Elías Krell - As Eli


Op haar tiende had Elías Cosenza Krell al heel wat verhuizingen achter de rug. Geboren in Freiburg, Duitsland, waar ze drie jaar woonde, vervolgens vijf jaar Engeland, daarna zes maanden Griekenland en tot slot een jaar in Mexico. Hierna vestigde het gezin zich definitief in Chicago. Overigens was Elías geen “army brat”, maar een “university brat”, haar vader was namelijk een filosofieprofessor. Elías heeft zelf ook een universitaire graad, een Ph.D. in performance studies, maar volgde ook nog een aantal andere studies. Op het Dartmouth College, New Hampshire, geeft ze onderricht in Latin American, Caribbean & Latino Studies. Ze publiceert artikelen en is bezig met het schrijven van een boek. Een druk en veelzijdig baasje dus. As Eli is inmiddels haar vierde album. Muzikaal gezien is ze ook erg gevarieerd en tapt ze uit diverse genres. Pop, folk, jazz tot aan klassieke en Latijns-Amerikaanse invloeden.  Haar stem is als gevolg van hormoonbehandeling lager geworden. Zo’n vijftien jaar geleden zong ze met haar sopraan nog operarepertoire. Ze gebruikt haar stem op een speciale manier, ze varieert in hoogte maar ook in het aanhouden van de noten. Ze schrijft zowel erg persoonlijke liedjes als fictieve nummers. Vaak zijn de teksten erg grappig, maar soms ook schrijnend, zoals in Too Old for You:
this old crunchy feeling inside
the amnesia rolling in to then subside
like an old friend come to stay
it’ll only be here a few days
cuz you’re never young to fall apart
til you’re too old to have a broken heart
Overigens is de melodie erg vrolijk, met een hoofdrol voor de klarinet van Tony Aiello. Een stuk melancholischer klinkt All of Us, wat voorzien is van een heerlijk koortje en klokkenspel bespeeld door Elías zelf. Een van mijn grote favorieten is Say Hello, met name door de zwoele, optimale zang. Bijzonder knap is Call Me Crazy, waarin ze even gebruik maakt van jodeltechniek. Bijzonder catchy en grappig is High School Boy. Naast eigen werk brengt ze ook een paar covers, gelukkig geen afzaagde van een van haar helden als Prince, maar een paar veel minder bekende. Erg obscuur is het vijftig jaar oude Under My Embrella geschreven door Billy Vera en Chip Taylor voor Harry’s Group. Het heerlijke orgeltje roept bij mij associaties op met de muziek van Eleni Mandell. De andere cover is nog beter gekozen, het Argentijnse lied Canción de las Simples Cosas,bekend geworden door Chavela Vargas en Mercedes Sosa. Latijns-Amerikaanse muziek zit namelijk in haar genen, haar moeder komt uit Honduras en is een afstammeling van de Maya’s. Ondanks het feit dat ik het Spaans niet machtig ben weet het liefdesliedje Canción de las Simples Cosas mij diep te raken, en niet alleen door de zang. De akoestische begeleiding door Karl Allweier is buitengewoon fraai. Gelukkig is het niet het enige Spaanstalige liedje, haar eigen Horizonte is niet veel minder. Haar Spaantalige repertoire wordt erg gewaardeerd, onder anderen in Mexico, waar ze deze zomer tien concerten gaat geven. Ze zou ter afwisseling ook niet misstaan op de jaarlijkse Antilliaanse feesten in het Belgische Hoogstraten, het grootste festival in Europa op het gebied van Latijns-Amerikaanse muziek. In korte tijd is As Eli mij erg dierbaar geworden.
Theo Volk
Releasedatum: 28 april 2017 Eigen beheer

Harpeth Rising - Against All Tides


Oktober vorig jaar maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van dit damestrio. Enige maanden ervoor was hun vijfde studioalbum Shifted verschenen. Begin november verzorgden ze een zestal concerten in Nederland, want ze hebben hier een behoorlijk aantal fans. Dit klassiek getrainde trio brengt een mix van folk, newgrass, rock en klassiek. Against All Tides is hun tweede album als een trio en borduurt voort op de voorganger. Wederom excelleren ze regelmatig op hun cello, viool en banjo. De zang is gepassioneerd als vanouds. Het uitgangspunt voor dit nieuwe album omschrijven ze zelf als:  “It is an exploration of spirituality in place of fundamentalism, uncertainty as philosophy, and an unwavering declaration that human connection is the ultimate force for good in the universe.”. De tekst en muziek voor de nummers werd verzorgd door Jordana Greenberg, op drie covers na. The Highwayman en I Did Not Make the World werden geschreven door haar vader David Greenberg. Hij leverde ook bijdragen aan alle, voorafgaande albums. Daarnaast is er ook nog mooie cover te vinden van Prison Trilogy (Billy Rose) van Joan Baez. Uiteraard werden de fraaie arrangementen wederom gezamenlijk door het trio gemaakt. Mijn voorkeur gaat overigens uit naar de meer ingetogen nummers zoals Prison Trilogy. Vooral het zeer subtiele vioolspel bevalt me hier uitermate goed. De liefhebbers van hun vorige albums gaan Against All Tides zeker omarmen.
Theo Volk
Releasedatum: 5 mei 2017 Eigen beheer



