Hun legendarische debuut Oh, Inverted World werd een bestseller door de film “Garden State”, waarvoor hun liedjes New Slang en Caring Is Creepy werden gebruikt. Die ingetogen indieliedjes verraden invloeden van legendarische groepen als The Kinks en The Beach Boys, naast van tijdsgenoten Sunny Day Real Estate en Modest Mouse. Alle elf liedjes zijn van de hand van frontman James Mercer, het enige vaste bandlid vanaf het begin. Terecht dat het album nu na twintig jaar, opgepoetst en wel, een jubileumrelease krijgt. Ik denk dat bij nogal wat muziekliefhebbers in 2001 het album niet onder de aandacht is gekomen. Wat jammer is, want de liedjes klinken nog steeds even tintelfris als toen. Het enige wat veranderd is ten opzichte van de originele release is de hoes. Was de hoes oorspronkelijk overwegend blauw nu overwegend wit. Waarschijnlijk een grapje van de band, een knipoog naar de titel. Wellicht kan met deze heruitgave van hun klassieke debuutalbum Oh, Inverted World een nieuw publiek aangeboord worden.    

Theo Volk

Releasedatum : 11 juni 2021 Sub Pop/De Konkurrent

Website : https://www.theshins.com/

Björn van der Doelen en de Huursoldaten : Na Ons de Zondvloed

 


Na Ons de Zondvloed is intussen alweer het zesde album van de Parel van Brabant. Het is gelukkig geen Coronaplaat geworden, maar Björn maakt de tussenbalans van zijn leven op. Sleutelsong vormt het zowel muzikaal als tekstueel fraaie Halverwege. Geschreven samen met Stef Bos, die hij kent van zijn programma “Praten over liedjes” in theater de Hofnar. Ze zingen het samen en het sluit af met de poëtische regels : “Het uitzicht en het inzicht ze komen elkaar soms tegen, Het is goed om hier te zijn halverwege”.

Zijn jeugd vormt een thema in de voor velen heel herkenbare opener Gezellig Op Vakantie. Maar vaker vormt zijn eigen gezin het ontwerp. Zo schreef Björn op het verzoek van zijn zoon Kootje, het gelijknamige, ontroerende Kootje. Af en toe mag Kootje mee naar optredens van zijn pa en dan luisteren ze naar mooie liedjes, zoals Thunderroad van Bruce Springsteen. Die ritjes zijn voor beiden dierbaar. Aan het eind van het nummer blikt Björn vooruit naar de tijd dat hij er niet meer zal zijn : “Dus jongen as ik er straks niet meer ben en gij echt op eigen benen moet gaan staan. Op de dagen da ge me mist, zet dan Thunderroad nog eens aan dan ben ik bij jou”.

Ook Jantje Huilt, Jantje Lacht gaat over een van zijn zoons. Een bloedmooi duet met zijn rots in de branding Ellen, sinds een jaar officieel mevrouw van der Doelen. Naast een uitstekende zangeres is Ellen ook een bekwaam portretfotografe en maakt sinds kort ook fraaie sieraden (zie eventueel haar instagrampagina TEKOSA). In Zum Wohl telt Björn zijn zegeningen, vooral de mooie vakanties met zijn vrouw en drie zoons. De pedal steelbijdrage van Diederik van den Brandt is wonderschoon.

Ennio Morricone en spaghettiwesterns komen om de hoek kijken in De Horizon Tegemoet, deze keer wordt Björn geassisteerd door kunstfluiter Freek van Beek, andermaal trouwens een song over een van zijn zoons. Het is niet altijd pais en vree in huize van der Doelen, soms wilt hij zijn zoons achter het behang plakken en gaan verhuizen.  Dan Is het Stil in Huis handelt over zoons die de corrigerende hand van hun vader nog hard nodig hebben. Soms frustreert het Björn dat hij regelmatig dingen meermaals moet uitleggen. Toch kijkt hij nu al enigszins op tegen de tijd dat zijn zoons het huis uit zullen zijn.

Erg grappig en herkenbaar is Te Laat Veur Gin Kiendjes, over de tijd dat zijn kinderen nog in de luiers lagen. Misschien wel het mooiste liedje is het gevoelige, klein gehouden God Wit, met prachtige begeleiding van zijn bekende Huursoldaten. Die Huursoldaten mogen volledig losgaan in cover Ga Van M’n Erf Af. Originele titel Get Off My Property van Tessa De Boysère. Zijn kritische kijk op de maatschappij botviert Björn in Vrijheid en Liefde.

Zijn moeder wordt weer eens een keer geëerd in het bijzonder aanstekelijke Bende Mal, wat live ongetwijfeld een publieksfavoriet zal gaan worden. Afsluiter is bonustrack en cover Vrouwen Uit Brabant, wat Björn zingt met goede vriend Ruud van den Boogaard. Het nummer was reeds terug te vinden op Ruud’s uitstekende album Eindelijk.

Het fraaie artwork is gemaakt door Bart Sparnaaij. De arrangementen maakte Björn samen met producer Gabriël Peeters en zijn onvolprezen Huursoldaten. Na Ons de Zondvloed is opgedragen aan zijn ouders, zus, zoons en uiteraard zijn vrouw Ellen. Op dit moment is het album alleen op cd verkrijgbaar en rechtstreeks bij Björn te bestellen via bdoelen@xs4all.nl. In september zal het album ook op vinyl beschikbaar zijn en zal het officieel verkrijgbaar zijn. Het opmaken van zijn tussenbalans heeft een prachtplaat opgeleverd, zijn mooiste tot nu toe.

