Down in Norway - ROOFBOUW



Radiomaker Marco Geene van Omroep Zuidplas tipte me van de week deze interessante artieste, die trouwens woensdag nog live te horen was in zijn radioprogramma Taste of Music. Down in Norway is de artiestennaam van de Rotterdamse singer-songwriter Juliet van de Voort. In 2013 won ze al de Poetracks Talent, een wedstrijd waarbij muzikanten gedichten op muziek zetten. Met Willem Claassen maakte ze de theatervoorstelling “Sommige bomen houden hun blad langer vast dan andere”, waarin de verhalen en liedjes gebaseerd waren op de dagelijkse gebeurtenissen in een Eindhovens verzorgingshuis. Haar debuutalbum Niet Ademen, opgenomen door Peter Johan Nijland, verscheen eind 2015. Zowel dit debuut als opvolger ROOFBOUW bevat een dozijn breekbare, dromerige liedjes, die nergens de drie minuten overstijgen. Liedjes schrijven is een organisch proces voor haar, ze laat zich meevoeren door woorden die in haar opkomen en die mooi en interessant klinken. Vooral aardse woorden als adem, land, lucht en water. Met name het woord water komt nogal eens voor in haar liedjes. Door in het Nederlands te zingen stelt ze zich kwetsbaar op, ze waakt er echter voor dat de teksten te persoonlijk worden. Haar teksten zijn vaak op meerdere manieren te interpreteren. Haar bedoeling is de hardheid van het dagelijks bestaan te bedekken met een warme deken van poëtische dromerigheid. Muzikaal gezien zou ik haar ergens willen plaatsen tussen Eefje de Visser en Aafke Romeijn. Op dit moment heeft ze nog steeds last van zenuwen tijdens optredens, graag zou ze meer het podium op willen om dat te verhelpen. Het is te hopen, dat ze daartoe de kans krijgt, want ROOFBOUW laat horen dat Juliet een getalenteerd singer-songwriter is, die niet onder doet voor de eerder genoemde artiesten.
Theo Volk
Releasedatum: 11 januari 2019 Eigen beheer

Mercy John - Let It Go Easy



Op deze zonnige, bijna lenteachtige Valentijnsdag viert de Brabantse singer-songwriter John Verhoeven zijn veertigste verjaardag. Helaas voor John was de afgelopen periode voor hem persoonlijk minder zonnig. Zijn vader werd ziek en kreeg hijzelf te kampen met een burn-out/depressie. Even wist hij niet meer hoe het verder moest.  Veel liedjes op zijn derde album  Let It Go Easy, de opvolger van het uiterst succesvolle This Ain’t New York, gaan over hoe zijn omgeving en vriendin daarop reageerden. John was echt even zoekende. Donkere liedjes als Demons en Enemy Fire gaan over die periode. Oppervlakkig gezien lijkt de tweede single Trains te gaan over het kalmerende effect dat een treinreis op je gemoedstoestand kan hebben, maar eigenlijk gaat het over het effect wat de afgelopen periode op zijn relatie had. Ook Knock Me Out heeft hetzelfde onderwerp. Maar ook in opener Bad Start probeert hij oud zeer van langer geleden een plaats te geven.  Volgens John is “het  een liedje over een liefde die gedoemd was te mislukken op het moment dat het begon. Ik schreef dit liedje naar aanleiding van een avond dat ik in Los Angeles was en ik voor de keuze stond om wel of niet verder te gaan met een meisje dat ik al jaren kende en dat mijn grote jeugdliefde was. Eigenlijk gaat het nummer vooral over beslissende momenten in het leven die je op dat moment niet zo beleefd maar als je erop terugkijkt bepalend voor de loop van je leven zijn. Dit was zo'n moment. Ik liep letterlijk een club in LA uit, mijn vrienden bleven nog even hangen. Ik heb op de TOMTOM een ritje door een stil en verlaten Beverly Hills gemaakt en de knoop doorgehakt. Deze liefde wordt niet mijn toekomst, uiteindelijk ben ik zo bij mijn huidige vriendin uitgekomen, zij is inmiddels de moeder van mijn twee kinderen.”. Muzikaal gezien is het wat rauwer en steviger geworden, een koerswijziging die mij uitermate goed bevalt. In Trains hoor je nog de invloeden van Bruce Springsteen terug en de americana-invloeden zijn gebleven. Het is een album, dat bij meerdere beluistering langzaam maar zeker steeds meer weet te overtuigen, niet in de laatste plaats door zijn uitstekende begeleiders, Kirsten Boersma, Rolf Verbaant, Tom Zwaans en Bram Hakkens. Deze keer koos John ervoor om samen met Guido Aalbers het album te produceren, wat buitengewoon goed gelukt is. Op Let It Go Easy graaft John diep in zijn eigen zielenroerselen en weet mij daarmee diep te raken.      
Theo Volk
Releasedatum: 22 februari 2019 Butler Records
Mercy John live: 
17-2 Paradox, Tilburg
24-2 De Pul, Uden
5-3 Countdown Café, Amsterdam
10-3 De Kroepoekfabriek, Vlaardingen
15-3 De Bosuil, Weert
18-3 Muziekgebouw, Eindhoven
6-4 De Blauwe Kei, Veghel
12-4 Bibelot, Dordrecht
14-4 Down By The River Festival, Venlo
21-6 Hedon, Zwolle

