Estúpida Erikah - Mil·lisegons Per Crear Un Record

Muziek afkomstig van het Iberisch schiereiland is maar mondjesmaat bij mij bekend en dan beperkt die kennis zich vooral tot de Portugese fado en de groep Madredeus, die elementen van de fado in hun muziek verwerkt. Mijn bekendheid met de Spaanse muziek is nog geringer, die reikt niet verder dan het album Rito van Luis Eduardo Aute en de muziek van Maria del Mar Bonet. Geen idee dus wat ik eigenlijk allemaal aan mooie Spaanse muziek mis. Estúpida Erikah is een zeskoppige band met als absolute spil Lluís Bòria Goméz, hij schrijft sinds 2009 al het repertoire voor de groep. Hij studeerde etiologie en verdient de kost met het trainen van honden. Als muzikant voelt hij zich verwant met Nick Cave, Bill Callahan en Damien Rice, met name tekstueel. Als geboren Barcelonees is het vanzelfsprekend dat hij zingt in het Catalaans. Helaas levert de vertaling van de teksten vanuit het Catalaans met Google translate weinig zinvolle resultaten op. Volgens Lluís gaan zijn teksten voornamelijk over verlies en liefde, en dan vooral de donkere kant van de liefde. Ondanks het feit dat de teksten niet goed te volgen zijn, valt er meer dan genoeg te genieten. Al direct in de vrij sobere opener  Les Ones del Desig valt zijn prachtige akoestische gitaarspel op. Meer richting kamer-folk gaat Tot Anirà Bé met een opvallende rol voor de cello. Een van de mooiste songs is El Monstre met wederom sprankelend gitaarspel.  Tot de meest opgewekte liedjes kan La Mare Diu gerekend worden. In het ritmische Cau la Nit bespeelt hij een mondharmonica en doet zijn zang denken aan Eros Ramazzotti. Hierna volgt het melancholische en door strijkers overheerste La Tempesta Perfecta.  Het akoestische gitaarspel in Quan Acaba en un Descosit lijkt een beetje op dat van Nick Drake.  Het samenspel met de elektrische gitaar is hier overigens erg fraai. De hoofdrol in Els Timbals D'una Tempesta is weggelegd voor de cello.  Afsluiter wordt gevormd door het uptempo Col·lisió. De instrumentatie van de songs is erg uitgekiend. Hij geeft zijn songs niet meer invulling dan nodig is. Op dit moment is hij met een Nederlandse promotor in gesprek voor optredens in de lente van 2017. Het zou mooi zijn om het fraaie Mil·lisegons Per Crear Un Record live te horen.

Theo Volk

Releasedatum: 20 april 2016 Petits Miracles
Website: https://www.facebook.com/Estúpida-Erikah-110013039021140/?fref=ts

Joe Purdy - Who Will Be Next

Een paar weken terug zag ik de zeer realistische film Mississippi Burning op de Vlaamse tv over racisme in het begin van de jaren zestig in het zuiden van de Verenigde Staten. In die tijd bestond daar, zoals in diverse andere landen, nog apartheid. Gelukkig is die daar nu afgeschaft, maar racisme bestaat helaas nog steeds. Sterker nog, het is nog steeds een heet hangijzer, ook in ons eigen land. Racisme is een van de onderwerpen op het intussen veertiende album van Joe Purdy. Sinds het begin van het millennium heeft hij een grote populariteit in eigen land opgebouwd. Voor een groot deel vergaarde hij die, doordat zijn muziek gebruikt werd voor populaire series als Grey’s Anatomy  en Lost. Op de hoes, die weggelopen lijkt uit de jaren zestig, staat hij afgebeeld als een protestzanger uit die tijd. En dat is precies wat Who Will Be Next geworden is, een protestalbum. Dat maakt hij de luisteraar meteen duidelijk in opener New Year’s Eve:

“Hope I can be some use to this world
I won’t be too prideful to try.
I realized that sometimes it only takes one
to make a difference in another one’s life.

I hope I can find the courage to speak
there’s something that needs being said
I hope that my words will not tear us apart
but to bring people closer instead."

In de titelsong stelt hij het vrije wapenbezit in de Verenigde Staten aan de kaak. De wapenindustrie daar verdient grof geld, maar er kleeft wel dagelijks bloed aan hun handen, door de vele doden die er iedere dag door wapens vallen. Zelfs Barack Obama kreeg geen grip op het probleem.  Zo wordt in Cairo Walls een opsomming gemaakt van een aantal historische moorden op activisten en politici die stierven voor hun idealen. Maar komen ook onderwerpen aan bod als immigratie, uitbuiting , politiegeweld, het Amerika van Donald Trump en kapitalisme. De muziek zweeft ergens tussen folk en country in. Who Will Be Next heeft zowel muzikaal als tekstueel erg veel te bieden.

