Husky Tones - Who Will I Turn to Now?


Victoria Bourne en Chris Harper vormen het bijzondere duo Husky Tones. Zij brengen een uniek, eigen gebrouwen mengsel van punk rock, vroege blues en een heel klein scheutje folk. Victoria zingt en drumt en Chris speelt gitaar en beiden nemen ook nog af en toe percussie-instrumenten ter hand. Je moet inventief zijn en over goed songmateriaal beschikken wil je in zo’n kleine bezetting kunnen overtuigen. Ze slagen daar met verve in. Who Whill I Turn to Now? is het tweede album van dit paar. Het debuut Time for a Change werd overladen met positieve recensies en werd veel gedraaid op nationale en internationale radiozenders, bij dit album gaat het zeker niet anders zijn. Ondanks de kleine bezetting is het repertoire bijzonder gevarieerd. Chris excelleert vooral in zware gitaarriffs en het drumwerk van Victoria mag er ook zijn. Maar het is toch met name de zang die me het meest boeit. Vooral in de rustige nummers komt die het best tot zijn recht. The Island of Barbed Wire en vooral Put Your Arms Around Someone You Love zijn om die reden favoriet. Niet vreemd dat Victoria ook professionele vocal trainer blijkt te zijn. Ook het subtiele gitaarwerk is niet te versmaden in het laatstgenoemde nummer. De teksten hebben vooral sociale vraagstukken, historische en politieke thema’s ten grondslag. Live zijn ze een sensatie, dus hoogste tijd dat dit Britse duo naar Nederland komt voor concerten.         

Theo Volk
Releasedatum: 24 februari 2017 Eigen beheer


Zoe Schwarz Blue Commotion - This Is the Life I Choose


Deze zeer ervaren Britse band verwerkt zowel blues, jazz en rock in hun muziek. De klassiek getrainde zangeres Zoë Schwarz werkte in het verleden met iemand als jazzpianist Keith Tippett (King Crimson). Gitarist Rob Koral trad bijvoorbeeld op met een andere, voormalige King Crimsoncoryfee, Bill Bruford. Maar ook organist Pete Whittaker en drummer Paul Robinson staan hun mannetje. This Is the Life I Choose is maar liefst hun zesde album in vijf jaar tijd. Elf van de dertien nummers werden geschreven door Zoë en Rob.  Veelal zijn dit zeer aanstekelijke uptemponummers, die direct blijven hangen en waarbij stilzitten onmogelijk is. De geweldige strot van Zoë wordt hierbij ten volle benut en de begeleiding is uitermate strak. Soms hebben ze maar weinig tijd nodig om een song te schrijven, People werd in slechts twintig minuten voltooid. Er is ook meer ingetogen werk te vinden, zoals het schitterende Call of the Night. Het is voor mij onmogelijk om favorieten aan te wijzen, ook de twee covers zijn geweldig. Een van de twee is de Cream klassieker We’re Going Wrong. Niet zo heel vreemd dat het hier gecoverd wordt, want de allereerste lp die Zoë ooit kocht was Disraeli Gears. Mijn vermoeden is dat het album zonder overdubs en live in de studio is opgenomen. Zo klinkt het voor mij althans. This Is the Life I choose duurt een uur, maar kent geen enkel zwak moment. Bovendien is het zwaar verslavend. Voor mij is het nu al duidelijk, deze cd gaat hoge ogen gooien aan het eind van het jaar.
Theo Volk
Releasedatum: 3 maart  2017 33 Jazz