Emilie Kahn - Outro



Lange tijd had de harp een suffig imago. Veelal werd bij de harp meteen gedacht aan traditionele Ierse folkmuziek of aan klassieke muziek, wat wel jammer was. Het leverde in de klassieke muziek prachtige, tijdloze muziek op, zoals bijvoorbeeld Danse Sacrée et Danse Profane van Claude Debussy. Gelukkig veranderen de tijden en meningen. Zo slaat Lavinia Meijer al jaren een brug tussen klassieke en populaire muziek om de populariteit van de harp te vergroten. En Remy van Kesteren bewandelt op zijn nieuwe album Shadows nieuwe wegen door samen te werken met DJ Fink en weet van de harp zelfs een groovend instrument te maken. Vooral de eigenzinnige harpiste Joanna Newsom droeg bij aan het populariteit van de harp, met als gevolg dat vele jonge meisjes in haar voetsporen traden, waaronder de Canadese Emilie Kahn. In 2015 bracht ze haar debuutalbum 10.000 uit onder de verwarrende artiestennaam Emilie & Ogden. Verwarrend omdat het een soloproject betrof. Opvolger Outro bevat veelal intieme indiepop, met soms ironische en eerlijke teksten over de liefde en pijnlijke jeugdherinneringen. Warren C. Spicer van de interessante folkgroep Plants and Animals produceerde het album. Outro laat een duidelijke groei horen van Kahn als songschrijver en zangeres.      
Theo Volk
Releasedatum: 22 februari 2019 Secret City

Quentin Sirjacq - Companion



Multi-instrumentalist, componist en arrangeur Quentin Sirjacq werd in 1978 geboren in Parijs. Hij studeerde piano en compositieleer aan het Mills College in Californië en het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Door zijn eclectische muzieksmaak kwam hij in aanraking met diverse genres. Toen hij nog aan het Mills College studeerde trad hij ook al op en bracht werk van onder anderen Fred Frith, een van de belangrijkste hedendaagse experimentele componisten. In 2011 bracht hij samen met Dakota Suite het alternatieve rockalbum The Side of Her Inexhaustible Heart uit. Daarnaast componeert Sirjacq veel muziek voor film, theater en radio. Op zijn soloalbums probeert hij een brug te slaan tussen traditionele en experimentele muziek, zo ook op zijn vierde album Companion. Net als bijvoorbeeld Strawinsky verwerkt hij elementen uit de volksmuziek. Zo hoor je bij Sirjacq elementen uit de Indonesische Gamelan muziek terug, maar ook Afrikaanse polyritmes. Net zoals bij landgenoot Moinho gebruikt men daarvoor de marimba en vibrafoon. Verder hoor je invloeden uit de neoklassieke muziek, free jazz, elektronische en filmmuziek. Vaak zijn het traag voortslepende hypnotiserende composities met af en toe verstilde momenten. Op Companion werkt samen met een aantal van de beste muzikanten uit de Franse scene, Julien Loutelier, Vincent Taurelle, Arnaud Lassus en Steve Argüelles.
Theo Volk
Releasedatum: 22 februari 2019 Schole

