Mark Erelli - For a Song

Waar te beginnen bij dit nieuwe album zonder daarbij uitsluitend te vervallen tot superlatieven. Ik probeer objectief te blijven, wat moeilijk is, want mijn respect voor deze artiest en muzikant is niet sinds gisteren. Ook zijn bijdrage aan het laatste album van Lori McKenna is imponerend. Een man die in mijn ogen niets anders is dan een kunstenaar. Helaas onderschat, wanneer je het mij vraagt. Mark Erelli zou in één adem genoemd moeten worden met Joe Henry. Iemand van hetzelfde formaat. Ach, laat me zonder omhaal benoemen waar het op staat. For a Song, zijn nieuwste, is een super plaat! Ik beluister veel muziek, en beperk mij daarbij zoveel mogelijk tot Americana, Folk, Country, Blues, Blue Grass, Gospel en al hun aanverwante tussenvormen, zowel alternatief als conventioneel. Filteren komt vanwege het ruime aanbod soms moeizaam tot stand, maar waar het For a Song betreft beluister ik geen zwakheden. Meerdere malen word ik ontroerd, zonder dat ik exact kan benoemen waardoor. Stuk voor stuk liedjes met sterke tekstfragmenten. Composities die als vanzelf vloeien, zonder dat de rauwe randjes zijn weggepoetst. Productioneel vallen de aanwezige componenten precies op hun plaats. Wanneer dit album in 2015 was verschenen zou hij hoog geëindigd zijn in mijn persoonlijke top 10.

 

Onvoorstelbaar, maar wanneer ik het hoesje erop na speur dan lijkt Mark voor nagenoeg 70 procent verantwoordelijk voor de aanwezige instrumentatie. Onvoorstelbaar, want het album heeft een mooi vol geluid, met incidentele bijdragen van een aantal musici. Een plaat waarbij je gevoelsmatig concludeert dat er veel zorg en liefde aan besteed is. Mark schreef de nummers voor deze plaat zelf, uitgezonderd Loop Up en French King. Loop Up kwam tot stand met Dinty Child, en French King schreef hij samen met maatje Jeffrey Foucault. Toevallig dat juist in deze twee nummers zangeres Paula Cole weer eens van zich laat horen. Het is een cohesierijk album. Voordien was mij dit niet opgevallen, maar met regelmaat heb ik een associatie met Paul Simon. Die vergelijking valt niet alleen samen met diens zang, ook compositorisch meen ik overeenkomsten te bespeuren. In 2016 hebben al veel mooie platen het daglicht mogen aanschouwen, maar For a Song ervaar ik als de sterkste tot dusver. For a Song gaat verder dan vakmanschap alleen. De objectiviteit ten spijt, maar hier vind je een belangrijk bestandsdeel van, zo niet de volledige ziel en zaligheid van Mark Erelli.

Rein van den Berg

Releasedatum: 11 april 2016 Eigen beheer
Website:  https://markerelli.bandcamp.com/album/for-a-song