Theo Volk

Officiële releasedatum : waarschijnlijk september 2021 Eigen beheer

Website : https://www.bjornvanderdoelen.com

Vincent Neil Emerson : Vincent Neil Emerson

 


Echte interesse in muziek kreeg Texaan Vincent Neil Emerson nadat hij voor het eerst de muziek van Townes van Zandt hoorde. Hij begon veel op te treden in voornamelijk kroegen rondom Ford Worth. In 2019 verscheen zijn debuutalbum Fried Chicken and Evil Women. Uiteindelijk krijgt hij dankzij Canadees Colter Wall de nodige bekendheid, doordat Wall hem mee op tournee nam. Intussen een goede vriend van hem en ook te horen op zijn nieuwe album Vincent Neil Emerson. Voor dit album trok hij de stoute schoenen aan en stuurde demo’s van de liedjes naar Rodney Crowell, die danig onder de indruk was. Crowell aanvaardde gretig de producersrol en zorgde ook voor het uitgelezen gezelschap muzikanten op het album. De liedjes werden in een korte periode geschreven. Het album is een grote stap voorwaarts in de carrière van de negentwintigjarige Emerson. Hij groeide trouwens op bij zijn alleenstaande moeder, een afstammeling van de Choctaw-Apache. Hij eert zijn afkomst met het prachtige The Ballad of the Choctaw-Apache. Het is een gevarieerd album, naast country, hoor je onder andere Texmex invloeden, Ierse invloeden (White Horse Saloon) tot aan zigeunerjazz in afsluiter Saddled Up and Tamed. Emerson is een geboren verhalenverteller, zijn liedjes hebben een catharsische werking en zijn recht voor zijn raap en vaak plastisch. Regels als “If you can’t swim you better learn to drown” zijn meteen duidelijk voor de luisteraar. Emerson maakt niet alleen indruk op Crowell, maar ook op mij. Ik denk dat Emerson uit zal gaan groeien tot een van de belangrijkste nieuwe woordvoerders in de traditie van grote verhalenvertellers.  

Theo Volk

Releasedatum : 25 juni 2021 La Honda/Thirty Tigers

Website : https://vincentneilemerson.com

Louien : No Tomorrow

 


Normaal gesproken bespreek ik geen ep’s, maar voor het sympathieke Jansen Records maak ik graag een uitzondering. Een label wat volledig achter hun artiesten staat en waarbij kwaliteit de enige graadmeter is. Zo bracht dit label in 2017 het meeslepende, indringende No Offending Borders van Torgeir Waldemar uit. Een van mijn favoriete albums van het vorige decennium. Nu is het beurt aan de geweldige zangeres Live Miranda Solberg uit Oslo, die haar muziek uitbrengt onder de artiestennaam Louien. Ze deed al de nodige ervaring op op Scandinavische festivals, als een van de opvallende stemmen van de band Silver Lining. Het succes van deze band effende het pad voor ook een solocarrière. Haar debuutalbum None of My Words uit 2019 verscheen in een woelige periode in haar leven. Ze verloor haar vader, haar belangrijkste motivator en inspirator. Haar vader was acteur en zanger en had een grote invloed op haar. None of My Words werd een openhartig album, waarbij ze haar gevoelens de vrije loop liet. Het album was succesvol in Scandinavië, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk. No Tomorrow blijkt muzikaal gezien een grote stap voorwaarts, haar songs hebben aan diepgang gewonnen. Verwacht overigens geen typisch Scandinavisch product, het album ademt regelmatig de sfeer uit van muziek uit Californië van de late jaren zestig, begin jaren zeventig. Sommige songs hadden georkestreerd kunnen zijn door Van Dyke Parks. Louien kreeg naast van een aantal getalenteerde muzikanten uit de Noorse scene vooral hulp van producer Øyvind Sax Røsrud Gundersen. Het eindresultaat is een schitterende, rijk georkestreerde indiefolk ep, wat hopelijk Louien ook een doorbraak in Nederland zal brengen. No Tomorrow is andermaal een bewijs dat het wemelt van de uitstekende artiesten in Noorwegen.      

Theo Volk

Releasedatum : 4 juni 2021 Jansen Records

Website : https://www.facebook.com/louienmusic

Katherine Priddy : The Eternal Rocks Beneath

 


Richard Thompson heeft een goede neus voor uitzonderlijk muzikaal talent. Hij bewierookte Katherine Priddy’s debuutep Wolf in 2018 met de woorden “het beste wat ik dit jaar hoorde”. Ook vroeg hij haar meteen mee op tournee. Een halve eeuw eerder had Thompson al een ander buitengewoon talent een podium gegeven. Op 24 september 1969 was Nick Drake in de London Royal Festival Hall supporting act van Fairport Convention en John & Beverley Martyn. Een van de slechts zevenentwintig optredens die Drake tijdens zijn leven gaf.

Katherine groeide op in het pittoreske Alvechurch, slechts tien kilometer van Tanworth-in-Arden, waar Drake een deel van zijn zorgeloze jeugd doorbracht en waar hij op slechts zesentwintigjarige leeftijd zou overlijden. Hij is misschien wel Katherine’s  belangrijkste inspiratiebron, naast John Martyn, Jeff Buckley, Scott Matthews en Tunng.

Dankzij haar groeiende bekendheid verschijnt haar debuutalbum The Eternal Rocks Beneath op Navigator. Twee nummers stonden al op haar ep, Wolf en Ring O’ Roses. Wolf is geïnspireerd op  Emily Brontë’s “Wuthering Heights”. Ciaran Clifford’s tin whistle geeft het nummer een Keltisch tintje.  Het album bevat composities die Katherine de afgelopen zeven jaar schreef en die de tijd kregen om te rijpen.

Gedurende de laatste twee jaar werden de songs in alle rust opgenomen in de Rebellious Jukebox studios, een kleine kelderstudio gelegen in het centrum van Birmingham. Vakkundig geproduceerd door Simon Weaver. Weaver speelt ook drums, percussie, bas en elektrisch gitaar (Wolf, Indigo, Eurydice). Titels als Eurydice en Icarus verraden belangstelling in de Griekse mythologie. Ook vormt haar jeugd en de natuur een bron van inspiratie.

