André van den Boogaart en De Tornado’s - Op de Terugweg van Nergens


Een paar jaar geleden zag André het niet meer zitten, want zijn muziekcarrière lag op zijn gat. De band Bradley’s Circus, waarin hij gitarist was, hield op te bestaan. Bovendien vloeiden er geen nieuwe liedjes meer uit zijn pen. Maar al gauw kwam het besef, dat werken voor een baas niets voor hem zou zijn en dat muziek maken het enige is, wat hij kan en wil. Begin januari vorig jaar maakte hij tijdens een persconferentie “De Comeback van een Onbekende Legende” bekend en stelde hij zijn geweldige nieuwe begeleidingsband De Tornado’s voor. Ook startte hij met succes een crowdfunding voor een nieuw album en ging naarstig aan de slag om nieuwe liedjes te creëren. Zoals altijd put hij ook op Op de Terugweg van Nergens uit eigen ervaringen of uit die van naasten of bekenden. Inspiratie voor het titelnummer vond hij in Tsjechië te midden van vele velden vol zonnebloemen, die allemaal op elkaar leken. Op een gegeven moment had hij geen idee meer of hij ergens al eens eerder geweest was. Er ontbreken uiteraard ook dit keer geen liedjes, waarin drank en relaties een rol spelen. Opener Dronken Tranen handelt over een vrouw zonder succes in de liefde en haar tijd verdoet met zich dagelijks met drank te laten vollopen en zich te zwelgen in melancholie, maar helaas “dronken tranen troosten niet”.  En in De Drank schetst André een eerlijk beeld van zichzelf :
“Een leeg kratje Beerze bier en dertig Jezussen aan het kruis
De aanrecht vol met rotzooi, het gasstel vies en vuil
en de plaats staat vol met onkruid en de verf bladdert af
Alle vrouwen in mijn leven ze zullen dansen op mijn graf
De drank heeft me lief gehad vannacht
de drank heeft me vannacht weer liefgehad
ze streelde mijn ziel, haar lippen voelde zacht
de drank heeft me vannacht weer liefgehad”

In Brandend Land bezingt hij een veranderend Nederland, dat hij niet meer herkent en waar hij zich niet meer thuis voelt vanwege de verhitte maatschappelijke discussies en vooroordelen. Twee verhaallijnen lopen door elkaar in Kruisweg-erotiek, de kruisweg van Jesus en een sensuele belevenis, die plaatsvond aan de Kruisweg op het Mariapark in het Belgische grensplaatsje Meersel-Dreef. Favoriete tekst is die van Het Gooi van het Zuiden, waarin André op messcherpe wijze de bewoners van een wijk van beter gesitueerden in Tilburg fileert :

“De vrouwen rijden rond in een cabrio. Een zonnebril en een tas van Louis Vuitton. Ze gedragen zich als sterren van het witte doek, maar ze kunnen eigenlijk niets. Maar heb je het al gehoord dat ze heel belezen zijn want ze lazen laatst nog “Huidpijn”.”

André woonde twee jaar lang in wijk de Blaak, bij zijn inmiddels ex-vriendin, maar intussen is hij weer teruggekeerd naar zijn oude vertrouwde volksbuurt.  Aandoenlijk is afsluiter Vlo, over een vrouw die haar hele leven gepest werd en hoe ze daarmee omging. Muzikaal gezien is het smullen geblazen met begeleiders als Joost Verbraak (Ralph de Jongh, Margriet Eshuijs), Jan van Bijnen (Rob de Nijs, Freek de Jonge en Claudia de Breij), Yori Olijslagers (Kyteman Orchestra) en Joris Verbogt (Bradley’s Circus). Regelmatig waan je je in het zuiden van de Verenigde Staten, maar soms hoor je ook de invloed van Tom Waits ten tijde van Swordfishtrombones. De geweldige productie was in handen van Olijslagers. Op de hoes staat trouwens de bestelbus van André afgebeeld, die hij gekscherend Blinkie noemt. Op zijn derde album Op de Terugweg van Nergens weten André en zijn fantastische begeleiders zowel tekstueel als muzikaal diep te raken en leveren daarmee een urgent én verslavend album af.