Theo Volk

Releasedatum: 10 juni 2016 Mudtown Crier Records
Website: http://www.joepurdy.com/

The Breath - Carry Your Kin

Er ging een heel lange weg vooraf aan de release van Carry Your Kin, om precies te zijn vijf jaar. Het begon op het moment, dat Stuart McCallum (The Cinema Orchestra) op My Space Rioghnach Connolly (Honeyfeet) het nummer Knocking on Another’s Man Door hoorde zingen. Al heel lang wilde McCallum al met een zangeres werken. Hij had zelfs een groot aantal kant en klare songs liggen. De repetities vonden plaats in Rioghnach’s keuken. Het duurde een behoorlijk lange tijd voordat Rioghnach durfde aan te geven, dat ze het materiaal niet geschikt voor haar vond. Hierop besloten ze om samen nieuwe liedjes te gaan schrijven. Soms was het schrijven van een nieuw nummer een langdurige aangelegenheid. Maar het breekbare For You ontstond spontaan tijdens een jamsessie in Machester’s Matt and Phred’s club. In haar teksten neemt Rioghnach bepaald geen blad voor de mond. Overigens boort ze een groot scala van onderwerpen aan. Dat varieert van geboorte en dood, vrouwenrechten, moederschap, overlijden van mannen op zee tot aan de nasleep van het kolonialisme. Het duurde wel even, voordat de muziek wilde indalen. Enige uitzondering hierop was Antwerp. De spil in de muziek vormt absoluut de fantastische zang van Rioghnach. Haar frasering is heel bijzonder. Met opvallend gemak zingt ze. Altijd vrij ingetogen. Overigens is ze naast zangeres ook een uitstekend fluitiste. De muziek valt heel moeilijk in een hokje te plaatsen. Het zweeft ergens tussen folk, rock, pop en zelfs klassiek in. De instrumentatie is voornamelijk akoestisch. De fantastische orkestrale arrangementen zijn van de hand van Stuart, net als de voortreffelijke productie.  Ik denk dat liefhebbers van groepen als Portishead en 9Bach deze muziek zeker zullen kunnen waarderen. Voor de audiofielen onder U, Carry Your Kin is al ongeveer twee maanden geleden via Bower & Wilkins ook als een 24bits digitale download uitgekomen. Volgens mijn gaat Carry Your Kin hoge ogen gooien in menig eindejaarslijstje. Overigens omschreef een muziekvriend van mij de cd een heel stuk kernachtiger dan ik : betoverend.  

Theo Volk

Releasedatum: 8 juli 2016 Real World Records
Website: http://thebreathmusic.com/

Wren - Stitch an Ocean

Mijn forumgenoot Marten trakteert mij regelmatig op mooie muziektips, vrij vaak betreft het onbekende Scandinavische folkmuziek. Deze keer tipte hij me een jongedame die uit Seattle komt. Wren is de artiestennaam van Laura Adrienne Brady. Ze ontleende die aan een bijzondere droom die ze ooit had. Daarin kwamen winterkoninkjes voor. Ze publiceerde al gedichten en proza voordat ze liedjes ging schrijven. In haar vroege jeugd zong ze al heel veel thuis, maar ook op school tijdens de pauzes, maar ook geregeld tijdens de les. Dat laatste werd uiteraard niet getolereerd,  met als gevolg dat ze het zingen totaal afzwoor.  Het zou tot haar negentiende duren voordat ze de draad weer oppakte. Dat gebeurde nadat ze in een commune terecht kwam, waar iedereen muzikant bleek te zijn. Daar leerde iemand haar een paar akkoorden op de gitaar en binnen zeer korte tijd begon ze liedjes schrijven. Haar eerste album Bone Nest, wat in 2012 verscheen, staat in het teken van de ontdekking dat ze lijdt aan een chronische ziekte en het aanvaarden ervan. Het in februari verschenen Stitch an Ocean, kwam door crowdfunding tot stand. Haar donateurs hadden blijkbaar veel vertrouwen in het project, want het streefbedrag werd in korte tijd ruimschoots gehaald. Voor haarzelf staat de nieuwe cd voor het omarmen van geluk, maar ook voor hoop en transformatie.  Het vormt dus een logische opvolger op Bone Nest. In haar jeugd bouwde ze een grote liefde voor de natuur op. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de natuur heel vaak opduikt in haar teksten, al dan niet in de vorm van een metafoor. Ze verbleef ooit een jaar in Galicië, de geboortegrond van haar voorouders. Daar hield ze zich toen bezig met permacultuur en gaf er ook Engelse les. Bovendien verdiepte ze zich er in de taal en de cultuur. Vandaar dat ze A Rianxeira van Angel Viro en de traditional Catro Vellos Mariñeiros opnam. Beide gezongen in het Galicisch, een taal verwant aan het Portugees. De muziek op het album heeft overigens weinig tot geen raakvlakken met Amerikaanse folk, het heeft duidelijke Ierse invloeden. Het is een volledig akoestisch album, dat vooral gekenmerkt wordt door de fluwelen stem van Wren, maar ook door de zeer subtiele arrangementen. Bovendien wordt ze omringd door vakkundige muzikanten. De titel en de hoes zijn ontleend aan het catchy Hand-Sewn Ocean. Het refrein ervan spookt al geruime tijd geregeld door mijn hoofd. Maar het album staat vol met prachtige muziek. Mijn favorieten veranderen regelmatig, volgens mij hét kenmerk van een prachtplaat.  

