Tom Brosseau - Perfect Abandon

Tom Brosseau is een relatieve onbekende singer-songwriter geboren in North Dakota, maar tegenwoordig opererend vanuit Los Angeles. In zijn vroege jeugd leerde hij van zijn oma akoestisch gitaar spelen. De muzikale indrukken in zijn jeugd waren zeer divers. Zowel in de kerk, op school als thuis ontdekte hij diverse muziek waaronder vele hymnes en folksongs. Dank zij zijn grootouders verdiepte hij zich ook in de songwriters uit The Great American Songbook. Sinds 2002 brengt hij cd’s uit.

Perfect Abandon is alweer zijn negende album. Het is ditmaal uitgebracht op het sympathieke label Tin Angel Records, waar onder andere ook Devon Sproule en Ed Askew onderdak vinden. Laatstgenoemde bracht in 2013 het schitterende For The Worldvoor dit label uit. De titel van Perfect Abandon is ontleend aan een zinsnede uit de lang vergeten Delmore Brothers autobiografie, Truth Is Stranger Than Publicity. Alton Delmore beschrijft hoe J.L. “Joe” Frank, een van de eerste belangrijke country muziek promotors en managers zijn hoed droeg, “With a perfect abandon”. Vandaar de afbeelding van een persoon met hoed op de hoes. Alton en Rabon Delmore waren country pioniers die in de jaren dertig vaak in de fameuze Grand Ole Opry show optraden.

Voor het nieuwe album werd de bekende producer John Parish (P.J. Harvey, Sparklehorse, Peggy Sue) maar ook Ali Chant gevraagd. Men ging bij het opnemen op zoek naar het creëren van een echt live geluid. Het album werd daarom mono, met slechts een microfoon opgenomen. Ter voorbereiding van de opnames werd tweemaal opgetreden in het Cube Theater in Bristol, met David Butler op drums, Joe Carvell op bas, Ben Reynolds op elektrische gitaar en John Parish op orgel. Het album is ook in deze stad opgenomen. Uiteindelijk wordt Tom op het album bijgestaan door een drieman band (drums, bas en een Stratocastergitaar).

Op het album zijn de voor hem gebruikelijke thema’s te vinden, het verkennen van de strijd om onder andere liefde en verraad beter te begrijpen. Het was wel even wennen aan dit album. Dit vooral door het aparte stemgeluid en manier van zingen van Tom maar ook door de sobere begeleiding. Na een behoorlijk lange gewenningsperiode wordt het album inmiddels echter door mij tot zijn betere gerekend.


Theo Volk

Website: http://www.tombrosseau.com/
Release datum: 2 maart 2015 Tin Angel Records

 

My Baby - Shamanaid

Het debuut Loves voodoo! maakte eind 2013 zeer grote indruk op me. Zoveel, dat het dat jaar mijn top drie haalde. Het bevatte een geheel eigen, opzwepende mix van onder andere funk, blues, soul, gospel en folk.

De meeste van de nummers waren door henzelf en schrijversteam Smid, Allen en Sprey geschreven. En daarnaast nog verrassende covers van Masters of war van Bob Dylan en Good gin blues van Bukka White.

Ook een niet onbelangrijke factor is de geweldige zang van Cato van Dijck. Het trio bestaat verder uit haar broer Joost en Daniel Johnston. Ook producer Mickey Smid speelde een belangrijke rol. Naast productie, schreef en speelde hij mee op Loves voodoo! Een belangrijke adviserende muzikale rol was weggelegd voor “sjamaan” Frank Sutherland.

2014 is een uiterst succesvol jaar geworden voor de groep. Er volgden concerten over diverse continenten, ze leverden een grote muzikale bijdrage aan het fantastische En toch… van Henny Vrienten en werkten mee aan de theaterproductie over de onterecht onbekend gebleven zangeres Judee Sill.