Theo Volk

Releasedatum: 12 april 2018 Eigen beheer
André van den Boogaart en de Tornado’s live:  
12 april – Club Smederij, Tilburg
18 april – De Rozenknop, Eindhoven
23 april – Torpedo Theater, Amsterdam (solo)
25 april – Burgerweeshuis, Deventer
29 april – Houtje Touwtje Stro-Gebouwtje, Breda
10 mei – Mijl op Zeven, Ospel


Anna & Elizabeth - The Invisible Comes to Us


Het non-profit label van het Smithsonian Institution, Smithsonian Folkways Recordings, staat al zeventig jaar garant voor fraaie releases op het gebied van traditionele muziek. Zeer recent brachten ze nog de sublieme compilatie Hot Jazz, Cool Blues & Hard-Hitting Songs van Barbara Dane op de markt. Onlangs wisten ze het eigenzinnige folkduo Anna & Elizabeth te strikken voor hun label. The Invisible Comes to Us is inmiddels hun derde album. Hun inspiratie vonden ze voor een groot deel bij veldopnames lang geleden gemaakt door Helen Hartness Flanders. Zij verzamelde folk ballades afkomstig uit New England, maar vooral uit het Verenigd Koninkrijk en Ierland. Zij werkte in 1939 samen met de legendarische Alan Lomax. Soms klinken de songs redelijk conventioneel, maar bij tijd en wijle ook schurend en experimenteel. Met name By the Shore en Farewell to Erin zal voor de meeste luisteraars even wennen worden. Aan de hand van medeproducer Benjamin Lazar Davis (Cuddle Magic) weten ze stokoude traditionals met veel succes nieuw leven in te blazen. Naast traditionals ook een eigen compositie, vorig jaar geschreven samen met Davis, getiteld Woman Is Walking.  Hun bijzondere stemmen worden vaak begeleid door subtiele instrumentatie. Ze kunnen wat mij betreft gerekend worden tot de vaandeldragers van de vernieuwers van traditionele muziek. fROOTS noemde The Invisible Comes to Us al een meesterwerk, volgens mij hebben ze gelijk.
Theo Volk
Releasedatum: 30 maart 2018 Smithsonian Folkways Recordings

Joan Shelley - Rivers & Vessels


Tot de fraaiste releases van vorig jaar behoorde Joan Shelley van Joan Shelley. Dat album betekende voor haar een doorbraak naar een groter publiek. Het leverde Joan onder anderen een optreden bij het populaire programma Later… with Jools Holland op. Joan bezit een van de fraaiste stemmen, die ik ken. Gelukkig kunnen we sinds gisteren ons weer te goed doen aan een zeer smakelijk tussendoortje, de ep Rivers & Vessels, gevuld met covers. De instrumentatie is zeer sober, zang, bas, drums en akoestische gitaren. Op vier van de zes nummers zingt Joan duetten met Bonnie “Prince” Billy, Daniel Martin Moore, Julia Purcell en Doug Paisley. Opener Time Has Told Me van Nick Drake en de afsluiter, de traditional Silver Whistle zingt ze alleen. Verder worden Magnolia van J.J. Cale, traditional Pretty Little Miss, The Bridge van Dolly Parton en How Sad How Lovely van de minder bekende singer-songwriter Connie Converse vertolkt. De opbrengsten via haar Bandcamppagina gaan trouwens volledig naar een goed doel, de Kentucky Waterways Alliance.
Theo Volk
Releasedatum: 28 maart 2018 Eigen beheer


