David Gerald - N2U


Zijn ouders komen van het platteland van Mississippi, maar besloten om hun kinderen een betere toekomst te bezorgen en daarom te verhuizen naar Detroit. David is de jongste van hun elf kinderen. Hij begon gitaar te spelen op zijn veertiende en werd beïnvloed door Prince en andere jaren tachtig rockgitaristen. Zijn buurman was gitarist en gaf hem een paar afgeleefde gitaren, tot de tijd dat hij eindelijk genoeg geld bij elkaar had gespaard om een fatsoenlijk exemplaar te kopen. Hij had in die tijd veel moeite om bandjes bij elkaar te houden en leerde noodgedwongen ook toetsen, bas en drums te spelen. Rond zijn vierentwintigste werd zijn carrière serieus en begon hij te experimenteren met computers en met het schrijven van eigen liedjes. Daarnaast speelde hij covers van onder anderen Albert King, ZZ Hill, B.B. King en Stevie Ray Vaughan. Anno 2018 toert hij met zijn band door heel Amerika, en speelt dan geregeld op grote fevistals. Zijn debuutalbum Hell and Back werd in 2009 nummer 1 in de ReverbNation blues charts for Michigan Blues artists. Zijn fans moesten lang wachten op opvolger N2U, maar dat wachten is het absoluut waard geweest. Twee vooruitgesnelde video’s schiepen al voor hoge verwachtingen. David maakt blues, die op een zeer prettige manier geïnjecteerd is met rock en soul. Acht van tien songs schreef hij zelf en speelde hij in zijn eentje in, bovendien was hijzelf geluidsman en mixte de songs zelf. Daarnaast vertolkt hij met zijn band live Hug You Squeeze You van John Lee Hooker en Willie the Wimp van Ruth Ellsworth-Carter. Op cdbaby staat aanbevolen als je van Michael Jackson, Prince en Stevie Ray Vaughan houdt. Zelf zou ik daar Jimi Hendrix aan willen toevoegen. Heerlijk relaxt plaatje van een uitstekend zanger en gitarist.
Theo Volk                       
Releasedatum: 25 mei 2018 Eigen beheer

Pitou - I Fall Asleep So Fast


In 2016 wist haar eigenzinnige, indringende en wonderschone debuut ep Pitou mij volledig te betoveren. In mijn recensie trok ik vooral vergelijkingen met de door mij in hoge mate bewonderde zangeressen Diane Cluck en Alela Diane. Net als deze dames volgt Pitou Nicolaes zelfbewust en eigenzinnig haar eigen pad. Reeds bij de release van haar debuut gaf ze aan dat de volgende schijf wederom een ep zou worden en dat ze meer aandacht zou gaan besteden aan de productie. Jurriaan JJ Sielcken is producer van dienst en speelt bovendien bas, mellotron, synthesizer en toetsen en verzorgde daarnaast het geluid. Een producer trouwens met een behoorlijke staat dienst, want hij werkte onder anderen met Herman van Veen, Jett Rebel, Lucas Hamming en Mevrouw Tamara. Laatstgenoemde is een van de vele achtergrondzangeressen die te horen zijn op I Fall Asleep So Fast. Die ruim aanwezig achtergrondzang in de eerste vijf liedjes is een van de meest in het oor springende veranderingen. Wat mij nog meer opvalt is dat haar zang minder alle kanten op fladdert, meer in dienst van het liedje. Haar zang is minder overheersend geworden, waardoor de begeleiding wat meer op de voorgrond treedt, zoals duidelijk te horen is op Give Me a Glass. Uiteraard blijft haar hemelse zang haar grootste wapen en bezorgt ze mij vooral kippenvel in opener Cabin en A Moment Alone. Dat eigenzinnigheid succes niet in de weg hoeft te staan bewees zielsverwant Tamino. Pitou verzorgde vorige maand nog zijn voorprogramma in drie uitverkochte shows. Vandaag is de releaseshow van het bijzonder geslaagde I Fall Asleep So Fast in Bitterzoet, hopelijk wordt haar zegetocht net zo groot als die van Tamino.
Theo Volk
Releasedatum: 13 mei 2018 Mink Records
Pitou live:

17 tot 19 mei BRIGHTON (UK) : The Great Escape
2 juni ZWOLLE: Minstrel Festival
5 juni BRUSSEL: AB Club (double bill with Jay Som)
10 juni HILVARENBEEK: Best Kept Secret
20 juli SOUTH YORKSHIRE (UK): Underneath the Stars Festival