En dan is er nu Shamanaid. Veel is hetzelfde gebleven, dezelfde producer, schrijversteam en muzikale adviseur. Echter deze keer geen gastmuzikanten. Alles werd deze keer door het trio en producer Mickey Smid ingespeeld. Wat ook gebleven is, is de opzwepende mix van stijlen.

Echter in de opener Seeing Red wordt duidelijk dat men op zoek is gegaan naar nieuwe wegen. Men maakt hier gebruik van dub. Rood overheerst trouwens de hoes en het tekstboekje. In het al van video bekende, catchy Uprising worden op zeer inventieve wijze Indiase invloeden verwerkt.

The doors of your mind maakt duidelijk dat de groep muzikaal gegroeid is. Op fraaie wijze wordt hier gebruik gemaakt van percussie en dynamiek. Subtiel van opbouw is Mary Morgan, met erg mooi gitaarspel. Erg ritmisch en aanstekelijk is Remedy.

Rustpunt op het album is het mooie, ingetogen Hidden from time. Erg gevoelig gezongen door Cato. Bluesy en funky is Marching. Prachtige inheemse invloeden zijn te horen in afsluiter Panggajo, een van de mooiste liedjes van de cd.

Volgens Cato gaat Shamanaid over de hulp die we allemaal nodig hebben van al dan niet fictieve sjamanen, het is een aardse plaat over het nu, waarin iedereen op een eigen spirituele queeste is. In maart zal de groep de nodige concerten geven in Nederland en in april maken ze een toernee door Engeland met de sympathieke Seasick Steve.

Shamanaid is nog consistenter dan het debuut en laat horen dat het trio een duidelijke muzikale groei doorgemaakt heeft. Voorwaar, erg knap.

Theo Volk

Releasedatum : 12 maart 2015 Embrace

Björn van der Doelen & Allez Soldaat - Caballero Zonder Filter

Caballero Zonder Filteris het derde album van zanger en liedjesschrijver Björn van der Doelen samen met zijn groep Allez Soldaat. Het op Continental verschenen debuut D’n Duvel Die Slaapt Nooit kon direct rekenen op lovende kritieken. De bezetting hierop was nog niet zo uitgebreid als de twee albums die zouden volgen. Het is een prachtige verzameling rootssongs met klassiekers in de dop als De Breezer-Sletjes-Bluesen vooral Kruispunt. Laatstgenoemde reken ik tot de mooiste Nederlandstalige liedjes ooit gemaakt. Opvolger Als De Wolven Janken werd in eigen beheer uitgebracht en werd wederom met positieve recensies overladen. Hierop zouden ook blazers hun intrede doen. Een van mijn favorieten hierop is Mooie Zondag, overigens prachtig gezongen door Björn’s partner Ellen Jeurissen, een van de constante factoren op alle drie albums.

Caballero Zonder Filterwerd, net als de vorige twee, wederom vakkundig geproduceerd door Gabriël Peeters, die ook hier weer diverse instrumenten bespeeld. Zijn inbreng is volgens Björn erg groot. Tekstuele adviezen kreeg hij van Gerard van Maasakkers en vooral van Michiel Lieuwma. De liedjes zijn weer iets persoonlijker geworden dan die van vorige albums. Bovendien zijn de meeste wat meer ingetogener van aard. Een van de uitzonderingen hierop vormt het geweldige Zeven Zonden, waarin op bekwame wijze naar een climax wordt toegewerkt. Excellent gitaarwerk van Allez Soldaat van het eerste uur, Ruud van den Boogaard en dito orgelpartij van Gabriël Peeters. Voor het eerst verschijnt op schitterende wijze een viool in het aandoenlijke Vriend, bespeeld door ‘huursoldaat’ Alex Akela.