Opener Indigo en The Summer Has Flown herinneren aan de tijd dat haar dag begon met fluiten van een merel in de boom voor haar slaapkamerraam. The Isle of Eigg verwijst naar het gelijknamige Schotse eiland. Naast fraaie ingetogen songs draait Katherine ook haar hand niet om voor een aanstekelijke nummer als Letters From a Travelling Man.

De songs worden zonder uitzondering prachtig ingekleurd, vooral de bijdragen van Mikey Kenney (fiddle), Zofia Reeves (viool), Bart Shirm (cello) en last but not least Thomas Lenthall (accordeon) bevallen me uitermate goed. Tweelingbroer Jack speelt cornet.

Toch steelt vooral de uitzonderlijk fraaie zang van Katherine de show. Af en toe dromerig, maar altijd verleidelijk, haar zang streelt het gehoor van de luisteraar op een bijzonder prettige manier. Maar ook haar songschrijverkwaliteiten zijn buitengewoon en leveren een tiental beeldschone songs op, waarvan About Rosie mijn absolute favoriet is.

Hopelijk mogen we Katherine met de verbeterende Corona omstandigheden snel hier live verwelkomen. Ze zou bijvoorbeeld niet misstaan op podia als Het Witte Kerkje in Terheijden, Guo concerts in Oisterwijk of bij De Maandag van Van Meurs in Eindhoven. Uiteraard wordt het album geleverd met een boekje met haar poëtische teksten. Na Ten Years van Linde Nijland is The Eternal Rocks Beneath het tweede folkalbum van de buitencategorie dit jaar.       

Theo Volk

Releasedatum : 25 juni 2021 Navigator Records/Bertus

Website :  https://www.katherinepriddy.co.uk/



The Hello Darlins : Go By Feel

 


The Hello Darlins is een nieuwe Canadese supergroep opgericht door zangeres/producer Candace Lacina en toetsenist/producer Mike Little. Onafhankelijk van elkaar reeds gepokt en gemazeld, leerden ze elkaar in 2010 kennen tijdens een opnamesessie en zes jaar later ontstond het idee voor The Hello Darlins. Hun debuutalbum Go By Feel werd grotendeels opgenomen in hun eigen studio in Calgary. Gedeeltelijk ook in Studio D van bandlid en coproducer Murray Pulver (Crash Test Dummies, The Bros. Landreth) en in Winnipeg’s Stereobus. De songs bevinden zich ergens op het snijvlak van country, gospel and blues. Een voorproefje van het album verscheen een jaar geleden in de vorm van de single Still Waters, waarop Lacina een fraai duet zingt met Matt Andersen.  Een andere grote naam, Joey Landreth, is te horen op Aberdeen. Go By Feel laat een band horen welke duidelijk een aanwinst is voor het Americanagenre. Bij liveoptredens kan trouwens de samenstelling van de band variëren van vijf tot negen personen.

 Theo Volk

Releasedatum : 11 juni 2021 Independent

Website : https://thehellodarlins.com/

Lady Nade : Willing

 


De eerste waardering voor haar derde album Willing sleepte de uiterst getalenteerde Lady Nade reeds in januari in de wacht. Afsluiter Ain’t One Thing werd genomineerd voor “Song of the year” op de UK Americana awards. Dat Willing een fantastisch album zou gaan worden bewezen reeds de singles Willing en You’re My Number One. Liedjes die me veel kippenvel bezorgen, Wildfire misschien nog wel meer. Lady Nade begon reeds op jeugdige leeftijd teksten te schrijven, nadat ze een familielid had verloren. Over dat familielid gaat het nummer Complicated. Thema’s vormen liefde, vriendschap en eenzaamheid, verpakt in eerlijke, directe teksten. Zo is Peace and Calm een liefdevol eerbetoon aan haar beschermende, wijze opa. Ze omschrijft zelf haar muziek als “eclectic Americana folk” verpakt in “Soothing words and melodies that nourish the mind and body - through life’s complicated tapestry”. En zo onderga ik haar muziek ook, als bijzonder troostrijk en helend. Lady Nade beschikt over een van de meest uitzonderlijke stemmen, die ik ken. Maar ze is ook een begenadigd songschrijver, liedjes als Willing, You’re My Number One en Wildfire kruipen diep onder de huid en raken navenant diep. Waarschijnlijk zullen met mij velen ingepakt worden door het hartwarmende Willing, niet minder dan een prachtplaat!

Theo Volk

Releasedatum : 18 juni 2021 Independent 

Website : https://ladynade.co.uk/

Cedric Burnside : I Be Trying

 


De toonaangevende ambassadeur van de Mississippi Hill Country blues, Cedric Burnside, is terug met zijn tweede album onder eigen naam, I Be Trying. Over voorganger Benton County Relic was ik behoorlijk enthousiast. Cedric is inmiddels tweeënveertig en heeft reeds dertig jaar ervaring “on the road”. Die carrière begon op dertienjarige leeftijd in de touringband van zijn legendarische opa, R.L. Burnside. Cedric eert hem met een cover van Bird Without a Feather. Enige andere cover is Hands Off That Girl van Deltabluesgigant Junior Kimbrough. De overige elf schreef hij zelf en bevatten verhalen over verbinding, pijn en verlossing in het zuiden van de VS. Het album werd slechts in enkele dagen opgenomen in de befaamde Royal Studios, waar Al Green, Solomon Burke, Buddy Guy en zoveel andere legendes hem voor gingen. Wederom is de inkleuring sober, Cedric zingt, speelt gitaar en op een zestal nummers drums. Op de overige speelt Reed Watson drums en percussie. Luther Dickinson (North Mississippi Allstars) speelt gitaar op Step In en Keep on Pushing. Alabama Shakes bassist Zac Cockrell is te horen op Pretty Flowers en cellist Caleb Elliot op I Be Trying en Love You Forever. Cedric is de trotse vader van drie dochters. De jongste, Portrika, pas vijftien, zingt de achtergrondvocalen op het titelnummer. Hier en daar probeert men de muziek een Al Green tintje te geven. De drums werden in Willie Mitchell stijl opgenomen en in opener The World Can Be So Cold gebruikt Cedric Al Green’s beroemde “Mic #9”. I Be Trying is andermaal een overtuigend bewijs dat Burnside nog steeds de toonaangevende ambassadeur van de Mississippi Hill Country blues is.

