Roo Panes - Paperweights

Eigenlijk heet hij Edward Panes. Zijn bijnaam Roo kreeg hij, nadat hij als kind, net als het Winnie-the-Pooh personage, in een rivier was gevallen. Het was vooral zijn oma, naast andere familieleden, die hem enthousiast voor muziek maakte. Zijn oma was een klassiek pianiste, stappen in een gelijkaardige richting werden in de kiem gesmoord. Hij had niet alleen moeite met het notenschrift, maar zijn creativiteit liet het ook niet toe, hij wilde zelf liedjes schrijven. Na een korte periode trompet en elektrische gitaar gespeeld te hebben, stapte hij over op de akoestische 6 en 12 snarige gitaar en begon reeds rond zijn dertiende liedjes te schrijven. Twee jaar geleden debuteerde hij heel succesvol met Little Giant, die vooraf werd gegaan door drie EP’s. Het leverde hem al een grote schare fans op. Het bracht hem vorig jaar ook naar Nederland voor optredens. Paperweights werd vooraf gegaan door de sterke single The Original, welke de nodige airplay op BBC-radio kreeg. Het is wederom een album met persoonlijke teksten geworden, of zoals hij het zelf omschrijft “My music comes to me from situations I find myself in”.  Het zijn liedjes in het klassieke folk- en popidioom, waarin regelmatig viool en cello een belangrijke rol spelen. Maar het eerste wat je aandacht trekt als je zijn muziek beluistert, is zijn donkere, ietwat hese stem. Heel soms maakt hij gebruik van de kopstem, zoals in Corner of My Eye. Hij behoort tot de ouderwetse liedjesschrijvers, schrijft dus liedjes met mooie melodieën en sterke refreinen. Teksten die je al heel gauw bijblijven.  Een van de beste voorbeelden hoe goede songschrijver hij is, is misschien wel Summer Thunder. Op meesterlijke wijze wordt hier met dynamiek gespeeld, bovendien is het refrein ijzersterk en vooral de bijdrage op trompet buitengewoon fraai. Ter afwisseling  van de meer ingetogen stukken zijn ook Water Over Fire en I Was Here te vinden, twee songs waarin ritme de leidende rol heeft. Overigens is er als extraatje een hidden track te vinden. Paperweights is niet alleen een grote stap voorwaarts als songschrijver, maar zal zeker ook gaan leiden naar een nog grotere populariteit van Roo.    

Theo Volk

Releasedatum: 4 maart 2016 CRC Records
Website: http://www.roopanes.co.uk/

Joe Volk - Happenings and Killings

Nee, Joe Volk is ondanks onze zeer weinig voorkomende achternaam geen familie van mij, maar hebben we wel allebei Duitse voorouders. Zijn roots liggen in het Zwarte Woud. Joe werd echter geboren in Bristol, Engeland. Ruim twee jaar geleden verhuisde hij vanwege zijn liefde voor Miriam Wolf naar Bern, Zwitserland. Happenings and Killings is mijn eerste kennismaking met de muziek van Joe. Ook de groep Crippled Black Phoenix waarvan Joe deel uitmaakte deed geen belletje rinkelen. Een groep die toch al zes studioalbums  op hun conto hadden staan op het moment dat Joe de groep in 2013 verliet. Wellicht heb ik zonder het weten toch al muziek van hem gehoord, want hij schrijft ook muziek die gebruikt wordt voor TV-zenders als BBC, HBO en National Geographic. Hij was de eerste artiest die tekende voor het  Invada Records van Portishead’s Geoff Barrow. Barrow speelt mee, maar ook andere muzikanten uit de muziekscene van Bristol, waaronder Adrian Utley en Ben Salisbury, vooral laatstgenoemde heeft volgens Joe veel bijgedragen aan het eindresultaat van de cd. De gebruikelijke werkwijze van Joe is het schrijven van de songs op gitaar zonder teksten en van daaruit verder bouwen. Daarvoor had hij de beschikking over een aantal door de wolgeverfde én creatieve muzikanten, hetgeen wel iets bijzonders moest opleveren. Op het album wordt zowel van akoestische als elektronische instrumenten gebruikgemaakt. De opvallende titel is ontleend aan de naam van de clubtour van zo’n tien jaar geleden. Hij koos die naam toen omdat hij die woorden gewoon lekker bij elkaar vond klinken, zonder enkele verdere bijbedoeling. Opener Bampfylde Moore Carew begint met het prachtige, akoestische gitaar en zang van Joe, waar later het harmonium aan wordt toegevoegd en die dan sfeerbepalend wordt. Het laatste gedeelte roept bij mij associaties op met In the Court of Crimson King van King Crimson. Carew was een bekende Engelse bedrieger uit de zeventiende eeuw. Zijn teksten zijn overigens nogal vaag en vrij moeilijk te doordrongen. Een van de mooiste liedjes is Sirens. Vrij sober van opbouw. Het intro is vrij traag op akoestische gitaar, kippenvel levert het invallen van de mondharmonica op. De samenzang met Nadine Gingell is wonderschoon. Alleen al deze song rechtvaardigt de aankoop. Maar in iedere song valt genoeg te genieten, de ene keer overheerst de elektronica een andere keer de akoestische instrumenten. En zo heeft bijvoorbeeld de afsluiter  Yellow Sneak als bijzondere toevoeging The Bristol Emsemble Orchestra. Happenings and Killings is een bijzondere luisterervaring gemaakt door een aantal creatieve geesten. Warm aanbevolen en dat is niet omdat hij toevallig ook Volk heet.    