In de lofzang op The Boss, Och War Ik Mar Bruce Springsteen, keert de viool nog een keer terug, maar krijgen, net als in de muziek van Springsteen, blazers de nodige ruimte. Het meest aanstekelijk is Nieuwe Dag, waarin heerlijke ritmesectie en blazers te horen zijn. Het is duidelijk dat Björn over meer dan uitstekende begeleiders beschikt! Ontroerend is zijn ode aan zijn moeder in Moederke, voorzien van een mooie, persoonlijke tekst. De overige liedjes zijn ook voortreffelijk. Björn van der Doelen zingt zijn liedjes met een prachtig Brabants accent. Alles is goed verstaanbaar, toch wordt er ook een tekstboekje meegeleverd. Het gebrachte materiaal is behoorlijk gevarieerd en van een constant niveau.

Het album is uitgebracht op Bastaard Platen. Dit label is in 2013 opgericht door Mathijs Leeuwis en Jeroen Kant. Hun bedoeling is om het betere Nederlandstalige product onder de aandacht te brengen, een nobel streven. De vorige twee albums waren al erg mooi. Caballero Zonder Filter is zijn mooiste tot nu toe.


Theo Volk

Website http://bjornvanderdoelen.nl/
Releasedatum 13 maart Bastaard Platen

Cd-Releasetour
13/3 TILBURG: Theater De Boemel
14/3 TILBURG: Tilt @ Theaters
23/3 EINDHOVEN: Mr. Frits
27/3 WAALWIJK: Atelier Winterdijk
7/4 AMSTERDAM: De Nieuwe Anita
10/4 UTRECHT: Mirliton Theater

Doug MacLeod - Exactly Like This

Doug MacLeod is een ervaren bluesmuzikant, wiens catalogus intussen ongeveer een twintig tal studio albums bevat. There’s a time uit 2013 won de Blues Music Award voor het akoestische album van het jaar en hijzelf die van beste akoestische artiest van het jaar. Volgens mij terecht, want het is een fantastische plaat en hijzelf een voortreffelijk muzikant.

Over There’s a time schreef Rein v.d. Berg voor Johnny’s Garden een recensie. Exactly like this werd volgens hetzelfde, beproefde recept opgenomen als zijn voorganger. Dus volledig live, zonder gebruik te maken van overdubs en andere aanpassingen.

Hij ziet het resultaat als een eerbetoon aan zijn vele muzikale invloeden, die variëren van Wes Montgomery, Louis Jordan, Jerry Reed, Tony Joe White, John Lee Hooker tot zelfs Duke Ellington. Hij wordt op Exactly like this bijgestaan door de zeer ervaren musici Mike Thompson op piano, Jimi Bott op drums en percussie en Denny Croy op bas.

De opnames duurde slechts twee dagen. Het door Doug MacLeod zelf geschreven materiaal is behoorlijk gevarieerd, zo tref je naast boogie woogie bijvoorbeeld ook een countrynummer aan! De musici voelen elkaar perfect aan. De andere musici krijgen van Doug ook de nodige ruimte om te excelleren, zoals in Ridge runner. Hierop bespeelt Jimi Bott op inventieve wijze een wasbord en Denny Croy tovert een werkelijk sublieme solo uit zijn staande bas.

De teksten bevatten zoals gebruikelijk weer de nodige humor en gaan met enige regelmaat over vrouwen. De geluidsopnames zijn, net zoals op de vorige cd, van superieure kwaliteit en vastgelegd op een HDCD. Uiteraard ook op een gewone cd-speler afspeelbaar. Er wordt een uiterst informatief boekje meegeleverd, waarin bijvoorbeeld meer te vinden is over het ontstaan van de nummers.

De titel voor het album werd overigens met grote aandrang aanbevolen door een fan (een vrouwelijke, uiteraard) . De foto op de voorkant van de hoes werd door de Eindhovense fotograaf Theo Looijmans gemaakt tijdens een optreden in het Cultuurhuis in Heerlen. Op 29 september zal hij daar weer aanwezig zijn voor een optreden.