Theo Volk

Releasedatum : 25 juni 2021 Single Lock Records/De Konkurrent

Website : https://www.cedricburnside.net/

Mummy’s a Tree : New Song

 


De alternatieve groep rondom frontman Stefan van den Berg bestaat al vijfentwintig jaar. Mummy’s a Tree is niet alleen de groepsnaam maar ook de titel van hun debuutplaat uit 1996. De vroege zelfgekozen dood van Stefan’s moeder is voedingsbodem voor zestien sprookjesachtige liedjes. Atmosferisch maar ook rauw: Stefan neemt de plaat thuis op met enkel een microfoon en een viersporenrecorder. Hij speelt zelf vrijwel alle partijen. Zijn gitaar, zo staat het in de aankondiging van zijn eerste optreden, is gemaakt van de boom die groeide uit het graf van zijn moeder. Een troostrijke transformatie. Fans van de band verklaren het een cultplaat. Spoedig erna haalt de groep de finale van de grote prijs en is men supporting act van dEUS, My Morning Jacket, Big Country, Bettie Serveert en The Long Winters. New Song is inmiddels hun zesde album, wat eigenlijk Spring Is Coming zou gaan heten. Overigens de titel van een van de nummers. Het album kwam tot stand door crowdfunding via Voor de Kunst en met hulp van het Sena Muziekproductiefonds. Begin 2020 vertrekt zanger/gitarist/songwriter Stefan van den Berg samen met bassist Rick Weren en drummer Imre Elzer naar de legendarische Berlijnse Hansa By the Wall studio. De studio waar Bowie zijn befaamde Low en Heroes albums opnam. Het doel is om een groots klinkende studioplaat op te nemen, wat zeker gelukt is. Zoals altijd is deze alternatieve band niet in een hokje te plaatsen. Het ene moment liefelijk het andere rauw en ongepolijst. Zelf omschrijven ze het album als een Europese, eclectische alt-popplaat, een omschrijving die grotendeels de lading dekt. Het eerste liedje voor de plaat, titelsong New Song, kwam na de nodige bloed, zweet en tranen tot stand. Na de aanschaf van een set exotische hoornen plectrums bij Ali Express. Na een uur of tien spelen zijn ze naar de filistijnen (niet erg duurzaam dus), maar de vroegtijdige dood van een plectrum is tegelijkertijd de geboorte van een nieuw nummer en de aanzet voor een nieuwe plaat. Overigens een behoorlijk stevig nummer met een Jimi Hendrix achtig outro. Vooral bij All of this had ik door de manier van zingen en het basspel associaties met de muziek van Lou Reed. Een echte oorwurm is Let’s Go on a Journey. Bij de eerste maten van All My Thoughts dacht ik dat men Black Eyed Dog van Nick Drake wilde inzetten. New Song bewijst dat Mummy’s a Tree na vijfentwintig jaar nog steeds springlevend is. Het album verschijnt op King Forward Records, het platenlabel van Frank Bond, de frontman van AlascA.

Theo Volk

Releasedatum : 11 juni 2021 King Forward Records

Website : https://www.mummysatree.com/

Ticket West : Cab Driving Man

 


De broers Pascal en Walter Wilhelm kregen thuis in hun vroege tienerjaren de bluesmuziek ingegoten. Hun vader nam op een taperecorder regelmatig bluesmuziek op van de radio. Op een verjaardag kreeg hun vader van hun moeder een plaat van Albert King en een van Lightnin’ Hopkins en toen was het hek helemaal van de dam. De broers wilden nog maar een ding, muziek maken. Ze begonnen een band, maar die was niet zo’n lang leven beschoren. Daarna hadden beide afzonderlijk een succesvolle carrière, maar enige jaren geleden besloten de broers weer samen te gaan werken. Hun vorig jaar verschenen debuutalbum High Class Horse werd voornamelijk gevuld met Westcoast blues en had harmonicaspeler Harp Mitch erop een flinke vinger in de pap. Ook op het nieuwe album Cab Driving Man geeft Harp Mitch acte de présence, maar is beduidend minder nadrukkelijk aanwezig (slechts op 3 tracks). Ook de Westcoast bluesmuziek blijft redelijk beperkt. Daarnaast doet men onder andere Chicago aan met het bekende Bad Boy van Eddie Taylor, maar maakt men bijvoorbeeld ook een paar uitstapjes richting boogiewoogie met een glansrol voor toetsenist Roel Spanjers. De meest liedjes worden door Pascal gezongen. Een drietal andere Arjen Veldman, maar ook drie door Harp Mitch en broer Walter zingt Don’t Have to Worry. Een nummer schreven de broers samen. Pascal schreef alleen het uitstekende titelnummer, Boogie Blues en Mess Around. De rest zijn goed gekozen covers. Het album ademt duidelijk een livesfeer en veel spelplezier uit. Uiteraard zal het album weer gedraaid worden door radiostations als 40UP Radio en Grolloo Radio. Hopelijk zal het zich ook een weg weten te vinden naar jongere luisteraars. En laten we hopen dat we het uitstekende Cab Driving Man snel live mogen horen en aanschouwen.          

