Lucy Ward - I Dreamt I Was A Bird

Deze talentvolle 25-jarige singer-songwriter uit Derby is intussen met I Dreamt I Was A Bird toe aan haar derde album. Voorgangers Adelphi Has To Fly en Single Flame mochten al rekenen op de nodige lovende kritieken. Daarnaast sleepte ze de nodige prijzen in de wacht. Toch had ik na die eerste twee albums het idee, dat Lucy tot veel meer in staat moest zijn. I Dreamt I Was A Bird werd net als de voorgangers geproduceerd door Stu Hannah, bekend van het zeer interessante folkduo Megson. Zijn rol is erg groot. Hij bespeelt, net als Lucy zelf, een groot aantal instrumenten. Bovendien schreef hij mee aan het wonderschone Song For Lola, handelend over een toevallige ontmoeting. Een aantal van Lucy’s teksten zijn geëngageerd en soms zelfs politiek getint. Regelmatig gaat het over bestaande personen. Zo is de hoofdpersoon in Ode to Whittaker Brown haar eigen moeder. Ze werd geboren onder erbarmelijke omstandigheden. Whittaker’s ouders waren door de tweede wereldoorlog dakloos geworden. De muzikale instrumentatie van dit lied verraadt de invloed van John Martyn. 

Nog een voorbeeld van erbarmelijke omstandigheden is te vinden in  het waargebeurde Connie and Bud. Zij waren een pas getrouwd stel uit Wales, dat in de jaren vijftig trachtte te overleven door in een auto te wonen. De auto was niet eens hun eigendom, maar van de garage waar Bud werkte.  Dat gebeurde overigens zonder medeweten van zijn baas. Niet alle liedjes zijn zo waarheidsgetrouw. Zo zou Daniel and the Mermaid volgens familie overlevering het verhaal vertellen over een van haar oudooms en diens broer, die een zeemeermin zouden hebben gevangen op het Isle of Mull. De titel van het album werd ontleend aan een regel van dit lied. Naast eigen nummers is ook een geweldige vertolking te vinden van de zeer bekende kinderballade Lord Randall. Ze trekt op bijzonder knappe wijze deze traditional naar zich toe en kan het zich gemakkelijk meten met de tot nu toe bestaande versies. Een van de meest indrukwekkende songs is Lion, waarin ze op fenomenale wijze wordt begeleid door het beroemde Brighouse & Rastrick Brass Band. Het is een goed voorbeeld van waardoor het album vooral wordt gekenmerkt; de onderhuidse spanning en dynamiek. I Dreamt I Was A Bird is beduidend consistenter dan haar voorgangers en laat voor de eerste keer horen tot waar Lucy werkelijk toe in staat is. Lucy zou zo maar eens het mooiste folk album van het jaar gemaakt kunnen hebben.        

Theo Volk 

     

Releasedatum: 2 oktober 2015 Betty Beetroot

Website: http://www.lucywardsings.com/

Optredens binnenkort in Nederland:

18-11 BERGEN AAN ZEE: Huisconcert

20-11 STEENDAM: Podium Café

21-11 DEN HAAG: Huisconcert

Colleen Raney - Linnet

Dankzij de recensie van Hans Jansen op Folk Lantern leerde ik twee jaar geleden de in Portland, Oregon woonachtige Colleen Raney kennen. Haar vierde album Here This Is Home maakte toen grote indruk op mij. Allereerst werd ik geraakt door haar prachtige stem. Maar ook door haar keuze van het geselecteerde materiaal, veelal vakkundig gearrangeerd samen met producer Aidan Brennan. Here This Is Home behoorde voor mij tot de allermooiste releases van 2013. Overigens maakt ze live zelfs nog meer indruk zoals te horen is op het helaas niet regulier verkrijgbare Live From The Empty Sea, met ondermeer een adembenemende en hartverscheurende versie van Devonside van Richard Thompson. De heruitgave van het oorspronkelijk in 2008 uitgebrachte Linnet biedt me mooi de gelegenheid om deze geweldige zangeres weer eens uitgebreid in het zonnetje te zetten. Ze behoort tot de allerbeste vertolkers in het genre. 