The Maureens - Something in the Air



De hoes van hun debuutalbum The Maureens zette me ooit op het verkeerde been, want ik dacht te maken te hebben  met een act van het Excelsior label. Ook was hun muziek vergelijkbaar met acts van dat label, zoals Johan, Moss en Darryll-Ann. De eerste twee platen waren absoluut de moeite waard, maar konden bepaald niet rekenen op de gunfactoor van de nationale radio. Die underdogpositie maakte deze band al voor mij extra sympathiek, maar wordt nog eens versterkt doordat bijna alle bandleden in het dagelijks leven werkzaam in de hulpverlening zijn, in de vorm van gehandicaptenzorg en daklozenopvang, beroepen waarvoor ik veel respect heb. Die maatschappelijke betrokkenheid en ervaringen zijn van directe invloed op de sfeer van de muziek en de teksten, die veelal worden gekenmerkt door thema’s als eenzaamheid, nostalgie en verlies. Hun muziek heeft af en toe wel een melancholische inslag, maar heeft toch meestal het zonnige en vrolijke karakter van indie westcoast pop. Het groepsgeluid is na het vorige album wel wat veranderd, van de zesmansformatie van toen verlieten er drie de groep, waarvoor  er een in de plaats kwam. De huidige samenstelling is Hendrik-Jan de Wolff (zang/gitaar), Wouter Zijlstra (zang/basgitaar), Stefan Broos (zang/drums), Martijn Vink (gitaar). Met leden uit alle windstreken (Groningen, Dalfsen en Utrecht) was het logistiek even zoeken naar een oplossing maar die werd gevonden in een boerenschuur in Dalfsen, waar wekelijks wordt geschaafd en geknutseld aan de muziek, steeds met als doel om dichter bij het perfecte popliedje te komen. Hun muziek wordt dus vooral beïnvloed door west coast muziek van groepen als The Byrds en dergelijke, maar je hoort toch ook af en toe wat Daryll-Ann en Beatles invloeden terug. Het feelgood karakter van hun muziek heeft een positieve invloed op het humeur van de luisteraar.  Voorafgaand aan het album zijn in het najaar van 2018 al drie singles uitgebracht. Dat hun muziek de nodige kwaliteiten moet worden toegedicht, blijkt wel uit het feit dat misschien wel de grootste kenner van de Amerikaanse west coast muziek in Nederland, Leo Blokhuis, de nodige aandacht aan deze singles heeft besteed in zijn programma op Radio 2. Er gloort zelfs een Spaanse tour, want Something in the Air wordt ook in Spanje op vinyl uitgebracht door het Spaanse label Meritorio. Maar eerst wordt dit wederom uitstekende album in Nederland gepromoot.
Theo Volk
Releasedatum: 15 februari 2019 Eigen beheer / Meritorio
The Maureens live:
15-02 UTRECHT: TivoliVredenburg
17-02 APELDOORN: Gigant, muziekcafé
21-02 AMSTERDAM: Sugar Factory
22-02 EINDHOVEN: Altstadt
23-02 VENLO: Instore Sounds
06-03 DEVENTER: Burgerweeshuis
09-03 KAMPEN: ’t Ukien
16-03 ZWOLLE: Instore Plato
23-03 DEVENTER: Instore Plato
23-03 APELDOORN: Instore Plato
24-03 HAARLEM: Wo’s livingroom
30-03 AMSTERDAM: Instore Concerto
20-09 ZEIST: De Peppel