Theo Volk

Releasedatum: 19 februari 2016 Glitterhouse Records
Website: http://joevolk.co.uk/

Grant-Lee Phillips - the Narrows

Ik heb een aantal van zijn albums in de kast staan, en dat kan bijna niet anders, want Grant Lee is al jaren succesvol binnen het genre waar mijn interesse naar uit gaat. Zonder uitzondering puike platen, echter een echte uitschieter zat er voor mij niet bij. Tot nu! The Narrows is ronduit een prachtplaat. Het lijkt alsof de verhuizing hem goed gedaan heeft. In 2013 verkoos hij Nashville boven Los Angeles, wat voorheen 30 jaar in zijn levensruimte voorzag. Grant-Lee Phillips deed zelfs de productie van zijn nieuwste plaat. Opnames vonden plaats in Dan Auerbach’s Easy Eye Studio. Behalve Phillips’ gitaar en zang waren bij deze opnames slechts twee andere heren betrokken; Jerry Roe (drums) en Lix Price (bas). Een knappe prestatie wanneer je het eindresultaat in oogschouw neemt. De summiere bezetting vertaalt zich niet tot een karige productie. Allerminst! Phillips zegt afstammeling te zijn van de Cherokees. Zij beschouwden dit land als hun thuis. Zowel het historische besef als Phillips zijn persoonlijke betrokkenheid vormde een bron van inspiratie. Hij absorbeerde de verhalen en de aanwezige energie werkte als een katalysator.

 

13 liedjes rolden er spreekwoordelijk uit zijn pen. Vakkundig geschreven nummers. Liedjes die hun bestaansrecht ontlenen aan verhalen uit de rijke Amerikaanse geschiedenis. Teksten die gaan over onverzettelijkheid, hartstocht, maar ook over angsten en verlangen. Phillips heeft zichzelf opgeladen aan het rauwe verleden, maar sluit daarbij ook zijn eigen gevoelens niet uit. Er is een tijd verstreken sinds Grant-Lee Buffalo en Phillips eerste erkenning. Het is alsof de jaren geen vat op hem hebben gehad. The Narrows is gewoon een uiterst integere en frisse plaat geworden. Weinig nieuws onder de zon, wel pure degelijkheid dat zich na een korte aanloop openbaart. Alsof Grant-Lee Phillips iets van zich heeft afgeschud, want op mij heeft the Narrows een verademende uitwerking. Eind april is hij in levende lijve te ontmoeten, want hij treedt op in Paradiso dependance Bitterzoet. 