Anton Walgrave - Where Oceans Meet



“This is about love. As a constant undercurrent in our lives, that connects and binds. Makes us realise we're one. It’s here, and always been. Reconnect.” schreef Anton Walgrave op de voorpagina van het tekstboekje zijn album Where Oceans Meet. Woorden die meer dan ooit van toepassing zijn op onze huidige, zeer instabiele maatschappij. Het is overigens mijn eerste kennismaking met zijn muziek. Sinds 2000 brengt hij albums uit, dit is intussen zijn achtste. Nooit is zijn werkwijze hetzelfde. Deze keer koos hij ervoor het album live op te nemen over twee avonden, 6 en 7 juni 2016 op een sfeervolle locatie, een achttiende-eeuwse kapel in Dilbeek, nabij Brussel. Als extra uitdaging werd alles ook nog eens op beeld vastgelegd. Deze filmpjes zijn overigens terug te vinden op zijn website. Hij wordt op deze zeer meeslepende cd bijgestaan door een aantal strijkers. De fraaie strijkersarrangementen werden verzorgd door Beatrijs de Klerck. Vooral de expressieve, passionele zang van Anton zijn een openbaring voor me. Er is trouwens weinig van te horen, dat dit live opnames zijn, want het publiek is muisstil, waarschijnlijk opgaand in de schoonheid van zijn prachtige composities. De verkoop van zijn cd’s is opmerkelijk, de koper kan zelf bepalen wat hij de cd waard vindt. Nog opmerkelijker is dat Anton op zijn website volledige inzicht geeft in zijn verdiensten. Daaruit blijkt dat het niet bepaald een vetpot is. Ik ben benieuwd wat u zijn muziek waard vindt. Eigenlijk vind ik zijn meeslepende muziek niet goed in geld uit te drukken, eigenlijk onbetaalbaar.
Theo Volk

Elfin Bow - Elfin Bow


Meestal krijg je zelf cadeautjes als je jarig bent, maar Elizabeth Anne Jones wil graag anderen een plezier doen door op haar verjaardag haar debuutalbum uit te brengen. Een album waar ze heel wat bloed, zweet en tranen in gestoken heeft. Een album wat dankzij trouwe fans tot stand kwam. Elizabeth komt oorspronkelijk uit Liverpool, maar sinds een klein half jaar heeft ze deze stad verruilt voor het platteland van Wales, wat haar uitstekend bevalt. Al reeds in haar jeugd speelde de muziek een zeer belangrijke rol in haar leven.  Ze zong zondagsschoolliedjes en maakte, net als haar zus Victoria, deel uit van de gezinsfolkgroep The Beukemas. Haar zus speelt fluit en verzorgt de achtergrondvocalen op Elfin Bow. In haar vroege jeugd leerde ze pianospelen van haar vader, die haar voornamelijk klassieke stukken voorschotelde. Intussen is Elizabeth een zeer ervaren muzikant, die voornamelijk met zangduo’s optrad. Maar nu vindt ze dat het tijd geworden is voor een solocarrière. Ergens las ik een mooie omschrijving voor haar muziek, “A fairy tale experience for grown ups”. Een omschrijving die de lading aardig dekt. Ze bedient zich regelmatig van dezelfde pastorale folk als een vaar haar grote voorbeelden, Vashti Bunyan. Maar naast fraaie, ingetogen stukken zijn er ook aanstekelijke uptempo songs te vinden. Bull of the Freeway is een bijzonder goed voorbeeld van deze laatste categorie. De uitstekende songs zijn met erg veel zorg gearrangeerd. Haar eigen favoriete songs zijn Grimshaw and the Fingerclaw en Edith’s Song. Voor beide songs stonden een drietal vrouwen, die ze in haar jeugd ontmoette, model. Zij het gezien door haar blik als een tiener. Naast folk songs bevat de cd de zeer aanstekelijke afsluiter Prairie Madness, waarin wat americana invloeden doorklinken. Intussen heb ik album al zo’n drie maanden in huis en vindt het nog steeds regelmatig de weg naar de cd-speler. De vakkundige productie van het album was in handen van haar man en haarzelf. Ook het artwork verzorgde Elizabeth zelf. Elfin Bow kreeg al de nodige positieve recensies, waaronder van Popmagazine Heaven. Er zullen er vast nog veel volgen. Helaas is het album alleen bij haarzelf te koop of via Amazon.   
Theo Volk
Releasedatum: 10 maart 2017 Eigen beheer





