Anno 2018 is de Noorse bard Torgeir Waldemar Engen een
bekend gezicht op de Nederlandse podia. Bij zijn optreden op TakeRoot een paar
jaar terug maakte hij diepe indruk. Zijn twee albums werden in de Lage Landen goed
ontvangen, zijn vorig jaar verschenen No
Offending Borders, gooide terecht hoge ogen in mijn jaaroverzicht. Ingetogen
akoestische nummers werden afgewisseld met passionele elektrische songs
vergelijkbaar met de hoogtijdagen van Neil Young & Crazy Horse. Op de
nieuwe ep Jamais Vu zijn drie songs
van No Offending Borders in gloednieuwe
akoestische versies te horen. Je hoort hoe Summer
in Toulouse, Among the Low en Sylvia (over de politica Sylvi Listhaug)
intussen verder geëvolueerd zijn. Van zijn debuutalbum vertolkt hij nieuwe
elektrische uitvoeringen van Streets
en Take Me Home. Jamais Vu is een heerlijk tussendoortje of eventueel een prettige
kennismaking met zijn muziek. Laten we hopen dat het een snel opstapje is naar
nieuw werk.
De Groningse Marlene Bakker kreeg landelijke bekendheid,
doordat haar single Wondern van Mien Stee,
een vertaling naar het Gronings van Adele’s Home
Glory, regelmatig op de radio te horen was. Haar single Loat Grunnen Nait Zakken (over de
aardbevingen in Groningen) werd zelfs geciteerd in de Tweede Kamer! Het gaat
Marlene duidelijk voor de wind, want haar in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum
RAIF staat nu zelfs in de lijst van bestverkopende cd’s van Concerto, dé
platenzaak van de Amsterdamse grachtengordel. Gisteren verzorgde ze er nog een
instore. RAIF is het resultaat van
vele jaren van noeste arbeid. Een belangrijke rol in het stand komen van de cd
speelde Bernard Gepken. Beiden groeiden op op het platteland, Marlene in
Groningen (Smeerling), Bernard in Drenthe (Barger-Compascuum). Dat was volgens
mij mede bepalend voor de thematiek van het album. Ze schreven samen zeven van
de elf liedjes, waaronder de schitterende titelsong en de eerste single Waarkhanden, wat gekozen werd tot beste Groningse
single van 2017. RAIF kan vooral
gezien worden als een ode aan Groningen, zowel aan de mensen als aan het magische
landschap. Maar ook over de pijn van een gebroken hart (Golven en Te Nuchter) en
het met de jaren wijzer worden (Hai Hai
en Genog Veur Mie). Medebepalende rollen
hadden Reyer Zwart door een aantal fraaie strijkersarrangementen (RAIF, Waarkhanden en Golven) en
toetsenist Arjen de Bock. Naast eigen werk, een cover van Tina Dico’s You Know Better, wat nu Doe Waist Beter heet. Naast dat het een
album vol prachtige indiepop is, ben ik in korte tijd verslingerd geraakt aan
de stem van Marlene. Ondanks dat ik van onder de rivieren kom, zijn de teksten op een enkel woord na (zoals roakeldais) goed te volgen voor mij en kan dus
volgens mij geen belemmering vormen voor niet- Groningers. Het fraaie artwork
is van zuslief Miriam. De officiële releaseshow zal donderdag 8 maart
plaatsvinden in het Grand Theatre in Groningen. Voor andere liveshows, zie hier.
In korte tijd is RAIF uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums van 2018 en
staat nu al genoteerd voor mijn eindejaarslijstje.