Op de heruitgave is Galway Shawl vervangen door I Wish The Wars Were All Over. Ze veranderde ook de trackvolgorde. Alle zangpartijen werden opnieuw ingezongen,  alsook veel fluit- en tin whistle partijen en daarnaast ook nog alle bodhran bijdragen. Een van de constante factoren op haar albums is Hanz Araki (fluit, tin whistle en zang). Ze werken ook samen in diens trio, volgende maand gaan ze trouwens uitgebreid op tournee door Japan. Hans gaf Colleen een aantal uitstekende suggesties voor op te nemen traditionals: Jeannie o’ Bethelnie, Jackson & Jane en The Barring of the Door. Bovendien is hij buitengewoon goed bedreven op fluit en tin whistle. Daarnaast komt de overbekende Schotse traditional Fhear a Bhata voorbij. Ook mocht een traditional als Fair Margaret & Sweet William, ooit vertolkt door een van haar favoriete zangeressen, June Tabor, niet ontbreken. De meer dan waardige afsluiter vormt Lullabye, sterker nog, voor mij het mooiste liedje op Linnet. Het blijkt geen traditional te zijn, maar het enige, ooit door Colleen zelf in 2007 geschreven liedje. Het is te hopen dat ze ooit weer het componeren oppakt, want dit liedje smaakt naar meer, veel meer. De heruitgave is, net als haar overige albums, te koop  op Bandcamp. Voor liefhebbers van traditionele Ierse en Schotse folk meer dan warm aanbevolen.

Theo Volk

Releasedatum: 1 oktober 2015

Websites: http://colleenraney.com/ en https://colleenraney.bandcamp.com/

Edward David Anderson - Lower Alabama – The Loxley Sessions

Vorig jaar debuteerde de voormalige frontman van Backyard Tire Fire, Edward David Anderson (aka EDA), op imponerende wijze als solo artiest met Lies & Wishes. Het album was opgedragen aan zijn kort daarvoor overleden moeder en werd op vakkundige wijze geproduceerd door zijn vriend Steve Berlin (Los Lobos). Naast mijn lovende recensie vergaarde het er ook eentje in Popmagazine Heaven. Dit keer koos hij Anthony Crawford als producer, ook een uitstekende keuze. Deze cd werd opgenomen in diens opnamestudio, de Admiral Bean Studio in Loxley, Alabama. Vandaar de titel Lower Alabama – The Loxley Sessions. Naast producer neemt Anthony Crawford een groot aantal instrumenten voor zijn rekening. Ed had de mazzel dat Will Kimbrough toevallig in de buurt was tijdens de opnames. Zonder het materiaal goed gehoord te hebben plugde hij zijn elektrische gitaar in en leverde dat een aantal geweldige bijdragen op. Kimbrough is een van de meest gevraagde sessiemuzikanten van Amerika, die werkt met artiesten uit diverse genres. Savana Lee, de vrouw van Anthony, verzorgde de prachtige achtergrondzang. 

Het merendeel van de liedjes zijn nieuw. Een van de uitzonderingen hierop is opener Firefly. Een van de eerste songs die hij schreef, ruim twintig jaar geleden. Hij herontdekte het afgelopen Kerst. Hij paste de tekst wat aan, veranderde het arrangement en de toonsoort. De country-invloeden zijn ruim aanwezig in dit lied, een heerlijke fiddle en de tweede stem maken het tot een perfecte opener. Een aantal nummers hebben betrekking op de winterperiode dat hij in Loxley verbleef. Hij ontmoette veel aardige mensen  en voelde zich er thuis. Silverhill is een goed voorbeeld hiervan. Maar er is ook plaats voor een fictief en grappig liedje als Jimmy and Bob and Jack, wat handelt over een volledig mislukte beroving van een drankenwinkel. Buiten het feit dat hij mooie liedjes schrijft beschikt hij over een zeer prettige stem. Op dit nieuwe album is deze ambachtelijke singer-songerwriter wat meer richting country opgeschoven. Het nieuwe album doet zeker niet onder voor het debuut. Nu wachten tot hij een keer naar Nederland komt voor optredens.  