Stick in the Wheel - From Here: English Folk Field Recordings


De titel is wat verwarrend. Het debuutalbum van Stick in the Wheel heette namelijk From Here. Het bevatte bewust ongepolijste folk. De groep bestaat uit muzikanten die geen achtergrond in de traditionele folk hebben en dat maakte dat album zo verfrissend. From Here: English Folk Field Recordings is opgenomen met zeventien bekende en minder bekende muzikanten uit de traditionele folk. De hoes laat zien welke weg Ian Carter en Nicola Kearey aflegden voor hun veldopnames. De opnameprocedure was telkens dezelfde, twee microfoons en geen overdubs. Veelal vonden de opnames bij de muzikanten thuis plaats en anders in een andere vertrouwde omgeving. Een groot aantal van die artiesten kenden Ian en Nicola nog niet voor de opname. Dat verhinderde echter niet dat de meewerkende artiesten zonder uitzondering alle vertrouwen hadden in de integere bedoelingen van het duo. Het resultaat is een unieke verzameling, van praktisch alleen traditionele songs, die voor de artiesten in kwestie een bijzondere betekenis hebben. Het enorme tekstvel bevat hierover uitvoerige informatie. Grappig is dat Lisa Knapp haar inspiratie vond bij Martin Carthy en Rob Harbron bij John Kirkpatrick. Laatstgenoemde oudgediende schittert in de bekende traditional Here’s Adieu to Old England en Martin Carthy in The Bedmaking, een song die hij vroeger vaak zong in de jaren zeventig. Ook dochterlief Eliza verrast hier aangenaam met The Sea. Deze song staat ook op haar nieuwe, intrigerende album Big Machine. De sobere versie heeft duidelijk mijn voorkeur, omdat haar indringende zang en kenmerkende vioolspel hier veel beter tot zijn recht komt. Less is hier duidelijk more. Een aantal van de gebrachte werkstukken zijn a capella. Bijzonder fraai is Georgie van Nicola zelf, gezongen met haar vette cockney accent. Net als The Irish Girl van Stick in the Wheel collega Fran Foote. Maar zeker zo mooi is ook de uitvoering van Sam Lee van de overbekende traditional The Wild Rover. Hij zingt dit lied al vijfentwintig jaar en dat is te horen. Ook de a capella gezongen traditionals van de voor mij onbekende Stew Simpson en Men Diamler zijn indrukwekkend. Voor instrumentale intermezzo’s zorgen Spiro en Sam Sweeney. Ook de overige stukken zijn meer dan de moeite waard. Dit alles levert een essentieel traditioneel folkalbum op. Het zou me niet verbazen als deze manier van werken een vervolg gaat krijgen, want er zijn nog genoeg bekende en minder bekende artiesten te vinden om nogmaals een dergelijk album te maken.     

Theo Volk

Releasedatum: 17 maart 2017 Eigen beheer



  

Heigh Chief. - Heigh Chief.


