Paal Flaata - Love and Rain - The Athletic Sessions


De afgelopen jaren bracht de Noorse zanger Paal Flaata een trilogie uit met werk van Chip Taylor, Mickey Newbury en als laatste van Townes van Zandt. Op geheel eigen wijze interpreteerde hij het repertoire, wat de goedkeuring kon wegdragen van Chip Taylor en van de vrouw van de reeds overleden Mickey Newbury, Susan. Begin dit jaar ging Paal de Athletic Sound Studio in om een paar bonustracks op te nemen voor de uitgave van een box van de trilogie. Maar Paal en zijn vaste muzikale compagnon Gøran Grini hadden de smaak echter goed te pakken en al snel ontstond het idee voor een compleet album, wat nu een eigen release krijgt. Deze keer staat geen bepaalde artiest centraal, maar een aantal liedjes van andere artiesten, die Paal na aan het hart liggen. Naast de nodige Amerikaanse artiesten ook een paar Britse, Elvis Costello en voor mij enigszins verrassend Ewan MacColl, wiens fraaie First Time Ever I Saw Your Face hij covert. Regelmatig pakt Flaata behoorlijk groot uit, maar dat het ook anders kan bewijst in het klein gehouden And I Love You So van Don McLean. Naast bekend werk als For the Good Times van Kris Kristofferson ook een compleet nieuwe song van Chip Taylor, de titelsong Love and Rain. Chip Taylor schreef het speciaal voor het album, maar ook speciaal voor Paal, want de bewondering is wederzijds. Op de dag van de release, 3 november, zal Paal Flaata te zien zijn in Q Factory in Amsterdam. 
Theo Volk
Releasedatum: 3 november 2017 Blue Mood Records / PIAS


Manolo Redondo - Helmet On


Ruim twee jaar geleden bracht Manuel Dedonder het fraaie album A Drop About to Drown uit, waarover ik een lovende recensie schreef. Het album was een soort roadmovie, zo zingt hij bijvoorbeeld over surfen in Ecuador en over de kliffen in Zuid Portugal. Op het nieuwe album Helmet On gaat het onder anderen over het rijden op een motorfiets. Net als surfen een prettige bezigheid voor Manuel, alleen komt het er maar zelden van. Manuel denkt dat hij vooral schrijft over dingen die hij in zijn dromen doet, meer dan hij schrijft over de realiteit. Een belangrijk thema vormt ook de obsessie om de top te bereiken en welke betekenis het heeft voor de mensheid (Alpinisme, Winter Garden en Conquête Spaciale). De meeste songs zijn recent gecomponeerd, op Strains Remain en Waves Men Ocean na.  Deze twee songs schreef hij voor zijn vroegere band Modern Folks, maar vlak na de voltooiing ervan stopte de band. Hij was al jaren van plan ze op te nemen en vond nu de tijd rijp. Net als op de voorganger zingt hij ook deze keer weer ter afwisseling een liedje in het Frans, Lentement. Muzikaal wordt er voortgeborduurd op de folk/popmuziek van de voorganger. In de opener wordt Manuel bijgestaan door François Puyalto op bas. Puyalto beschikt net als Manuel over een aangename stem, binnenkort zal ik over het nieuwe album van deze chansonnier een recensie plaatsen. Helmet On is van hetzelfde niveau als de voorganger. Hopelijk gaan Manolo Redondo en andere artiesten van het kwaliteitslabel  Microcultures, zoals bijvoorbeeld Oddfellow’s Casino, eindelijk de erkenning krijgen, waar ze mijns inziens recht op hebben.  
Theo Volk
Releasedatum: 27 oktober 2017 Microcultures