Shakedown Tim & The Rhythm Revue - Shakedown’s Th’owdown


Gisteren verschenen een drietal fraaie releases in Nederland, gelukkig bleef België niet achter. Tim Ielegems en zijn kornuiten brachten hun fraaie tweede schijf Shakedown’s Th’owdown op de markt. Als producer wist Tim de legendarische mondharmonicaspeler James Harman te strikken, die niet alleen de producerstoel bemand, maar ook op een drietal nummers zijn bluesharp van stal haalt. De keuze voor Harman was een uitstekende, het leverde namelijk een gevarieerd en relaxt album op. Het album bevat een heerlijke mix van rock ‘n’ roll, rhythm & blues, mambo, jump en uiteraard blues. In zijn muziek staat Tim met twee benen in de blues van de vorige eeuw, maar de teksten zijn van anno 2018, getuige een titel als I Will Unfriend You. De thema’s behandelen onderwerpen als hoe de mensheid overleeft in het digitale tijdperk, maar de meeste zijn universeel : liefde, seks en tegenslag. Vooral in de langzamere nummers weten de heren mij te overtuigen, No More Fightin’ is dan ook het absolute hoogtepunt voor mij. Een glansrol is hier weggelegd voor gastmuzikant Gene Taylor op piano. Bart Stone zorgt trouwens voor het betere scheurwerk op tenor- en baritonsax. In The Way It’s Gonna Be zingt Tim een beklijvend duet met de ervaren zangeres Kathleen Vandenhoudt. Dit nummer zou zeker niet misstaan hebben op Jumpin’ Jive van Joe Jackson. En het rammelende I Wanna See You Baby op Then Play On van Fleetwood Mac. Shakedown’s Th’owdown is typisch zo’n album, wat door zijn gevarieerdheid en relaxte karakter veel luisteraars zal gaan aanspreken.             
Theo Volk
Releasedatum : 11 mei  Rhythm Bomb

Jellephant & the Phantoms - Skeletons


Tien jaar duurt de muzikale carrière nu van Jelle Haagsma. Vooral in zijn beginperiode was zijn muziek experimenteel. Veelal instrumentaal en elektronisch, door hemzelf omschreven als “music for film”. Hierna vervolgde hij zijn zoektocht door akoestische liedjes met gitzwarte teksten te componeren. In 2014 begon hij de semi psychedelische garageband Jellephant & the Phantoms. De groep bracht tot nu toe drie goed ontvangen albums uit. Het zorgde voor veel liveoptredens en waren ze al te zien in bekende poptempels als Patronaat, MEZZ en Luxor Live. Het nieuwe album Skeletons werd deze keer opgenomen in een klamme, donkere kelder. Wat gebleven is het psychedelische jaren zestig geluid. Uiteraard is de invloed van The Brian Jonestown Massacre weer te horen. Wat nieuw is dan de songs een stuk dynamischer klinken en er hier en daar rootsinvloeden doorklinken. Soms hoor je ook de invloed van Bo Diddley in het heerlijke gitaarspel. Het ritme van Diddly Diddly associeer ik trouwens heel erg met Magic Bus van The Who. Naast fraai gitaarspel worden de songs verfraaid met mooi orgelspel en koortjes. De lichtvoetige liedjes spreken zonder uitzondering direct aan. De sound staat echter in schril contrast met de teksten. Die staan bol van angst, verwarring en ontevredenheid. Of zoals het Jelle het zelf zegt : “Dit contrast is precies wat deze plaat zo intrigerend maakt: toegankelijk maar rafelig, lichtvoetig maar duister”. Daar heb ik verder niets meer aan toe te voegen. Het album wordt vanavond ten doop gehouden in Brigant, Arnhem. Voor meer liveoptredens, kijk hier.       
Theo Volk
Releasedatum: 11 mei 2018 Brighter Records