Susanna & the Brotherhood of Our Lady - Garden of Early Delights



Susanna Karolina Wallumrød is een artiest naar mijn hart, eigenzinnig en onafhankelijk. Ze gaat volledig haar eigen weg, interpreteert net zo gemakkelijk stokoude traditionals, klassieke muziek, maar covert ook meer hedendaagse composities. Zo was op haar vorige, fraaie album Go Dig My Grave een cover te vinden van Joy Division’s Wilderness. Ook op haar nieuwe album Garden of Earthly Delights staat een compositie getiteld Wilderness, echter ditmaal een eigen compositie, net als de overige veertien nummers. Naast verwijzingen naar de Griekse mythologie en Charles Baudelaire liet Susanna zich vooral inspireren door het werk van Jheronimus Bosch, een van de meest tot de verbeelding sprekende schilders, die Nederland ooit rijk was. Susanna is net als ik een groot liefhebber van zijn schilderijen en bezocht in 2016 de grote overzichtstentoonstelling “Jheronimus Bosch - Visioenen van een genie” in Den Bosch. Ook zij is gefascineerd hoe Bosch goed en kwaad, hemel en hel en de dwaasheid van de mensheid op zijn doeken tot leven bracht. In zijn latere werk kwamen ook stadsbranden voor, waarschijnlijk de impact, die de grote brand in 1463 in Den Bosch (waarbij  vierduizend huizen in vlammen opgingen), op de jonge Bosch had. Composities als Gluttony and Lust (Allegorie op de gulzigheid), Death and the Miser (De dood van een vrek) en Ship of Fools (Het narrenschip) weerspiegelen de schilders voorstellingen van zonde en menselijke zwakheid, terwijl Wayfarer, Ecstasy en Beautiful Life verwijzen naar Susanna’s spirituele zoektocht. Susanna’s omschrijft haar intenties voor Garden of Early Delights als volgt: “Hoewel dit geen soundtrack is voor zijn schilderijen, voel ik een overeenkomst tussen de absurditeit van de schilderijen van Bosch en het hedendaags bestaan. De mensheid is nog nooit zo goed in staat geweest om duurzame oplossingen te creëren, maar we kiezen er toch voor onze ogen te sluiten voor armoede, milieukwesties en het gebrek aan gelijkheid”.   Muzikaal gezien begint het album liefelijk en bijzonder fraai met de ingetogen liedjes Garden of Earthly Delights en Wayfarer. Vanaf daar wordt het interessanter door de af en toe schurende elektronica, die regelmatig zorgen voor een onderhuidse spanning, zoals in bijvoorbeeld Ecstasy X. Ze wordt omringd door vier uitstekende, vrouwelijke begeleiders. De opnames vonden plaats in de fraaie Ocean Sound Recordings studio, gelegen op het Noorse eiland Giske, met magnifiek uitzicht op de Atlantische Oceaan, wat de inspiratie zeker verhoogd zal hebben. Net als altijd werd het album vakkundig mede geproduceerd door Deathprod, oftewel Helge Sten, Susanna’s echtgenoot. Garden of Earthly Delights is voor een mij een bijzonder geslaagde poging om de schilderijen van Jheronimus Bosch muzikaal tot leven te brengen.  
Theo Volk    
Releasedatum: 22 februari 2019 Eigen beheer / De Konkurrent

Robin Borneman - Folklore III: The Cradle Tree



De bekendheid van de Osse singer-songwriter Robin Borneman is in Nederland tot op heden niet zo groot als je op basis van zijn muzikale kwaliteiten zou mogen verwachten. Bovendien, geen enkele andere Nederlandse muzikant of act bereikt jaarlijks live een kleine miljoen bezoekers bij zijn concerten. In 2013 plaatste hij een cover van Tom Waits op Youtube, die meteen de aandacht trok van het Amerikaanse (hard)rock-orkest Trans Siberian Orchestra.  Deze band was er als de kippen bij om hem aan te trekken als zanger. Kort na de toetreding tot die band ontstond het ambitieuze idee voor de Folklore trilogie. Folklore is een folk/roots-project met veel symboliek. Het vertelt het verhaal van een reiziger zonder naam, een vagebond die op zoek is naar zijn identiteit en daarbij onderweg de nodige beproevingen ondergaat. In dit muzikale sprookje zijn volgens mij veel autobiografische elementen verwerkt. Het derde deel The Cradle Tree is lichter van toon en voor mij toegankelijker dan de twee voorgaande delen. In I’ve Been Around hoor je zijn grote inspiratiebron Tom Waits terug. Zijn fraaie stem komt vooral volledig tot zijn recht in de ingetogen passages, zoals aan het begin van The Boatman, waarin hij alleen begeleid wordt door de piano. Sleutelsong vormt The Road dat eindigt in een climax. Bornemans eindconclusie is uiteindelijk simpelweg carpe diem, oftewel pluk de dag. Afsluiter The Cradle Tree bevat een muzikale samenvatting van deel I en II en eindigt met gesproken tekst, wat het slotverhaal vormt van deze imposante trilogie. Net als de eerste twee delen verschijnt het derde deel weer op het Nederlandse Kroese label, dat terecht veel vertrouwen bleef houden in Borneman. Hopelijk is het driemaal scheepsrecht wat zijn populariteit betreft, want Borneman is een muzikant van internationale allure.         
Theo Volk
Releasedatum: 22 februari 2019 Kroese Records
Robin Borneman live:

22-02 NIJMEGEN: Doornroosje (album release show) UITVERKOCHT
23-02 NISTELRODE: Nesterlé Theater
29-03 DEN BOSCH: Willem Twee
30-03 ULFT: DRU Cultuurfabriek
25-05 UTRECHT: TivoliVredenburg
20-09 ARNHEM: Luxor Live
04-10 EINDHOVEN: Effenaar
05-10 ROTTERDAM: Rotown
06-10 AMSTERDAM: Paradiso