Thomas Hine - Some Notion Or Novelty

AmericanaUK omschreef zijn repertoire in het verleden al treffend als "like Elliott Smith doing Townes van Zandt; beautiful and dark." Dat was het eerste wat ook in mijn gedachte opkwam bij de prachtige opener Before the Sun Rises, die link met de muziek van Elliott Smith en dan met name de ingetogen zang. Door het repetitieve karakter van het refrein blijft dit nummer trouwens snel in het geheugen hangen. Overigens hebben zowel de hoes als de titel van het album betrekking op deze song. Hij schrijft veelal beschouwende, poëtische teksten. Waarbij voor de natuur regelmatig een belangrijke rol is weggelegd (hij is dan ook vaak in de natuur te vinden). Sommige van de liedjes hebben, gedeeltelijk, een historische achtergrond, zoals La Belle Rivière. Die benaming kreeg de Ohio rivier van de Fransen. Aanleiding om dit lied te schrijven was dat hij nieuwsgierig was geworden naar waar de naam van de nabij zijn huis gelegen kreek Jenny Lind Gulch vandaan kwam. Jenny Lind was een Zweedse sopraan die in 1850 door de bekende circusdirecteur P.T. Barnum naar Amerika werd gehaald voor optredens. Ze verzorgde maar liefs 150 concerten die haar, voor die tijd, het astrononische bedrag van 150.000 Dollar opleverde. Een aantal van die concerten waren in de omgeving van die kreek. Ook Just Like Juan Ortiz heeft een historisch tintje. Juan Ortiz maakte deel uit van een Spaanse expeditie in het begin van de zestiende eeuw in Florida. Hij werd gevangen genomen door de inheemse bevolking en werd tien jaar lang als een slaaf behandeld. Dit is meer een folk song. Het album is vooral een mengeling van folk en indie. Er is ook ruimte voor wat experimenterele songs. Voor het eerst maakt hij gebruik van gastmuzikanten, waaronder dochter Sadie op trompet en van de Finse zangeres Tina Kärkinen, die haar zangpartij voor Koblenz Corner in Finland inzong. Zelf bespeelt hij maar liefst zestien verschillende instrumenten. In tegenstelling tot zijn vorige albums kostte het tot stand komen van deze cd de nodige bloed, zweet en tranen. Some Notion Or Novelty is een behoorlijk ingetogen werkstuk met fraaie, weldoordachte poëtische teksten.

Theo Volk

Releasedatum: 28 maart 2016 Eigen beheer
Facebookpagina : https://www.facebook.com/thomashinemusic?fref=ts   

 

Lou Tavano - For You

Ze is de nieuwe vocale sensatie in de Parijse jazz scene. Haar muzikale genen kreeg ze mee van haar vader, die rock drummer was. In haar jeugd groeide ze op met de klassieke piano, totdat ze zich ging richten op het zingen. Haar muziekcarrière kreeg pas echt vorm, toen ze kennis maakte met Alexey Asantcheff, de zoon van een Schotse moeder en vader uit Wit-Rusland. Haar interpretatie van Duke Ellington’s  Satin Doll maakte de nodige indruk op hem. Er kwam maar één gedachte op dat moment in hem op; “de wereld moet deze stem horen”. Een stem waar een heerlijk hees randje aan zit. Als zangeres wordt Tavano in haar wijze van interpreteren beïnvloed door Nina Simone en Billie Holiday. Daarnaast zijn  Joni Mitchell, Tracy Chapman en Jacques Brel om verschillende redenen belangrijke inspiratiebronnen. Ze waren beiden maar net twintig toen ze elkaar leerden kennen. Kort na die kennismaking begonnen ze samen nummers te schrijven, waarin invloeden doorklinken van symfonische muziek, jazz, folk, maar ook van chanson en zelfs Balinese muziek. De eerste vruchten van hun samenwerking leidde in 2012 tot de EP Lou Tavano meets Alexey Asancheeff. Een EP met overigens de lengte van een volwaardige cd. For You wordt door hen gezien als hun eerste volwaardige proeve van bekwaamheid. Een album waar vier jaar hard aan gewerkt is en dat is goed te horen. Zelfs tot aan de kleinste details in de arrangementen is de grootst mogelijke zorg besteed.

 

Overigens werden die arrangementen, op The Letter na, allemaal vakkundig gecomponeerd door Alexey. Hij speelt piano op For You. Ze worden bijgestaan door een viertal jonge, uiterst talentvolle musici. Ook de teksten spelen een belangrijke rol voor het duo. Teksten die in een aantal  gevallen autobiografisch getint zijn, zoals opener Quiet Enlightenment, wat opgedragen is aan haar vader. Een nummer waarin ze in het begin ingetogen en subtiel op piano en trompet wordt begeleid en verderop naar een climax wordt toegewerkt. Er wordt regelmatig op vindingrijke wijze gebruik gemaakt van dynamiek. Een aantal nummers zijn erg swingend, zoals Rest Assured, L’Artiste en It’s a Girl. In het in het Frans gezongen L’Artiste zijn de nodige invloeden uit het chanson te vinden. Hiphopinvloeden kenmerkt het door hun trompetist Arno de Casanove geschreven The Call. Uit de tekst van All Together  is de nodige hoop te putten : “A world where, Just like a child we live in laughter. “. De laatste drie nummers op het album worden gedomineerd door Latijnse invloeden. Afro Blue is een mooie cover van de grootste hit van de Cubaan Mongo Santamaría, een van de meest bekende congaspelers ter wereld. Bonustrack Samba Em Preludio werd geschreven door de zeer bekende Braziliaanse multi-instrumentalist Baden Powell. Een van de mooiste songs is ongetwijfeld Petite Pomme. Gedeeltelijk in het Frans gezongen door Lou en gedeeltelijk in gesproken Russisch door Alexey, waarin hij op aandoenlijke wijze het woord richt tot zijn moeder. For You is niets minder dan een gevarieerd én indrukwekkend debuut.            