The Deep Dark Woods - Yarrow


Herfst, jaargetijde van veel wind, regen en vallende bladeren. Tevens de ideale periode voor het uitbrengen van een nieuw album van de Canadese groep The Deep Dark Woods. Ook in de opener Fallen Leaves vallen de bladeren in grote hoeveelheden, getuige de regel “And the thousands and thousands of fallen leaves”. Naar deze regel verwijst ook de titel van het album, Yarrow (duizendblad). Fallen Leaves is een lied over een treurende man, die zijn grote liefde verliest. Frontman Ryan Boldt schrijft vaak over de minder prettige kant van het leven, regelmatig gaan ze over de dood. Op eerdere albums kwamen al titels voor als The Gallows en Hang Me Oh Hang Me. Het thema dood komt ook voor in het fictieve, ruim acht minuten durende The Birds Will Stop Their Singing, waarin iemand in koelen bloede wordt vermoord. Wel echt gebeurd is Deep Flooding Waters. In juni 2013 was Boldt drie dagen gestrand in een hotel in Canmore vanwege een overstroming in dat gebied. Tijdens die drie dagen schreef hij het nummer. Up on the Mountaintop herinnert me aan de begintijd van Fairport Convention. Niet zo vreemd die invloed, want Boldt is een groot liefhebber van de groep, bovendien stond hij in mei nog samen met Richard Thompson op het podium. Overigens werd de groep in het verleden regelmatig vergeleken met The Band. Een heel fraaie toevoeging aan de liedjes is de tweede stem van Kacy Lee Anderson, die een mooi tegenwicht vormt voor de treurige stem van Boldt. Na alle droefenis gloort er gelukkig de nodige hoop in afsluiter The Winter Has Passed :       
“The winter it has passed, and the summer’s come at last
The branches they are tender, it's putting forth it's leaves.
A new day has come, the morning light has shone
The birds they are glad, they're singing in the trees.”
Yarrow is een ideale plaat om de lange avonden in de herfst en de winter door te komen.

Theo Volk
Releasedatum: 27 oktober 2017 Six Shooter Records / Thirty Tigers




Wendy Colonna - No Moment But Now


De carrière van de in Louisiana geboren Wendy Colonna kreeg al vroeg vorm. Zij en haar toenmalige muzikale partner Hannah Vincent waren negentien en achttien toen ze hun eerste platendeal afsloten. Wendy leidde toen al een avontuurlijk leven, want ze stond net op het punt voor een jaar naar Nijmegen te vertrekken om daar colleges te gaan volgen in het kader van het liberal arts program. Tijdens haar verblijf in Nederland vloog ze een keer tussendoor terug voor opnames. Na haar definitieve terugkeer volgden de nodige soloalbums, waarvan haar voorlaatste album uitgebracht in 2013, Nectar, een uiterst lovende recensie kreeg op No Depression. Door haar contacten met Belgische muzikanten, die ze had ontmoet in Amerika, maakte ze de overtocht om in België te gaan optreden. Een spontane jamsessie met onder anderen Ed de Smul, Tom de Poorter en Kimberly Claeys (Reena Riot) leidde tot het live-album Barefoot in Belgium. Na het verschijnen van Nectar, besloot ze haar kamer, die ze huurde van vrienden op te zeggen. Ze sloeg haar spullen ergens op en toerde daarna zeven maanden lang. Vervolgens woonde ze een tijdje in het leegstaande huis van haar grootouders op het platteland van Louisiana. Het leven van Wendy nam een belangrijke wending in 2015 toen ze haar Avion Camper uit 1964 kocht. Ze stalde hem op een fraaie locatie in het zuidoosten van Austin. De prachtige natuur gaven haar en Mark Addison, met wie ze dikwijls samen schrijft veel inspiratie. In 2016 stond haar leven volledig op zijn kop, doordat ze Ryan, de liefde van haar leven vond, trouwde en stiefmoeder werd van drie kinderen gevolgd door de geboorte van zoon Charlie dit jaar. Het ligt voor de hand dat de grote veranderingen in haar leven van de afgelopen jaren zijn weerslag hebben gekregen op No Moment But Now. Een aantal van de liedjes hebben betrekking op de periode dat beiden verliefd werden en sommige op de aanstaande geboorte. Coming Home is geschreven vlak na ze haar kamer opzegde, het beschrijft het verlangen naar een vaste relatie/huwelijk. Als je Wendy opzoekt op internet is de eerste treffer die jij krijgt, swampy southern soul. Dat dekt muzikaal gezien aardig de lading, verder hoor je ook country- en folkinvloeden. Wendy is een ervaren zangeres met de nodige soul. Ze wordt omringd door uitstekende musici, waarvan liedjesschrijver, producer, geluidsman Mark Addison veel instrumenten voor zijn rekening neemt. In prijsnummer I’m Satisfied mag blues mondharmonicaspeler Guy Forsyth excelleren. Vooral de tweede helft van de liedjes zijn ijzersterk naast het titelnummer, waarvan het refrein na een keer horen al blijft hangen. Tot de conclusie dat dit album tot de fraaiste releases van dit jaar behoort kwam Popmagazine Heaven eerder al : “Colonna zingt en schrijft als de besten, met een zeer aansprekende stem en louter topmusici om zich heen. Veel beter komen ze niet in 2017”. Een conclusie waar ik me graag bij aansluit.         
Theo Volk
Releasedatum: 19 mei 2017 Porquoi Pas? Records