Theo Volk

Releasedatum: 20 februari 2016 Swimming Rabbit Arts
Website: http://www.wrenmusic.net/

Dana Immanuel & the Stolen Band - Come with Me

In Nederland hebben wij Bootleg Betty, de Engelse variant heet Dana Immanuel & the Stolen Band. Beide bands bestaan uit vijf stoere dames, die hun bekendheid vooral hebben vergaard door hun live-optredens. Zo speelden Dana en haar meiden onlangs een aantal keren op het befaamde Glastonbury festival. Op het derde album heeft de groep geprobeerd zoveel de livesound te reproduceren. Overigens is dit pas het eerste album onder de noemer van Dana Immanuel & the Stolen Band. De absolute spil is Dana, die alle liedjes schrijft. Zij verdiende eerste haar geld als pokeraar en verslaggever van pokertoernooien, waaronder ook dat van Amsterdam. Vorig jaar wist Dana mij danig te verrassen met haar tweede schijf Dotted Lines, waarover ik voor Real Roots Café een recensie schreef. Naast haar puntige songs vielen ook haar meer dan uitstekende teksten op. Teksten die regelmatig betrekking hebben op de perikelen van haar eigen relaties, maar ook op haar pokerverleden. Over de vorige plaat werd erg lang gedaan, de nieuwe werd in een vloek en een zucht opgenomen. Dat ging echter niet ten koste van de kwaliteit. Werden de vorige twee albums alleen door Dana met heren opgenomen, nu wordt ze slechts door haar eigen dames begeleid. Zij doen zeker niet onder voor de musici op de vorige twee albums, integendeel zelfs. Vooral Feadora Morris (gitaar) en Maya McCourt (cello en zang) zijn excellente musici. Met name zij voegen wezenlijk iets toe aan het groepsgeluid. Helaas staan er slechts drie nieuwe nummers op Come with Me. John Wayne, Nashville en Motherfucking Whore stonden al op het debuutalbum Character Assassination en Going to the Bottle, Rock Bottom en Devil’s Money stonden op Dotted Lines. Zonder uitzondering allemaal fantastische liedjes. De drie nieuwe, Come with Me, Clockwork en Achilles Heel, doen er echter niet voor onder. Afsluiter is een fraaie cover van het wel zeer toepasselijke Viva Las Vegas, geschreven door Doc Pomus & Mort Shuman en beroemd geworden dankzij The King. Het wordt hoog tijd dat ze naar Nederland komen voor optredens, tot die tijd neem ik genoegen met dit uitstekende Come with Me.  

