Richard Thompson : Ship to Shore


 De muziek van Richard Thompson is herkenbaar uit duizenden. Niet alleen vanwege zijn specifieke zang. Hetzelfde geldt voor zijn gitaarspel, die ik als minstens zo uniek ervaar. Hij heeft zijn stempel gezet op de Britse muziek. Een muzikale loopbaan die aanvankelijk zijn basis had in de Folk, maar uiteindelijk zoveel meer wegen vond. Zelfs de Britse Folk voorzag hij van perspectief. Hij begon als medeoprichter van Fairport Convention in 1967, en is over de jaren bij voortduring productief gebleven. Nagenoeg onvoorstelbaar dat iemand zijn volledige discografie in de kast heeft staan, zo omvangrijk. Nu na een periode van een periode van relatieve rust (hij lijkt mij geen man om stil te zitten) is een nieuw album verschenen in de vorm van Ship To Shore. Thompson’s handtekening is all over the place. Het zelfvertrouwen spat van dit album en brengt vanwege de aanwezige dynamiek zijn Rumor And Sigh album in herinnering. Ik vermoed dat Thompson bewust de tijd heeft genomen om andermaal te excelleren. Zijn veelzijdigheid en gedrevenheid is geenszins getemperd. Ship To Shore is niets anders dan een uitstekend geheel geworden. Eentje die varieert, want naast een pittig Rocknummer (Maybe), is ruimte voor een ogenschijnlijk relativerend rustmomentje in de vorm van Life’s a Bloody Show. Niks mis mee om onszelf een mooiere voorstelling te geven van de werkelijkheid. Muziek heeft niet voor niets grond van bestaan gekregen in deze hectische wereld. En Richard Thompson is een andermaal een meester in verhalende nummers.

De kleurrijke hoes verraadt een positieve kijk naar voren. Er is genoeg grimmigheid, maar Thompson is er de man niet naar om daarin te blijven steken. In The Fear never Leaves You wenst hij de luisteraar om dromen te dromen die hij droom. In ben er de persoon niet naar om de teksten van een artiest volkomen uit te werken, maar voor de liefhebbers is een tekstvel bijgeleverd. Ik word in eerste instantie gepakt door de oneliners en het middenrif gevoel wat overblijft na beluistering. En ieder nummer heeft wel iets pakkends. Dit album is zelfs geschikt voor mensen die onbekend zijn met zijn oeuvre. Ship to Shore is innemend, en nodigt uit tot genieten. Richard Thompson en zijn bescheiden team pakken uit. Enerzijds muziek om voor te gaan zitten, terwijl bij momenten neigt hij zelfs tot dansbaar. Twaalf nummers is het album rijk, waarbij ik persoonlijk het meest nog geniet van zijn gitaarspel. Herkenbaar, en op geen moment hoor je een artiest die zichzelf spaart. Thompson daagt zich daarentegen uit als nimmer tevoren. Ship to Shore wekt niet de indruk om een veilige haven te zoeken. Dit is een artiest die de uitdaging aangaat met zichzelf. 

Rein van den Berg

Releasedatum : 31 mei 2024 New West Records

Website : https://www.richardthompson-music.com/

Chantal Acda & The Atlantic Drifters : Silently Held

 


Jazz ain’t dead, it only smells funny was een uitdrukking van Frank Zappa. Hij raakte zelf diverse genres aan, maar deed uiteindelijk toch vooral zijn eigen ding. Je moet als artiest wellicht een beetje bevreesd zijn om verbonden te zijn aan één specifiek genre. Voordat je het weet laat een luisterrijk publiek je niet meer weg uit die ene hoek, terwijl er zoveel mogelijkheden liggen, ook voor Chantal Acda. Mooi, vanuit die invalshoek, dat deze plaat gekoppeld is aan de Jazz zwaargewichten (The Atlantic Drifters, voor de gelegenheid) die haar zang van hun instrumentale invulling voorzien. Het maakt dat Silently Held een zeer bijzonder album is geworden. Behalve gitartist Bill Frisell moet ik eerlijkheidshalve bekennen kende ik de overige musici amper, maar hoor wel dat deze mannen gedreven zijn in wat ze doen. Het tempo wordt enorm teruggeschroefd totdat een ultiem luie uitvoering wordt bereikt. Daar omheen gebeurt, in alle stilte, van alles. Vooral het aangename geluid (double bass) van Thomas Morgan spreekt mijn binnen dit soort Lazy Jazz enorm aan, terwijl echter in de eerste plaats van belang is de optelsom aan factoren.  Luister maar! Er wordt meesterlijk gemusiceerd, en de zang van Chantal Acda past daar uitmuntend bij. Onthaasten heet dit. Muziek waarvoor je op een zondagmorgen de tijd neemt terwijl het zonlicht je kamer binnenvalt.