De drieënveertigjarige Belgische bluesharpist Steven Troch heeft
de laatste twintig jaar een grote staat van dienst opgebouwd. Allereerst met
Fried Bourbon. De laatste jaren vooral solo en af en toe meespelend op platen
van anderen, zoals van Tiny Legs Tim. Ook deelde hij podia met blueslegende
Charlie Musselwhite en de veelbelovende jonge bluesdiva Ina Forsman. Voor het
nieuwe album Rhymes for Mellow Minds
formeerde hij een band bestaande uit de Nederlandse bassiste Liesbeth
Sprangers, gitarist “Little Steve”van der Nat en drummer “King Berik” Heirman. Op
de cd zijn ook nog een vijftal gastmuzikanten te horen, waaronder Bruce James,
die ons op een heerlijke Hammondpartij trakteert in Troubled One. Het album ademt een relaxte sfeer uit en vanaf de
opener is stilzitten niet mogelijk. Soms word je ver in de tijd teruggeworpen,
zoals in het swingende White Line Express
en het zeer ritmische en stompende Rabbit
Foot Trail. Af en toe hoor je goed waar Steven de mosterd vandaan haalt, Bad Taste is net zo’n heerlijk relaxt
nummer als Fleetwood Mac’s Black Magic
Woman en had door die groep geschreven kunnen zijn. Uiteraard ontbreekt het
fantastische mondharmonicaspel van Steven niet, luister maar eens naar Mister Jones. Maar ook zijn begeleiders
doen zich gelden, zoals Little Steve in opener Short End en in Vertigo. Rhymes for Mellow Minds is een feelgood
album van de bovenste plank en de Steven Troch Band een must see act.
Halverwege de twintig is ze nu, singer-songwriter Sydney
Lyndella Ward, woonachtig in Los Angeles. Ze heeft ondanks haar jonge leeftijd
al een bewogen leven achter de rug. Opgevoed door een alleenstaande moeder, die
heel vaak verhuisde. De vriend van haar moeder bracht haar in aanraking met
bluesmuziek. Op haar dertiende werd ze dakloos en was jarenlang straatzangeres op
Venice Beach en ontwikkelde tijdens die periode haar unieke fingerpicking stijl,
gebaseerd op een banjotechniek, vaak gebruikt door akoestische bluesartiesten.
Na haar zwerversbestaan zocht ze haar heil in de punkscene van de westkust en
speelde een tijdje bij de bekende band FIDLAR. In die tijd stal ze regelmatig
DVD’s bij winkelketens en ruilde die bij Amoeba Records tegen albums met
tachtiger jaren punk. Uiteindelijk koos ze voor een solocarrière en debuteerde
in 2015 met Worthless, waarvan de
hoes uit het begin van de twintigste eeuw lijkt te dateren. In tegenstelling
tot Worthless focust ze op With the Sun vooral op de zeer
persoonlijke teksten. Zo opent Gotta Live
It met de regel : “I’m a drunk and a dreamer / I’m a punk closet screamer.”.
Het nummer gaat over haar strijd met de alcohol, haar belabberde liefdesleven
en het functioneren in de huidige, snelle maatschappij. Haar vaak schrijnende
teksten vormen een groot contrast met haar fluisterzachte zang. Haar stem lijkt
enigszins op die van Joan Armatrading, vandaar ze vaak met haar vergeleken
wordt. Maar ik lees ook vergelijkingen met Valerie June, Gillian Welch en
Rhiannon Giddens. Haar muziek zweeft ergens tussen blues en folk in. Sunny
beschikt over uitstekende begeleiders afkomstig uit Venice Beach. Een drietal
ervan spelen in de psychedelische folkband Insects vs Robot ; percussionist
Micha Nelson (zoon van Willie), violist Nikita Sorokin en gitarist Milo
Gonzaloz. Vooral het vioolspel van Sorokin is wonderschoon. Gelukkig wordt dit
essentiële album 16 maart in Nederland op vinyl uitgebracht. Het is te hopen,
dat Sunny heel snel naar Nederland komt voor concerten, want talenten zoals zij
zijn heel dun gezaaid.