Theo Volk

Releasedatum: 5 augustus 2016 Eigen beheer
Website: http://www.danaimmanuel.com/

Jimmy Pizzitola - the Choctaw Wildfire Sessions

Singer-songwriter Jimmy Pizzitola komt uit Houston, Texas. Hij werd muzikaal gevormd door te luisteren naar klasbakken als Neil Young, Gerry Rafferty, Jim Groce, Willie Nelson, Kris Kristofferson, John Prine en Townes van Zandt. Net als laatstgenoemde is Jimmy een uitstekend verhalenverteller. Soms zijn het gewone liefdesliedjes, zoals Give You Love en Evermore. Maar regelmatig hebben zijn songs interessante invalshoeken. In het grappige, maar voorzien van droevige ondertoon Where’s  the Johnny Cash?, maakt hij zich druk waarom in de jukebox van de bar waar hij is geen liedje van Johnny Cash te vinden is. Als hij zich down voelt wil hij graag triestige country horen. Heerlijke honky tonk overigens. In Pierced and Tattooed komt hij in een foute buurt van een stad terecht. Heeft u altijd al willen weten hoe het is afgelopen met de mentor van de Karate Kid, Mr. Miyagi?! Niet zo best zoals blijkt uit Karate Kid Blues:  “He’s traded his Zen for sin”. Het krijgen van medailles voor heldendaden hebben duidelijk hun keerzijde, luidt het oordeel in Shiny Medals : “He’s got shiny medals where his heart used to be”. In afsluiter A Cat Named Steve bezingt hij zijn belevenissen met een denkbeeldige kat. Muzikaal zit het erg gevarieerd in elkaar. De liefdesliedjes zijn erg ingetogen. Ze worden trouwens erg laid-back door hem gezongen. Daarnaast een aantal uptempo nummers. Het enige, enigszins afwijkende nummer is de geweldige cover van The Tigers, geschreven door Troy Bruno von Balthazar. Zijn begeleiders gaan hier op een geweldige manier los. Het keyboard spel roept hier bij mij herinneringen op aan Ray Manzarek. Hij wordt begeleid door bekwame musici, waaronder drie muzikanten van the Choctaw Wildfire. Daarnaast ook door Matt Harlan, die intussen in Nederland al de nodige bekendheid heeft vergaard. Vlak voordat dit album werd opgenomen had Jimmy samen met the Choctaw Wildfire opgetreden. Die samenwerking beviel zo goed dat ze drie weken later in de studio zaten. Met name Charlie Pierce op keyboards en Leland Potter op drums zijn ervaren rotten en tillen het geheel naar een nog hoger niveau. Daarnaast levert Justin Douglas fraaie bijdragen op pedal en lap steel.  In korte tijd is the Choctaw Wildfire Sessions uitgegroeid tot een van mijn favoriete Americana cd’s van 2016.       

Theo Volk

Releasedatum: 2 mei 2016 Supahit Records
Website : http://www.poetontherun.net/

Alice Jones - Poor Strange Girl

Geen wonder dat Alice Jones folkmuzikant geworden is, ze werd namelijk als baby al meegenomen door haar ouders naar folkclubs. Volgens haar moeder waren in haar vroege jeugd I Like a Drop of Good Beer en The Spotted Cow, liedjes over drank en dames met een discutabele reputatie haar favorieten. Naast multi-instrumentalist is Alice ook een uitstekend danseres. Poor Strange Girl is haar debuutalbum en kreeg in Engeland al uiterst lovende kritieken van fRoots en Folkradio UK. Het was voor mij even wennen aan haar wat onvaste stem, vibrato en wijze van zingen. Vibrato is voor mij vaak een reden om af te haken, in dit geval niet. Wel werd ik direct gegrepen door haar subtiele pianospel en mooie arrangementen. Het gebrachte repertoire is voornamelijk een uitgekiende keuze uit minder bekende traditionals.  Ze wordt slechts spaarzaam begeleid, zoals in de opener Poor Strange Girl, door Tom Kitching op viool en Hugh Bradley op bas. Het zijn de enige gastmuzikanten. Ook zijn er enkele instrumentale stukken te vinden, zo zijn de mooie Wedding Mazurkas van haar eigen hand. Ze schreef beiden als huwelijkscadeaus voor twee paar goede vrienden. Een van de bekendere traditionals is Green Bushes. Hierin wordt, niet zo gebruikelijk in folkliedjes, de man door de vrouw verleid. Haar gevoelige stem komt hier uitermate goed tot zijn recht. Naast haar subtiele pianostem valt ook de stemmige viool op. Ook van grote schoonheid zijn Her Bright Smile Haunts Me Still en Adieu to Old England. Laatstgenoemde maakt duidelijk dat ellende veroorzaakt door recessie van alle tijden is. Ze speelt naast piano en fluit ook nog gitaar en harmonium. Die harmonium zorgt op het album voor een mooie afwisseling met de piano. Haar bewerkingen van de traditionals zijn niet zo eigenzinnig als die van Sam Amidon en Sam Lee, maar hebben toch duidelijk een geheel eigen signatuur. Liefhebbers van traditionele folk in een nieuw jasje zullen Poor Strange Girl zeker kunnen appreciëren.       