Janet Martin - Eve Sessions


Veel weet ik nog niet over deze uit Richmond, Virginia afkomstige singer-songwriter en multi-instrumentalist. Sinds haar achtste speelt ze al gitaar en dat heeft intussen ruimschoots haar vruchten afgeworpen. Met name op de slidegitaar excelleert ze. In het verleden deelde ze het podium met artiesten als John Prine, Leon Russell, Jerry Lee Lewis en Aaron Neville. Janet bracht tot op heden acht cd’s uit, waarvan het uit 2010 afkomstige Passage ook in Europa veel lof oogstte. Naast positieve kritieken kreeg het album ook airplay in twaalf landen. Voor Eve Sessions koos ze voor een andere aanpak, ze besloot alles alleen te doen, zonder vooraf opgesteld plan over de invulling van de songs. Ze speelde alle instrumenten zelf in. Met name het gitaarwerk is regelmatig om je vingers bij af te likken, zoals bijvoorbeeld in het stevige First Bite, waarin naast rock- ook bluesinvloeden te horen zijn. Soms zijn de songs ook wat subtieler, zoals het wat meer ingetogen Big Love and Sunshine, waarin ze ook trompet speelt. In Small Blue Boat neemt ze de accordeon ter hand. Voornamelijk beweegt ze zich in het rock- en folkidioom, met af en toe een uitstapje naar de blues. Wat de teksten betreft, noemt ze het zelf “a personal and emotional Odyssey”. Naast haar beheersing van de nodige instrumenten is ze ook nog een begenadigd zangeres. Eve Sessions heeft mij in zeer korte tijd weten te overtuigen, wellicht gebeurt dat bij U ook. 
Theo Volk
Releasedatum: 21 april 2017 Eigen beheer

Bugge Wesseltoft - Somewhere in Between


Een van de meest interessante jazzmuzikanten uit Scandinavië is Bugge Wesseltoft. Deze Noor begon ooit met traditionele jazz op het ECM-label. Maar in de twintig jaar dat hij nu actief is, heeft hij zijn horizon zoveel mogelijk verbreed. Hij heeft in de loop der tijd zijn muziek verrijkt met elementen uit de elektronische muziek, folk, wereld- tot aan zelfs klassieke muziek. Vandaar dat de titel van dit compilatiealbum Somewhere in Between uitermate goed gekozen is. Bovendien is de titel de allereerste compositie, die hij in 1996 vastlegde voor zijn debuut New Conception of Jazz. Een aantal van de gekozen, eigen composities werden opnieuw opgenomen. Nog nooit op cd verscheen Turner. Daarnaast is er een bewerking te vinden van de traditional Den Fyrste Songen. Tevens van twee jazzklassiekers, Round Midnight van Charles Mingus, vooral bekend geworden in de uitvoering van Charlie Parker, en How High the Moon, waar talloze geweldige uitvoeringen van bestaan. De vocalisten op het album zijn ook van divers pluimage. De meest bijzondere is de Noorse joik-zangeres Mari Boine Persen, een afstammeling van de Sami. Haar geweldige album Gula Gula, uitgebracht op het Real World-label, was trouwens het eerste Scandinavische album wat ik ooit kocht. Een andere zanger met een originele zangtechniek is de Tunesiër Dhafer Youssef. Ook ontbreekt de favoriete zangeres van Bugge niet, Sidsel Endresen. De twee werken al tien jaar samen. Zij schittert met haar relaxte stijl in Out Here, in There en Try – Out Here, in There. Kammermusik doet zijn titel alle eer aan. Oriëntaalse patronen kenmerkt zich de compositie Mamullah, wat in Mozambique werd opgenomen met geweldige muzikanten uit de wereldmuziek. De gevarieerdheid aan stijlen maakt het luisteren naar Somewhere in Between uiterst aangenaam. Het toont tevens de veelzijdigheid van deze muzikant aan. In het najaar is Wesseltoft live te zien in Nederland en begin volgend jaar in België, waaronder op de bijzonder sfeervolle locatie De Duif in Amsterdam. Zondermeer een aanrader, dit dubbelalbum van twee uur luisterplezier, maar ook de concerten.