Theo Volk

Releasedatum : 28 mei 2021 Independent

Website : http://www.ticket-west.com/

Bachelor : Doomin’ Sun

 


Melina Duterte (Jay Som) en Ellen Kempner (Palehound) zijn goede vriendinnen. Die vriendschap begon in 2017 toen ze elkaar ontmoetten in een Sacramento green room. Op dat moment waren ze al fans van elkaars muziek. Een jaar later bezocht Kempner Duterte’s thuisstudio en begon men voor het plezier samen wat op te nemen. Het resulteerde in hun eerste song Sand Angel, wat ook op het debuutalbum Doomin’ Sun is terechtgekomen. Het overtuigde de twee dat ze samen een duidelijke chemie hebben. In januari 2020 nam het duo de complete opnameapparatuur van Duterte mee in twee auto’s naar een voor de gelegenheid gehuurd huis in Topanga, Calefornië. In het huis was een grand piano aanwezig. Men schoof alle meubilair aan de kant en stelde vervolgens drums en versterkers op. De ad-hocstudio welke was opgezet, bood het comfort dat nodig was om ideeën vrijelijk te laten stromen, niet gehinderd door een vooraf bepaald schema. Kempner richtte zich vooral op het schrijven van de teksten en Duterte vooral op het produceren. Ongeveer halverwege hun verblijf in Topanga kwamen Buck Meek en James Krivchenia van Big Thief langs. Meek bracht gitaarpedalen en een prachtige oude akoestische gitaar van Martin mee om te gebruiken en Krivchenia tilde een paar nummers naar een hoger niveau met zijn drumpartijen. Duterte's partner Annie Truscott (Chastity Belt) voorzag het album hier en daar van strijkers. Doomin’ Sun is een redelijk stevig rockalbum geworden. Goed voorbeeld is Stay in the Car, met een duidelijk aanwezige bas. Opener Back Of My Hand belicht hun onderlinge vriendschap. Van de talentvolle Duterte besprak ik al lovend haar derde album Anak Ko. Samen met Kempner weet ze het niveau van haar soloalbums te overstijgen. Doomin’ Sun smaakt naar meer, veel meer.        

Theo Volk

Releasedatum : 28 mei 2021 Polyvinyl

Website : https://www.bachelor-band.com/

Arno & Sofiane Pamart : Vivre

 


Op de dag van zijn tweeënzeventigste verjaardag schonk Arno zichzelf en veel muziekliefhebbers een prachtig cadeau. Voor deze gelegenheid nam hij een bloemlezing uit zijn rijke oeuvre van bekende en minder bekende composities op. Het idee kwam uit de koker van Kenny Gates, een van de oprichters van het PIAS label. Hij stuurde Arno de studio in met het enfant terrible van de Franse Neoklassieke muziek én van de rap, Sofiane Pamart. Op het eerste gezicht een onmogelijke combinatie, temeer beiden elkaar nog niet kenden. Voor aanvang van de opnames vertelde Arno hem nog tussen neus en lippen door dat hij zwaar ziek was (pancreaskanker). De klassiek geschoolde Pamart weet zich echter bijzonder goed in te leven in de muziek van zijn illustere metgezel. Hier is echt 1 + 1 = 3. Naast piano speelt Pamart ook ter afwisseling Wurlitzer. Een van de meest geslaagde songs vind ik Lomesome Zorro, wat hij schreef voor de score van “Merci La Vie”. Die score werd gedeeltelijk ook door minimalist Philip Glass geschreven. Maar het album staat vol prachtvertolkingen, die bij de luisteraar hard binnenkomen. Soms krijgt men bekwame hulp van bassist Mirko Banovic (Give Me the Gift). Afgesloten wordt Vivre met de T.C. Matic klassieker Putain Putain, wat onder fans toen uitgroeide tot een soort alternatief Europees volkslied. Het nummer roept trouwens nostalgische gevoelens bij me op naar begin tachtiger jaren. Zag de groep onder andere in 1983 optreden in mijn eigen woonplaats Etten-Leur, op het toen befaamde Pop-Inn festival, samen met onder andere Comsat Angels, Klein Orkest en De Kreuners. Collega Leon Pouwels van Written in music, schreef trouwens een prachtige, uitgebreide recensie over Vivre, die eventueel hier te lezen is. Vivre is briljant in al zijn eenvoud, het hoogtepunt uit Arno’s uitgebreide oeuvre.        

Theo Volk

Releasedatum : 21 mei 2021 PIAS

Staran : Staran

 


The Guardian, Folkradio UK en FATEA staken al terecht de loftrompet over Staran, het fraaie debuutalbum van een Schots vijftal. Het bestaat uit Kim Carnie (zang), John Lowrie (piano, rhodes, harmonium en percussie), Jack Smedley (viool), Innes White (diverse gitaren en mandoline) en James Lindsay (contrabas). Alle vijf reeds met de nodige muzikale bagage, vooral John Lowrie, een veelgevraagd, klassiek geschoold sessiemuzikant. Hij bracht het vijftal samen. Kim Carnie behoort tot de beste jonge Schotse zangeressen. Hun groepsnaam is Gaelic voor pad of spoor. Het repertoire op Staran bestaat uit traditionele Schotse folk en eigen composities. Carnie zingt zowel in het Gaelic als in het Engels. Ondanks dat ik het Gaelic niet machtig ben komen schitterende songs als Horò gun Togainn air Hùgan Fhathast Thu en Gaol a’ Chruidh heel erg bij mij binnen en bezorgen de nodige kippenvel. Ook enige instrumentale composities, waarvan een Casino getiteld is. Wellicht zo genoemd omdat men financieel gesteund is door de National Lottery. Het meest hedendaags is afsluiter en hoogtepunt Settle, Honey. Hopelijk krijgt dit album snel een vervolg. Benieuwd naar hoe de groep zich verder zal ontwikkelen, blijft men redelijk traditioneel of gaat men toch op zoek naar een moderner geluid.  