Er staat nergens vermeld wie de nummers schreef, maar las dat ze van Chantal zijn, weliswaar met uitzondering van het overbekende I Can’t Make You love Me. Ik ervaar dit album niet als eentje die zich na één luisterbeurt prijsgeeft. Je moet de plaat rustig de gelegenheid geven. Niet iets wat je kan afdwingen, maar waarvoor je tijd dient te nemen. Niet eenvoudig misschien, maar de basisregel zou daarbij zijn dat je je openstelt, en wanneer datgene wat je hoort bekoort dan is je doel bereikt. Wanneer blijkt dat je moeite moet doen, dan adviseer ik om eerst eens uit te wijken naar de beide albums van de gelegenheidsformatie Distance, Light & Sky van een paar jaartjes geleden. Zelf neem ik tegenwoordig meer tijd voor muziek. Laat het langzaam inzinken, en bij gelegenheid vindt Silently Held wellicht een luisterrijk oor. Voor mij tevens een aangename afwisseling voor de Folk georiënteerde muziek en Americana die ik gebruikelijk speel, want uiteindelijk is je eigen spreekwoordelijke horizon ook gebaat bij een perspectief die zich niet beperkt tot een enkel genre. 

Rein van den Berg

Releasedatum : 3 mei 2024 Challenge Records

Website : https://www.chantalacda.com/

Ruth Moody : Wanderer

 


De Canadese singer-songwriter Ruth Moody maakt sinds 2002 deel uit van folktrio The Wailin’ Jennys. Ze kreeg vooral grote bekendheid door haar samenwerking met Mark Knopfler op diens albums Privateering en Tracker en mocht ze daardoor in 2015 onder andere in de legendarische Royal Albert Hall optreden. Ze groeide trouwens op, net als de gisteren besproken Beth Gibbons, op een boerderij.

Naast The Wailin’ Jennys heeft Moody ook een succesvolle solocarrière. Haar eerste twee fraaie soloalbums verschenen op het kwaliteitslabel Red House Records. Op de laatste werkten, naast eerder genoemde Knopfler, grote namen als zangeressen Dawn Landes & Aoife O’Donovan en dobrospeler Jerry Douglas mee.

Op haar nieuwste soloalbum Wanderer is Joey Landreth de meest bekende begeleider. Hij zingt met Moody een duet in The Spell of the Lilac Bloom en speelt op een nummer gitaar. Deze keer nodigde ze haar favoriete begeleiders uit. De muzikanten spelen volledig in dienst van de liedjes. Wanderer is voor het overgrote deel akoestisch, de songs over het algemeen zeer ingetogen en organisch. Moody ziet het album als een verslag van haar leven van de laatste decennium.

Als niet creatief persoon vind ik het ontstaansproces van songs altijd bijzonder interessant. Opener Already Free was de laatste song, die ze voltooide. De coupletten ervan schreef ze al tijdens de pandemie, waarbij ze een melancholische rol zag weggelegd voor de piano, maar het voelde echter te somber aan. Januari vorig jaar was ze op een songschrijversretraite in Texas en begon ze opnieuw aan de song te werken op haar nieuwe gitaar, dit keer echter met een nieuwe, veel hoopvollere melodie.

De kers op de taart in de songs is als altijd de mooie sopraan van Moody. Ze produceerde het fraaie Wanderer samen met Dan Knobler (Allison Russell, Lake Street Drive) en de mix werd verzorgd door de welbekende Tucker Martine (My Morning Jacket, First Ais Kit, The Decemberists). Het album zal te koop zijn bij de betere platenzaken en op de webshop van Lucky Dice.    