Theo Volk

Releasedatum: 26 februari 2016 Act
Website: http://loutavanomusic.com/

 

Julie Murphy - Every Bird That Flies

Dank zij mijn platenboer Joop van Gool leerde ik in 2002 de muziek van Julie Murphy kennen. In dat jaar verscheen Lilac Tree, misschien wel Julie’s meest toegankelijke album. En het is nog steeds een prachtig album. Met liedjes die indruk maakten, maar haar stem maakte nog meer indruk. Een stem die regelmatig vergeleken wordt met Sandy Denny. Julie komt oorspronkelijk uit Engeland, maar woont al heel lang Wales, de geboortegrond van haar echtgenoot Ceri Rhys Matthews. Met hem richtte ze in 1996 de groep Fernhill op, samen met 9Bach de smaakmakers van de hedendaagse, meer avontuurlijke folk uit Wales. Nog steeds is ze relatief onbekend, maar werkte wel samen met grootheden als John Cale en Robert Plant.  Overigens startte haar professionele muziekcarrière vrij laat, doordat ze eerst een kunstopleiding aan Maidstone College Of Art gevolgd had. Daar leerde ze ook haar toekomstige man kennen. De keramische vogel die op de hoes staat maakte Julie reeds zelf in 1984. Op Every Bird That Flies wordt meteen duidelijk dat de prominente rol van de piano gehandhaafd wordt. De opener The Mermaid is een traditional waarop Julie’s zang alleen begeleid wordt door haar eigen, in dit geval hamerende, pianospel.  Ze is overigens autodidact op de piano. The Fall werd ook opgenomen in 2011 voor de gelijknamige EP. Deze versie is echter duidelijk te prefereren, doordat deze versie indringender is. Ze schreef dit lied naar aanleiding van het gijzeldrama in 2004 in Beslan, Noord-Ossetië. Het is haar protest tegen het vermoorden van onschuldige mensen.  Ze besloot het naar aanleiding van het geweld in 2014 in de Gazastrook opnieuw op te nemen. Ze verwerkte in de song een gedeelte van een Palestijns lied, welke ze in 1996 in Ramallah leerde van een jonge zanger. Haar maatschappelijke betrokkenheid blijkt verder uit Tonderai Ndira. Deze jonge activist uit Zimbabwe werd vermoord in opdracht van dictator Robert Mugabe. In dit lied maakt Murphy gebruik van een Afrikaanse instrument, de mbira. Op When Georgia Paints wordt ze begeleid door Ceri Owen Jones op trombone. Het bevat enkele regels uit het gedicht  Pain has an element of blank van Emily Dickinson. De vermelde Georgia betreft de Amerikaanse schilder Georgia O’Keeffe. Herinneringen aan haar opa bevat To a Little Girl. Een man die de loopgraven van de eerste wereldoorlog overleefde en daarna piano speelde bij stomme films in de jaren twintig. Van een van haar muzikale helden, Jean Richie, leerde ze de traditional May Colvin. Het krijgt hier een lange, uitzonderlijk mooie vertolking. Een van de mooiste liedjes is absoluut het melancholische This Seaside Town. De begeleiding op trombone is van grote schoonheid. Toelichting van Julie bij dit nummer : “written through tears on a train”. De uitdrukking Soil, Sole, Society in het gelijknamige nummer ontleende ze van de ecoloog Satish Kumar. Het mooiste bewaart ze misschien wel voor het laatst. Haar zang in de traditional Willie Taylor wordt slechts spaarzaam begeleid door  de contrabas van Aidan Thorne. Ze voegde aan het slot nog wat eigen regels toe. De opnames vonden plaats in de prachtig gelegen Mwnci Studios in West Wales. 6 en 7 mei zal Julie te zien zijn op het Merodefestival in België, waarbij ze samen zal spelen met het interessante Belgische duo Naragonia. Het album is reeds bij haarzelf en op Bandcamp te koop, de officiële releasedatum is 1 juni. Op A quiet house was Julie reeds op zoek naar een totaal eigen geluid, op Every Bird That Flies heeft ze dat daadwerkelijk gevonden. Misschien niet zo toegankelijk als Lilac Tree, maar zeker zo mooi.