Rymden - Reflections & Odysseys



Rymden is een trio bestaande uit de Noorse pianist Bugge Wesseltoft en de ritmesectie van het Zweedse Esbjorn Svensson Trio, bestaande uit bassist Dan Berglund en drummer Magnus Ostrom. Het Zweedse Esbjorn Svensson Trio is vooral bekend dankzij hun geweldige livereputatie en is daardoor ook de meest succesvolle band op het bekende ACT label. De reputatie van Bugge Wesseltoft is nog groter, ooit op zestienjarige leeftijd begonnen in een punkrockband werd hij onder de invloed van zijn eveneens muzikale vader op zijn negentiende professioneel jazzmuzikant. Net als Ketil Bjørnstad is Wesseltoft actief in vele genres en bracht onder anderen albums uit op het bekende ECM label en won de prestigieuze Spellemannprisen driemaal, waaronder eenmaal samen met de bekende zangeres Sidsel Endresen. Een fragment van zijn compositie Existence wordt gebruikt als leader van het Nederlandse VPRO-programma Zomergasten. Alle drie hebben een belangrijke invloed gehad en nog steeds op de verdere ontwikkeling van de Scandinavische jazz. Op Reflections & Odysseys voelen ze elkaar blindelings aan. Naast innovatieve, dynamische, melancholische, cinematische, melodische en dromerige jazz hoor je flarden (‘70s/prog)rock en Scandinavische folk. De groepsnaam Rymden betekent overigens ruimte ( In de betekenis van luchtruim). Dit jaar doet dit trio de Benelux aan voor enkele concerten.
Theo Volk
Releasedatum: 8 februari 2019 Jazzland Recordings
Rymden live:
06-04 UTRECHT: Transition Festival - TivoliVredenburg
16-05 LUXEMBURG:  Philharmonie
17-05 LUIK: Jazz A Liege Festival - Le Reflektor
11-10 BRUSSEL: Flagey

Odette - To a Stranger



Georgia Odette Sallybanks werd in 1997 in Bath, Engeland geboren, maar groeide op in de buitenwijken van Sydney. Haar moeder komt uit Zuid-Afrika en liet haar kennismaken met soul, funk en moderne R &B. De muzikale genen erfde ze van haar Engelse vader, een jazz pianist. Hij wist Odette te interesseren voor jazz en new wave. Gek genoeg lijkt haar pianospel veel meer op dat van haar opa, die in een ander land woonde, dan op dat van haar vader. Odette noemt haar opa, naast Laura Mvula en heel verrassend Joanna Newsom als belangrijke muzikale invloeden. Tekstueel vond ze inspiratie bij dichters John Keats en Walt Wiltman. Vooral haar belangstelling voor John Keats begon al op erg jonge leeftijd, net als het componeren van liedjes, waar ze al op achtjarige leeftijd mee begon. Haar eerste single, een pianoballade met daarin ook gesproken tekst, Watch Me Read You, verscheen in 2015 en is terug te vinden op haar debuutalbum To a Stranger. In Australië verscheen het album reeds in juli vorig jaar en blijkt ze intussen behoorlijk populair te zijn. Sinds 1 februari is haar nieuwe single Lights Out op Spotify te vinden en trok intussen al bijna vier miljoen luisteraars. Ondanks dat Odette muziek maakt, die buiten mijn comfort zone valt, hoorde ik meteen haar grote muzikale kwaliteiten. Op To a Stranger hoor je vooral op moderne R&B gestoelde muziek terug in een moderne productie. Voor die productie werd Damian Taylor (Björk, The Prodigy) aangetrokken. Het album had bij mij de nodige gewenning nodig, veroorzaakt door haar zang. Ze heeft de gewoonte haar zang van de nodige tierelantijntjes te voorzien, maar uiteindelijk wist ze me toch over de streep te trekken. 19 februari is Odette live te zien in Cinetol, Amsterdam.      
Theo Volk
Nederlandse releasedatum: 8 februari 2019 EMI/Caroline