Meadowlake - Meadowlake


Het ontstaan van de Groningse groep Meadowlake voert in feite terug naar het jaar 2006, wanneer een hechte vriendengroep ontstaat. In 2012 beginnen ze, in eerste instantie met zijn zevenen, muziek te maken. Al spoedig haken er twee af. De drie heren en twee dames brachten tot nu toe een ep in eigen beheer uit, Elegy en digitaal via Bandcamp Singles, waarop een mix van dreampop, post-rock en ambient te horen is. Sinds begin 2013 treden ze live op. Enigszins verwarrend hebben hun debuutalbum Meadowlake en Singles dezelfde hoes. Alle vier ijzersterke liedjes van Singles zijn terug te vinden op het debuut. Hot Punch en Heavy gaan over afsluiten en dingen achterlaten. Twee leden van de groep verloren vrij recent hun moeder. Eerstgenoemde song roept bij henzelf associaties op met U2.  Ze hebben bij het creatieproces natuurlijk veel inspiratiebronnen gehad en hebben tijdens het opnameproces veel gesproken over een aantal bands, waaronder over My Bloody Valentine, The Cure en Joy Division. Specifieke invloeden waren volgens zanger Jarno Olijve, Interpol, The National, Slowdive, Moss, Lower Dens en The Antlers. Hij is degene die de ideeën voor de liedjes aandraagt, die dan met de groep verder worden uitgewerkt. Zo ontstonden op die manier een dertigtal nummers, waarvan er uiteindelijk een tiental op Meadowlake terechtkwamen. Vanaf de eerste beluistering werd ik trouwens volledig ingepakt door het album, wat ik vooral als erg meeslepend ervaar. Ik ben ervan overtuigd, dat ik niet de enige zal zijn. Of zoals een Australiër het liedje Heavy na afloop van een live optreden omschreef “The song hit me like a ton of bricks”. Morgen wordt het album ten doop gehouden in Vera. Volgend week staan ze in de legendarische Cavern Club in Liverpool, misschien het begin van een welverdiende doorbraak naar het grote publiek in binnen- en buitenland? 
Theo Volk
Releasedatum: 11 mei 2018 Eigen beheer
Meadowlake live :
MAY 11 2018 | VERA: ALBUM RELEASE SHOW | GRONINGEN, NL
MAY 16 2018 | WEST STREET LIVE | SHEFFIELD, UK
MAY 17 2018 | THE CAVERN CLUB | LIVERPOOL, UK
MAY 18 2018 | THE CAVERN PUB | LIVERPOOL, UK
MAY 19 2018 | THE BLACK SWAN | BRADFORD, UK
JUN 10 2018 | PODIUM GIGANT | APELDOORN, NL

Sean Christopher - Yonder


Voordat ik mijn recensie ging schrijven wist ik absoluut niets over Sean Christopher de Vries. Het begeleidende persbericht had ik nog niet gelezen en ging er vanuit te maken te hebben met een Engelse singer-songwriter. Blijkbaar heb ik een aantal jaren onder een steen geleefd, want met zijn band Moonpilot werd hij met het nummer Caroline in 2010 verkozen tot Serious Talent op 3FM. Bovendien heeft een zijn sporen reeds verdiend in het popcircuit. Daarnaast maakte hij naam als liedjesschrijver voor anderen en maakte hij tv-commercials. Hij beschikt over een gedegen muzikale opleiding, want hij studeerde jazz drums aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag en muziekproductie aan Codarts in Rotterdam. Al die ervaring benutte hij voor zijn fraaie album Yonder. De ingetogen opener A Thousand Hues, reeds eerder op single uitgebracht en binnen twee maanden meer dan een miljoen keer beluisterd op Spotify, zet direct de toon. Een liedje vol sfeer en met een filmisch karakter. Bovendien krijgt het nog meer zeggingskracht door zijn fraaie hese stem. De titel Yonder koos hij omdat hij zichzelf als een dromer ziet. De muziek heeft geregeld iets dromerigs. De thema’s op het album variëren van liefde, verlies, angst en woede en hebben vaak op hemzelf betrekking. Een belangrijke rol bij het tot stand komen van het album speelde zijn vader. Bij een bezoek bracht zijn vader een van zijn flamenco gitaren mee. Het instrument gaf hem een nostalgisch gevoel en bepaalde het geluid voor Yonder. Hij beperkte zich bij het schrijven van de liedjes tot gitaar en zang. Moederziel alleen nam hij de liedjes op in zijn zelfgebouwde studio in Den Haag. Het leidde tot een persoonlijk en bovendien verslavend album. Yonder is een album waar je heel gemakkelijk naar teruggrijpt, aanrader! 
Theo Volk
Releasedatum: 11 mei 2018 Teafrost