Theo Volk

Officiële releasedatum: 1 juni 2016 Eigen beheer
Websites : http://juliemurphymusic.tumblr.com/  en https://juliemurphy.bandcamp.com/

Richmond Fonataine - You Can’t Go Back If There’s Nothing To Go Back To

Het voortbestaan van Richmond Fontaine zou zomaar aan een zijden lijntje hebben kunnen hangen na het verschijnen van Colfax. Het debuut van The Delines (of blijft het bij een gelegenheidsalbum?) was niet verkeerd en bleek nieuwe mogelijkheden te bieden voor Willy Vlautin. Schijnbaar ongebonden impulsen ingepakt als (liefdes)liedjes, en dusdanig liefdevol dat ze zich niet terzijde lieten leggen. Het lange wachten is eenvoudig verklaarbaar, Vlautin is een druk bezet man. Hij manifesteert zich het liefst als auteur. Een serieus schrijver die een aantal romans op zijn naam heeft staan. Tussen de bedrijven door, zo zou je kunnen zeggen, wist men ruimte te maken voor een album. Sommige dingen laten zich niet forceren. Die moet je eenvoudigweg laten plaatsvinden. Zo ook het verschijnen van een nieuw album. Richmond Fontaine is terug en de stijl is herkenbaar als vanouds.

 

Vlautin laat weer de nodige rauwe verhaallijnen lopen, waarbij je zonder uitzondering mag aannemen dat ze een tragisch verloop kennen. Linksom, of rechtsom, maar ontsnappen blijkt onmogelijk. Het afvoerputje als zekere factor in een artistiek verwoord drama. Hoe hopeloos kan het zijn? Gelukkig is er voldoende compensatie in de tekstueel knappe vondsten, met de daarbij horende knipoog. Bij zoveel uitzichtloosheid ligt een lach om de hoek. You Can’t Go Back laat zich niet ervaren als een uitgemolken koe. Opgenomen in Portland, Oregon met een uitgelezen bezetting. Freddy Trujilo (The Delines) bast voor de eerste maal mee, terwijl voormalig bassist Dave Harding zich op momenten van de gitaar bedient. Naast Jenny Conlee (The Decemberists) op toetsen, tref je aan Sean Oldham op drums, Dan Eccles, gitaar en Paul Brainard, pedal steel. A Night in the City, a city at night vat het allemaal samen. Want mensen, hoe mooi kan het leven zijn, tussen alle teleurstellingen in. En daarbij hoef je niet een man van middelbare leeftijd te zijn die zichzelf verliest in een striptent.