Viva - Living Well is the Best Revenge


De hoes van Living Well Is the Best Revenge is niet bepaald aanlokkelijk. Nadat het album een tijdje op de stapel eventueel te recenseren albums had gelegen werd ik toch nieuwsgierig. De naam Viva gebruikt gitarist, liedjesschrijver en zangeres Vivian DeConcini als artiestennaam, voor haar en haar begeleidende band. Haar invloeden zijn nogal gevarieerd, van Dolly Parton tot aan Jimi Hendrix. De invloed van laatstgenoemde is duidelijk terug te horen op eerdere albums. Ze beheerst haar gitaar, ze is een van de zeer weinige vrouwelijke gitaristen, waarover ooit een reportage in Guitar Player Magazine stond. Naast muzikant is Vivian ook producer van diverse goedlopende muziek- en variétéshows. Haar muziekcarrière startte echter lang geleden in de band van de Braziliaanse avant-garde percussionist Cyro Baptista. Ze speelde tien jaar lang in zijn band en toerden regelmatig door de Verenigde Staten en Europa. De nog steeds aanwezige invloed van Baptista is terug te horen op het nieuwe album door de aanwezigheid van Latijnse percussie in enkele nummers. Regelmatig zijn de songs voorzien van inventieve en fraaie koortjes, verzorgd door Gerard Kouwenhoven en Aria Jay. Vivian beschikt over een aangename stem, waarvan ze optimaal alle mogelijkheden gebruikt, een goed voorbeeld vormt Veronica Pierre, een van de hoogtepunten. Haar teksten zijn humoristisch, gaan soms over verdriet en soms zijn ze recht voor zijn raap. De titel Lesbian Sex in the Bathroom spreekt boekdelen. Overigens eist in dat nummer een klarinet de hoofdrol. Bij de zeer summiere credits op de hoes wordt de bespeler helaas niet vermeld. Nostalgisch en vrolijk doet door het gebruik van een orgel Charlie Columbine aan, het zou overigens niet misstaan in het oeuvre van Eleni Mandell. Veelal spelen haar begeleiders in dienst van het liedje, maar in het uptempo I Always Wanted to Get the Blues krijgen ze de ruimte. Ik denk dat deze song het meeste hun live geluid benaderd. Dat live geluid is waarschijnlijk een stuk rauwer en opwindender dan op de cd. Living Well is the Best Revenge is een zeer aangenaam en verrassend album, waarop te horen is dat Vivian een uitstekende gitarist en zangeres is, maar ook nog een bovengemiddeld liedjesschrijver blijkt te zijn.   
Theo Volk
Releasedatum: 13 oktober 2017 Eigen beheer
Website: https://vivadeconcini.com/

Too Sad for the Public - Vol. 1 Oysters Ice Cream & Lemonade : American Folk Fantasies Written and Arranged by Dick Connette