Theo Volk

Releasedatum : 21 mei 2021 Independent

Website : https://www.staranmusic.com/

Marinero : Hella Love

 


Jess Sylvester alias Marinero groeide op in de San Francisco Bay Area. Z’n vader was zeeman vandaar Marinero, de betekenis van het woord in het Spaans. Muzikaal gezien is Hella Love een allegaartje. Opener Fanfare verraadt duidelijke Spaanse invloeden. Vervolgens schiet het alle kanten uit, een vermenging van vele invloeden. Naast de nodige Latijns Amerikaanse invloeden (bossa nova en Latin pop), ook van  internationale artiesten uit de jaren zestig en zeventig als Los Terricolas, Ennio Morricone, Esquivel, Carole King en Serge Gainsbourg. Maar tevens liet hij zich inspireren door hedendaagse artiesten als Chicano Batman, Connan Mockasin en Chris Cohen. De onderwerpen op Hella Love lopen nogal uiteen. De titelsong handelt over hoe zijn ouders in de San Francisco Bay Area terecht kwamen. Het eerste couplet gaat over de zeereizen van zijn vader eind jaren zestig naar de west. Het tweede couplet over zijn moeders verhuizing naar de wijk The Mission. Zijn moeder heeft een Mexicaans-Amerikaanse achtergrond. Ze groeide, zoals reeds gememoreerd,  op in de Katholieke wijk The Mission, ooit gesticht door de Franciscanen. De single Nuestra Victoria vertelt het verhaal over de (brood)bakkerij La Victoria. Ooit een dierbare plaats voor zijn moeder. De teksten bevatten volgens Sylvester de nodige “easter eggs” voor mensen afkomstig uit de regio en voor mensen die zijn muziek volgden in het verleden. Ook een song, Isle of Alcatraz, over het nog steeds tot de verbeelding Alcatraz, waar lange tijd beruchte misdadigers als Al Capone gevang gehouden werden. En ook de plek waar enige uitstekende films werden opgenomen als “Murder in the First”, “Birdman of Alcatraz” en “Escape from Alcatraz”. Hella Love is zowel een soundtrack door de tijd, als wel een lofzang op zijn ouders en de San Francisco Bay Area

Theo Volk

Releasedatum : 21 mei 2021 Hardly Art/De Konkurrent

Website : https://maringuero.bandcamp.com/

The Calicos : The Soft Landing

 


In april 2018 wist de jonge, talentvolle Antwerpse band The Calicos meteen Humo’s Rock Rally te winnen. Het zestal bestaat uit Quinten Vermaelen (gitaar en zang) Aäron Koch (gitaar en pedalsteel) Sander Smeets (gitaar en toetsen) Maximilian Dobbertin (toetsen) Guido Op de Beeck (bas) en Olivier Penu (drums). Sinds 2018 bracht men een zestal singles uit, waarvan de laatste vier op hun debuutalbum The Soft Landing terecht kwamen. Een album dat men in alle rust opnam. The Calicos maken melodieuze muziek met invloeden uit Americana, indie en alt country. Geïnspireerd door artiesten als The War On Drugs, Strand Of Oaks, Wilco, Jonathan Wilson en Ryan Adams, gemixt tot een eigen geluid. De productie nam de band zelf in handen, geholpen door levende legende Firmin Michiels en andermaal loepzuiver afgewerkt door Tobie Speleman (blackwave., Geppetto & The Whales, EMY, The Haunted Youth). De opvallende, maar toch eenvoudige hoes gaf me direct een goed gevoel. Ook een zomers gevoel, want bramen associeer ik met de (late) zomer. De muziek geeft me ook een positief gevoel. Nog meer sinds ik weet dat Gijs van de Burgt van Harvest Music en Jan Muylaert van Salmon Bookings, hun booking agents in Nederland en België zijn. Beiden heb ik de afgelopen jaren leren kennen als americana liefhebbers met het muziekhart op de juiste plaats en nemen alleen maar artiesten aan, waar ze volledig achterstaan. Zo ook in dit geval, want The Soft Landing van The Calicos is een bijzonder overtuigend debuut, dat volgens mij zowel door jongere als oudere americana liefhebbers omarmd zal gaan worden.

Theo Volk

Releasedatum : 28 mei 2021 Mayway Records

Website : https://www.facebook.com/TheCalicos

Marvin Gaye : What’s Going On

 


Op 20 mei 1971 verscheen het maatschappijkritische meesterwerk What’s Going On. Wat Le Sacre du printemps van Igor Stravinsky is voor de moderne klassieke muziek is What’s Going On voor de soulmuziek. Beiden hebben ruimschoots de tand des tijds doorstaan. Tot 1971 behoorde Gaye tot de hitfabriek van Motown, het label scoorde aan de lopende bands hits.  Zo scoorde Gaye bijvoorbeeld samen met Tammi Terrell een grote hit met Ain't No Mountain High Enough, geschreven door Ashford & Simpson.

Het meesterwerk van Gaye effende het pad voor meer artistieke vrijheid voor Afro-Amerikanen. Vijftig jaar na dato is het album nog steeds pijnlijk actueel. Opener en titelnummer What’s Going On gaat over de waanzin van oorlog. Een van de eerste regels luidt : Brother, brother, brother, there’s far too many of you dying”. Een verwijzing naar de twintig jaar durende Vietnamoorlog, waaraan Gaye’s broer Frankie ook drie jaar deelnam vlak voordat What’s Going On verscheen.

Een andere regel uit het lied is : “Father, father we don’t need to escalate”. Hierin richt hij zich tot de Heer, maar het zou ook kunnen refereren aan de regelmatige ruzies die hij toen al had met zijn vader Marvin sr. Het huwelijk van senior was niet bepaald het meest gelukkige en zijn ouders had om de haverklap ruzie, waarbij Gaye het altijd opnam voor zijn moeder. Later gingen die ruzies tussen senior en junior vooral over Gaye’s levenswandel. Een ervan werd Gaye fataal. Op 1 april 1984 werd Gaye, één dag voor zijn vijfenveertigste verjaardag, door zijn vader tweemaal in het hart getroffen en stierf in de armen van zijn broer Frankie. Nota bene vermoord met het wapen, wat Gaye vier maanden eerder zijn vader cadeau had gedaan.