Theo Volk

Releasedatum: 10 maart 2015 Reference Recordings
Website: http://www.doug-macleod.com/

False Lights - Salvor

Soms gaan dingen razend snel. Onlangs stuurde ik een Facebookberichtje naar Jim Moray om hem te complimenteren met zijn werk als producer van het album van Tir Eolas. Tevens stelde ik de vraag wanneer ik een recensie zou kunnen schrijven over de opvolger van het prachtige solo album Skulk. Tot mijn verbazing kreeg ik binnen enkele minuten antwoord en was ik een Bandcamp downloadcode voor Salvorvan False Lights rijker!

False Lights werd door Moray en Sam Carter opgericht tijdens een avondje hangen aan de bar. Het idee was om een folkrock groep in de stijl van de late jaren zestig op te richten. Beiden zijn al gevestigde namen in de folk en hebben diverse solo albums op hun conto. Sam Carter behoort tot de beste finger-picking gitaristen van Engeland. Verder werden Nick Cooke (melodeon), Tom Moore (viool), Jon Thorne (bas) en Sam Nadel (drums) gerekruteerd. De naam van de groep is ontleend aan het boek The Wreckers van Bella Bathurst. De valse lichten staan in dit boek voor nep vuurtorens om schepen op de klippen te laten lopen, Salvor staat voor degene die wrakstukken bergt.

De meeste traditionals op Salvor zijn terug te vinden in de Round Folk Song Index, waarin bijna 25.000 songs zijn verzameld door de voormalige bibliothecaris, Steve Roud. Zijn index is een combinatie van de Broadside-index en de bronnen van Francis James Child (The Child Ballads). Al in opener The Wife of Usher’s Well (Child ballade 79) wordt duidelijk dat je niet te maken hebt met een doorsnee folk-album. Dit met name door het aparte koortje en de energieke manier waarop het wordt gebracht. Mooi is het gitaarspel in Polly On the Shore. Bijzonder origineel is de toevoeging van een mondharmonica aan The Banks of Newfoundland, geschreven door opperrechter Francis Ford in 1820. Behoorlijk opzwepend is, vooral door de drums, Skewball, vernoemd naar een achttiende eeuwse paardenrace. De heerlijke instrumental The Charlesworth Hornpipe, gespeeld in 3/2, is het meest moderne stuk op Salvor.

Het gedragen, ingetogen en prachtig gezongen The Indian’s Petition, is ontleend aan het liederen- en hymneboek van William Walker uit 1866. Ook How Can I Keep from Singingheeft een religieuze achtergrond. Oh Death is een Amerikaanse folk traditional, bekend geworden door Dock Boggs. Heel mooi is afsluiter Crossing the Bar, dat door orgel en trompet wordt gedragen.

Salvor krijgt in Engeland de nodige positieve kritieken, waaronder van autoriteit op het gebied van folk, Froots. Zij beloonden Salvormet de maximale score en spraken bovendien de verwachting uit dat het misschien tot een opleving van de folkrock kan leiden. Salvor kenmerkt zich door gevarieerdheid, avontuur, originaliteit en de energie waarmee de songs gebracht worden. Tevens kan het gezien worden als een schatkamer van het (her)ontdekken van andere prachtige folk.

Theo Volk

Website: http://falselights.co.uk/ en http://falselights.bandcamp.com/album/salvor

Releasedatum, 2 februari 2015 Wreckord Label

Dear Sister - Silver Dagger

Enige maanden geleden schreef ik een recensie over Fly To Home van Natalie Ramsay. Zij schreef me in onderlinge correspondentie dat Dear Sister een van haar favoriete groepen is. Op hun website stond toen alleen het debuutalbum Dear Sister uit 2010 vermeld. Gelukkig heb ik attente en enthousiaste muziekvrienden als Gerard, die me twee weken geleden wees op de release van Silver dagger (Nogmaals bedankt!). Zijn enthousiasme is zeer terecht.

De vaste kern van Dear Sister bestaat uit Bri Salmena (gitaar, zang, percussie), Raven Shields (gitaar, zang, percussie) en Aaron Comeau (gitaar, piano, banjo, percussie). Twee nummers werden geschreven door Bri, de overige zeven door Raven. De dames zijn gezegend met prachtige stemmen, die bijzonder goed bij elkaar passen, al ware het echte zussen. De muziek stoelt met name op percussie en zang.