Eugene Ruffolo - Canto Per Mangiare, La Musica


Verandering van spijs doet eten. Dat is zowel een verwijzing naar de titel, als wel naar mijn muzikale voorkeuren. Italiaanse muziek komt namelijk nauwelijks in mijn platencollectie voor, maar Canto Per Mangiare, La Musica is een zeer aangename verrassing voor mij. Eugene Ruffolo is een singer-songwriter uit New York, met een grote staat van dienst. Hij deelde studio’s en podia met artiesten van divers pluimage, waaronder Garth Brooks, Tony Bennett, Kenny Loggins, David Wilcox, Run DMC, Mary Chapin Carpenter, Lori Lieberman, Spyro Gyra en Cheryl Wheeler. Zijn vorige albums kwamen uit op kwaliteitslabels als Stockfish. Die goede opnamekwaliteit is het eerste wat opvalt bij beluistering van zijn nieuwste schijf. Het stond al een lange tijd in de planning om een album op te nemen, waarop hij de muziek van zijn voorouders uit de laars van Italië onder de loep neemt. Maar zijn ambities waren daar niet mee gestild. Hij bracht ook nog het boek Songs and Stories from an Italian Kitchen op de markt, met daarop achtergrondinformatie over de songs, overpeinzingen, essays en tot slot ook nog eens veertien familierecepten (hij is een verwoed kok). Maar voorlopig stil ik mijn honger met de prachtige muziek. Een drietal composities zijn van eigen hand, opener Bella Maria, Ma Quando en Rimbombito Un Po, die absoluut niet onder doen voor de rest van het repertoire. De hoes vermeldt helaas niets over de overige muzikanten. Daaronder bevindt onder anderen een geweldige accordeonspeler tussen en in Estate lijkt het of een nazaat van Toots Thielemans de mondharmonica ter hand neemt. Naast eigen werk een aantal zorgvuldig gekozen covers, die smaakvol worden gebracht. De heerlijke afsluiter kent natuurlijk iedereen, Marianni. Het is zeer te hopen, dat Ruffolo op de deze ingeslagen weg verder borduurt. Mooi is dat hij vanaf vandaag een aantal optredens in Nederland verzorgt, absoluut een aanrader!
Theo Volk
Eugene Ruffolo live (voor details zie zijn website):
28-04 MILLINGEN : Privéconcert
29-04 WADDINXVEEN : Theater De Kroon
02-05 AMSTERDAM : Café Bel Campo
03-05 Privé huisconcert
04-05 LEEUWARDEN : Live TV/Radio optreden
05-05 NIJMEGEN : Sint-Jacobskapelconcert
06-05 VENLO : “La Laterna”concert

Low Lily - 10,000 Days Like These


De mens is een gewoontedier. Zo heb ik de hebbelijkheid om voordat ik tot luisteren overga, eerst de credits grondig te bestuderen. Die credits van 10,000 Days Like These waren veelbelovend. Daar prijken de namen op van niet de minsten, Greg Liszt en Corey DiMario van Crooked Still, Stefan Amidon van the Sweetback Sisters. En ook nog eens Dirk Powell, niet alleen een van de allerbeste banjospelers ter wereld, maar recent ook verantwoordelijk voor de productie van de albums van Rhiannon Giddens en Kyle Carey. Op dit album speelt hij niet alleen banjo op de titelsong maar maakte hij ook de master. Low Lily is een trio afkomstig uit New England, dat bestaat uit Liz Simmons (zang, gitaar), Lissa Schneckenburger (zang, viool) en Flynn Cohen (zang, gitaar, mandoline). Maar hun wieg had net zo goed in “Old England” kunnen staan, want de opener is de Engelse traditional Sovay, ooit vereeuwigd door Martin Carthy. Hier is de tekst echter van de hand van Liz. Ze kreeg de traditionele muziek uit het Verenigd Koninkrijk en Ierland met de paplepel ingegoten dankzij haar moeder, die ze geregeld zong. Ze studeerde in 2005 af aan Goddard College, waar ze inheemse muziek uit de jaren twintig en dertig studeerde. 10,000 Days Like These is meer geworden dan alleen putten uit de oude traditie. Zo is er een heerlijke versie te vinden van Rock of Ages van Gillian Welch en David Rawlings. Brothers in Arms van Dire Straits wordt ook volledig naar hun hand gezet. De tweede helft van de liedjes, voornamelijk gevuld met eigen werk, bevallen me het beste. Op Hope Lingers On, met positieve boodschap, begeleiden ze zichzelf alleen met handgeklap. Mijn favoriet is het prachtig door Lissa gezongen Good, Bad, Better. Overigens krijgen alle drie volop de ruimte om vocaal te kunnen excelleren. 10,000 Days Like These is een staalkaart van eigen werk, covers en traditionals.   
Theo Volk
Releasedatum: 16 maart 2018 Mad River Records