Theo Volk

Releasedatum: 16 oktober 2015 The Royal Potato Family

Website: http://www.edwarddavidanderson.com/

Lucie Thorne - Everything Sings Tonight

Ze heeft een gereserveerde uitvoerende stijl. Liedjes waarbij je onderhuidse dreiging proeft, spanning die vrijelijk naar een uitweg zoekt. Haar donkere stijl lijkt verruild op dit opmerkelijk toegankelijke album. Haar achtste, en wat mij betreft haar meeste coherente. Haar vorige, alsof haar samenwerking met Pieta Brown niet uit de verf kwam, wist mij minder te bekoren, maar dat euvel zal de luisteraar op Everything Sings Tonight niet ondervinden. De liedjes nemen je bij de hand en nemen je geblinddoekt mee. Je weet niet waar je naar toe gaat, maar je vertrouwt op de gids. Eén van de hoogtepunten die je passeert is het titelnummer geïnspireerd aan The Waste Land van T.S. Eliot. Op de achtergrond hoor je tekstregels in het Hongaars, waarna Greg Brown met zijn imponerende stem dit “dunnetjes” in het Engels overdoet. Ook liefhebbers van Bo Ramsey´s gitaarspel zullen aangenaam verrast zijn door diens aanwezigheid op diverse nummers. Waarmee ik allerminst kritiek heb op de spelstijl van Chris Parkinson, want zijn gitaarspel is leidend in Lasseter´s Gold.

Ik was al verslaafd aan het oeuvre van Lucie Thorne, en Everything Sings Tonight bevestigt waarom deze Australische een terechte aanwezige is binnen mijn verzameling. De puntgave productie voegt daar mede aan toe. Wederom samen met Hamish Stuart is zij zelf verantwoordelijk voor de kleur van haar sound. De uitgekiende manier waarop een nummer als Moving Colours zijn weg instrumentaal naar het einde baant is niets anders dan vindingrijk en avontuurlijk. Er is tijd genomen voor dit album, en dat hoor je. Wederom uiterst vakkundig is het geluidspallet ingericht. Gedoseerd, smaakvol. Het maakte waarom deze plaat één van de meest gespeelde was de afgelopen weken. Muziek die geen moment verveelt. Als de tekst je niet pakt in Room to Burn, dan is het Bo’s subtiliteit wel.

Is your heart beating

Or is it maybe you can’t hear the sound

The climb gets steeper

Brother it’s such a long way down.

Rein van den Berg

Releasedatum: 2 oktober 2015 Little Secret Records

Website: http://www.luciethorne.com/

Naragonia - Myriad

Dit duo was volkomen onbekend, totdat ik onlangs door mijn “folkwatcher” Henk M. op hen geattendeerd werd. Het bekijken van het Youtubefilmpje van het nummer Irla overtuigde mij genoeg om Myriad te gaan beluisteren. Irla had trouwens een liedje kunnen zijn van het avontuurlijke Britse trio Haiku Salut. Dit duo bestaat uit de Vlamingen Pascale Rubens en Toon van Mierlo. De samenwerking tussen de twee ontstond spontaan tijdens het festival Andanças in Portugal in 2003. Snel hierna steeg hun populariteit en begon men in een groot aantal landen in Europa op te treden. Soms treden ze ook op als kwartet onder de naam Naragonia Quartet. Ze worden dan bijgestaan door Luc Pilartz (viool) en Maarten Decombel (mandola, gitaar). Sinds 2006 brengen ze albums uit, Myriad is inmiddels hun zesde. 