Theo Volk

Releasedatum: 5 mei 2017 Jazzland Recordings

Website: http://www.gubemusic.com/artist_2

 Bugge Wesseltoft live:

 18-11 - ROTTERDAM :LantarenVenster
19-11 - AMSTERDAM: De Duif
24-02 - BRUSSEL: Flagey
27-02 - SINT-TRUIDEN: Cultureel Centrum De Bogaard



Kenny White - Long List of Priors


Ondanks het feit dat hij al tientallen jaren actief is in de muziekbusiness, is hij onbekend bij het grote publiek. Waarschijnlijk komt dat doordat hij zich voornamelijk als sessiemuzikant en als maker van reclamespotjes voor radio en tv bezighield. Ook begeleidt hij andere muzikanten op tournee, waaronder nu nog steeds folkdiva Judy Collins. Het heeft even geduurd, want Long List of Priors verschijnt zes jaar na zijn voorganger Comfort in the Static. White is een singer-songwriter, die zowel ingetogen liedjes brengt als catchy, goed in het gehoor liggende nummers als het ijzersterke Che Guevara. Voorzien van een bijzonder fraai strijkersarrangement van Antoine Silverman. Tot dezelfde categorie behoort Cyberspace, waarin hij zijn ongezouten mening geeft over internet én over de tekst van Horse with No Name van America. Een aantal uitstekende musici werd opgetrommeld, waaronder grote namen als Peter Wolf, Larry Campbell, David Crosby en Amy Helm. In Glad-Handed zingt hij een duet met Peter Wolf, die uiteraard ook zijn mondharmonica heeft meegebracht. Zijn begeleiders klinken bijzonder geïnspireerd en dat trekt het niveau van de uitvoeringen behoorlijk de hoogte in. En alles in dienst van het liedje. Echter wat de liedjes bijzonder maakt, zijn de arrangementen met oog voor detail. De cd is voorzien van een verzorgd tekstboekje en is verschenen op het Hollandse Continental label. Wellicht dat Long List of Priors eindelijk Kenny White wat bekender bij het grote publiek gaat maken, aan de kwaliteit van het album ligt het in ieder geval niet.            
Theo Volk
Releasedatum: 21 april 2017 Continental Song City

Jake Xerxes Fussell - What in the Natural World


Zijn gelijknamige debuutalbum, geproduceerd door de experimentele gitarist William Tyler, wist mij al danig te bekoren. Een album gevuld met zeer persoonlijke interpretaties van voornamelijk oudere traditionals. Songs die hij leerde, doordat hij als een hedendaagse Alan Lomax regelmatig met zijn vader erop uittrok door het zuiden van de Verenigde Staten, om daar oude blues- en folkartiesten op band vast te leggen. Net als op zijn debuut blijkt op What in the Natural World, dat Fussell een uitermate goede neus heeft voor het selecteren van zijn repertoire. Vaak betreft het niet erg bekende, maar uitstekende traditionals. Opener Jump for Joy werd gebruikt voor de gelijknamige Duke Ellingtonrevue. Naast een begenadigd gitarist is Fussell een uitstekend zanger, die optimaal gebruik maakt van de mogelijkheden van stem. Zo gebruikt hij af en toe de kopstem, zoals in traditional Have You Ever Seen Peaches Growing on a Sweet Potato Vine?. Hij wordt bijgestaan door maar liefst drie bekwame Nathans, Nathan Bowles, Nathan Golub en Nathan Salsburg. Tweemaal treedt de steel gitaar van Golub op de voorgrond, zowel in Furniture Man als in Canyoneers. De inmiddels dankzij Popmagazine Heaven in Nederland bekende Joan Shelley verzorgd de achtergrondvocalen in afsluiter Lowe Bonnie,een stokoude, door Francis James Child in de negentiende eeuw verzamelde ballad. Toch klinkt het nergens gedateerd, daar zorgt de authentieke, eigentijdse voordracht van Fussell wel voor. Hij beperkt zich niet uitsluitend tot het Amerikaanse erfgoed. Voor Bells of Rhymney maakte hij gebruik van Gwalia Deserta (Wasteland of Wales), een gedicht uit 1938 van Idris Davies, een dichter uit Wales. Dit gedicht vormde trouwens ook de inspiratiebron voor de Byrdssong The Bells of Rhymney. Heugelijk feit is trouwens, dat Fussell zelf de muziek schreef voor laatstgenoemde song. Het behoort overigens tot de meest fraaie op zijn nieuwe schijf. What in the Natural World bevat wederom voornamelijk stokoude blues en folk, gebracht met respect voor het origineel, maar toch met een geheel eigen signatuur.