 

Rein van den Berg

Releasedatum: 18 maart 2016 DECOR/El Cortez Records
Website: http://richmondfontaine.com/

Hughes Taylor - Hear My Melody

Amper twintig jaar is hij nog maar, deze ambitieuze en talentvolle blueszanger uit Macon, Georgia. De stad waar ook een van zijn favoriete groepen vandaan komt, The Allman Brothers Band. Een paar andere grote inspiratiebronnen voor hem zijn Eric Clapton, Stevie Ray Vaughan, Led Zeppelin en Jimi Hendrix (hij speelt ook weleens gitaar achter zijn rug). Vooral zijn vriendin van Hongaarse komaf, Evie, leverde hem stof voor zijn songs. Zij maakte overigens de opvallende hoes en verzorgde tevens op een song de achtergrondvocalen. Zijn eerste akkoorden leerde hij op zijn twaalfde van een plaatselijke muzikant, B. Keith Williams, die veel optrad in de Ierse pub the Shamrock. Een locatie waar Hughes zelf in het verleden regelmatig speelde en nu nog weleens optreedt. Hij is niet fulltime met muziek bezig, want hij studeert nog aan de universiteit, helaas tot zijn grote spijt geen muziek, omdat hij geen noten lezen kan. Twee jaar terug bracht hij al een EP uit, Stuff. Het nieuwe album zal officieel uitgebracht worden op 7 april tijdens  Spring Jam, een groot jaarlijks festival. Hear My Melody opent met het stevige Streams. Je voelt direct de enorme energie die de muziek uitstraalt. Ook valt direct het inventieve gitaarspel en de passionele zang op. Erg gevoelig en relaxt is het gitaarspel in Hold You Tight, denk bijvoorbeeld aan het relaxte gitaarspel van Peter Green ten tijde van I Need Your Love So Bad. Net als Shook My World werd de gitaarpartij in zijn badkamer opgenomen. Hij is duidelijk iemand die veel met zijn sound in de weer is, op zoek naar een totaal eigen geluid. De invulling van de songs is zeer sober, alleen gitaar, bas, drums en af en toe toetsen. Meer heeft de muziek ook niet nodig, want zijn inventieve liedjes weten gemakkelijk te overtuigen. Naast stevigere nummers vind je ook een ingetogen stuk als You’re Never Be Alone. Heerlijk groovend is Melody, waarin ook gebruik wordt gemaakt van vervormend gitaarspel.  Wanneer ik het gitaarspel in de lange afsluiter Shook My World hoor, zou het me niet verbazen dat hij ooit nog eens een jazzplaat gaat maken. Maar voorlopig is hij dit jaar na Ina Forsman de tweede interessante nieuwkomer in het bluesgenre. Hear My Melody is reeds verkrijgbaar op CD Baby.

Theo Volk

Releasedatum: 7 april 2016 Eigen beheer
Website: http://www.hughestaylormusic.com/

Roo Panes - Paperweights

Eigenlijk heet hij Edward Panes. Zijn bijnaam Roo kreeg hij, nadat hij als kind, net als het Winnie-the-Pooh personage, in een rivier was gevallen. Het was vooral zijn oma, naast andere familieleden, die hem enthousiast voor muziek maakte. Zijn oma was een klassiek pianiste, stappen in een gelijkaardige richting werden in de kiem gesmoord. Hij had niet alleen moeite met het notenschrift, maar zijn creativiteit liet het ook niet toe, hij wilde zelf liedjes schrijven. Na een korte periode trompet en elektrische gitaar gespeeld te hebben, stapte hij over op de akoestische 6 en 12 snarige gitaar en begon reeds rond zijn dertiende liedjes te schrijven. Twee jaar geleden debuteerde hij heel succesvol met Little Giant, die vooraf werd gegaan door drie EP’s. Het leverde hem al een grote schare fans op. Het bracht hem vorig jaar ook naar Nederland voor optredens. Paperweights werd vooraf gegaan door de sterke single The Original, welke de nodige airplay op BBC-radio kreeg. Het is wederom een album met persoonlijke teksten geworden, of zoals hij het zelf omschrijft “My music comes to me from situations I find myself in”.  Het zijn liedjes in het klassieke folk- en popidioom, waarin regelmatig viool en cello een belangrijke rol spelen. Maar het eerste wat je aandacht trekt als je zijn muziek beluistert, is zijn donkere, ietwat hese stem. Heel soms maakt hij gebruik van de kopstem, zoals in Corner of My Eye. Hij behoort tot de ouderwetse liedjesschrijvers, schrijft dus liedjes met mooie melodieën en sterke refreinen. Teksten die je al heel gauw bijblijven.  Een van de beste voorbeelden hoe goede songschrijver hij is, is misschien wel Summer Thunder. Op meesterlijke wijze wordt hier met dynamiek gespeeld, bovendien is het refrein ijzersterk en vooral de bijdrage op trompet buitengewoon fraai. Ter afwisseling  van de meer ingetogen stukken zijn ook Water Over Fire en I Was Here te vinden, twee songs waarin ritme de leidende rol heeft. Overigens is er als extraatje een hidden track te vinden. Paperweights is niet alleen een grote stap voorwaarts als songschrijver, maar zal zeker ook gaan leiden naar een nog grotere populariteit van Roo.    