Toon van Mierlo en Pascale Rubens zijn zeer ervaren muzikanten. Toon werd in het verleden gevraagd voor diverse formaties, waaronder Fluxus, Hot Griselda en Embrun. Daarnaast is hij ook nog muziekdocent. Pascale richtte in 1999 het duo Musaraigne op samen met cellist Hannes Pouseele en een paar jaar later gaat ze ook deel uitmaken van Griff.  Beiden spelen accordeon. Pascale daarnaast ook viool en zingt af en toe. Toon is multi-instrumentalist en speelt onder anderen klarinet, verscheidene doedelzakken en sopraansaxofoon. Myriad is een afwisselend album. Het opent zeer sterk met Sahzi. Het samenspel tussen, met name, klarinet en accordeon daarbij ondersteund door piano is van ongekende schoonheid. Op prachtige wijze wordt een terugkerend thema herhaald. Je hoort duidelijk de invloed van de melancholische muziek uit de Balkan in terug. Hun muziek wordt niet voor niets balfolk genoemd. Uit een ander vaatje wordt getapt in Tourbillonne en Les talos, twee in het Frans gezongen chansons. Maar er zijn ook Ierse invloeden te horen, zoals in de fenomenale afsluiter Sus the Shaker. Toon verbleef ooit een jaar in Ierland om doedelzak te studeren. Zijn bekwaamheid op dit instrument is hier goed terug te horen. Myriad kan gerekend worden tot de allermooiste folk releases van dit jaar.      

Releasedatum: 21 augustus 2015, Appel

Website: http://naragonia.com/

Theo Volk

Suzannah Espie - Mother’s Not Feeling Herself Today

Een paar jaar geleden attendeerde Rein van den Berg me op het wonderschone album Sea of Light van de in Melbourne woonachtige Suzannah Espie. Net als Rein werd ik direct ingepakt door haar bijzonder fraaie stem. Maar ook door de geweldige liedjes, zoals het ingetogen Rosedale of het aanstekelijke Blue Mountains. Sea of Light is overigens een van de weinige oudere platen, die ik nog weleens draai. Het bevat folk en americana in tegenstelling tot de voorganger First and Last Hotel uit 2009, wat een meer bluesy karakter kent. Vooraf aan de cd-release verscheen al I’m Sorry op single, wat direct veel indruk op me maakte. De ingrediënten voor dit lied bestaat een versterkte akoestische gitaar en een dertien koppig dameskoor, waaronder Liz Stringer, Alison Ferrier en Lucie Thorne. Liz Stringer werkte overigens al mee aan Sea of Light. Van Alison Ferrier ver scheen onlangs Be Here Now, waarover Hugo Vogel een zeer enthousiaste recensie schreef voor Alt Country. Binnen korte termijn zal Rein een recensie schrijven over Everything Sings Tonight van Lucie Thorne, uitgebracht in Nederland door CRS. 

Uit I’m Sorry blijkt dat Suzannah niet veel nodig heeft om te overtuigen. Veel van de liedjes hebben betrekking op het moederschap, zoals bijvoorbeeld de titelsong. Sommige teksten zijn erg persoonlijk en indringend, zoals het ingetogen The Day I Lost You, met mooie inkleuring van Liz Stringer op cello. Een van de hoogtepunten vormt If I knew voor mij, waarin door de strijkers naar een climax wordt toegewerkt. De zeer vakkundige arrangementen voor destrijkers werden gemaakt door Georgia Fields. Naast eigen werk is ook een cover van Bill Callery te vinden, Hands on the Wheel, ook gecoverd door Willie Nelson. En een instrumentaal pianostuk, The Next Room, geschreven en uitgevoerd door  Andrew Ogburn.  Het album is opgedragen aan haar moeder Judith Catherine. De afgelopen weken is Mother’s Not Feeling Herself Today uitgegroeid tot een verslavend album, wat zich zondermeer kan meten met zijn voorganger. Het wordt absoluut tijd dat deze zangeres in Nederland ontdekt wordt en hier gedistribueerd gaat worden.