Theo Volk

Releasedatum : 24 mei 2024 IDLA/Blue Muse Records

Website : https://www.ruthmoody.com/

Beth Gibbons : Lives Outgrown

 


Al meer dan dertig jaar wordt zangeres Beth Gibbons omgeven door de nodige mystiek, al dan niet bewust gecultiveerd (ze geeft nooit interviews). Veel is op Wikipedia niet over haar privéleven te vinden. Ze woonde tot haar tweeëntwintigste op een boerderij om vervolgens naar Bristol te vertrekken om zangeres te worden. Een paar jaar erna leerde ze Geoff Barrow en Adrian Utley kennen, waarmee ze Portishead zou gaan vormen en de rest is geschiedenis.

Hun debuutalbum Dummy behoort dan ook al dertig jaar tot mijn favoriete albums in mijn platencollectie en Glory Box is een van mijn favoriete songs. Ook de twee andere albums van Portishead zijn de moeite waard. Verder nam ze een klassiek album op met een Pools orkest, de derde symfonie van Henryk Górecki en Out of Season, een prachtig duoalbum met Paul Webb van Talk Talk. En dan nu eindelijk op haar negenenvijftigste haar solodebuut Lives Outgrown.

Voor de tien songs nam ze tien jaar de tijd. Het album werd grotendeels geproduceerd door James Ford (Arctic Monkeys, Depeche Mode) en verder door Lee Harris (Talk Talk). Een persoonlijk album waarop zij verdriet en trauma’s van zich afzingt. In de afgelopen periode moest ze afscheid nemen van de nodige familieleden en vrienden. Het zijn songs die horen bij het ouder worden, zo bezingt ze ook onder andere haar menopauze en blikt ze terug op haar leven (onder andere het moederschap). Toch wel verrassend dat ze gezien haar houding in het verleden tekstueel nu zo openhartig is.

Muzikaal gezien wordt er hier en daar behoorlijk uitgepakt met de nodige strijkers en percussie, waarin wereldmuziek invloeden doorklinken, soms opgesierd met fraaie koortjes. Maar soms ook filmische invloeden zoals in Lost Changes waarin trouwens de hand van maestro Morricone doorklinkt. Ook (donkere) folkinvloeden in Burden of life en afsluiter Whispering Love, mijn favoriete track van Lives Outgrown.

De promotiecampagne draait trouwens al een tijdje op volle toeren, met onder andere de interactieve video van Reaching Out. Aanstaande donderdag is om vijf uur in Concerto als enige in Nederland het complete album al te beluisteren en te koop in diverse formaten. Op het eind van het album zijn trouwens natuurgeluiden te horen, de laatste zijn kippengeluiden, hopelijk geen voorteken dat ze zich voorgoed zal gaan terugtrekken op een boerderij.   

Theo Volk

Releasedatum : 17 mei 2024 Domino

Website : https://bethgibbons.net/

 

Beth Gibbons live :

05-06 UTRECHT : TivoliVredenburg

06-06 BRUSSEL : Cirque Royal

Benedict October : And Then the Ocean

 


Benedict October is het alter ego van songwriter, muzikant en filmmaker Martijn Smits (Someren, 1981). Zijn debuutalbum You Can Tell Me Nothing That I Should ken ik nog niet, maar het kreeg vier jaar geleden veel aandacht in de nationale media. Onder andere van Parool, Telegraaf, NPO Radio 2 en 3FM. Op het album wist hij zichzelf al behoorlijk bloot te geven, een van de onderwerpen was dat hij op zijn zeventiende slachtoffer was van zinloos geweld. Hij lag twee dagen op de IC, overleefde het voorval ternauwernood. Ook zag hij in die periode ouders van vrienden en zelfs vrienden wegvallen, hetgeen hem niet in de koude kleren ging zitten.

Zijn nieuwe album And Then the Ocean zou aanvankelijk een fictief epos moeten worden met als thema de liefde na de dood. Echter in het najaar van 2020 overleed Smits’ vader en werd het album veel persoonlijker dan aanvankelijk de bedoeling was. Ook was de eerste opzet een album met kleine liedjes. Na het verschijnen van de EP Here’s What I Forgot sloot Smits zich op in zijn kelder in de Berlijnse wijk Prenzlauer Berg, niet ver gelegen van Alexanderplatz. Naarstig schreef hij daar een twintigtal songs bij elkaar, waarvan er elf op And Then the Ocean belandden.