Theo Volk

Releasedatum: 4 maart 2016 CRC Records
Website: http://www.roopanes.co.uk/

Joe Volk - Happenings and Killings

Nee, Joe Volk is ondanks onze zeer weinig voorkomende achternaam geen familie van mij, maar hebben we wel allebei Duitse voorouders. Zijn roots liggen in het Zwarte Woud. Joe werd echter geboren in Bristol, Engeland. Ruim twee jaar geleden verhuisde hij vanwege zijn liefde voor Miriam Wolf naar Bern, Zwitserland. Happenings and Killings is mijn eerste kennismaking met de muziek van Joe. Ook de groep Crippled Black Phoenix waarvan Joe deel uitmaakte deed geen belletje rinkelen. Een groep die toch al zes studioalbums  op hun conto hadden staan op het moment dat Joe de groep in 2013 verliet. Wellicht heb ik zonder het weten toch al muziek van hem gehoord, want hij schrijft ook muziek die gebruikt wordt voor TV-zenders als BBC, HBO en National Geographic. Hij was de eerste artiest die tekende voor het  Invada Records van Portishead’s Geoff Barrow. Barrow speelt mee, maar ook andere muzikanten uit de muziekscene van Bristol, waaronder Adrian Utley en Ben Salisbury, vooral laatstgenoemde heeft volgens Joe veel bijgedragen aan het eindresultaat van de cd. De gebruikelijke werkwijze van Joe is het schrijven van de songs op gitaar zonder teksten en van daaruit verder bouwen. Daarvoor had hij de beschikking over een aantal door de wolgeverfde én creatieve muzikanten, hetgeen wel iets bijzonders moest opleveren. Op het album wordt zowel van akoestische als elektronische instrumenten gebruikgemaakt. De opvallende titel is ontleend aan de naam van de clubtour van zo’n tien jaar geleden. Hij koos die naam toen omdat hij die woorden gewoon lekker bij elkaar vond klinken, zonder enkele verdere bijbedoeling. Opener Bampfylde Moore Carew begint met het prachtige, akoestische gitaar en zang van Joe, waar later het harmonium aan wordt toegevoegd en die dan sfeerbepalend wordt. Het laatste gedeelte roept bij mij associaties op met In the Court of Crimson King van King Crimson. Carew was een bekende Engelse bedrieger uit de zeventiende eeuw. Zijn teksten zijn overigens nogal vaag en vrij moeilijk te doordrongen. Een van de mooiste liedjes is Sirens. Vrij sober van opbouw. Het intro is vrij traag op akoestische gitaar, kippenvel levert het invallen van de mondharmonica op. De samenzang met Nadine Gingell is wonderschoon. Alleen al deze song rechtvaardigt de aankoop. Maar in iedere song valt genoeg te genieten, de ene keer overheerst de elektronica een andere keer de akoestische instrumenten. En zo heeft bijvoorbeeld de afsluiter  Yellow Sneak als bijzondere toevoeging The Bristol Emsemble Orchestra. Happenings and Killings is een bijzondere luisterervaring gemaakt door een aantal creatieve geesten. Warm aanbevolen en dat is niet omdat hij toevallig ook Volk heet.    