De heerlijke opener Wagon is een spannend, traag voortslepend nummer met fraai gitaarwerk en subtiele percussie. Uit een heel ander vaatje wordt getapt in Game, een zeer lekker countrynummer met een aanstekelijk refrein en twangy gitaar. Bloedmooi is het ingetogen liefdesliedje Lucky Day, het wordt vooral gedragen door de mooie pianobijdrage. Gold & Rose heeft een trage, ritmische opbouw en een fraaie melodie. De zang is hier uitzonderlijk mooi. Trommels dragen het ritmische en licht hees gezongen Yours & Mine,waarbij percussie en gitaren om de beurt de aandacht vragen. Dit stuk kent een mooie opbouw.

 

Een van de onbetwiste hoogtepunten vormt het sobere Waves, met een melodie die lang blijft rondzingen in je hoofd. De twangy gitaar komt weer te voorschijn in het catchy en swingende Fox. Een van de sterkste nummers is zonder meer Tavern. Er wordt langzaam naar een climax toegewerkt, vooral de bijdrage op gitaar is geweldig. De afsluiter Reprise kenmerkt zich vooral door het eenvoudige, maar intrigerende pianospel.

De afgelopen weken is Silver Dagger voor mij uitgegroeid tot een zeer verslavende en intrigerende cd.


Theo Volk

Website http://dearsister.bandcamp.com/
Releasedatum 17 januari 2015 in eigen beheer

Loes Swinkels - Nothing As I Know

Op zeer jonge leeftijd begon de uit Limburg afkomstige Loes met het schrijven van gedichten, maar op haar zestiende leerde ze gitaarspelen en verschoof haar aandacht van gedichten naar liedjes schrijven. Een veelvuldig thema in de liedjes was liefde en vrijheid.

Haar eerste album Passionately lonely, in eigen beheer uitgegeven, kwam uit in 2009. Het was een album geïnspireerd door moderne songwriters. Het bleek achteraf toch niet de richting die ze uit wilde. Haar muzikale interesse was namelijk intussen opgeschoven richting blues, americana en soul. Vooral zangeressen als Bonnie Raitt, Patty Griffin, Susan Tedeschi en Aretha Franklin gelden als groot voorbeeld.

Nothing as I know wordt door Loes dan ook gezien als een nieuw begin. Ze vond de afgelopen jaren de sound die ze wilde en dat de tijd rijp was om een nieuw album op te nemen. Daarbij pakte ze de dingen groot aan, want ze wist zeer ervaren muzikanten voor haar cd te strikken.

De producer van het album is Gabriël Peeters in wiens Eindhovense studio het album werd opgenomen. Bovendien speelt hij diverse instrumenten op het album. Verder Rob Geboers op Hammond orgel, BJ Baartmans (gitaar op 2 songs) en Richard van Bergen (gitaar op overige songs). Richard van Bergen bracht overigens onlangs zijn prachtige, lang verwachte album Rootbag uit.

Voor de opnamen namen Loes en Gabriël enkele maanden de tijd. Het resultaat is er dan ook naar! Het is een prachtige, gevarieerde plaat geworden, veelal bluesy materiaal, maar er is ook plaats voor meer ingetogen songs. Loes beschikt over een krachtige en veelzijdige stem. Maar ze is ook in staat om liedjes op een gevoelige en ingetogen manier te brengen.

De gebrachte liedjes zijn hoogstaand, maar de ervaren musici tillen het geheel naar een nog hoger plan. Het is een groeialbum geworden dat als een warme deken aanvoelt en langzaamaan verslavend wordt. De klaphoes van Nothing as I know en tekstboekje zijn buitengewoon keurig verzorgd.

Op 28 februari is de releaseshow in Cultureel Podium Maria Roepaen. Mis haar niet, zowel de cd als het optreden!