“New name. New game.” vermeldt de hoofdpagina van hun website. In 2015 bracht deze jonge Noorse groep nog hun debuutalbum uit als Marcus Løvdal Band. De band bestaat uit Marcus Løvdal (gitaar en zang), Bjørn Blix (gitaar en zang), Lasse Kulsrud Nordby (bas) en Jonatan Eikum (drums). Ze hadden al snel succes, want in 2013 wonnen ze reeds de Notodden bluescup. De afgelopen jaren bouwden ze een geduchte live-reputatie op door hun vele optredens in Noorwegen en Duitsland. Hun debuutalbum was vooral gevuld met bluesmuziek. Hun nieuwe schijf Heigh Chief. bevat een mix van blues, rock, jazz en Americana, vandaar dat ze gekozen hebben voor een nieuwe groepsnaam. Deze keer hebben ze meer tijd gestoken in het componeren, met als resultaat dat de songs veel inventiever zijn. Inspiratie voor hun nummers vonden ze bij artiesten als Blake Mills, Robben Ford en Paul Simon. In de goed in het gehoor liggende en relaxte opener Missing Out valt ook een orgel te beluisteren, dat wordt bespeeld door Lars Christian Narum. Hij is de beste toetsenist van Noorwegen, een ervaren rot in het vak. De populaire Noorse band Hellbillies maakt gebruik van zijn diensten en hij heeft daarnaast een folktrio onder de naam Narum. De jonge bandleden en Lars Christian Narum halen hier (maar ook live) het beste in elkaar naar boven. Narum wordt hier artistiek uitgedaagd. Zoals al eerder aangegeven zijn deze nummers erg inventief. Regelmatig wordt er gespeeld met dynamiek. In Sweet Up My Soul  maken ze gebruik van dezelfde percussieritmes, die het album Graceland van Paul Simon zo kenmerkte. Løvdal schreef vijf van nummers en Blix vier. Daarnaast een bloedmooie cover van de traditional Saving Grace. Ondanks hun jonge leeftijd hebben ze al een grote technische vaardigheid op hun instrumenten bereikt, echter ze stellen die vaardigheden wel volkomen in dienst van de liedjes. De afgelopen paar maanden is Heigh Chief. uitgegroeid tot een zeer verslavende plaat. Tot nu toe traden ze nog niet op in Nederland, maar ze zouden zeker niet misstaan op de grote festivals deze zomer. Ze zijn er absoluut klaar voor!  

Theo Volk

Releasedatum: 17 maart 2017 Blue Mood Records



Jimmy Bakker - Bridges to the Heart


Schagenaar Jimmy Bakker is een singer-songwriter die reeds op zijn zevende verslingerd raakte aan de muziek. Op de zolder van zijn oma ontdekte hij toen namelijk een oude, akoestische gitaar. Een jaartje later werd het serieuzer, want hij begon gitaarlessen te volgen. Eerst klassieke muziek, maar toen hij het nummer Paint it Black van de Stones hoorde, verloor hij zijn hart aan de populaire muziek. Via de collectie van zijn ouders leerde hij naast The Stones, bijvoorbeeld ook Neil Young en Bob Dylan kennen. Met name laatstgenoemde kun je goed terug horen op Bridges to the Heart, zij het wel dat ik de stem van Jimmy een stuk aangenamer vind om naar te luisteren dan die van Dylan. Hij speelt overigens weleens tijdens optredens nummers uit de beginperiode van zijn grote voorbeeld. Het is intussen Jimmy’s zevende soloalbum, naast ook nog eens twee albums met de band Pilot Paco. Hij bespeelt alle instrumenten zelf. De zeer aanstekelijke uptempo opener Come Away overtuigt direct, het is me meteen duidelijk dat ik te maken heb met een goede liedjesschrijver. Nog meer spreken de meer ingetogenere nummers als God Is the Goodness In You en het bijzonder fraaie titelnummer Bridges to the Heart mij aan. Jimmy was zo vriendelijk om me ook zijn vorige album Higher Grounds op te sturen. Ook dit album is gevuld met ouderwetse folk met wat countryinvloeden, zij het dat hij hier wat hulp van drummers Joes Kuijs en Niels Bijvoet en saxofonist Hans Heidt heeft gekregen. Laatstgenoemde zorgt hierdoor voor wat variatie in de liedjes. Hans en Jimmy spelen overigens beiden mee op het uitstekende album 7th van Ben Reel wat ik twee jaar terug recenseerde. Ook Higher Grounds bevalt me erg goed, met ook hier een zeer aanstekelijke opener, Working on a Better Life. Opvallend is Wounded Knee, compleet met indianenzang. Het thema onderdrukking van mensen, in dit geval van indianen, gaat hem aan het hart. Veelal hebben  de teksten echter betrekking op hemzelf. Ook een van de hoogtepunten is het fraaie instrumentale en akoestische Majestic Morning Walk, opgenomen midden in de natuur. Jimmy heeft reeds twintig jaar ervaring met optreden in het openbaar. Zijn muziek is toch vooral luistermuziek, die tot zijn recht komt in kleine zalen of tijdens huiskamerconcerten met een aandachtig publiek. Warm aanbevolen.      