Rein van den Berg

Releasedatum : 18 maart 2016 Yep Roc Records
Website:  http://www.grantleephillips.com/

Niamh Parsons & Graham Dunne - Kind Providence

Niamh Parsons groeide op in Dublin in een zeer muzikale familie. Haar vader was een geweldige zanger  en haar moeder stamde af van een familie van fiddlers, afkomstig uit county Clare. Haar eerste publieke optredens, samen met zus Anne, verzorgden ze in het lokale Old Shieling Hotel. Ontdekt werd Niamh wat later door Gerry “Banjo” O’Connor in Dublin’s Brazen Head pub. Hij lijfde haar direct in voor zijn band Killera. Aan deze samenwerking kwam na twee jaar abrupt een einde toen Niamh verliefd werd op Dee More, een muzikant uit Belfast. Samen vormden ze in 1990 de band The Loose Connections. Tijdens een korte onderbreking rond 1996 speelde Parsons even in de superband Arcady, met wie ze het klassiek geworden album Many Happy Returns maakte. Rond 1999 kwam een einde aan The Loose Connections en kon Niamh zich volkomen gaan concentreren op haar solocarrière. Haar echte doorbraak kwam met de release van Blackbirds & Thrushes. Op opvolger In My Prime is Graham Dunne voor het eerst van de partij. Sindsdien treden ze vaak samen op. Volgens mij zag ik ze samen in 2000 voor het eerst optreden op het Ierse folkfestival in Bergen op Zoom, wat helaas ter ziele is gegaan. Haar inlevingsgevoel en stem maakte een grote indruk op mij. Niet zo vreemd dus, dat er in 2005 een live-album verscheen. Overigens trad ze ooit op voor Bill Clinton. Hierna zou nog in 2006 een studio-album verschijnen, The Old Simplicity. Daarna werd het stil rondom Niamh. Een paar jaar terug waren er geruchten, dat ze met het trio Sí Van een album zou gaan maken. Er werd wel samen met Mary Dillon en Tíona McSherry opgetreden, maar daar bleef het (voorlopig?) bij.

Maar gelukkig, geheel onverwacht, verscheen daar Kind Providence.  De hoes is nogal oubollig. Gelukkig betreft het alleen de verpakking. Voor de liefhebber van traditionele folk valt er veel te genieten. Opener Across the Blue Mountain is een bekende Amerikaanse traditional. Met de Blue Mountain worden The Blue Ridge Mountains bedoeld, een gedeelte van de Appalachiabergketen, broedplaats van veel traditionele folk. Direct wordt duidelijk dat er nog geen sleet zit op de stem van Niamh. Er wordt sfeervol gebruik gemaakt van veldopnames. Van zeer recente datum is The Road to La Coruña, geschreven door Maurice McGrath. Het handelt over een desastreus afgelopen terugtocht van een regiment, gezien door de ogen van een soldaat ten tijde van Napoleon. Niamh wordt hier subtiel door Graham begeleid op Spaanse gitaar en door achtergrondzang. De tekst verwoordt goed de verschrikkingen, zoals blijkt uit het refrein:

“The road to La Coruña was harder than hell.
The weak and the wounded they died where they fell.
On each and every hill we climbed, we strained to see the shore,
And longed to be sailing on homeward once more. “ 

De traditional Willy O zingt ze al sinds de jaren tachtig. Ze vond het ooit in de archieven van de Nationale Bibliotheek van Ierland, vindplaats van veel van haar repertoire. Het wordt gevolgd door een vrolijke a capellaversie van de Music-hall song Sweet Daffodil Mulligan van Harry O’Donovan. Op en top Iers is Shore of Lough Bran wat ze leerde kennen in de uitvoering van Dolores Keane. Aan de slotregel van het a capella gezongen Valentine O’Hara is de titel ontleend : “Kind providence will test the soul of Valentine O’Hara”. Ook in dit lied zijn verwijzingen naar oorlog te vinden en wel naar oorlogen in Vlaanderen en Nederland. Lapping vertelt het verhaal van ijzersmid Thomas Lapping die beschuldigd werd van het maken van spiezen tijdens de opstand van 1798. Hij sleet zijn verdere leven in Belmont Barracks, wat nog steeds bestaat in Mullaghbawn, county Armagh. Het vormt een van de hoogtepunten en het werd geschreven door  Briege Murphy, zelf ook een uitstekend zangeres. Het a capella gezongen When Fortune Turns Her Wheel is een Schotse traditional. Eveneens Schots is The Slave’s Lament van Robert Burns, wat een verrassende, wat jazzy uitvoering krijgt. Niet zo heel vreemd, want Graham speelt in zijn vrije tijd graag jazzmuziek. In de zeer bekende instrumental The Monaghan Jig mag Graham zich volledig uitleven. Het eerste deel zou ook een deel uit een Ryley Walker song kunnen zijn. Erg inventieve song en zeker een van de hoogtepunten. Het decor van After Aughrim’s Great Disaster wordt wederom door oorlog bepaald. Het werd geschreven door dominee Patrick Sheehan. Hierin wordt de nasleep van de slag om Aughrim beschreven. Dit lied heeft een Nederlands tintje, want de Williamieten werden geleid door de Nederlandse generaal Ginkel. Afsluiter vormt de overbekende traditional Carrickfergus, onder andere vertolkt door Van Morrison samen met The Chieftains op Irish Heartbeat. Dit is het enige nummer waaraan een gastmuzikant meewerkte. Elena Alekseeva levert hier een fraaie bijdrage op piano. Niamh en Graham arrangeerden vakkundig alle liedjes zelf. Overigens wordt op het album door Graham gebruik gemaakt van sofware synthesizers. Kind Providence vormt een waardevolle toevoeging aan het oeuvre van Niamh Parsons.