In het verleden bracht Dick Connette al vier albums uit die gebaseerd waren op de Amerikaanse folk en andere populaire tradities. Zijn eerste album Last Forever: New and Old Songs out of the American Tradition  dateert alweer van twintig jaar geleden met daarop geheel eigen interpretaties van traditionele songs die werden gezongen door Sonya Cohen, een nicht  van Pete Seeger. Deze formule werd nog drie keer herhaald. Helaas overleed Sonya twee jaar geleden op slechts vijftigjarige leeftijd. Op zijn nieuwste album Vol. 1 Oysters Ice Cream Lemonade maakt hij gebruik van verscheidene vocalisten en borduurt voort op de vier voorgangers. Naast een aantal covers zijn er ook zes eigen composities te vinden. Het repertoire is een mix van vocale en instrumentale stukken. Een drietal  korte instrumentale composities zijn van de hand van Jaco Pastorius, Liberty City Pt. 1,2 en 3, en dienen als intermezzo. Zeer opmerkelijk is het twaalf minuten durende go-go nummer Chuck Baby, waarin vooral blazers en percussie domineren. Het is een eerbetoon aan de godfather van de go-go, Chuck Brown.  Een viertal van de liedjes worden gezongen door Suzzy Roche. Black River Falls vertoont Oosterse invloeden.  Vrolijk van toon is All Along waarin heerlijke blazers en strijkers te horen zijn. Verfraaid door een harmonica is de opmerkelijke cover van He’s a Bad Boy, geschreven door Carole King en Gerry Goffin. Eigenlijk zijn alle arrangementen opmerkelijk en eigenzinnig. Zo ook Young Loves to Love gezongen door Ana Egge. Het is een medley van Brown Eyed Girl en Sweet Thing en ademt de sfeer uit Van Morrison ten tijde van Astral Weeks. Die sfeer wordt ook nog eens versterkt doordat de gitaar bespeeld wordt door Jay Berliner, die ook in 1968 meewerkte aan Vans meesterwerk. Old Alabama, waarvoor diverse traditionals model stonden, wordt ook door Egge gezongen. De andere vocalisten zijn Rachelle Garniez en Gabriel Kahane, die ieder een song vertolken. Gezien de titel mogen we erop rekenen dat dit geheel unieke en eigenzinnige project, wat me overigens getipt werd door muziekkenner Willem K. (waarvoor dank!), een vervolg gaat krijgen en dat is zeer toe te juichen.
Theo Volk
Releasedatum: 16 juni 2017 StorySound Records
Website: http://www.dickconnette.com/home.html

Daisy Chapman - Good Luck Songs


De achtendertigjarige Britse singer-songwriter Daisy Chapman speelt al sinds haar zesde piano. Ze is dus als het ware vergroeid met haar instrument. Ook beschikt ze over de nodige podiumervaring, ze trad bijvoorbeeld naast het beroemde Glastonbury Festival  ook al diverse malen op in Nederland en maakte bij die optredens veel indruk. Naast een solocarrière toert ze ook geregeld met de interessante progrockband Crippled Black Phoenix, waarmee ze een groot deel van de wereld zag. Van deze groep maakte vroeger ook de door mij vorig jaar gerecenseerde Joe Volk uit. Good Luck Songs is intussen het derde album van Daisy. In opener Good Luck Song valt natuurlijk direct haar heldere en krachtige stem op. Het lied is haar mantra voor geluk in negen talen, waaronder in het Nederlands. Het is niet de enige verwijzing naar Nederland in de teksten, zo zijn ook de steden Rotterdam en Den Haag terug te vinden. Ze wordt in het nummer trouwens bijgestaan door een immens koor. In een viertal songs wordt ze slechts begeleid door viool en cello. Vooral het vioolspel van Sue Lord is hier bijzonder inventief, met name in Home Fires tovert ze een bijzonder geluid uit haar instrument. In  zijn recensie over dit album geeft Richard van Wagenaar aan There’s a Storm Coming de fraaiste song te vinden. Voor die keuze is zeker iets te zeggen, het is in ieder geval een opvallende song, omdat haar zang slechts alleen door percussie begeleid wordt. Mijn favoriete track is echter Generation Next, vooral dat het gebruik van staccato pianospel en het fraaie vioolspel gekoppeld aan het uitbundige einde met trombone en sax. Eigenlijk doet het wat kleiner gehouden I Used to Own An Empire er niet voor onder. Naast acht eigen songs een op haar lijf geschreven cover, Tom Traubert’s Blues, het prijsnummer van het Tom Waitsalbum Small Change. Het is te hopen dat de songs van dit fraaie album snel te horen zullen zijn op de Nederlandse podia.    
Theo Volk   
Releasedatum: 1 mei 2017 Eigen beheer
Website: http://www.daisychapman.com/