Theo Volk
Releasedatum: 31 januari 2017 Eigen beheer

Website: http://jimmyb.nl/


Diom De Kossa - Wasso


Mijn muzikale kennis van Ivoorkust beperkte zich tot voor kort tot één muzikant, de bekende reggaezanger Alpha Blondy. Deze voormalige Franse kolonie is vooral bij mij bekend door een aantal voetballers. Diom De Kossa werd in het kleine dorpje Toufinga geboren, gelegen in het noordwesten van Ivoorkust. Hij behoort tot het Mandé-volk.  In zijn jeugd plukte hij overdag koffiebonen en zou spoedig de drummer van het dorp worden voor ceremonies en feestvieringen. Zijn grote talent bleef niet lang onopgemerkt en werd hij geselecteerd om deel uit te gaan maken van het Nationale Ballet van Ivoorkust. Na korte tijd werd hij leider van de drummersectie. Tien jaar lang gaf hem dit de mogelijkheid de verschillende tradities en ritmes van het land te leren kennen. Vervolgens vestigde hij zich in Noorwegen, waar hij nu reeds 3 decennia deel van de muziekscene uitmaakt. Wasso is inmiddels zijn vijfde album en het tweede album met een band. Hij werkt al vijftien jaar samen met de ervaren Noorse muzikanten Kenneth Ekornes (drums, percussie en zang) en Olaf Torget (gitaar, ngoni en zang). Beide bestudeerde de traditionele muziek van Brazilië en West-Afrika. Het viertal wordt sinds kort gecompleteerd door de Braziliaan Tiago Mendez (bas en zang). De basis van de door Diom geschreven composities liggen in de Afrikaanse muziek, maar er zijn ook Braziliaanse invloeden terug te horen. De composities worden door de groep gezamenlijk gearrangeerd. Liedjes waarin de percussie een hoofdrol spelen, net als de voor veel traditionele Afrikaanse muziek kenmerkende beurtzang. Opener DjéDjé Ayoka is een ode aan Ernesto Djedje, de uitvinder van de gesyncopeerde dansmuziek Ziglibithy. Massingo is een loflied over zijn moeder. Veel liedjes hebben de tradities als onderwerp. De afsluiter Tonerre heeft betrekking op natuurkrachten als donder en bliksem. Diom zingt het op fraaie wijze a capella in de vrije natuur. De enige instrumentale track is Kongbema. Door de repeterende zang kan de muziek een hypnotiserende werking hebben op de luisteraar. Wasso laat een goed ingespeeld kwartet horen in muziek, voornamelijk gebaseerd op de West-Afrikaanse traditionele muziek. Het is een topper in het wereldmuziek genre.              
Theo Volk
Releasedatum: 3 maart 2017 Heilo