Theo Volk

Releasedatum: Februari 2016 Eigen beheer
Website: http://www.niamhparsons.com/

Applewood Road - Applewood Road

Wat zijn de ingrediënten van dit album?! Vrij simpel, eerlijk gezegd. Men neme een microfoon en  een analoge tweesporen recorder, drie geweldige zangeressen en af en toe een van die vakkundige sessiemuzikanten uit Nashville. Daar werd dit album dus ook opgenomen. In september 2014 ontmoetten Emily Barker, Amber Rubarth en Amy Speace,  stuk voor stuk zangeressen met een grote reputatie, elkaar voor de eerste keer in een café in East Nashville. De volgende morgen hadden ze reeds hun eerste song samen geschreven, die direct werd opgenomen in de analoge studio Welcome to 1979. Ze kregen zulke positieve reacties op deze song, dat ze zes maanden later besloten om een heel album samen te schrijven. De heerlijke opener Applewood Road wordt vooral bepaald door het ritme van de staande bas. De zang roept bij mij hier en daar herinneringen aan de zang van The Roches op. De begeleiding op gitaar in To the Stars is erg fraai. Meer country is zoals de titel al aangeeft Old Time Country Song. De sfeer wordt vooral bepaald door de banjo en fiddle. Veel van de songs ademen een nostalgische sfeer uit, zoals Home Fires. Die nostalgische sfeer wordt nog eens versterkt door de samenzang van de dames, veelal in een loom ritme. Het maakt ook dat het een echte luistercd is, met name geschikt voor de late avond. Het repertoire bestaat uit zowel country als meer folk georiënteerde stukken. Ter afwisseling bevindt zich ook een heerlijk uptemponummer als Honest Won’t You tussen het repertoire. Een van mijn grote favorieten is Give Me Love, vanwege de prachtige bijdrage op accordeon. Mooi, dat een spontaan geschreven song, een geheel album tot gevolg had, want Applewood Road heeft absoluut bestaansrecht. Wat een heerlijk authentiek  debuutalbum!

Theo Volk

Releasedatum: 12 februari 2016 Gearbox Records
Website: http://applewoodroadmusic.com/