Jessica Pratt - Quiet Signs



Haar stem is een van de meest vreemde, maar tegelijkertijd ook een van de meest aanlokkelijke, die ik ken. Haar vorige, tweede album On Your Own Love Again behoort tot mijn meest gedraaide in mijn muziekcollectie. Vreemd genoeg vergat ik er in 2015 zowel een recensie over te schrijven als op te nemen in mijn lijst met favoriete albums van dat jaar. De titel was erg toepasselijk, want zowel het overlijden van haar moeder als de beëindiging van haar langdurige relatie met haar vriend Tim Presley van de band White Fence stonden centraal. Haar eerste twee albums werden in de thuisomgeving met een viersporen bandrecorder opgenomen. Voor haar nieuwe album Quiet Signs verkoos Jessica de professionele studio Gary’s Electric in Brooklyn, New York, waar het in 2017 en 2018 werd opgenomen. Tijdens het opnameproces stond ze op het punt terug te gaan naar San Francisco, echter op dat moment ontmoette ze multi-instrumentalist Matt McDermott. Ze werden verliefd en gingen samenwonen en samenwerken. Op de opvallende, praktisch instrumentale opener Opening Night horen we Matt op piano, met Satie achtig pianospel, waar verder spaarzaam de woordeloze zang van Jessica te horen is. De titel van het nummer is een verwijzing naar de gelijknamig getitelde John Cassavetes film, waarin Gena Rowlands de schitterende hoofdrol vertolkt. Het album werd mede geproduceerd door Al Carlson, die koos voor een iets meer avontuurlijke productie dan de voorgangers. Hij speelt af en toe fluit, orgel en piano en kersverse vriend Matt bespeeld af en toe de piano en string synthesizer. Het verandert de muziek van Jessica niet wezenlijk, het blijft kwetsbaar en intiem. Ook het onthaastende karakter blijft intact. Af en toe waan je door haar gitaarspel zelfs op de zonnige, tropische stranden van Brazilië. Denk aan Getz/Gilberto van Stan Getz en João Gilberto en de muziek van iemand als Caetano Veloso. Het album is volgens mij in Nederland het goedkoopst te bestellen bij de webshop van De Konkurrent. Eind maart komt Jessica het, net als de voorganger, verslavende Quiet Signs live voorstellen in Nederland en België.
Theo Volk        

Releasedatum: 8 februari 2019 City Slang / De Konkurrent
Website: https://jessicapratt.bandcamp.com/

Jessica Pratt live:

Mar 27 Paradiso Noord Amsterdam, NL
Mar 28 Rotown presents at Kantine Walhalla Rotterdam, NL
Mar 29 Café De Zwerver Leffinge, BE


Lau - Midnight and Closedown



Bij doorgewinterde folkliefhebbers is het avontuurlijke, vernieuwende Britse folktrio Lau al meer dan een decennium een begrip. Overladen in de loop der jaren met prijzen en uiterst lovende recensies. Ze deelden podia en studio’s met de meest uiteenlopende artiesten als Jack Bruce, Adem, Karine Polwart, Joan As Police Woman, Northern Sinfonia, Elysian Quartet, Fred Frith, Anais Mitchell, Aoife O’Donovan, Tinariwen en The Unthanks. Het duurde vier jaar voordat The Bell That Never Rang een opvolger kreeg, veroorzaakt door soloprojecten van Kris Drever en Martin Green. Op Midnight and Closedown onderzoekt men uiteraard weer nieuwe muzikale wegen, zonder dat het kenmerkende, unieke geluid wordt aangetast. Dus wederom wordt akoestische folk met post rock elektronica gecombineerd. Echolalia is zo’n exemplarisch voorbeeld van hun unieke eigen geluid. Zoals altijd voelen de heren elkaar blindelings aan. Het productieproces werden in goede banen geleid door hun avontuurlijke geestverwant John Parish, die kan bogen op een ruime ervaring op dat gebied. Zo produceerde hij onder andere Sparklehorse, 16 Horsepower, PJ Harvey, Rokia Troaré tot aan onze eigen Bettie Serveert. Lau stelt mij nooit teleur, dus ook met Midnight and Closedown niet.
Theo Volk
Releasedatum: 8 februari 2019 Reveal Records