Theo Volk

Releasedatum: 28 februari 2015 Sonic Rendezvous

Website: http://www.loesswinkels.com/

Sarah McQuaid - Walking Into White

Haar eerste drie albums werden geproduceerd door Gerry O’Beirne. De eerste twee verschenen al in de jaren negentig, nummer drie The Plumtree and the Rose pas in 2012. Dat kwam doordat ze van 1994 tot 2007 in Ierland werkzaam was als muziekjournalist. Door familiale omstandigheden verhuisde ze in 2007 naar Cornwall. Daar pakte ze de draad van haar muziekcarrière weer op. Vooral het in 2012 verschenen The Plumtree and the Rose kreeg zeer positieve kritieken. Ondanks dat besloot ze voor de nieuwe cd geen beroep meer te doen op Gerry O’Beirne.

Voor Walking Into White trok ze van Cornwall, Engeland naar het kleine plaatsje Cornwall in Amerika, waar haar neef Adam Pierce een studio heeft. Adam Pierce produceerde samen met zijn vriend Jeremy Backofen de plaat. Met het aanstellen van hen nam ze een risico, omdat beiden geen ervaring met folk artiesten hebben. De keuze viel op hen omdat Sarah nieuwe muzikale wegen wilde inslaan. De eerste drie albums waren prachtig, maar kennen niet al te veel dynamiek.

Drie songs op Walking Into White zijn gebaseerd op de serie kinderboeken getiteld Swallows and Amazons geschreven door Arthur Ransome. De boeken gaan over vakantie avonturen van kinderen. Ooit las ze deze boeken voor aan haar eigen kinderen, Lily Jane en Eli. Over haar zoon schreef ze het nummer Yellowstone. Direct in Low Winter Sun is de invloed van Adam en Jeremy duidelijk, een duidelijk andere sound, een gitaar die klinkt als een piano en het gebruik van een jaren tachtig synthesizer zorgen voor een bijzondere sfeer. Where The Wind Decides To Blow is een heerlijk ritmisch, ietwat heavy up-temponummer. Vooral het halverwege invallen van de drums is geweldig. The Tide is een prachtig ingetogen song die ze samen zingt met Adele Schulze. In de voortreffelijke instrumental I Am Grateful For What I Have wordt de klassieke gitaar subliem bespeeld door Dan Lippen. Net als in Solid Air op The Plumtree and the Rose schittert in de titelsong een trompet, ditmaal bespeeld door Gareth Flowers.

Zeer bijzonder is Jackdaws Rising, oorspronkelijk een instrumental van de groep Brocc en getiteld 13 Moons. Sarah schreef er een tekst voor. De melodie is 4/4 maar de percussie is in 5/4! Meerstemmige vocalen worden begeleid door handgeklap en stampvoeten. Een ongelofelijk ingewikkeld nummer, wat bijna onmogelijk wordt om live te spelen. Yellowstone is een prachtige, ingetogen song over haar zoon Eli. Het roept bij mij associaties op met At Seventeenvan Janis Ian. De klassieke gitaar doet hier Spaans aan. Het uptempo The Silver Lining was al bekend als single. Leave It For Another Day, voorzien van een verrukkelijke melodie, schreef ze samen met Gerry O’Beirne. Een lied wat geheel via e-mail tot stand is gekomen. Ze is terecht trots op het resultaat. De cd sluit af met twee covers. Canticle Of The Sun is gebaseerd op de zeer bekende hymne Lasst uns Erfreuen uit 1623. De oorspronkelijke tekst is van Franciscus van Assisi en later aangepast door William Henry Draper. Afgesloten wordt met de Ewan MacColl evergreen The First Time I Saw Your Face. Dit lied wilde ze al heel lang opnemen.

Het inslaan van nieuwe wegen is wonderwel geslaagd met dank aan de producers met hun verfrissende kijk op het geheel. Graag wil ik ook nog melding maken van het even prachtige als informatieve tekstboekje dat bij dit album gevoegd is. Walking Into White is wat mij betreft haar mooiste album tot dusver.