Theo Volk

Releasedatum: 10 juni 2016 Splid Records
Website: http://alicejonesmusic.com/

Vicky Emerson - Wake Me When the Wind Dies Down

Totaal onbekend was Vicky Emerson voor mij, totdat Wake Me When the Wind Dies Down onder mijn aandacht kwam. Vicky woont in Minneapolis en maakt muziek, die een mix is van blues, folk en traditionele country. Direct bij de beluistering van opener Under My Skin veerde ik op uit mijn stoel. Dit uiterst aanstekelijke nummer trok meteen mijn volledige aandacht. Ook werd duidelijk dat Vicky zich op dit album omringd heeft met uitstekende begeleiders. Haar uiterst aangename stem komt volledig tot zijn recht in het ingetogen Rattle Shake. Hier valt voor eerst ook het fraaie vioolspel van Jake Armerding op. Haar stem lijkt hier enigszins op die van Katy Moffatt. Tot de prijsnummers op deze fraaie cd behoort zeker Long Gone. Stilzitten bij dit nummer is volgens mij zelfs nog niet mogelijk in een dwangbuis. Long Gone is duidelijk beïnvloed door de muziek uit de Balkan. Ook hier schittert Jake Armerding weer. De toevoeging van de accordeon is ook erg fraai. Vooral het tokkelende gitaarspel in Silhouette valt op, naast de melancholische zang. Ter afwisseling is het ritmische Runaway Train wat steviger. Het is duidelijk dat Vicky over een flexibele stem beschikt. Dat wordt nog meer duidelijk in het traditionele countrynummer Save All My Cryin’ (For Sunday Afternoons). Als je het hoort, is het nauwelijks voor te stellen, dat Vicky een verleden in de jazzmuziek heeft en een klassiek geschoolde pianiste is. Ze speelt trouwens al sinds haar zesde piano, echter niet op Wake Me When the Wind Dies Down. Bijzonder bevallig is Dance Me Into the Night, vooral de zang en viool.  Tot mijn favorieten behoort zeker September Midnight, voorzien van een prachtige bijdrage van mandoline en gitaar. Afsluiter vormt het vrolijke, uptempo Follow the Moon. Inspiratie voor haar songs vond ze door te luisteren naar JD McPherson, Chris Stapleton en Jason Isbell, en in de muziek van haar persoonlijke favorieten, Lucinda Williams en Emmylou Harris. Vicky blijkt niet alleen een goede zangeres, maar is ook een uitstekend songschrijver. Ze schreef alle liedjes op twee na helemaal alleen. Wake Me When the Wind Dies Down vergaarde het afgelopen half jaar al veel zeer lovende recensies in Amerika, waaronder van No Depression. Volgens mij terecht. Het kan gerekend worden tot de allermooiste Americana releases van 2016.