Leaves, de debuutplaat van Bonfire Lakes, bevat 9 tracks en beklijft ten zeerste door zijn schoonheid en sfeer. Enkele jaren geleden verscheen er al een EP met 5 tracks van Bonfire Lakes die eveneens veelbelovend klonk. De Limburgse indierock/amerciana band zit qua genre min of meer in het straatje van Douglas Firs en Bony King, en daar is het beslist goed toeven. De vijfkoppige groep bestaat uit Marino Roosen (zang, akoestische gitaar en songschrijver), Sarah Pepels (zang, keyboards), Bert Vliegen (zang, gitaar, keyboards), Lennart Janssen (gitaar) en Patrick Dubois (bas). Art Philippeth heeft nog alle drumpartijen ingespeeld, maar is daarna uit de band gestapt en werd vervangen door Cis De Gendt (Fornet).
Na een flink aantal draaibeurten wordt mijn gevoel dat ik al na de eerste beluistering had, steeds meer bevestigd: een onwaarschijnlijk mooie plaat. Kan mogelijk veel mensen aanspreken en klinkt beslist radiovriendelijk, met zijn warme sound en ijzersterke songs. Zoals Women bijvoorbeeld, de prachtige opener, en zeker ook het fijn tweestemmig gezongen Two Sisters, de prachtige single. Traag is mooi, zeggen we dan. We Won’t Grow Old Together is een puike popsong met een catchy melodie. In Till Death Do You Part klinkt de stem van Sarah Pepels wonderlijk mooi, en af en toe horen we ook wat wolkjes Isbells door het nummer te waaien. Het tweede deel van de plaat zou ik voorzichtig durven omschrijven als 'groeinummers', want ze worden beter met elke beluistering. Ghosts springt er daarbij uit voor mij, tweestemmig gezongen en een pareltje van een song. Jonathan & Marjorie, tussen fluisterstem en gitaargegrom, doet ons dan weer een beetje denken aan Marble Sounds. Leaves is een plaat over afscheid nemen, en wat daar bij komt kijken, en dat merk je al aan de songtitels. Doorheen de liedjes zweemt een aangenaam melancholische sfeer. Een fijne soundtrack om bij het uit het raam staren dus, en je gedachten de vrije loop te laten.
Prachtplaatje!
De plaat is verkrijgbaar bij Gigaswing in Hasselt en tijdens optredens, en zal in de nabije toekomst wellicht ook via Spotify te beluisteren zijn. De officiële voorstelling van de plaat is op 23 maart in Café Café in Hasselt. Op 21 april speelt Bonfire Lakes in de Gigaswing voor Record Store Day.
Ajay Mathur is een muzikant, die geboren en getogen is in
India. In de jaren zeventig trad hij veel op in trendy clubs in Mumbai en New
Delhi. Geregeld werd hij op het podium bijgestaan door internationale sterren als
Jimmy Page van Led Zeppelin en de experimentele jazzmusicus Don Cherry (vader
van Neneh). Deze jamsessies mondden met regelmaat uit in marathonoptredens tot
diep in de nacht. In de jaren tachtig verhuisde Mathur naar Zwitserland en had
daar in dat decennium en in de jaren negentig veel succes met zijn rockgroep
Mainstreet, bovendien trad hij met de groep over de hele wereld op. Op zijn
soloalbums vormt hij een mix van pop en rock met americana soms aangevuld met traditionele Indiase instrumenten als sitar en
pantura, om tot een geheel eigen genre. Naast een geweldig gitarist is hij ook
een uitstekend zanger, het titelnummer roept bij mijn herinneringen op aan de
betreurde Jackie Leven. Erg knap is de invulling van de songs, hij voelt
precies aan wat de songs nodig hebben. Dat hij tegenwoordig echt helemaal
ingeburgerd is in Zwitserland blijkt wel uit de afsluiter, waarin hij My Wallet is a House of Cards omdoopt
tot Kartehuus, wat hij zingt in een
Zwitserse variant van het Duits. Opgenomen en gemixt werd de cd in The Lounge en gemastert in de
legendarische Abbey Road Studios. Het derde soloalbum Little
Boat bevat originele, goed in het gehoor liggende muziek en zal daardoor
veel luisteraars gaan aanspreken.