Theo Volk

Website http://www.sarahmcquaid.com/

Releasedatum 2 februari 2015 Waterbug Records

 

SPRING TOUR 2015

6/3      STEENDAM, NL: Podiumcafe Peter en Leni
            (plus DADGAD guitar workshops 7/3)
8/3      OOSTERWOLDE, NL: Aktiviteitencentrum De Miente
8/3      DIEVER, NL: Huntershof
10/3    HEERLEN, NL: Cultuurhuis Heerlen – Rootscafé
11/3    GREVENBROICH, DE: Barrensteiner Whiskybar
13/3    MARBURG, DE: Spiegelslust Turmcafe
14/3    BERLIN-KREUZBERG, DE: The Fahrradkeller
15/3    BERLIN-PANKOW, DE: Zimmer 16
19/3    NUENEN, NL: Living Room Concerts
20/3    ANTWERP, BE: Het Stadsmagazijn
21/3    HAARLEM, NL: Appel Brasserie en Podium
22/3    BAD HONNEF, DE: Folk im Feuerschlösschen
26/3    KÖLN, DE: Kulturcafe Lichtung
27/3    FÜRTH, DE: Kofferfabrik

Janne Schra - Ponzo

Ondanks dat Janne nog niet halverwege de dertig is, is ze toch al bijna 15 jaar professioneel actief in de muziek. Ze maakte van 2001 tot 2010 deel uit van de formatie Room Eleven, die 2 zeer succesvolle albums maakte met jazz en popmuziek. De eerste werd platina en de tweede goud.

In 2011 bracht ze haar eerste, in Stockholm opgenomen, solo album uit onder haar schilderspseudoniem Schradinova. Hierna raakte ze betrokken bij talloze muziekprojecten van anderen, waaronder van De Staat, de groep van haar vriend Torre Florim.

Het solo succes werd vervolgens gecontinueerd met de prachtige cd Janne Schra, uitgebracht onder haar echte naam. Er volgde hierna weer een periode met de nodige andere projecten, waaronder een cd met het Robin Nolan Trio, gevuld met liedjes in de stijl van Django Reinhardt.

Na het reeds bereikte mocht dus het nodige van dit nieuwe album, PONZO, verwacht worden. PONZO werd door Janne en haar vriend Torre in de eigen woonkamer opgenomen. De titel is afgeleid van de ponzo-illusie, oftewel optische illusie. De Italiaanse psycholoog Mario Ponzo ontdekte dat in de menselijke waarneming de grootte van een object wordt beoordeeld tegen de achtergrond.

De plaat opent met het heerlijke Ship, dat een ijzersterk refrein bezit , tempowisselingen en inventieve percussie. Het is moeilijk stilzitten bij het uiterste vrolijke en aanstekelijke Everything I Do Ooh Ooh, een geheide (zomer)hit. Volgens hetzelfde stramien is Filthy Rich, op een stuiterend ska-ritme en opzwepende percussie.

Het eerste rustpunt op de cd is het ingetogen Good Now, gevoelig gezongen door Janne. Vooral in dit soort rustige nummers komt haar fraaie stem volledig tot haar recht. Het tempo wordt weer opgevoerd in Carry On. Het refrein spookt de laatste dagen regelmatig door mijn hoofd. Buitengewoon fraai is The Show, met een gitaar die een walsje speelt.

Apart is You are Still New, zeer inventief van opbouw! Stilzitten is wederom niet mogelijk in Scare Me, ook een zekere (zomer)hit. Vervolgt wordt met het rustige City (inclusief hondengeblaf). Trommels domineren 100 Pictures. Mooi is de achtergrondzang van Torre en het enigszins tegendraadse gitaarspel. De plaat wordt magnifiek afgesloten met het stemmige Little Bamboo.

PONZO is voor mij haar mooiste album tot nu toe geworden.