Het is een conceptalbum, dat vooral zijn band met en zijn liefde voor zijn vader beschrijft. Het album opent met het sterk aan Roxy Music herinnerende Big White Moon, waarin de gepassioneerde zang van Smits en het opvallende saxofoonspel van Koen Schouten die vergelijking nog eens versterken. Het opvolgende, dansbare Lovestruck beschrijft hoe zijn ouders elkaar ontmoetten in een bar dancing in het zuiden des lands.

Het keerpunt om van het album geen fictief, maar een persoonlijk te maken was de song Beautiful Way to Die. Smits’ vader grote wens was lang een eigen huis bouwen, op zijn achtenzestigste was het uiteindelijk zover. Op dat moment liet zijn gezondheid al wat te wensen over. Het jaar dat het huis gebouwd werd, ging zijn gezondheid achteruit. Uiteindelijk kwam zijn vader in het ziekenhuis terecht. Na een verblijf van een maand keerde zijn vader terug naar zijn nieuwe huis om daar snel te overlijden. Een week later zag de met mysterieus klinkend toetsenspel ingekleurde sleutelsong Beautiful Way to Die het licht. Meest catchy song is afsluiter en bonustrack Equally Blinded, een duet met de Duitse zangeres Stefanie Martens (AKA Stefany June).

Op And Then the Ocean wordt Smits omringd door geweldige muzikanten als drummer Nicky Hustinx, violiste Marike de Bruijn en cellist Jonas Pap. Een belangrijke rol was weggelegd voor coproducer Mark van Bruggen. De opnames vonden plaats in Okapi, Rotterdam en de Exalto Studio in Haarlem. De master werd gemaakt door Frank Arkwright in Abbey Road. Het eindresultaat is een meeslepend en ontroerend album, wat waarschijnlijk geen enkele luisteraar onberoerd zal laten.  

Theo Volk

Releasedatum : 17 mei 2024 Kroese Records/Dry/Wet Records

Website : https://benedictoctober.com/

Verbraak | van Bijnen : Nightwalker

 


Eerder dit jaar was het duo Joost Verbraak en Jan van Bijnen al nadrukkelijk aanwezig op het prachtige debuutalbum Ain’t No Hollywood Girl van Nienke Dingemans, wat op het label van beide heren verscheen. Dit door de wol geverfde duo is vooral bekend als begeleiders van de nodige vaderlandse toppers, maar tegenwoordig lijken ze zich steeds meer te ontpoppen als producers van jong Brabants talent als eerder genoemde Dingemans en Merel van de Keer. Daarnaast zijn beiden al solo actief geweest, maar brachten ze ook samen al twee albums uit.

Hun tweede album Endless Road besprak ik zes jaar geleden van hen. Joost en Jan komen oorspronkelijk allebei uit de regio waar ik woon, respectievelijk Roosendaal en Ulvenhout. Grappig was om op Endless Road de song In This Bordertown tegen te komen, wat gaat over het in regio zeer bekende Belgische plaatsje Meersel-Dreef gaat. Een geliefde aanlegplaats voor fietsers (Joost is een verwoed wielertoerist). Op het album liet het duo zich, zoals zo vaak, inspireren door de muziek uit New Orleans en daarnaast onder andere door The Band, maar ook door filmmuziek van Nina Rota en Ennio Morricone en Johnny Cash en Tom Waits.

Deze multi-instrumentalisten doen veel zelf op hun duoalbums, zo ook op Nightwalker. Slechts op twee nummers zijn gastmuzikanten te horen. Op Raincoat Runaway is de tenor sax present van Arend Bouwmeester, vooral bekend van zijn samenwerking met Ralph de Jongh. En op de titelsong is de zang te horen van Pascal Hallibart, Mila van der Made, Jonne & Imke Schreuder en de contrabas van Joris Verbogt. Laatstgenoemde speelt net als Jan en Joost regelmatig in de begeleidingsband van Nienke.

Joost speelt zoals gebruikelijk drums, percussie en de nodige blaasinstrumenten en verzorgt de achtergrondzang. Jan zingt en bespeelt de nodige snaarinstrumenten en toetsen. De meeste songs werden door Jan geschreven, waarin legio rootsinvloeden doorklinken. Het album bevalt me nog beter dan de voorgangers, vooral het nummer Tears, Tears, Tears maakt veel indruk op me. De fotografie was trouwens in handen van Mighty Mike Meijers (o.a. Rusty Apollo). Uiteraard is de releaseshow in Brabant en wel in de Mezz in Breda. Het album verschijnt alleen op vinyl op hun eigen label.  