Dit kwartet uit Estland werd begin vorig jaar opgericht en
bestaat uit Aveli Paide (klarinet), Aigor Post (trompet), Raul Terep (drums) en
Andres Roots (gitaar). De zeven instrumentale composities werden allen
gecomponeerd door Andres Roots. Roots is iemand die zich graag verdiept in oude
muziek en dan met voorkeur van voor de tweede wereldoorlog. In zijn muziek
vermengt hij graag blues met andere genres en daardoor vind ik zijn muziek erg
aantrekkelijk. Zo combineert hij op zijn ijzersterke soloalbum Winter,
blues met invloeden uit de rockmuziek van de jaren zestig. Op Sawmill Roots Orchestra wordt Mississippi
Delta blues gecombineerd met New Orleans jazz voorzien van een psychedelisch tintje.
Voorafgaande aan de release had men al in oktober vorig jaar de single Meow Meow/Sawmill Stomp uitgebracht.
Ondanks dat de musici kort samen zijn klinkt het kwartet als een hecht spelend
collectief. Sawmill Roots Ochestra is
een bijzonder geslaagd experiment van het combineren van Mississippi Delta blues met New Orleans jazz.
Demi de Ridder is een singer-songwriter, die ondanks haar
jeugdige leeftijd (21), al sinds 2015 aan de weg timmert. Ze vergaarde in dat
jaar landelijke bekendheid door haar deelname aan “De beste singer-songwriter
van Nederland”. In datzelfde jaar verscheen ook haar EP Songs About Unfaithful Men, waarop country en popliedjes te vinden
waren. Voor haar debuutalbum Budapest nam
ze ruim de tijd. Demi schreef alle liedjes zelf. In opener Buried Cold hoor je direct de invloed van Dolly Parton, samen met
Loretta Lynn, haar grote voorbeelden. De manier van zingen en haar stem lijkt
hier duidelijk op die van Parton. Dat ze niet gezien mag worden als een epigoon
van Parton laat ze horen in de prachtige vooruitgesnelde single Margaret. Ze zingt het meer ingetogen en
de begeleiding is zeer sober en kers op de taart is de fraaie samenzang met Jasper
Schalks. De video online verraadt trouwens waar de titel Budapest vandaan komt. Ze nam het album op met jonge, veelbelovende
muzikanten, die haar ook live bijstaan. Opgenomen werd in Kytopia en
geproduceerd samen met Mark van Bavel en Mathijn Den Duijf,
medegrondlegger van Kytopia, een studio vol met analoge apparatuur. Haar teksten zijn puur en direct. De meeste
songs zijn oldskool country en spelen haar begeleiders volledig in dienst van
het liedje. Echter in de wat stevigere afsluiter Walk of Shame krijgen ze wat meer de ruimte. Ondanks haar jeugdige
leeftijd komen haar stem en songs doorleefd over en dat is erg knap.