Releasedatum: 4 september 2015 Vitamin

Website: http://suzannahespie.com.au/ en http://suzannahespie.bandcamp.com/

Theo Volk

REPLAY : Edward David Anderson - Lies & Wishes

Vorig jaar verscheen het prachtige solo album van Eward David Anderson vakkundig geproduceerd door Steve Berlin, een album wat volgens mij ten onrechte praktisch volledig werd genegeerd door de Nederlandse pers. 16 oktober verschijnt zijn tweede album, waar ik uiteraard binnenkort ook aandacht aan ga besteden.

Ondanks het feit dat Edward David Anderson al sinds midden jaren ’90 in de muziek actief is, had ik nog nooit van hem en zijn muziek gehoord. Dat was zo gebleven, als ik niet door Henk (bedankt!) op Lies & Wishes was geattendeerd. Zijn muzikale carrière startte hij in Brother Jed, een groep die drie cd’s maakte. Met Backyard Tire Fire maakte hij daarna 6 albums en 2 EP’s met daarop folk-, country- en bluesmuziek. Daarna vond hij de tijd rijp om een solocarrière te ambiëren. Hij vroeg zijn vriend Steve Berlin (Los Lobos), die hij in 2011 leerde kennen, om het album te produceren. Een meer dan voortreffelijke keuze.

Het album is opgedragen aan zijn moeder, die nog niet zo lang geleden overleed na een langdurig ziekbed, evenals zijn schoonmoeder kort daarvoor. De liedjes op het album gaan over verlies, liefde, leven en hoop. Hij ziet ze zelf als een eerlijke blik in de spiegel en als een tussenbalans in zijn leven. Anderson beschikt over een zeer prettige stem en is een ouderwetse song smid, in de goede zin van het woord. De liedjes kennen allen een degelijke opbouw,  verwacht geen trendy vondsten in zijn nummers. Alle liedjes op dit solodebuut zijn, zonder uitzondering, van een hoog niveau.

In opener Lies & Wishes valt zijn prachtige, heldere gitaarspel op. De tekst is eenvoudig, waarin hij gebruik maakt van metaforen, maar wel prachtig in al zijn eenvoud. Lost & Found bezit zo’n sterke melodie, dat het bij de eerste beluistering direct blijft hangen. De invloed van producer Berlin is duidelijk hoorbaar in dit nummer, maar ook in Pins& Needles. Son of a Plumber gaat over zijn familie. Het bezit een heerlijke, ritmische flow. Mooi in het nummer is de toevoeging van de accordeon. Pins& Needles is een song, welke niet zou hebben misstaan op Kiko van Los Lobos. Dat lijkt me een groot compliment! Het beschikt tevens over een sterk refrein.

Ter afwisseling wordt er heerlijk gerockt in Taking It Out On You, een wat steviger nummer. Daarop volgt het schitterende, gevoelige en ingetogen I Missed You. Nothing Lasts Forever is een op ritme gebaseerd lied, waarbij het moeilijk is om stil te blijven zitten, met wederom een sterk refrein. Heerlijk is de toevoeging van toetsen en koortje. In het prachtige Chain Reaction valt vooral de zang op, die hier erg soulful is. In Fires zit een fraai gitaarloopje, wat niet uit je hoofd te krijgen is. The Next Melody is een waardige afsluiter van het album met heerlijke ritme en zang.