Josef - Dry River

Vorig jaar recenseerde ik de prachtige albums No Song, No Spell, No Madrigal van The Apartments en A Drop About to Drown van Manolo Redondo. Beide albums verschenen op het kleine, sympathieke Franse label Microcultures, die naast het uitgeven van albums ook zorg draagt voor de crowdfunding. Vooral de cd van The Apartments werd een zeer groot succes voor Microcultures, met name in Frankrijk. Binnenkort verschijnt Dry River van Josef op cd en het zou me niet verbazen als het wederom een flinke klapper voor Microcultures wordt. Het laatste half jaar heb ik geen enkel ander album beluisterd, dat zo verslavend is als Dry River. Josef is geen singer-songwriter, maar een trio met als frontvrouw Julie Seiller, afkomstig uit Rennes. Op een na schreef ze alle nummers, zingt ze en speelt ze gitaar, piano en keyboards. Het trio wordt gecompleteerd door Gael Desbois (drums en keyboards) en Patrick Sourimant (bass, gitaar en keyboards). Hun muziek is een samenraapsel van alternative, folk en pop. Seiller schreef de liedjes tijdens haar rondreis van New York naar San Francisco in 2010. Haar teksten zijn geïnspireerd door een filosoof als H.D Thoreau en door schrijvers als Rick Bass en Jim Harrison. Tijdens haar verblijf in Amerika bezocht ze zowel grote steden, maar verbleef ze soms ook in de desolate natuur. De sterke, ritmische opener Woman weet direct de aandacht van de luisteraar te trekken. Veel van de songs hebben een opbouw gestoeld op ritme. Seiller is een zangeres met een opvallende frasering en ze weet de mogelijkheden van haar stem optimaal te gebruiken. Ze zingt in het Engels met een charmant Frans accent. De songs hebben zonder uitzondering bovengemiddelde arrangementen. Naast uptemponummers zijn ook ingetogen songs als Alone te vinden. De titel dekt de lading volkomen. De eenzaamheid druipt er vanaf. Denk aan de liedjes van Laura Nyro ten tijde van New York Tendaberry. Tijdens haar rondreis was ze overigens niet altijd zo eenzaam. Baby Don’t Watch gaat over een kortstondige relatie die ze daar had. Mijn favoriete liedje is Sister, waarop Julie slechts alleen op akoestische gitaar wordt begeleid. Naast muzikant, tekent en schildert ze, maar verdient ze ook nog de kost als actrice. Op de hoes staat ze als jong meisje van vier afgebeeld . Microcultures is duidelijk een label om in de gaten te blijven houden, want dit jaar zullen bijvoorbeeld ook nog twee albums van de bijzondere Britse band Oddfellow’s Casino op het label verschijnen.

Theo Volk

Releasedatum: 18 maart 2016 Microcultures
Website: http://josefsmusic.bandcamp.com/

Matt Andersen - Honest Man

Met optreden, optreden en nog eens optreden en mond-tot-mondreclame vergaarde de uit Bairdsville, Canada afkomstige zanger zijn huidige populariteit. Jaarlijks draait hij zijn hand niet om voor minimaal 200 optredens. Toch werden er van zijn eerste acht albums slechts 30.000 exemplaren verkocht, terwijl van een zangeres als Adele er miljoenen exemplaren over de toonbank vliegen. Ook in de muziekwereld zijn de verdiensten regelmatig raar verdeeld. Andersen mag met zijn imposante stem zeker gerekend worden tot de beste zangers in zijn genre. Net als Weightless verschijnt Honest Man wederom op True North Records, een label vooral bekend geworden door de albums die Bruce Cockburn erop uitbracht. Weightless werd vakkundig geproduceerd Steve Berlin. Deze keer koos Matt voor Commissioner Gordon als producer. Gordon werkte met de meest uiteenlopende artiesten samen, waaronder Santana, Stephen Marley, Aretha Franklin en Amy Winehouse. Het moet gezegd, de samenwerking pakt wonderwel goed uit, ondanks het feit dat de opnames plaatsvonden in acht verschillende studio’s, vormt het repertoire een coherent geheel. Overigens schreef Andersen iedere song samen met iemand anders. In de meeste songs wordt de basis vooral gevormd door het ritme. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Andersen gebruik maakt van een aantal muzikanten met een reggae achtergrond, zoals Andy Bassford en Josh David Barret. De meeste songs ademen daardoor een bepaalde relaxedheid uit. Toch zijn niet alle teksten zo vrijblijvend. Zo is de titelsong geïnspireerd op een politieke cartoon. De inkleuring van de songs is gevarieerd, soms door blazers, fluit, dan weer door toetsen en een enkele keer door gitaren. Vreemde eend in de bijt vormt de pianoballade I’m Giving In, voor mij het prijsnummer op deze schijf. Het kwam overigens op aparte wijze tot stand. De studio waar de laatste opnames plaatsvonden, bevond zich onderin een theater, waar die avond Alicia Keys zou optreden. Tussen haar repetities door werd het pianogedeelte in het theater opgenomen. Later werd de zang toegevoegd. Tot nu toe plaatste Allmusic geen enkele recensie over een album van Matt. Ze proberen dit nu enigszins goed te maken door een link op hun website te plaatsen naar een stream van het album. Het zou me overigens niet verbazen dat Honest Man de grote doorbraak voor Andersen gaat vormen. Aan de kwaliteit van het album ligt het zeker niet en nog minder aan zijn geweldige zangkwaliteiten.  