Theo Volk

Releasedatum: 19 februari 2016 Glitterhouse Records
Website: http://joevolk.co.uk/

Grant-Lee Phillips - the Narrows

Ik heb een aantal van zijn albums in de kast staan, en dat kan bijna niet anders, want Grant Lee is al jaren succesvol binnen het genre waar mijn interesse naar uit gaat. Zonder uitzondering puike platen, echter een echte uitschieter zat er voor mij niet bij. Tot nu! The Narrows is ronduit een prachtplaat. Het lijkt alsof de verhuizing hem goed gedaan heeft. In 2013 verkoos hij Nashville boven Los Angeles, wat voorheen 30 jaar in zijn levensruimte voorzag. Grant-Lee Phillips deed zelfs de productie van zijn nieuwste plaat. Opnames vonden plaats in Dan Auerbach’s Easy Eye Studio. Behalve Phillips’ gitaar en zang waren bij deze opnames slechts twee andere heren betrokken; Jerry Roe (drums) en Lix Price (bas). Een knappe prestatie wanneer je het eindresultaat in oogschouw neemt. De summiere bezetting vertaalt zich niet tot een karige productie. Allerminst! Phillips zegt afstammeling te zijn van de Cherokees. Zij beschouwden dit land als hun thuis. Zowel het historische besef als Phillips zijn persoonlijke betrokkenheid vormde een bron van inspiratie. Hij absorbeerde de verhalen en de aanwezige energie werkte als een katalysator.

 

13 liedjes rolden er spreekwoordelijk uit zijn pen. Vakkundig geschreven nummers. Liedjes die hun bestaansrecht ontlenen aan verhalen uit de rijke Amerikaanse geschiedenis. Teksten die gaan over onverzettelijkheid, hartstocht, maar ook over angsten en verlangen. Phillips heeft zichzelf opgeladen aan het rauwe verleden, maar sluit daarbij ook zijn eigen gevoelens niet uit. Er is een tijd verstreken sinds Grant-Lee Buffalo en Phillips eerste erkenning. Het is alsof de jaren geen vat op hem hebben gehad. The Narrows is gewoon een uiterst integere en frisse plaat geworden. Weinig nieuws onder de zon, wel pure degelijkheid dat zich na een korte aanloop openbaart. Alsof Grant-Lee Phillips iets van zich heeft afgeschud, want op mij heeft the Narrows een verademende uitwerking. Eind april is hij in levende lijve te ontmoeten, want hij treedt op in Paradiso dependance Bitterzoet. 

Rein van den Berg

Releasedatum : 18 maart 2016 Yep Roc Records
Website:  http://www.grantleephillips.com/

Niamh Parsons & Graham Dunne - Kind Providence

Niamh Parsons groeide op in Dublin in een zeer muzikale familie. Haar vader was een geweldige zanger  en haar moeder stamde af van een familie van fiddlers, afkomstig uit county Clare. Haar eerste publieke optredens, samen met zus Anne, verzorgden ze in het lokale Old Shieling Hotel. Ontdekt werd Niamh wat later door Gerry “Banjo” O’Connor in Dublin’s Brazen Head pub. Hij lijfde haar direct in voor zijn band Killera. Aan deze samenwerking kwam na twee jaar abrupt een einde toen Niamh verliefd werd op Dee More, een muzikant uit Belfast. Samen vormden ze in 1990 de band The Loose Connections. Tijdens een korte onderbreking rond 1996 speelde Parsons even in de superband Arcady, met wie ze het klassiek geworden album Many Happy Returns maakte. Rond 1999 kwam een einde aan The Loose Connections en kon Niamh zich volkomen gaan concentreren op haar solocarrière. Haar echte doorbraak kwam met de release van Blackbirds & Thrushes. Op opvolger In My Prime is Graham Dunne voor het eerst van de partij. Sindsdien treden ze vaak samen op. Volgens mij zag ik ze samen in 2000 voor het eerst optreden op het Ierse folkfestival in Bergen op Zoom, wat helaas ter ziele is gegaan. Haar inlevingsgevoel en stem maakte een grote indruk op mij. Niet zo vreemd dus, dat er in 2005 een live-album verscheen. Overigens trad ze ooit op voor Bill Clinton. Hierna zou nog in 2006 een studio-album verschijnen, The Old Simplicity. Daarna werd het stil rondom Niamh. Een paar jaar terug waren er geruchten, dat ze met het trio Sí Van een album zou gaan maken. Er werd wel samen met Mary Dillon en Tíona McSherry opgetreden, maar daar bleef het (voorlopig?) bij.