Het enige minpuntje van het album is dat het slechts 34 minuten duurt. Steve Berlin is uitermate tevreden over het resultaat: “Ed is at a peak right now, writing at an extremely high level. This record is right up there with the best of anything I've ever been involved with.”   Het enige wat ik aan Berlin’s woorden heb toe te voegen is, ga luisteren, want anders doe je jezelf misschien tekort. Het album is het meer dan waard.


Theo Volk

Webpage http://www.edwarddavidanderson.com/

Releasedatum 29 april 2014 The Royal Potato Family

Gregory Page - Let’s Fall In love Again

Gregory Page kruipt opnieuw in een rol die hem op het lijf geschreven lijkt. Zijn voornaamste inspiratie ligt ongeveer 75 jaar terug in de tijd. Hij draagt de liedjes – zowel de klassiekers, als de zelf geschrevene – met hart en ziel. Let’s Fall In Love Again is de titel van de nieuwe plaat. De volgende officieel uitgebrachte althans, want een kort bezoekje aan zijn homepage doet vermoeden dat na One Way Journey Home meer muziek tussendoor is uitgebracht. En hij vond bovendien tijd voor een boek; The Blank Page. Gebundelde poëzie, maar ook de opsomming van gedachten en observaties van een man die zijn hart op de tong draagt. Een bezige bij! Hij leeft zijn droom en verdient zijn geld met dit uitgelezen melancholische en nostalgische repertoire. Hij opent met een super zwijmel nummer. More Than You Know wordt gedomineerd door een middernachtelijk sfeertje waarbij piano en klarinet de dienst uitmaken. De drums worden subtiel geraakt met kwastjes, of “brushes” zoals ze ook wel genoemd worden. De band speelt letterlijk de sterren van de hemel.

Het album is een eerbetoon aan de periode waarin muziek ogenschijnlijk van de lopende band rolde. Het was de tijd waarin Tin Pan Alley een centrale rol vertolkte. When You’re Smiling, The Glory of Love en I Don't Want To Set The World On Fire zijn ultieme klassieke liedjes. De laatste is bekend van Glenn Miller, Duke Ellington, maar ook The Ink spots. Stuk voor stuk liedjes die in goede handen zijn bij Gregory Page. Hij brengt zijn gedroomde wereld andermaal tot leven. De liedjes op Let’s Fall In Love Again zijn opgenomen in de studio. Ze klinken zo natuurlijk dat ik vermoed dat ze zo goed als live worden ingespeeld, op een vergelijkbare wijze zoals dat traditioneel ook geschiedde. Kortom, lekker plaatje. Liefhebbers van Page zullen aan hun trekken komen. Mocht je deze man in levende lijve willen beluisteren en aanschouwen dan is dat tevens mogelijk, want voor de maand oktober zijn een aantal podia vastgelegd. Uit ervaring gesproken, mis het niet. Laat je charmeren!

Rein van den Berg

Releasedatim: 2 oktober 2015 V2 Records

Website: http://www.gregorypage.com/

Michael Brennan - Little Piece of Heaven

Actief promoten komt niet in Brennan’s vocabulaire voor. Zijn nieuwe plaat Little Piece of Heaven is echter uit, en hij is downloadbaar. Hij heeft zijn site nog niet op orde, en de vraag is of hij actief fysieke cd’s aan de man gaat brengen. (Mogelijk dat hij verkoop ervan beperkt tijdens concerten, of na verzoek per e-mail) Zelf was ik enorm verheugd dat Brennan nog muzikaal actief bleek, omdat ik een zwak heb voor zijn stijl. Zijn laatste – Anywhere But Here – dateert alweer van 2008. Zijn naam doet bij weinig mensen belletjes rinkelen, maar alleen al op basis van zijn twee solo albums zou het spijtig geweest zijn wanneer hij de muziek business de rug toe had gekeerd. Het niveau van beide platen is namelijk allerminst verkeerd. Little Piece of Heaven doet daar overigens niet voor onder. In welke hoek mogen wij Michael Brennan muziek plaatsen? Country met een rockabilly tintje is het antwoord. Kanttekening hierbij is de Canadese smaaktoevoeging, afwijkend van de basiskenmerken, maar daarom niet minder. Hooguit anders. De plaat heeft hij standaard opgedragen aan de vrouwen in zijn leven, en het valt mij op dat – ongetwijfeld vanwege gezinsuitbreiding - Lorraine aan de reeks is toegevoegd.