Rory Gallagher remasters


Zo’n twee weken geleden verschenen via Universal een groot aantal opnieuw geremasterde albums van de legendarische Ierse bluesmuzikant Rory Gallagher. Menig generatiegenoot van mij was een fan van de sympathieke man met zijn tomeloze passie en inzet tijdens liveoptredens. Het waren vooral de live albums Live in Europe en Irish Tour ’74, die hem zijn grote populariteit bezorgde. Overigens had hij al voor zijn solocarrière de nodige bekendheid verkregen met de fantastische groep Taste. Met grote regelmaat trad hij op in Nederland, waaronder drie legendarische concerten in de jaren zeventig in het Turfschip in Breda. Zijn handelsmerk in die dagen was zijn houthakkersoverhemd met opgestroopte mouwen en natuurlijk zijn lange, spetterende optredens. Je kreeg toen echt waar voor je vijftien gulden. Hoe goed hij was bleek wel uit het feit, dat hij gevraagd werd na het vertrek van Mick Taylor om diens plek bij The Rolling Stones in te nemen. Helaas is Gallagher na zijn vroegtijdig overlijden in 1995 wat in de vergetelheid geraakt. Ten onrechte, want albums als Deuce, Tattoo, Bleuprint, Calling Card, Jinx en zijn live albums staan nog steeds als een huis. Het zijn gewone heruitgaves, dus de gewone tracklists zonder bonustracks, maar wel goedkoop geprijsd.
Theo Volk
Releasedatum: 16 maart 2018 Universal

The Decemberists - I’ll Be Your Girl


Het zal voor de doorgewinterde fans van The Decemberists even schrikken zijn geweest, vanwege de gewijzigde muzikale koers onder leiding van de nieuwe producer John Congleton ( St. Vincent). Op I’ll Be Your Girl speelt de synthesizer een belangrijke rol. Ondanks dat ik de groep vanaf het begin volg, had ik weinig moeite met het nieuwe geluid. Het werd trouwens tijd dat ze eens afweken van het gebruikelijke stramien van door folk beïnvloede rocksongs. Men ging op zoek naar een nieuw geluid geïnspireerd door de muziek van vooral New Order (bas), Depeche Mode en Roxy Music.  Vooral zanger en songschrijver Colin Meloy speelde, door zijn grote voorliefde voor Britse muziek, een belangrijke rol in de koerswijziging. Over het algemeen is het een geslaagd album, enige miskleun is het tenenkrommende en simplistische We All Die Young. Hoogtepunt is zondermeer Rusalka, Rusalka / Wild Rushes.  Ze zullen trouwens live in Nederland te zien zijn op 14 en 15 november.
Theo Volk
Releasedatum: 16 maart 2018 Rough Trade

Radio


Aanleiding voor dit stukje was het voorval vorige week tussen Giel Beelen en Tim Knol. Het was natuurlijk een smakeloze grap, die Beelen over de rug van Knol probeerde uit te halen. Beelen, een dj met een ego zo groot, dat er geen plaats meer in de studio is voor anderen. Laat staan voor artiesten, die in zijn studio worden uitgenodigd. Beelen doet voorkomen of men blij mag zijn in zijn show op te treden, terwijl het natuurlijk andersom is. Zelf kan hij namelijk niet meer dan een plaatje aankondigen en grove grappen uithalen en daar nog eens buitensporig voor betaald worden. Bovendien gaat hij aan het feit voorbij, dat de invloed van radio allang niet meer zo groot is als in de jaren zestig. Vooral jongeren zijn volgens mij helemaal niet meer geïnteresseerd in het medium radio. De doelgroep van radiomakers is naar mijn mening meer gericht op oudere luisteraars. Een zender als 40up is niet voor niets erg populair, net als Muziek Voor Volwassenen van Johan Derksen op Radio Rijnmond. Die luisteraars zijn, net als ik, opgegroeid in hun prille jeugd met zenders als Radio Luxemburg, Veronica en Noordzee. De tijd dat de radio en vooral tv eigenlijk nog in de kinderschoenen stond. Een van mijn allereerste herinneringen ooit was een hoorspel uit de serie Paul Vlaanderen, ergens beginjaren zestig. Vanaf midden jaren zestig kreeg ik belangstelling voor muziek en luisterde op een klein transistorradiootje naar de hitparademuziek van die tijd. De allereerste single, die ik mooi en interessant vond was This Strange Effect van Dave Berry, die toen in Nederland mateloos populair was. Mijn zus had zelfs een poster van hem op haar slaapkamer hangen. Het waren vooral de liedjes met een fraaie melodie, die me bijbleven, zoals de klassieker A Whiter Shade of Pale. Dat heeft mij muzikaal gevormd, nog steeds heb ik een voorkeur voor songs met sterke melodieën. Al spoedig begon ik interesse in radio te verliezen. Alleen de Dik Voormekaar Show en Radio Tour de France met Theo Koomen kon mij nog halverwege jaren zeventig nog voor radio interesseren.  Nadat op tv de tour de France live werd uitgezonden was mijn interesse voor radio geheel verdwenen. Sindsdien luister ik eigenlijk geen radio meer en volgens mij mis ik er weinig aan, maar misschien vergis ik me.
Theo Volk