Theo Volk

Releasedatum: 26 februari 2016 True North Records
Website: http://www.stubbyfingers.ca/

Tip Jar - Let Go

Bij Back Porch – de vorige plaat van Bart en Arianne – was ik angstig voor het Tumbleweeds effect. Ondanks dat je Nederlands bent is er schijnbaar een voor de hand liggende behoefte om een country feel na te streven. Hierdoor ervoer ik Back Porch enigszins als geforceerd. Vooral Arianne’s zang was Yankee knauwerig aangezet, dusdanig dat wellicht alleen een reguliere Texaan geen bedenkelijke frons zou trekken. Dat euvel is op Let Go volkomen weggepoetst. Sterker, haar zang is gestegen tot één van de meest waardevolle assets van dit album. Ook ervaar ik het als uitermate plezierig dat het duo meer afstand heeft genomen van country, ondanks de aanwezige sfeertekening van Kim Deschamps zijn pedal steel. Ik vind het jazzy Sunday Blue dan ook veel beter passen bij Tip Jar dan een vrolijke opsteker als That’s Why. That’s Why verraadt waar hun liefde voor de muziek ontstond, maar mist op mij zijn beoogde werking. Sunday Blue bracht Viktor Lazlo in herinnering. Het pseudoniem waaronder in de jaren 80 een Belgisch/Franse zangeres schuilging. Dat terzijde.

 

Bart de Win heeft andermaal prachtige liedjes geschreven. She Knew ontstond samen met Arianne, maar instant klassieker Sunday Blue en het bedachtzame Mary’s Comfort laten de uitzonderlijke klasse van deze pure muzikant horen. Mean Eyed Cat opent met een strakke groove. Het moge duidelijk zijn dat zelfvertrouwen van het artiesten-duo Tip Jar is toegenomen. Sterkste nummer van het album vind ik Everything’s Changing. Het lijkt wel alsof we steeds minder vat krijgen op veranderingen, tenzij je meegroeit. Niet alleen veranderingen in ons persoonlijke leven, bij dingen die je het meest aan het hart gaan. Niets blijft hetzelfde en ja, kleine kinderen worden groot. Mogelijk dat we daarom soms behoefte hebben aan vastigheid. Het album Let Go is een aangename luistersessie. Halverwege februari hebben we Bart de Win mogen beluisteren als verademend muzikant bij een optreden van Richard Lindgren. Wat heeft deze man een aanpassingsvermogen. Schijnbaar intuïtief vond hij zijn weg, en dat terwijl ze voorheen niet eens geoefend hadden. Diepe buiging voor Bart. Neem daarom mijn suggestie ter harte, mocht Tip Jar optreden in jouw omgeving schroom niet om hen te bezoeken. Ze weten zonder twijfel een snaar bij je te raken. Ouderwetse klasse.

 

Rein van den Berg

Releasedatum: Reeds te koop Shine a Light Records
Website: http://tipjar.nl/

Buddy Miller & Friends - Cayamo Sessions at Sea

Mijn eerste “aanvaring” met Cayamo Sessions at Sea was van korte duur. Hij sneuvelde subiet na een vluchtige eerste indruk, tussen de overige aanstormende releases. Dit was een beetje “too much country” luidde mijn voorbarig oordeel. Een overhaaste conclusie naar nu blijkt, want nader inzicht openbaart veel schoons. Zelfs de openingssong After the Fire is Gone met Lee Ann Womack blijkt uitstekend te pruimen, mits je eenmaal in de juiste groove zit. Jezelf tijd gunnen om in de stemming te geraken is wederom een voorwaarde gebleken. Vanuit mijn perspectief had deze plaat beter kunnen beginnen met de uitvoering van Sunday Morning Coming Down of met Angel From Montgomery. Kris Kristofferson zingt op Cayamo Sessions at Sea zijn eigen klassieker, en John Prine’s Angel from Montgomery wordt gezongen door Brandi Carlile met behulp van the Lone Bellow. Ja, de liedjes zijn op een uitzondering na klassiekers. Buddy Miller’s old buddy Doug Seegers wordt tussen de aanwezige sterren een plaats aangeboden, en zijn Take the Hand of Jesus misstaat niet op dit album. Anderzijds er wordt nogal een verwachting gecreëerd, want Lucinda Williams uitvoering van Hickory Wind riekt naar perfectie, evenals de enorm sterke uitvoering van de Stones song Wild Horses met zang van Shawn Colvin.