Theo Volk

Releasedatum: 1-1-2016 Triad Entertainment
Website: http://www.vickyemerson.com/

William Bell - This Is Where I Live

Nog nooit eerder schreef ik over soulmuziek, niet omdat ik er niet van hou, in tegendeel zelfs. In de jaren zeventig en tachtig luisterde ik er zelfs erg veel naar. Helaas komen er tegenwoordig nog maar weinig soulalbums uit, die mij kunnen bekoren. De meeste moderne R&B is absoluut niet aan mij besteed, maar gelukkig is daar nu This Is Where I Live van William Bell. Al op zestienjarige leeftijd had Bell in 1955 muzikaal succes door een groot talentenjacht te winnen in zijn geboortestad Memphis. Vlak erna zou hij deel gaan uitmaken van de zanggroep Del-Rios. Zowel met die groep als solo tekende hij kort erop voor het Stax-label. Zijn eerste grote hit in 1961 werd You Don’t Miss Your Water, een nummer wat gospel met country combineerde. Zijn klassiek geworden debuut The Soul Of a Bell verscheen echter pas in 1967, belangrijkste reden hiervoor was dat hij ook nummers voor andere Stax artiesten schreef. Veel van zijn volgende albums werden geen succes, meestal veroorzaakt door een slechte productie. Gelukkig is dit keer de keuze voor producer John Leventhal een gouden greep. Leventhal is een man met een enorme staat van dienst, vooral in het countrygenre. Zo produceerde hij een aantal albums van zijn vrouw Rosanne Cash. Naast de productie van This Is Where I Live, zat hij achter de knoppen, bespeelt hij een groot aantal instrumenten, schreef hij mee aan bijna alle songs op het album en arrangeerde hij de liedjes op voortreffelijke wijze. Bell is bijna zevenenzeventig, maar op zijn stem zit nog maar weinig sleet. Veel van de songs zijn autobiografisch en zijn een terugblik op het verleden, zoals het titelnummer waarin de naam van Sam Cooke valt. Cooke vormde in zijn jeugd samen met Nat King Cole zijn grote voorbeelden. Het songmateriaal is zonder uitzondering ijzersterk. Veelal ballads, maar ook zijn er meer ritmisch georiënteerde songs te vinden. Een van de hoogtepunten hiervan is Mississippi-Arkansas Bridge. In een aantal songs vervullen blazers en fraaie achtergrondkoortjes een hoofdrol. Er zijn ook twee zeer goed gekozen covers te vinden, All Your Stories (Jesse Winchester) en Walking on a Tightrope (Rosanne Cash). Met opvallend gemak zet Bell beide songs geheel naar zijn hand. This Is Where I Live in niet alleen een hoogvlieger in het genre, maar behoort gewoon tot het allermooiste wat 2016 tot nu toe te bieden heeft. Hopelijk gaat de samenwerking tussen Bell en Leventhal nog een vervolg krijgen.

Theo Volk

Releasedatum: 3 juni 2016 Stax
Website: http://www.williambell.com/#new-page

The Watchman - Dorset Moon

De afgelopen decennia verdiende Ad van Meurs zijn sporen in de muziek. Eerst in de popmuziek, maar hij schakelde al snel over naar blues en folk. Zo maakt hij tegenwoordig deel uit van NO blues, van welke groep ik vorig jaar een recensie schreef over Oh Yeah Habibi. De afgelopen jaren maakte hij twee prachtige Nederlandstalige albums onder zijn eigen naam, waarvan ik De Weg Is Een Vriend recenseerde.  Daarnaast speelt hij een belangrijke rol bij het jaarlijkse Naked Songfestival en brengt hij wekelijks minder bekende, maar uiterst interessante muzikanten onder het voetlicht in het kader van Ad van Meurs presenteert in Mijnheer Frits. Zijn meeste bekendheid vergaarde hij echter als The Watchman. Samen met zijn vrouw Ankie Keultjes vormt hij al meer dan vijfentwintig jaar de kern van dit project. Mijn eerste kennismaking met zijn muziek was in 1994, net als voor vele anderen, de cd Peaceful Artillery, geproduceerd door legende Jack Clement. De voorgaande twee waren door niemand minder geproduceerd dan Joe Boyd (bekend van zijn productiewerk voor Nick Drake). Dorset Moon is intussen het twaalfde werkstuk. Het is een zeer sober, relaxt, akoestisch album. Dit keer is het een echte “family affair” geworden. Alleen Ad, Ankie en zoon Dylan werkte eraan mee. De laatstgenoemde heeft zeer zeker het muzikale talent geërfd van zijn ouders. Dorset Moon is hoorbaar in alle rust thuis en in Gemert opgenomen. Vooral het gitaarwerk is zoals vanouds erg sterk. De liedjes zijn weer door Ankie voorzien van fraaie achtergrondvocalen. Vooral persoonlijke favoriet Drunk with You is hiervan een goed voorbeeld. Opvallend is ook de korte instrumental Beans, Bacon & Eggs. Tien van de elf nummers zijn door Ad zelf geschreven, alleen Columbus Stockade is public domain. Columbus Stockade staat overigens ook op het repertoire van NO blues. Uiteraard werd Dorset Moon wederom vakkundig geproduceerd, opgenomen en gemixt door Ankie. Het behoort absoluut tot zijn mooiste albums. Het is reeds als download te koop via CDBaby, wie een cd prefereert kan bij Ad rechtstreeks terecht. De officiële cd-presentatie zal plaatsvinden op 1 september aanstaande in Café Wilhelmina, uiteraard in Eindhoven. Om meerdere redenen hoop ik dat Ad ooit nog eens een keer onder eigen naam een Nederlandstalig album zal uitbrengen.

Theo Volk

Releasedatum: juni 2016 Mezzoforte Music Productions
Websites: http://www.advanmeurs.nl/ en http://www.cdbaby.com/cd/thewatchman23