Demi Knight live: 01-03 GEMERT-BAKEL: De Bunker 02-03 AMSTERDAM: Torpedo Theater 11-03 TIEL: Gluren Bij De Buren 21-03 AMSTERDAM: Abel’s American Night at Betty Asfalt Complex 06-04 ARNHEM: Luxor Live, Support The Bluebirds 14-04 HOORN: Instore Uptown Records 27-04 BEUSICHEM: Koningsdag 22-06 DEN BURG: Rondje Texel
Achter Bakersongs gaat de Utrechtse singer-songwriter Ruud
Bakker schuil. Het album Words / In a
Dream kan gezien worden als een dubbel-EP. Op Words is een bandgeluid te horen. Opener en eerste single Insomnia wordt door Ruud gezien als een
van de meest bijzondere van de cd. Door samples probeert hij een wat “unheimische”
sfeer te creëren. Het handelt over zijn periodes, dat hij slecht slaapt, al dan
niet door veroorzaakt door het kersverse vaderschap. Veel van zijn teksten gaan
over hemzelf en zijn directe omgeving. Soms hoor je in zijn liedjes Beatlesinvloeden,
maar bijvoorbeeld Don’t Leave Me Hanging
is een rocknummer. Variatie is troef, ook op In A dream, dat liedjes op akoestische basis bevat. Another Tuesday is bluegrass, waarbij de
zang me aan Paul McCartney doet denken, evenals in Read Her Mind. Andere invloeden die doorklinken zijn James Taylor,
Ryan Adams, The Band en Fionn Regan. Laatstgenoemde klinkt vooral door in een
van de hoogtepunten, het ingetogen In a
Dream, waarin de stem van Ruud net zo warm aanvoelt als die van Fionn Regan.
Knap is dat de liedjes langzaam maar zeker onder de huid kruipen en dat door
iedere keer een andere benadering en instrumentale invulling de liedjes lang zullen kunnen
blijven boeien. Ieder liedje geeft hij iets opvallend mee, soms is dat
bijvoorbeeld door middel van fluiten en een andere keer door bijvoorbeeld een
fraai koortje. Wat Words / In a Dream
extra knap maakt is, dat Ruud veel instrumenten zelf inspeelde, diverse
gitaren, blaasinstrumenten, mellotron, mandoline en piano. Het album wordt
voorgesteld aan het publiek aanstaande zondag in Venue, Utrecht.
Theo Volk
Releasedatum: 23 februari 2018 King Forward Records
Een tijdje geleden hoorden we de pianist Wouter Dewit aan het werk in de bieb van Genk. Hij speelde drie stukken op piano, ter begeleiding van de boekvoorstelling van Aya Sabi. Genoeg alvast om ons helemaal in te pakken met zijn muziek. Ik heb dan ook meteen zijn album Still gekocht (uitgebracht op Zealrecords), en dat is beslist een pareltje. 'Gouden melancholie uit Maaseik', schreef De Morgen, en daar sluit ik me bij aan. Muzikale invloeden en raakpunten zijn grote namen uit het modern klassiek, neo-klassiek en minimal music, zoals Wim Mertens (Soft Verdict), Philip Glass, Nils Frahm, Yann Tiersen, Johan Johansson, Michael Nyman, Jan Swerts, Ludovico Einaudi en Glauco Venier. De muziek van Satie klinkt soms ook mooi door in het pianospel van Dewit.
In 2015 bracht Wouter Dewit al in eigen beheer de plaat Everything, You See uit. Dit album Still schreef hij in zijn huiskamer in Maaseik, midden tussen zijn kleine kinderen. Wouter Dewit maakt ook deel uit van de groep Illuminine samen met Kevin Imbrechts, en die speelt op zijn beurt dan weer mee bij Jan Swerts, zoals we onlangs nog zagen in De Muze in Heusden-Zolder.
Still lijkt wel de soundtrack van een film die nog verfilmd moet worden. Het is rustgevende muziek, waarbij ik onder de indruk raakte van zijn grote schoonheid, die een gevoel van weemoed en melancholie in zich draagt. Wouter Dewit heeft naar verluidt een instinctieve manier van componeren. Op Still horen we enkel piano en strijkers, geen percussie noch zang. En dat mis je ook niet. De muziek beklijft en laat je verlangen naar alweer een volgende beluistering. En dat is uiteraard een zeer goed teken.
Wouter Dewit is met Still voor mij zeker een revelatie.
Wouter is begin maart te zien op Cross-Linx in De Doelen in Rotterdam en zaterdag 7 april in de Vondelkerk in Amsterdam.