De dag dat het gebeurde herinner ik me nog als de dag van gisteren. De schok was enorm bij mij toen ik het die dag hoorde in het acht uur journaal. Enkele jaren ervoor was Gaye een beetje van ons geworden, bewoners van de Lage Landen. In 1981 was Gaye namelijk naar Europa verhuisd. Op de vlucht voor cocaïnedealers, twee hebberige ex-vrouwen en de IRS, de Amerikaanse belastingdienst. In eerste instantie vestigde hij zich in Londen. Vlak ervoor had hij het Teteringse model Eugénie Vis ontmoet, na een optreden in Carré. Zij werd zijn geliefde en zou zich over hem en zijn zoontje gaan ontfermen en zorgde ervoor dat hij tijdelijk clean was.

Al spoedig vestigde Gaye zich in Oostende, maar verbleef ook af en toe in Teteringen, en verschenen in die tijd nog twee prima albums In Our Lifetime en vooral Midnight Love. Inspiratiebron voor de hit Sexual Healing was zijn vriendin Vis. Een nummer waaraan Charles Dumolin meeschreef, maar die er niet de credits voor kreeg. Dumolin werd onder andere bekend van Hey nana van Micha Marah en Jij en ik van Ann Christy. In opdracht van Stad Oostende maakte Dumolin ook het bronzen beeld “ Marvin Gaye” voor het Casino-Kursaal. Het monument weegt 2500 kg en is levensgroot. Het is nog steeds anno 2021 te bezichtigen in de lobby van de Kursaal.

Een zeer terecht eerbetoon voor een van de meeste begenadigde soulzangers uit de geschiedenis. Die ons prachtplaten naliet als Let’s Get It On, I Want You, Here,My Dear en natuurlijk What’s Going On.

Theo Volk

Releasedatum : 20 mei 2021 Motown

Gruff Rhys : Seeking New Gods

 


Op voorganger Pang! zong Rhys in het Welsh en eenmaal zelfs in het Zulu. Voor zijn zevende soloalbum Seeking New Gods besloot de zanger te kiezen voor het Engels. Belangrijke inspiratiebron voor het nieuwe album werd Mount Paektu, die afgebeeld staat op de hoes. Paektusan is een actieve vulkaan op de grens van Noord-Korea en China, met een enorm kratermeer en panoramische vergezichten. Toen Gruff eenmaal aan het schrijven was geslagen en begon na te denken over de leeftijd van de piek Paektu in verhouding tot het menselijk bestaan én de kenmerken van een vulkaan die zoveel mythologisch leven hebben gebracht, werden zowel de liedjes als de berg steeds persoonlijker. In een drietal gevallen levert dat net zoals op de voorganger aanstekelijke nummers op met interessante ritmes en soms fraai trompetspel. Vooral het refrein van Can't Carry On is een echte oorwurm. En Hiking in Lightning is een bijzonder aanstekelijk nummer, wat je heel graag live zou willen horen. De overige songs zijn meer ingetogen en hebben regelmatig fraaie koortjes. Seeking New Gods van de inmiddels vijftigjarige Rhys behoort tot zijn fraaiste in zijn oeuvre.  

Theo Volk

Releasedatum : 21 mei 2021 Rough Trade/De Konkurrent

Website : https://www.gruffrhys.com/

Jon Allen : …meanwhile

 


Heel lang geleden mocht Carice van Houten bij De Wereld Draait Door af en toe een lans breken voor een minder bekende singer-songwriter. Een ervan was de toen nog onbekende Jon Allen. Hij verkreeg in Nederland enige bekendheid met de single In Your Light, wat in 2011 en 2012 de Top 2000 wist te halen. Allen werd overigens ooit ontdekt door de legendarische gitarist Mark Knopfler die hem hoorde zingen op een feestje in West-Londen. Tot nu bracht hij vier albums uit, waarvan Deep River de fraaiste is. Alle vier geproduceerd door Tristan Longworth. Het nieuwe album …meanwhile besloot de inmiddels vierenveertigjarige singer-songwriter zelf te produceren. Hiertoe gedwongen door de huidige tijd waarin we leven. Ook werd hij vooral op zichzelf aangewezen voor het inkleuren van de songs. Slechts op vier nummers kreeg hij hulp op drums, Rich Milner is op twee nummers te horen op Hammond orgel en op een nummer is de accordeon te horen van de Ierse klasse muzikant Sharon Shannon. Net als iedereen in de afgelopen tijd is Allen door een achtbaan van emoties zijn gegaan. Hij denkt dat zijn doorstane emoties op deze plaat goed worden weerspiegeld. De nummers Western Shore, Can't Hold Back the Sun en Hold On zijn geschreven tijdens de piek van de lockdown en geven de hoop, de angsten en de frustraties van dat moment weer. Hij hoopt dat de verschillende stemmingen op de plaat de luisteraar meevoeren en ze wat afleiding en hoop kunnen bieden in deze tijd. Handelsmerk blijft uiteraard zijn rauwe, hese stem die vaak vergeleken wordt met artiesten als Rod Stewart, Paolo Nutini tot zelfs Bruce Springsteen. Het grootste deel van het album nam Allen thuis op.  Net als op eerdere albums pint hij zich niet vast op een genre. Hierdoor sluit …meanwhile naadloos aan op zijn voorgangers.  