Paul Messinger - America 2.0 : Assorted Tales and New Myth


Paul Messinger is een dichter, songschrijver, zanger en harmonicaspeler, oorspronkelijk afkomstig uit New York, maar nu woonachtig in Chapel Hill, North Carolina. Zijn album America 2.0, met als ondertitel Assorted Tales and New Myth verscheen al eerder eind 2014 in eigen beheer in de Verenigde Staten. Het kreeg toen terecht al een lovende recensie op No Depression. Vorig maand werd het album opnieuw uitgebracht met een bonustrack en wordt het ook gepromoot in Europa. Muzikaal gezien bevat het een gevarieerde mix van rock, blues, gospel, folk tot aan reggae. In zijn teksten vertelt Messinger de verhalen van de mensen om hem heen. Zijn liedjes zitten vol verrassende wendingen gezongen op een eigen, aparte manier. Slechts een cover, de traditional Death Don’t Have No Mercy. De andere, dertien uitstekende liedjes schreef hijzelf. Sommigen ervan zijn live opgenomen, waaronder mijn favoriet, het uptempo Psycho Yuppie. Het gaat over een man, die zijn vrouw respectloos behandelt. America 2.0 is een album wat door zijn originaliteit bijzonder snel weet te overtuigen. Je krijgt bovendien waar voor je geld, want de cd duurt zo’n 5 kwartier en verveelt geen seconde daarvan.      
Theo Volk
Website : https://www.paulmessinger.net/

Sleepy Driver - Sugar Skull


Dit jaar verscheen al een album van Sleepy Driver, getiteld Decomposed. Volgens de groep is het “a soundtrack for meditation, for relaxation, for contemplation, an exploration.”. Het bevat instrumentale herbewerkingen van eerder uitgebrachte composities. Sugar Skull is inmiddels het vijfde werkstuk van Sleep Driver. Zoals gebruikelijk zijn alle composities geschreven door de aimabele frontman Peter Hicks. Deze keer heeft men er voor gekozen om, net als in hun begintijd, ook een aantal rocksongs op te nemen. De titeltrack heeft zo’n rocksausje gekregen en is opgesierd met een Doorsorgeltje. Misschien wel de beste song, die Peter ooit componeerde. Hij schreef het een paar jaar geleden, nadat hij binnen een week tijd een groot aantal jongeren met zo’n Sugar skull tattoo gezien had. Meest beladen lied is Before We Go Home. Enige jaren geleden werd Peter gevraagd om op de begrafenis van een tante te zingen. De songs die men graag zou willen horen, waren echter niet geschikt voor zijn stem en besloot Peter zelf een lied te schrijven. Meest aanstekelijke song is misschien wel Burn You Alive, een behoorlijk vurig liefdesliedje. Ook erg aanstekelijk is Radio Dial. Het handelt over hoe Peter als tiener gekluisterd was aan zijn radio en ook hoe hij zich vaak nog kan herinneren, waar hij een nummer voor de eerste keer hoorde.  En zonder dat Peter het zich realiseerde zijn Radio Dial en het opvolgende nummer Lucia met elkaar verbonden. In deze murder ballad is duidelijk te horen, dat het gelijkenis vertoont met Radar Love van Golden Earring, een liedje wat Peter vroeger geregeld op de radio hoorde.  Uiteraard zijn er ook weer een aantal fraaie liedjes met country invloeden te vinden en werden de arrangementen van de songs gezamenlijk door de bandleden gemaakt. Overigens valt me op dat de synthesizers iets minder prominent aanwezig zijn dan op Ignatius. Sugar Skull bevat een mooie mix van country en rockgeoriënteerde liedjes, misschien wel het mooiste album uit hun oeuvre.  
Theo Volk
Releasedatum: 20 oktober 2017 Black Bell Productions