Maar gelukkig, geheel onverwacht, verscheen daar Kind Providence.  De hoes is nogal oubollig. Gelukkig betreft het alleen de verpakking. Voor de liefhebber van traditionele folk valt er veel te genieten. Opener Across the Blue Mountain is een bekende Amerikaanse traditional. Met de Blue Mountain worden The Blue Ridge Mountains bedoeld, een gedeelte van de Appalachiabergketen, broedplaats van veel traditionele folk. Direct wordt duidelijk dat er nog geen sleet zit op de stem van Niamh. Er wordt sfeervol gebruik gemaakt van veldopnames. Van zeer recente datum is The Road to La Coruña, geschreven door Maurice McGrath. Het handelt over een desastreus afgelopen terugtocht van een regiment, gezien door de ogen van een soldaat ten tijde van Napoleon. Niamh wordt hier subtiel door Graham begeleid op Spaanse gitaar en door achtergrondzang. De tekst verwoordt goed de verschrikkingen, zoals blijkt uit het refrein:

“The road to La Coruña was harder than hell.
The weak and the wounded they died where they fell.
On each and every hill we climbed, we strained to see the shore,
And longed to be sailing on homeward once more. “ 

De traditional Willy O zingt ze al sinds de jaren tachtig. Ze vond het ooit in de archieven van de Nationale Bibliotheek van Ierland, vindplaats van veel van haar repertoire. Het wordt gevolgd door een vrolijke a capellaversie van de Music-hall song Sweet Daffodil Mulligan van Harry O’Donovan. Op en top Iers is Shore of Lough Bran wat ze leerde kennen in de uitvoering van Dolores Keane. Aan de slotregel van het a capella gezongen Valentine O’Hara is de titel ontleend : “Kind providence will test the soul of Valentine O’Hara”. Ook in dit lied zijn verwijzingen naar oorlog te vinden en wel naar oorlogen in Vlaanderen en Nederland. Lapping vertelt het verhaal van ijzersmid Thomas Lapping die beschuldigd werd van het maken van spiezen tijdens de opstand van 1798. Hij sleet zijn verdere leven in Belmont Barracks, wat nog steeds bestaat in Mullaghbawn, county Armagh. Het vormt een van de hoogtepunten en het werd geschreven door  Briege Murphy, zelf ook een uitstekend zangeres. Het a capella gezongen When Fortune Turns Her Wheel is een Schotse traditional. Eveneens Schots is The Slave’s Lament van Robert Burns, wat een verrassende, wat jazzy uitvoering krijgt. Niet zo heel vreemd, want Graham speelt in zijn vrije tijd graag jazzmuziek. In de zeer bekende instrumental The Monaghan Jig mag Graham zich volledig uitleven. Het eerste deel zou ook een deel uit een Ryley Walker song kunnen zijn. Erg inventieve song en zeker een van de hoogtepunten. Het decor van After Aughrim’s Great Disaster wordt wederom door oorlog bepaald. Het werd geschreven door dominee Patrick Sheehan. Hierin wordt de nasleep van de slag om Aughrim beschreven. Dit lied heeft een Nederlands tintje, want de Williamieten werden geleid door de Nederlandse generaal Ginkel. Afsluiter vormt de overbekende traditional Carrickfergus, onder andere vertolkt door Van Morrison samen met The Chieftains op Irish Heartbeat. Dit is het enige nummer waaraan een gastmuzikant meewerkte. Elena Alekseeva levert hier een fraaie bijdrage op piano. Niamh en Graham arrangeerden vakkundig alle liedjes zelf. Overigens wordt op het album door Graham gebruik gemaakt van sofware synthesizers. Kind Providence vormt een waardevolle toevoeging aan het oeuvre van Niamh Parsons.

Theo Volk

Releasedatum: Februari 2016 Eigen beheer
Website: http://www.niamhparsons.com/