Samantha Martin & Delta Sugar - Run to Me


Het succes is de Canadese blues en soul zangeres Samantha Martha niet komen aanwaaien, de afgelopen vier jaar trad ze ruim vijfhonderd keer op. 2018 werd haar doorbraakjaar dankzij het uitstekende album Run to Me. In november werd het album maar liefst voor vier Maple Blues Awards genomineerd, waaronder voor beste album en zangeres. Haar stem bezit een mooi rafelrandje wat haar overtuigingskracht tijdens het zingen vergroot. Ze wordt regelmatig vergeleken met artiesten als Sharon Jones en Lee Fields. De vergelijking met laatstgenoemde hoor ik overigens sterk terug in het liedje Will We Ever Learn. De zelfgeschreven (of meegeschreven) liedjes handelen over verlangen, bedrog en soms over emotionele en/of seksuele voldoening. Delta Sugar heet haar tienkoppige powerhouse begeleidingsband, waarin naast de nodige gitaristen en percussionisten over ruimte is voor blazers. Op dit moment is haar Europese tournee, die bestaat uit maar liefst vierenveertig optredens, net gestart. Dit gebeurt niet alleen om hun naamsbekendheid te vergroten, maar ook om de Europese release van Run To Me dit voorjaar te promoten. Tijdens de  tournee worden ook Nederland en België aangedaan, waaronder ook het bekende Moulin Blues Festival.   
Theo Volk
Europese releasedatum: voorjaar 2019 Eigen beheer
Samantha Martin & Delta Sugar live:
21-02 MENEN (BE): CC De Steiger
24-02 EINDHOVEN: De Rozenknop
27-02 VERVIERS (BE): Spirit of 66
28-02 OOSTENDE (BE): Manuscript
04-05 OSPEL: Moulin Blues Festival

Henry Jamison - Gloria Duplex



Soms wordt het je als recensent niet gemakkelijk gemaakt om een interessante, informatieve bespreking van een album te schrijven. Gloria Duplex, het tweede album van de Amerikaanse singer-songwriter Henry Jamison, valt daar duidelijk onder. Helaas had ik alleen de beschikking over een promo en een persbericht van drieënhalve regel. De vreemde hoes nodigde overigens niet bepaald uit om te gaan luisteren. Op de website van Jamison staan alleen verwijzingen naar zijn sociale media accounts. Op zijn Facebookpagina wordt alleen een citaat van de Franse dichter Alain Bosquet vermeld : “At the bottom of each word I'm a spectator at my birth.”. Door verder te spitten op internet ontdekte ik dat hij uit New England komt, uit een geslacht van dichters en componisten. Het zou mij niet verbazen als zijn wortels oorspronkelijk in Ierland liggen, want in het liedje Boys zit een verwijzing naar de kust van Galway. En in opener Gloria maakt hij op ingenieuze wijze gebruik van een bekende traditional. Zijn regelmatig zelfkritische, pijnlijke, doordachte en donkere poëtische teksten worden verpakt in spaarzame, bedrieglijk eenvoudig aandoende indiefolk. Geregeld beginnen de liedjes vanuit een jeugdherinnering of met een wandeling, van waaruit meer serieuze onderwerpen worden aangeboord. De albumtitel is een Latijnse term voor iets van twee kanten bekijken. Zijn delicate liedjes weten dankzij het gebruik van een uitgebreid en inventief klankentapijt, inclusief de nodige elektronica, zeer snel te overtuigen. Zijn zang herinnert me trouwens in Darkly aan Damien Rice. Thomas Bartlett (onder andere The Gloaming, Sufjan Stevens) had als producer een belangrijke inbreng, zijn signatuur is duidelijk herkenbaar. Verder had Jamison onder andere de beschikking over multi-instrumentalist Shazhad Ismaily (Damien Rice, Nils Frahm, Marketa Irglová, Chantal Acda), violist Rob Moose (Bon Iver, Arcade Fire, Laura Marling, Perfume Genius, Phoebe Bridgers) en de fantastische zangeressen Olivia Chaney en Anna-Roberts-Gevalt van het duo Anna & Elizabeth. Gloria Duplex lijkt me in ieder geval een aanrader voor liefhebbers van Sufjan Stevens en Damien Rice. Op 12 maart zal deze fascinerende singer-songwriter live te zien zijn in Paradiso (kleine zaal).
 Theo Volk
Releasedatum: 8 februari 2019 Akira Records