Damien Jurado - The Horizon Just Laughed


Op 22 maart was Damien Jurado nog hier voor opnames voor de bekende Twee Meter sessies, overigens niet zijn eerste sessie daar. 13 april was hij alweer terug om bij Concerto zijn nieuwe album te komen voorstellen en de nodige interviews te geven. De singer-songwriter uit Seattle is erg geliefd in Nederland en dat is terecht. Hij heeft intussen al een imposant oeuvre opgebouwd met als voorlopige hoogtepunt Maraqopa.  Op dat album experimenteerde hij met opvallende ritmes en abstracte songstructuren. Zijn werk wordt beïnvloed door grote namen als Nick Drake, Neil Young, Bob Dylan, Lou Reed en Randy Newman. The Horizon Just Laughed is intussen zijn dertiende album en hij is er bijzonder trots op. Vooral omdat hij het deze keer in zijn eentje produceerde. Hierdoor voelt het album persoonlijker aan dan de twee voorgaande. Hij ging anders te werk dan op alle  voorgaande albums. Zo begon hij er aan te werken zonder iemand er van te voren op de hoogte stellen. Hij schreef tien, zonder uitzondering, ijzersterke liedjes, die bijzonder snel weten te overtuigen. Vanaf de opener Allocate weet direct dat het snor zit. Soms gebruikt hij wat meer begeleiding, maar ook in kleiner gehouden songs als Over Rainbows and Rainier weet hij de luisteraar volledig aan zich te binden. En natuurlijk is het altijd weer een genot om zijn stem te horen. The Horizon Just Laughed behoort tot zijn beste werk, sterker nog, is van hetzelfde niveau als Maraqopa. Mocht U tot aanschaf over willen gaan, dan is het album in Nederland volgens mij het goedkoopste hier.
Theo Volk
Releasedatum: 4 mei 2018 Secretly Canadian

Pieter Vermeyen - Hygge


Aan stilzitten heeft hij een broertje dood. Naast zijn voltijds baan als strateeg citymarketing en communicatie bij zijn geliefde stad Antwerpen, regelt hij ook nog eens veel voor feestzalen Gambrinus. Componeren gebeurt laat op de avond en in het weekend. De interesse in muziek begon op achtjarige leeftijd in 2001 toen hij zijn eerste pianolessen van zijn oma kreeg. In zijn jeugd absorbeerde hij muziek uit diverse genres, van Nightwish tot Bob Marley en van Rihanna tot Schubert. Om zich verder te ontwikkelen nam hij eerst lessen compositieleer bij Bram van Camp, later ging hij in de leer bij Wim Henderickx en Diederik Glorieux. Naast interesse in neoklassieke muziek kwam er een grote fascinatie voor elektronische muziek, met name ambient muziek. De wijze van componeren omschrijft Pieter zelf als volgt : “Ik componeer achter de piano, al improviserend met verschillende lagen achter elkaar. Nadien schrijf ik het uit op partituur, herwerk ik het in Ableton, oefen ik het in en probeer ik het nog verder op punt te stellen. Vaak schrijf ik een eerste deel van een stuk uit om nadien weer nieuwe inspiratie te krijgen voor een vervolg.”.  Zijn eerste proeve van bekwaamheid verscheen twee jaar geleden, getiteld Inuit. Vier composities met  titels ontleend aan de taal van de inwoners van Groenland (behorend tot Denemarken). Wellicht is dat de reden dat de titel van zijn debuutalbum Hygge en de titels van de composities in het Deens zijn. Op fascinerende wijze weet Vermeyen de luisteraar te boeien door de combinatie van rustig, repeterend pianospel , elektronica en veldopnames. Hij heeft zijn recorder vaak bij zich als hij op stap gaat. Zo hoor je bijvoorbeeld in Lykke het geluid van een koelkast en een watersproeiertje in een huisje in Sardinië. In Fjaele hoor je de treinen van Antwerpen-Zuid en in Taenke het klotsende water aan een baai in Malta. Een aantal van die veldopnames werden gemaakt door Michel de Vry, ook verantwoordelijk voor de gitaartrucks in Lykke. In Turde is een tweede piano te horen, bespeeld door Iman Mohammad en de saxofoon van Sebastian Fischer. Hygge is een album om te ondergaan en/of heerlijk bij weg te dromen. Bij mij gedijt het album het beste op de vroege ochtend of later op de avond. Imponerend en fascinerend debuut.     
Theo Volk
Releasedatum: 6 april 2018 Wool-E Discs

Abonneren op: Posts (Atom)