 

Wellicht dat ik te laat de goedbedoelde knipoog van Buddy Miller en zijn vrienden had ingeschat. Zij beseffen terdege dat ze over de top gaan. De lucht zindert dan ook van fiddle en steelgitaar, maar zonder deze instrumenten vecht je de authenticiteit van de op dit album aanwezige songs aan. Hartzeer en smartlappen gedijen bij goedkoop sentiment, en vanuit dat perspectief kun je dit album het beste ervaren. Neem het niet te serieus, maar geniet tegelijkertijd. Van het luchtige If Teardrops were Pennies tot het magische Wild Horses. De gastzangrollen worden bijgestaan door een vast combo dat Buddy Miller om zich heeft heen gesmeed. Fats Kaplan of fiddle, David Jacques op bas, Ian Fitchuk keyboard, Marco Giovino drums en uiteindelijk, hoe kan het anders, Buddy Miller, gitaar. Tussendoor hoor je incidenteel Joel Guzman. Hoe kan het anders, accordeon! Cayamo Sessions at Sea gaat zogezegd terug naar het ontstaan van de Americana. Het genre heeft sindsdien een ander gezicht gekregen, maar Buddy Miller deed mij inzien dat enig historisch besef op zijn plaats is. Even schrikken, maar uiteindelijk is de muziek niet minder magisch.

 

Rein van den Berg

Releasedatum: 5 februari 2016 New West Records
Website: http://buddymiller.com/

Amy Duncan - Undercurrents

Helaas ontdekte ik Amy Duncan’s vorige album te laat om te recenseren. Bij toeval kwam ik Cycles of Life tegen op de website van het Schotse label Linn Records. Een gerenommeerd label dat bekend staat om zijn kwalitatief hoogstaande opnamekwaliteit. Dat geldt zeker ook voor Cycles of Life. Een album met een hoogst persoonlijke kijk van Duncan op problemen in haar leven, maar dan wel met een positieve blik. Amy is niet alleen een begenadigd zangeres, maar ook multi-instrumentalist en een voortreffelijk arrangeur. Er zijn ook prachtige bijdragen te vinden op harp van Fiona Rutherford, met wie Amy al haar hele carrière samenwerkt. Overigens werkte Rutherford in het verleden samen met de eveneens talentvolle Martha Bean. Cycles of Life leverde haar een beduidend grotere aanhang op en terecht veel lovende recensies. Cycles of Life groeide geleidelijk uit tot een van mijn favoriete albums van 2013. Een belangrijke reden om met grote verwachtingen uit te kijken naar Undercurrents. En om met de deur in huis te vallen, ze slaagt met glans om hier aan te voldoen. De afgelopen drie maanden kwam Undercurrents geregeld voorbij en dan vooral op de late avond en vroege ochtend. Net als op Cycles of Life zijn de arrangementen weer buitengewoon fraai. Haar manier van zingen werd al vergeleken Joni Mitchell en Patti Smith. Amy beschikt over een hoge stem, en een behoorlijk groot bereik. Persoonlijk vind ik het genot om naar haar stem te luisteren, maar kan me heel goed voorstellen dat er mensen zullen zijn die haar hoge stem minder kunnen appreciëren. Uiteraard bespeelt Amy weer de nodige instrumenten en arrangeerde zij weer alle partijen voor de strijkers. Ze wordt onder andere bijgestaan door Fiona Rutherford en Calum Malcolm, die vooral bekend is van zijn producerswerk. Gelukkig krijgt Undercurrents ook een Nederlandse release, voorlopig alleen op vinyl.         

Theo Volk

Releasedatum: 19 februari 2016 Diverse Vinyl
Website: http://amyduncan.co.uk/