Amund Maarud & Lucky Lips - Perfect Stranger


Al bijna twee decennia duurt de succesvolle muziekcarrière van de Noorse blues en rock muzikant Amund Maarud. In de loop der jaren was hij frontman van The Grand, Morudes, Amgale Temple,  Amund Maarud Band en had ook nog eens een solocarrière. Vele malen werd hij voor de Noorse Grammy Awards genomineerd. Al geruime tijd stond op zijn verlanglijstje het maken van een album met de gerenommeerde Noorse band Lucky Lips, in 2017 verkozen tot de beste bluegrass band van Europa. Na lang erover praten gaat met Perfect Stranger nu eindelijk zijn droom in vervulling. Het album maakt duidelijk dat Amund veelzijdiger is dan hij tot nu toe liet zien. Van de negen liedjes schreef hij er drie alleen. Drie met een van zijn beste vrienden, de zanger en liedjesschrijver Jace Everett uit Nashville. Een avontuurlijk heerschap, een typisch geval van twaalf ambachten en dertien ongelukken. Naast onder andere ober en fotograaf was hij ook slootgraver en truckwasser, totdat zijn muziekcarrière succesvol werd. Hij kreeg twee grote hits, Your Man, geschreven met Chris Stapleton en Josh Turner. Zijn liedje Bad Things werd de thema song voor de HBO serie True Blood. Nog opmerkelijker vind ik het samenwerkingsverband voor de overige drie liedjes met de Noorse liedjesschrijver en producer Kim Edward Bergseth. Diens grootste bekendheid verwierf hij met het produceren van Alexander Rybak’s debuutalbum Fairytales. Rybak won in 2009 met het tenenkrommend slechte liedje Fairytales het Eurovisiesongfestival. Gelukkig levert deze samenwerking mooiere nummers op. De titelsong en Don’t Tell Me How to Spend My Time hebben een vrolijke, Caribische sfeer en in Translate My Instructions klinkt Amund erg soulvol. Met Jace componeerde hij de twee catchy songs Change of Heart en My Guitar en Indian Butterfly, waarin wat bluegrass elementen te horen zijn. Daydream en Going Home schreef hij alleen en zijn mooie, ingetogen liedjes. Laatstgenoemde is een mooi duet met zangeres Malin Pettersen. Het beste wordt wat mij betreft tot het laatste bewaard. De traditioneel aandoende afsluiter Carry Me begint zeer opzwepend, je hoort hier duidelijk een ervaren groep aan het werk, die het nodige spelplezier uitstraalt. Het tweede deel is echter heel ingetogen en sensitief. Het gitaarspel is hier van buitengewone schoonheid. Je zou Carry Me enigszins kunnen vergelijken met Oh Well part 1 en 2 van Fleetwood Mac. Samen met het ervaren Lucky Lips levert Amund met Perfect Stranger zijn meeste veelzijdige album uit zijn oeuvre af. De samenwerking met Lucky Lips lijkt me dus eentje om te bestendigen. Maar voorlopig heeft Amund het druk met andere projecten, zijn platenlabel en concerten, zoals bijvoorbeeld in november in de beroemde Royal Albert Hall met andere Noorse bluesgiganten als Bjørn Berge en Knut Reiersrud.
Theo Volk
Releasedatum: 8 februari 2019 Snaxville Recordings

Black Bottle Riot - Fire


De Nijmegense rockband Black Bottle Riot bouwde sinds 2007 een geduchte live reputatie op met stevige gitaarrock en bracht een drietal goed ontvangen studio albums uit. Ze deelden het podium met populaire bands als The Black Keys en Pearl Jam en opende voor ZZ Top en speelden op de nodige festivals. Net als laatstgenoemde band hebben de heren een voorliefde voor southern rock. De afgelopen jaren werkte men keihard aan het vierde album Fire, wat in eigen beheer zal worden uitgegeven. Het is hun meest gevarieerde en veelzijdige album geworden. Het beste voorbeeld hiervan is Spirit Talker. De opbouw is uiterst geraffineerd. Het begint met ingetogen pianospel en gefluit. Dat fluiten is echt een geweldige vondst, verder maakt men optimaal gebruik van dynamiek en heerlijk gitaarwerk. Het laat horen dat de heren duidelijk gegroeid zijn als muzikanten en componisten. Blues en rock & roll vormen nog steeds de hoofdmoot  en het repertoire wordt zoals altijd bijzonder gepassioneerd gebracht. Fire zal waarschijnlijk in de smaak gaan vallen bij liefhebbers van groepen als The Allman Brothers Band, Lynyrd Skynyrd, Tom Petty en ZZ Top. Vergeet trouwens bij het afspelen niet de volumeknop wat verder omhoog te draaien. Uiteraard zal, vanaf morgen, de release gepromoot worden met de nodige live optredens, de datums hiervan zijn op hun website terug te vinden.
Theo Volk
Releasedatum: 1 februari 2019 Eigen beheer