Theo Volk

Releasedatum: 31 maart 2017 Paradise of Bachelors



Malcolm Holcombe - Pretty Little Troubles


Een van mijn favoriete albums van het lopende decennium is Down the River van Malcolm Holcombe. Het is het enige album, waar bij beluistering het volume steevast opgeschroefd wordt. Het zijn niet alleen geweldige songs, maar Malcolm wordt hier omringd door klasbakken als Russ Pahl, Tammy Rodgers-King, Emmylou Harris, Steve Earle and last but not least Darrell Scott. Het nieuws dat Pretty Little Troubles door Darrell geproduceerd zou worden, werd door mij met groot enthousiasme vernomen. Darrell’s laatste twee albums recenseerde ik ook, waaronder zijn fraaie eerbetoon aan Ben Bullington, Ten. Het produceren van een album van Holcombe stond al heel lang op de bucketlist van Scott. Hij heeft er zich niet met een Jantje van Leiden van afgemaakt. Niet alleen was Scott producer, maar bespeelt hij een groot aantal instrumenten. Hij laat weer regelmatig horen, dat hij tot de beste muzikanten op deze aardbol behoort. Het aanbod is behoorlijk gevarieerd, hij bedient zich in The Eyes O’Josephine zelfs van Ierse traditionele folk. Good Ole Days is een zeer aanstekelijk liedje, net zo aanstekelijk als het allereerste liedje wat ik ooit van Malcolm hoorde, My Ol’ Piano. Muzikaal gezien behoort Pretty Little Troubles tot zijn allersterkste albums. Tekstueel gaat het weer zoals gebruikelijk over onrecht en de zwakkeren in de samenleving. Het album is opgedragen aan vluchtelingen en immigranten, alhoewel dit thema van alle tijden is duikt het de laatste tijd regelmatig op in de muziek, zoals bijvoorbeeld op het eveneens fraaie Migration Blues van Eric Bibb. Dat hij deze problematiek over vluchtelingen een warm hart toedraagt bewijst hij met Liberty Circus. Samen met RB Morris, Alan Kaufman en Al Maginnes treedt hij geregeld belangeloos op, om geld in te zamelen door de goede zaak. Zoals gebruikelijk verschijnt  Pretty Little Troubles weer in Nederland eerder, de Europese release staat namelijk pas gepland op 26 mei. Gelukkig zou ik zeggen, want de nieuwe schijf behoort tot zijn allerbeste werk.
Theo Volk
Releasedatum: 5 mei 2017 Gypsy Eyes Music



Cormac O Caoimh - Shiny Silvery Things


Opener Second Hand Clothes ging reeds vooraf als single aan de komende release van Shiny Silvery Things, een album wat reeds terecht menigmaal is overladen met uiterst lovende recensies. Deze uit Cork afkomstige singer-songwriter beweegt zich voornamelijk in het pure popgenre. Opener Second Hand Clothes associeerde ik direct met de Engelse groep Prefab Sprout, die reeds met hun excellente, door Thomas Dolby geproduceerde debuutalbum Steve McQueen midden jaren tachtig furore maakten. Vooral de koortjes verzorgd door Aoife Regan roepen de vergelijking met Prefab Sprout op. Net als Paddy McAloon is Cormac een ambachtelijke en excellente songsmid. Veel van zijn nummers nestelen zich al snel in je brein, omdat Cormac de meester van de herhaling is, en borrelen ze op de meest onverwachte momenten op. Een van mijn favoriete tracks is Born, wat een spannende opbouw kent. Vooral het steeds weer uitstellen van het refrein is hier een buitengewoon interessante vondst. Eigenlijk zijn er geen mindere nummers te vinden. Ook zijn teksten zijn niet erg doorsnee, zoals de openingsregels van het album reeds duidelijk maken :
Your soul’s
Second hand clothes
Worn through
At the knees and elbows
Try teach
Teach me a sadness
That fits you
Fits you like old shoes     
Zijn stem is duidelijk herkenbaar en aangenaam. Zelf vergelijkt hij zijn muziek op Bandcamp ook nog met The Go-Betweens en Elliott Smith. Vooral liefhebbers van een groep als Prefab Sprout gaan  zich er zeker geen buil aan vallen, erg verslavend plaatje.
Theo Volk