 Theo Volk

Releasedatum : 21 mei 2021 V2 Records

Website : https://jonallenmusic.com/

Eddie 9V : Little Black Flies

 


Al op zijn vijftiende maakte Eddie 9V de bluesclubs van zijn woonplaats Atlanta onveilig. Op die leeftijd liet hij tevens voorgoed de schoolbanken achter zich. Zijn debuutalbum Left My Soul in Memphis uit 2019 liet meteen horen dat de multi-instrumentalist uit het goede hout was gesneden. Het album werd opgenomen in zijn eigen mobiele aanhangwagen. Hij kreeg alleen hulp van zijn broer Lane Kelly, die meeschreef aan de liedjes, het album opnam en produceerde. Ruf Records was er als de kippen bij om de nu vierentwintigjarige jongeling te contracteren. Het tweede album Little Black Flies werd november vorig jaar opgenomen in Atlanta’s Echo Deco Studios. Andermaal met broer Lane achter de knoppen. In een opwelling besloot Eddie het album volledig live in de studio op te nemen, achteraf gezien de juiste beslissing. Deze keer wordt hij omringd door een aantal van Georgia’s beste muzikanten, waaronder gitarist Cody Matlock. Deze etaleert trouwens regelmatig zijn niet misselijke kwaliteiten. Wie foto’s ziet van een in het dagelijkse leven pijp rokende, studentikoos ogende Eddie zal moeilijk kunnen bevatten, dat hij met een microfoon in de handen transformeert in een waar podiumbeest. Geruggensteund door zijn rasmuzikanten stijgt Eddie vocaal in een dozijn eigen nummers naar grote hoogten. Het moge duidelijk zijn dat Thomas Ruf een uitstekende neus heeft voor talent. Zo contracteerde hij in verleden al geweldige talenten als Ina Forsman en Samantha Fish. Tot diezelfde categorie moet Eddie 9V zeker gerekend worden, Little Black Flies is hier een overtuigend bewijs voor.       

Theo Volk

Releasedatum : 28 mei 2021 Ruf

Website : https://eddie9v.bandcamp.com/

Corentin Ollivier : Into Pieces

 


Into Pieces is het debuutalbum van Parijzenaar Corentin Ollivier onder eigen naam. Daarvoor timmerde hij aan de weg met elektronische muziek onder de naam Faroe. Daarnaast speelde hij ook nog in indie-popband The Dancers en Concrete Knives en begeleidde hij onder andere Lomepal en Camélia Jordana op het podium. Voor Into Pieces sloeg hij een compleet andere weg in. Het is een zeer sober album geworden, praktisch alleen zang en gitaar en heel spaarzaam wat percussie. Het project werd opgenomen tijdens zijn anderhalf jaar durende verblijf in La Réserve als artist in residence. Hij nam zijn liedjes op een viersporen tape recorder op, die hij op een vlooienmarkt had gekocht. De melodieën en liedjes  kwamen spontaan en kunnen gezien worden als een catharsis. Hij begon ze te schrijven op het moment dat zijn relatie, die de nodige jaren duurde, ten einde kwam. Het maakt het persoonlijke album authentiek en voor de luisteraar direct en rauw. Hij streefde naar de eerlijkheid van de teksten van Leonard Cohen en de kwetsbaarheid van Joni Mitchell. Naar mijn bescheiden mening is hij daarin voortreffelijk in geslaagd. Bovendien zijn het niet alleen liedjes, die de luisteraar raken maar ook snel zullen blijven hangen. Into Pieces is een overtuigend album, dat door zijn directheid waarschijnlijk veel luisteraars zal gaan aanspreken.  Het album werd me trouwens getipt door Marten Fokkens (bedankt!), wel vaker een uitstekende tipgever.

Theo Volk                                             

Releasedatum : 30 april 2021 Independent

Website : https://corentinollivier.bandcamp.com/releases en http://www.iamfaroe.com/

Sam & Julia : Something Somewhere

 


De debuutep So Far, So Good van Amsterdammers Sam van Ommen en Julia Schellekens kreeg in 2019 zelfs aandacht van het helaas ter ziele tv-programma Vrije Geluiden. Hun labelbaas Tim Knol van I Love My Label sprak toen terecht lovende woorden over hen. Knol is trouwens een muziekliefhebber in hart en nieren, die net zo bevlogen over andere muziekgenres praat. Ooit brak hij DWDD een lans voor de niet zo bekende soulzanger William Bell. Uiteraard verschijnt hun debuutalbum Something Somewhere op diens label, echter in samenwerking met het sympathieke Excelsior Recordings. De liedjes werden in één zomer geschreven op hun snikhete Amsterdamse zolderkamer. Het vastleggen in de studio vergde echter veel meer tijd. Julia hierover: “Eigenlijk heeft het maken van deze plaat ervoor gezorgd dat we allebei in therapie gingen. Juist bij de liedjes die zo persoonlijk en verstild zijn, vond ik het confronterend om ze in te zingen. De klank van mijn eigen stem vond ik ineens niet meer mooi en ik ging elke noot overdenken. Uiteindelijk vonden we samen een manier om het goede gevoel terug te krijgen en ben ik nu enorm blij met hoe alles erop staat. Ik heb geleerd dat het soms nodig is om op je bek te gaan en dan weer met nieuwe inzichten op te staan.”. Sam vult hierop aan : “We merkten dat we allebei meer dan ooit kampten met stress, angsten en andere mentale barrières, zoals veel millennials en zoomers. De generatie van het vergelijken en torenhoge verwachtingen. Als jonge twintigers zijn we op zoek naar ons plekje in deze wereld. En de struggle van die zoektocht hoor je terug in de muziek.”. Het album werd opgenomen in de befaamde Wisseloord Studio’s. Het eindresultaat mag er meer dan wezen, het lost de belofte van de EP meer dan in. De luisteraar wordt niet alleen getrakteerd op prachtige samenzang, maar op regelmatig inventief en spannend gitaarspel en soms op een dromerige Wurlitzer. Opener Easy triggert de luisteraar meteen. De persoonlijke teksten zijn tragikomisch. Zo gaat Crying at the Zoo over Sam’s paniekaanval in de dierentuin van Praag. Een groot aantal van de liedjes gaan over hun talloze oersaaie dates. Op Something Somewhere worden ze begeleid door hun band, wat het resultaat zeker ten goede is gekomen. Normaal gesproken benader ik alle nieuwe muziek wat uit onze hoofdstad komt, met de nodige reserve. Maar voor Sam & Julia en hun debuut Something Somewhere maak ik absoluut een uitzondering, prachtplaat.

Theo Volk                                                            

Releasedatum : 21 mei 2021 I Love My Label/Excelsior

Website : https://www.samandjuliamusic.com/