Living Room Heroes - Welcome to the Circus


Het tweede album van Living Room Heroes verschijnt op Butler Records, het in 2014 opgerichte label van distributeur Bertus. Sindsdien brengen die een mix van binnenlandse en buitenlandse artiesten op de markt, waaronder bijvoorbeeld vorig jaar Mercy John en recent Claw Boys Claw. Ook Living Room Heroes is van Nederlandse bodem, maar klinkt meer Amerikaans dan veel collega’s aan de andere kant van de oceaan. Ooit begonnen als singer-songwriter duo groeide het uit tot een southern soul- en rockband met ballen. Welcome to the Circus is een erg gevarieerd album geworden. Het varieert van pop, rock, americana, diverse varianten van country tot aan ballades. Soms houdt men het klein en ingetogen, dan weer energiek en opzwepend, van rauw en vuil tot melodieus, maar bovenal is het authentiek en intens. Vooral dat intense aspect vind ik de grote kracht en charme van dit viertal. Daarnaast ligt hun muziek erg goed in het gehoor en blijven de songs snel hangen. In hun southern soul en rock is de invloed van New Orleans duidelijk aanwezig. Inspiratie vonden ze in de muziek van Dr. John, The Wood Brothers, The Black Crowes en Tedeschi Trucks Band. Opgenomen werd onder de uitstekende leiding van Gabriël Peeters in diens studio. Peeters speelde ook toetsen op Welcome to the Circus. De hoes werd gemaakt door bassist Matthieu Cleijne. Hun debuutalbum Days Well Spent werd in 2016 ten doop gehouden in een uitverkocht Merleyn. De releaseshow zal deze keer plaatsvinden in Doornroosje. Voor de data zie onder.
Theo Volk
Releasedatum: 30 maart 2018 Butler Records
Living Room Heroes live:
31-03 HARDENBERG: St. Louis Blues Tavern
01-04 NIJMEGEN: Doornroosje
07-04 ENSCHEDE: NiXenMeeR
27-04 EINDHOVEN: Blue Collar Theater
10-05 SCHIJNDEL: Rock Into Heaven Festival
13-05 BERGEN: Taverne
19-05 LICHTENVOORDE: Over De Top Festival
02-06 ZYFFLICH: Blues In Zyfflich
13-07 ENSCHEDE: Cafe Rocks

Durand Jones & The Indications - Durand Jones & The Indications


Soms loopt je leven anders dan gepland. Durand Jones had al eens gezongen in het kerkkoor, gedwongen door zijn oma. Het leverde zeer veel positieve reacties op, toch was het geen aanleiding voor Jones om zanger te worden. In de herfst van 2012 verruilde hij zijn geboortedorpje in Louisiana om op de Jacobs School Of Music van de Universiteit van Indiana altsaxofoon te gaan studeren. Totdat hij een keer op een open podium met een rock ‘n’ roll band Dock of the Bay stond te zingen voor een publiek van jonge dronken medestudenten. Die band werd The Indications. Hun inspiratie voor hun debuutalbum vonden ze bij obscure namen als The Ethics, Brothers Of Soul en The Icemen. Durand Jones & The Indications werd opgenomen in een ruimte, die de naam studio niet waardig was. Toch is dat niet aan de geluidskwaliteit te horen. De totale opnamekosten bedroegen exact 452,11 dollar. Uitgebracht werd het in 2016 op het kleine label Colemine Records. Door mond-tot-mondreclame kwam er steeds meer interesse, zowel van pers als publiek. Dat leidde uiteindelijk recent tot een terechte wereldwijde release op Dead Oceans. Het album wordt vooral gekenmerkt door de intense en authentieke voordracht van Durand Jones. Zelf moest ik direct bij beluistering aan Lee Fields denken. Maar in de pers worden ook vergelijkingen getrokken met Charles Bradley en Al Green. Binnenkort is de band live te bewonderen in Paradiso op 10 mei, 11 mei in AB, Brussel en op 7 juli op Rock Werchter. Dat zullen ongetwijfeld spetterende shows worden.
Theo Volk
Releasedatum: 16 maart 2018 Dead Oceans