De productie is niet gelijk aan wat je kent van eigentijdse Americana, maar grijpt enigszins terug naar klassieke country muziek uit de jaren 50 en 60. Het sluit daardoor uitstekend aan bij liedjes als My Own Little World, want dit is de analoge wereld van Brennan: Herkenbaar en rechtstreeks. Basale muziek wars van elektronica, uitsluitend gedragen door echte instrumenten en zang. Cut Down to Size maakt het niet leuker dan het is. Brennan lijkt mij een gebalanceerd en tevreden mens. Sittin’on the Front Porch is een lekkere beschouwende song. Eerste rij vanuit zijn schommelstoel bekijkt hij de wereld. Geen verkeerde positie wanneer je zo los kan laten. Hij werkt voor zijn gezin, en muziek is daarbij zijn voornaamste passie. "Oh No I Never Say Goodbye" zingt hij geruststellend in Last Days Together. Little Piece of Heaven is het stukje paradijs wat hij beschrijft op deze plaat. Hij hoeft er niet voor te reizen, of beproevingen te ondergaan, om het te bereiken. Hij kan eenvoudigweg thuis blijven om het goede leven te leven. Had Elvis dat maar kunnen zeggen!

Gastschrijver: Rein van den Berg

Releasedatum: 11 september 2015 Eigen beheer

Website: http://www.michaelbrennan.ca/home.php

Phil Cook - Southland Mission

Soms is het recenseren van een album een moeilijk karwei, zoals bij Southland Mission. In dit geval heb ik geen beschikking over de teksten en de credits. En ik geef juist graag de credits aan degenen die het verdienen. Het enige wat ik dus zeker weet is dat Phil Cook meedoet en acht van de negen zelf schreef.  Het schijnt dat onder anderen Frazey Ford en Justin Vernon aan Southland Mission meewerken, zeker niet de minsten. Hij is vooral bekend als mede-oprichter van Megafaun. En verder maakte hij deel uit van Amateur Love, DeYarmund Edison en The Shouting Matches. Ook werkte samen met M.C. Taylor (Hiss Golden Messenger) op diens laatste twee prachtige albums Haw en Lateness Of Dancers. Hij beschikt dus al over een behoorlijke staat van dienst en werd het tijd voor een solo album. Op zijn website staat een korte en eerlijke biografie geschreven door zijn vrouw Heather. 

Ze beschrijft daarin ook de tot standkoming van Southland Mission. Dat Phil soms tot diep in de nacht bezig was met het schaven aan zijn liedjes en dat haar dat soms bijna tot wanhoop dreef, want ze miste haar man. Maar ze wist ook dat het onomkeerbaar was, als je samenleeft met een zo’n gedreven muzikant. En dat is wat ik hoor bij beluistering van deze cd, een zeer bevlogen muzikant. Ik ken maar zeer weinig muzikanten, die hun muziek met zo’n grote passie brengen als Phil Cook op Southland Mission. Deze energieke muziek pakt de luisteraar direct bij de lurven en laat niet meer los. Veel van de liedjes zijn gedrenkt in Southern rock. Liefhebbers van groepen als Little Feat, The Allman Brothers en ook wel The Band zullen wel raad weten met dit album. Laat U vooral niet misleiden door de knullige hoes. Die dekt absoluut de lading niet. Het is een kort, slechts 32 minuten duurt het, maar zeer krachtig album en zeer warm aanbevolen.   

Releasedatum: 11 september 2015 Middle West Records

Website: http://philcookmusic.com/#main