Linde Nijland - The Jukebox Project


Het was een lang gekoesterde wens van Linde om een cd te maken met songs die sinds haar jeugd in haar genen zitten. In haar vroege jeugd grasduinde ze vaak door de platencollectie van haar ouders, die voor een groot deel uit folkmuziek bestond. Haar voorliefde voor Sandy Denny is algemeen bekend. Ze nam in 2003 een schitterend album met liedjes van Denny op, getiteld Linde Nijland sings Sandy Denny, met daarop haar favoriete liedje aller tijden, Who Knows Where The Time Goes. In haar tienerjaren kreeg Linde ook belangstelling voor popmuziek. Eind vorig jaar werd met succes een crowdfunding voor The Jukebox Project volbracht en mochten donateurs  liedjes aandragen die voor hen een speciale betekenis hebben. Zo stelde Lenny Kuhr My Sweet Lord voor en Elly & Rikkert heel verrassend Sealed With a Kiss van Bobby Vinton. Beide nummers haalden het album niet. Linde nam in alle rust een dertiental nummers op, met daartussen een aantal minder voor de handliggende keuzes en dito bewerkingen. Popmuziek is niet zo’n natuurlijke habitat als folkmuziek voor Linde, vandaar waarschijnlijk dat ze met een verfrissende blik Five Years van David Bowie onder handen nam. Zij en partner Bert Ridderbos voorzagen het van een oosters sfeertje door het toevoegen van een sitar. Heel bijzonder is ook de a capella versie van Dylans George Jackson, waarop Annemarieke Coenders de tweede stem zingt. Het in de originele versie mierzoete If van Bread krijgt iets gedistingeerds door het subtiele vioolspel van meester fiddler Joost van Es. Heel benieuwd was ik vooraf naar haar uitvoering van The Moody Bluesklassieker Nights in White Satin. Het origineel kent nogal uitbundige zang. Linde houdt het wat kleiner, de begeleiding op banjo en accordeon is bijzonder fraai. A Whiter Shade of Pale zonder orgel is even wennen, maar de akoestische gitaar  en viool vormen hier goede vervangers. Hoogtepunt vormt voor mij het klein gehouden Time in a Bottle van Jim Groce. Andere interessante covers zijn Goodbye (geproduceerd door Paul McCartney) van Mary Hopkin, Oh My Love van John Lennon, Ballad of Easy Rider van The Byrds en afsluiter Song for the Asking van het album Bridge over Troubled Water van Simon & Garfunkel.  Het cd-release concert van dit bijzonder geslaagde project vindt volgende week zondag plaats op de prachtige locatie Coco Maria in Veenhuizen.

Theo Volk

 Releasedatum: 22 oktober 2017 Eigen beheer

 Website : http://www.lindenijland.nl/




Linde Nijland en Bert Ridderbos live:

22-10 CD release concert, Coco Maria, Veenhuizen aanvang: 15:00 uur
29-10 Grote Kerk, Emmen 
12-11 Muziekfeest, Eindhoven 

25-11 De Groninger Kroon, Finsterwolde Winterliederen
26-11 Veenkoloniaal Museum, Veendam (+ Diena Liepa)

03-12 Theeschenkerij Bellefleur, Siegerswoude
09-12 De Skans, Gorredijk (+ Bert Ridderbos, Otto Groote, Gurbe Douwstra)

17-12 Kruiskerk, Delfzijl (met het Eemsmondkoor)
23-12 Cultuurschuur, Wieringerwerf
Abonneren op: Posts (Atom)