Theo Volk

Releasedatum: 13 februari 2015 V2 Records
Website: http://janneschra.com/en/home

Alex Hodgson - The Brig Tae Nae Where

Dit jaar verschenen er de nodige mooie Schotse albums van onder meer Siobhan Miller, Grant Campbell, Eddi Reader, King Creosote, Roddy Frame en Kaela Rowan. Alleen King Creosote kreeg de aandacht die het verdiende. Ook in het verleden gebeurde het regelmatig, dat Schotse artiesten niet op juiste wijze werden gewaardeerd. Bijvoorbeeld de geweldige zanger en liedjesschrijver Jackie Leven kwam nooit verder dan de cultstatus. Geen idee waar dat aan ligt.

Ook het album The Brig Tae Nae Where (The Bridge to Nowhere) van Alex Hodgson kreeg amper aandacht buiten Schotland. In Schotland is hij vooral in de laaglanden erg populair. Zo trad hij bijvoorbeeld al diverse malen voor de koningin op in Balmoral Castle. Hij is tweemaal winnaar (2005 en 2009) van het in Schotland zeer hoog aangeschreven Burnsong. Iedere week treedt hij live op in het radioprogramma “The best of Scottish” met een nieuw geschreven lied. Daarnaast is hij een groot verhalenverteller (ook beroepsmatig), speelt hij regelmatig mee in amateurtoneelstukken en is hij ook nog kinder- entertainer.

The Brig Tae Nae Whereis het tweede album van Alex Hodgson voor Greentrax. Qua manier van zingen doet hij me denken aan Jim McCann. Hij zingt op dezelfde lyrische en pure wijze. De teksten zijn gebaseerd op familiale vakantieherinneringen voornamelijk afspelend in Belhaven Bay. Veelal zijn ze melancholisch gestemd. De cd opent met het heerlijke uptempo en ritmische The Street ‘O’ Sorrows. Direct valt op met hoeveel passie Hodgson zingt. Het prachtige en ingetogen Bonnie Megdoet erg traditioneel aan, maar is toch door Alex zelf geschreven. Een glansrol is hier weggelegd voor Kenny Hutchison op accordeon. Daarnaast speelt hij ook onder andere piano op dit album. Verder wordt hij omringd door de volgende, geweldige muzikanten: Garry Evans op bas, Judith Smith op viool, Nick Riley op fluit en James MacKintosh op gitaar. Zeer aanstekelijk is The Guid Auld Trams, een lied wat erg uitnodigt tot meezingen. Een van de mooiste melodieën op de plaat bezit Doon Pinkie Cleugh. Ook hier is de bijdrage van de accordeon buitengewoon fraai. The Herring Road bestaat uit drie delen, verspreid over de plaat. De zang weet hier diep te raken.

 

Erg traditioneel doet The Brig Tae Nae Whereaan, maar is toch door hemzelf geschreven. Ritmisch van opbouw is Star O’ the East. Het gesproken en sfeervolle A Summer Tale toont aan dat hij een geboren verhalenverteller is. Het overbekende My Luv’ is Like a Red Red Rose van Robert Burns krijgt hier een zeer passionele uitvoering. De enige andere cover op het album is The Shoals O’ Herrin’ van Ewan MacColl, wat een zeer traditionele uitvoering krijgt. Niet helemaal mijn kopje thee.

Zonder andere liedjes te kort te willen doen, prijsnummer op de cd is voor mij We’ve Lost a Lark. De fluit steelt hier de show. Het album sluit af met het aanstekelijke The Toun O’ Prestopans, inclusief kinderkoor. Prestopans is trouwens de plaats waar Alex Hodgson al zijn hele leven woont. The Brig Tae Nae Where is een puur folk album wat veel meer aandacht verdient dan dat het tot nu toe gekregen heeft. Een van mijn grote favorieten van 2014!


Theo Volk

Webpage http://www.alexhodgson.net/
Releasedatum 11 augustus Greentrax