Releasedatum: 12 mei 2017 Eigen beheer

Moinho - Elastikaminal


De Franse pianist en componist Franck Marquehosse is een echte laatbloeier, pas op zijn vierentwintigste leerde hij pianospelen. Hij nam wat pianolessen, met als enig doel dat hij wilde componeren. Inmiddels is hij veertig en een gerespecteerd musicus in eigen land. Zijn artiestennaam Moinho hield hij over aan zijn omzwervingen door Portugal. Moinho is het Portugese woord voor molen. Hij koos Moinho als artiestennaam, gewoon omdat hij het goed vond klinken. Voorganger Baltika werd lovend besproken door Jan Willem Broek op De Subjektivisten. Broek trekt vergelijkingen met de muziek van Philip Glass, Arvo Pärt, Eric Satie maar ook met droefgeestige muziek van Dustin O’Halloran en Nils Frahm. Allemaal componisten waar Franck veel naar geluisterd heeft, uiteraard hoor je die invloeden hier ook weer af en toe terug. Entre-Deux heeft hetzelfde traag voortslepende, wat de muziek van Satie kenmerkt. Overigens samen met The Keys en Fiahr  de enige andere composities, waarin alleen een piano te horen is. Naast neoklassieke en elektronische muziek luistert Franck ook naar Afrikaanse muziek, waaronder de bekende koraspeler Toumani Diabaté. Die Afrikaanse invloeden zijn duidelijk hoorbaar in het fascinerende titelnummer. De titel is ontleend aan "Du pop corn dans la tête”, een boek uit 2010 van Édith Azam. Dit is minimale muziek in optima forma. Het zit vol tempowisselingen en de toevoeging van vibrafoon en marimba bespeeld door Stéphane Garin is verrassend en verfrissend. Opener Josef is opgedragen aan zijn oudste zoon. Het kent een meeslepende opbouw, het opent met zacht, repetitief pianospel, waarnaar later een weemoedige cello het voortouw neemt. De strijkers spelen vaak een grote rol in zijn composities, zoals in het droevige Les Ondes. Met name het vioolspel weet hier diep te raken. Maar er zijn ook opgewektere stukken te vinden als Le Chien Jaune. Het is niet alleen de combinatie van lichtvoetigere en droevigere composities, die Elastikanimal tot een bijzonder luisterervaring maken, maar ook de afwisseling van leidende instrumenten. Het album verschijnt helaas op een klein Frans label en zal daardoor helaas geen reguliere Nederlandse release krijgen, maar gelukkig wel verkrijgbaar onder anderen via Bandcamp.              
Theo Volk
Releasedatum: 12 mei 2017 1631 Recordings

Seabuckthorn - Turns


Een van de leuke aspecten van het schrijven van recensies is, dat je weleens contact hebt met muzikanten. Seabuckthorn ontdekte ik onlangs dankzij de Franse pianist Moinho, die erg enthousiast was over het voorgaande album  van hem, They Haunted Mostly Thickly. Seabuckthorn is de artiestennaam van gitarist Andy Cartwright. Het vorige album werd overigens opgenomen in Montreuil, Frankrijk. Zijn populariteit is daar volgens mij groter dan in het Verenigd Koninkrijk. Hij leefde een jaar in Parijs, waar hij toen frequent live speelde. Turns is praktisch een soloproject, want hij schreef niet alleen alle composities, maar nam hij alles zelf op en mixte hij het. Hij kreeg slechts in drie nummers assistentie van William Ryan Fritch op staande bas.  Andy neemt zelf de gitaren en resonator ter hand en bespeelt tevens de drums. Zijn muziek heeft een filmisch karakter en is veelal gebaseerd op ritmes. De composities zijn beïnvloed door de hedendaagse moderne klassieke muziek en de Amerikaanse primitieven. Maar ik hoor vooral toch een eigen, spannend geluid. Veel van zijn composities komen via experiment tot stand. Overigens is Andy alweer volop bezig met de opvolger, waarvoor hij zich in mei zal terugtrekken in de Alpen. Hij hoopt dan weer nieuwe, spannende wegen in te slaan. Dat is een mooi vooruitzicht, maar voorlopig heb ik meer dan genoeg aan dit intrigerende Turns.  
Theo Volk
Releasedatum: 21 april 2017 Lost Tribe Sound



Abonneren op: Posts (Atom)