The Carnivaleros - Tallsome Tales


Net als van voorganger Dreams Are Strange is de hoes van Tallsome Tales weer opvallend. Enigszins op elkaar gelijkend door de wolkenpartij als achtergrond. Dat is overigens niet de enige parallel die onderling getrokken kan worden. Na zo’n vijfentwintig jaar werd op het vorige album de muzikale samenwerking tussen frontman Gary Mackender en Karl Hoffman nieuw leven ingeblazen en wordt nu op succesvolle wijze verder bestendigd. Maar ook is het intussen zesde album Tallsome Tales weer een heerlijk muzikaal allegaartje. Zo waan je je in de opener Liquor, Vice, and Sin in Oost-Europa, een compositie met opmerkelijke percussie, tempowisselingen en speelgoedpiano. Vervolgens verhuizen we in de twee volgende nummers, Let’s Dance en Rudy Got Caught Again naar Amerika. Beiden zouden niet misstaan hebben op Kiko van Los Lobos. De eerste vanwege de drums en de ander vanwege de accordeon. Laatstgenoemde gaat over het criminele leven van ene Rudy. Gary omschrijft de liedjes als “songs of bad luck and love”. Bijzonder tragisch en fraai is Young Danny Lee, prachtig gezongen door Catherine Zavala. De teksten van Gary zijn bovengemiddeld goed en zijn terug te vinden op de website, net als de podcast met achtergrondverhalen over de liedjes . Met Catherine zingt Gary verderop ook het duet, Why Not Marry. Soms blijkt New Orleans niet ver van Tucson, de woonplaats van Gary, te liggen. In het swingende en wat stevigere Justified Fitting End krijgen blazers de vrije ruimte. Het enige oudere nummer is The Die Was Cast, geschreven in 2003, daarin denk je weer op een Oost-Europees feestje terechtgekomen zijn.  Ook is er plaats voor een drietal instrumentale composities, een ervan, The Scarlet Oak, wordt opgesierd door fraai vioolspel van Heather Hardy. Erg memorabel is het refrein van Belinda Bonita. In de meeste composities is een prominente rol weggelegd voor de accordeon van Gary, maar soms laat hij ook horen dat hij een begenadigd toetsenist is. In Belinda Bonita is trouwens fraai mandolinespel te horen van multi-instrumentalist Joe Fanning.  Dreams Are Strange was al een fraai en gevarieerd album, Tallsome Tales is dat ook, maar bevalt me toch nog iets beter.
Theo Volk
Releasedatum: 21 maart 2018 Eigen beheer

Bert Jansch - A Man I’d Rather Be Part I & II


Vorig jaar bracht platenlabel Earth Records al twee boxen uit van de legendarische Schotse folk-, jazz- en bluesgitarist Bert Jansch, getiteld Living in the Shadows Part I & II. Op het eerste deel drie albums uit de jaren negentig aangevuld met een vierde cd met daarop demo’s, alternatieve versies en nooit eerder gehoorde tracks. Allemaal afkomstig uit Jansch z’n persoonlijke archief. Deel twee bevat drie albums uit de jaren tweeduizend en de vierde cd is wederom gevuld met de nodige rariteiten. Op  de vorig maand verschenen boxen A Man I’d Rather Be Part I & II komt de beginperiode van Jansch aan bod. Deel een bevat de albums Bert Jansch, It Don’t Bother Me, Jack Orion en Bert & John. Deel twee bestaat uit de albums Nicola, Birthday Blues, Rosemary Lane en Moonshine. Bert Jansch was een van de meest invloedrijke gitaristen van zijn generatie. Neil Young noemde hem terecht de Jimi Hendrix van de akoestische gitaar. Alle boxen zijn keurig verzorgd en bovendien zeer schappelijk geprijsd.
Theo Volk
Releasedatum: februari 2018 Earth Records / De Konkurrent

Abonneren op: Posts (Atom)