Daniël Lohues - Moi


Na de succesvolle groep Skik startte Daniël in 2006 zijn succesvolle solocarrière met de uit vier delen bestaande Allennig serie. Met de regelmaat van de klok brengt hij sindsdien bijna jaarlijks een soloplaat uit. En nooit stelt hij teleur, zijn laatste album Aosem was weer van ouderwetse klasse. Meestal volgt direct op de release van zijn cd’s een uitvoerige tournee, zo ook bij zijn nieuwste schijf Moi. Het gaat Daniël al vele jaren voor de wind met zijn muziekcarrière. Hij zou niets anders willen en kunnen doen, blijkt maar al te duidelijk uit de tekst van opener Laot Mij Mar Lekker Dit Doen :
“Omdat ik niet anders kan
Dit is mien heden, mien toekomst, mien verleden
Laot mij mar lekker dit doen
Wordt der zowat gelukkig van”
Hij telt hier duidelijk zijn zegeningen. Dit keer zocht hij zijn onderwerpen dichter bij huis. Wellicht heeft dat te maken met het feit dat hij sinds hij zijn rijbewijs gehaald heeft, regelmatig tochtjes maakt aan allebei de kanten van de grens van Nederland en Duitsland. Een van die ritjes zou de inspiratiebron voor het liedje Widukind kunnen zijn. Widukind, ook wel Wittekind, was de leider van het Saksische volk ten tijde van de Saksenoorlog tegen Karel de Grote. Ook het idee voor Waor Wo’j Dan Nog Hen zal hoogstwaarschijnlijk zo ontstaan zijn. De toestand in de wereld houdt hem ook heel erg bezig. De bijzonder fraaie afsluiter Ärgens Langs ’n Lang Kanaal, Kom Dans Met Mij en Gewoon ’n Dag Op ’n Dorp getuigen hiervan. Zij het dat dit thema in het laatstgenoemde vrolijke liedje enigszins verstopt zit: “Veur zo’n aanslag hier is gien mense bange”. Zijn voorliefde voor de natuur is bekend. Vlieg Dan Toch!, is een fraai liedje over een spreeuw, waar iets mee aan de hand is. Zoals wel vaker vormt zijn moeizame relatie met vrouwen een thema. In Vredesnaam behoort trouwens tot de mooiste liedjes. In Zo Hard As De Tied Giet beseft hij zich steeds meer dat de tijd steeds sneller lijkt te gaan. Zodat Ok Bij Mij de Wind Goed Stiet is een troostlied voor een goede vriend van hem. Zoals ik al eerder aangaf, Daniël stelt nooit teleur, ook op Moi niet!  
Theo Volk

Releasedatum: 3-3- 2017 Greytown Recordings

Website: http://www.lohues.nl/



Moji and the Midnight Sons - What I Saw on the Way to Myself


Zonder Torgeir Waldemar had ik deze groep nooit ontdekt. Onlangs ontving ik zijn geweldige cd No Offending Borders, echter zonder de credits en de teksten. Later kreeg ik die apart van de platenmaatschappij alsnog toegestuurd. De tekst van het slotnummer I See the End blijkt geschreven te zijn door Moji Abiola, een naam die geen enkel belletje deed rinkelen. In eerste instantie leverde internet ook geen resultaat, maar zoals wel vaker bood Facebook uitkomst. Moji Abiola blijkt de frontvrouw te zijn van het trio Moji and the Midnight Sons, die verder bestaat uit Bjarni M Sigurðarson (gitaar) en Frosti Jón Runolfsson (drums). Laatstgenoemde ontmoette ze toevallig in een whisky bar in Reykjavik. Nog diezelfde avond zaten ze samen in Frosti’s huisstudio en improviseerde Moji een melodielijn over een instrumentale track van de andere twee. De songs werden slechts in enkele dagen geschreven en de afwerking van de cd ging ook zeer voorspoedig. Het album bevat een mix van blues rock met wat country invloeden. Haar uiterlijk en haar gedreven zang riep bij mij herinneringen op aan een andere geweldige zangeres, Yola Carter, voorheen Yolanda Quartey, zangeres van Phantom Limb, een groep die helaas ter ziele is gegaan. Maar Moji Abiola doet zeker niet voor haar onder. Ze deelde al het podium met Eddie Vedder en Glen Hansard. Hier en daar hoor ik de invloed van Led Zeppelin, zoals in Dog Days of Summer. Haar zang weet zowel in de stevigere nummers als in de meer ingetogen songs diep te raken. De liedjes zijn zonder uitzondering erg sterk. Persoonlijke favorieten zijn afsluiter Wrapped in Your Love en het opzwepende Danger Danger. Zwaar verslavend, hopelijk krijgt What I Saw on the Way to Myself snel een vervolg!   
Theo Volk
Releasedatum: oktober 2016 Eigen Beheer

Abonneren op: Posts (Atom)