Theo Volk

Releasedatum : 17 mei 2024 Verbraak | van Bijnen Recordings

Website : https://www.verbraakvanbijnen.nl/

 

Verbraak | van Bijnen live :

17-05 BREDA : MEZZ, albumpresentatie m.m.v. van speciale gasten

15-09 NISPEN : Openluchttheater Nispen

17-04 OEFFELT : Het Veerhuis

Kaia Kater : Strange Medicine

 


Gelukkig ontdekte ik de Canadese singer-songwriter Kaia Kater bij de release van haar debuutalbum Sorrow Bound. Mijn voormalig Johnny’s Garden collega Hans Jansen schreef er destijds voor zijn blog Folk Lantern deze recensie over. Hans schreef toen : “Met Sorrow Bound verankert zij zichzelf binnen de traditionele muziek. Toekomstig wil zij echter de grenzen verder verleggen.”. Heel toepasselijk stond de toen nog piepjonge Kater bij de recensie afgebeeld met een stapel reiskoffers. Sindsdien is Kater zich vanuit haar traditionele achtergrond, die in de Appalachen en old time music ligt, verder gaan ontwikkelen.

Haar vierde album Strange Medicine is haar meest avontuurlijke geworden, waarop ze haar folkmuziek met de nodige andere genres laat samenvloeien. Kater liet zich inspireren door minimale klassieke muziek, jazzmuziek en filmmuziek. Het album kwam tot stand na een periode van diepe zelfreflectie en heruitvinding. Samen met Joe Grass (Elisapie, Barr Brothers) produceerde ze Strange Medicine. Het album viert de macht van vrouwen en onderdrukte mensen door de geschiedenis heen, terwijl ze ook meditaties over haar eigen leven deelt.

Kater kon rekenen op de hulp van onder andere gastmuzikanten als Aoife O'Donovan in de heerlijk voort meanderende opener The Witch, waarin de blazers de kers op de taart zijn. Alison Russell zingt mee in In Montreal, de geboorteplaats van Kater. En bluesgigant Taj Mahal is te horen in Fédon. Kater nam zes jaar de tijd voor Strange Medicine, maar het resultaat is er dan ook naar, avontuurlijke prachtplaat! Gelukkig komt ze in het najaar hier naartoe voor optredens, mis haar niet!

Theo Volk

Releasedatum : 17 mei 2024 Free Dirt/Acrönym Records

Website : https://www.kaiakater.com/

 

Kaia Kater live :

04-10 PERWEZ (B) : Cultural Centre “Le Foyer”

06-10 DEN HAAG : GR8 (gelegen pal naast Paard)

19-10 UTRECHT : Ramblin Roots Festival

20-10 GRONINGEN : Der Aa-Theater

The Red Clay Strays : Moment of Truth

 


Het moment van de waarheid is aangebroken. Aanvankelijk verscheen deze debuutplaat van The Red Clay Strays in 2022, echter nu marketing en distributie van Thirty Tigers zorgdraagt voor een omvangrijk platform komt meer schot in de zaak. Zo zie je maar, zelfs een vlotte band als deze kan een duwtje in de rug gebruiken. Vanuit Hengelo probeerde platenbaas Johan Dollekamp al geruime tijd meer aandacht te krijgen voor deze plaat. En wie weet bleek dit niet voor dovemans oren, aangezien de plaat nu alom op waarde wordt geschat. Sterker, later dit jaar betreedt de band zelfs het Europese continent, waarbij overigens enkel UK en Ierland kort worden aangedaan. Eerst betreden ze de Amerikaanse podia. Ongetwijfeld een consequentie wanneer je met een grote jongen in zee gaat. Gelukkig krijgen ze er veel voor terug. The Red Clay Strays is niet anders de een dynamische band. Een band die qua instrumentatie is voorzien van een strakke basis, inclusief, in de vorm van Brandon Coleman, een paar indrukwekkend stembanden. Zijn zang maakt het Zuidelijke Americana geluid van deze band extra doeltreffend. De plaat opent sterk met Stone’s Throw, terwijl Moment of Truth er vervolgens een schepje bovenop doet. Heerlijk!

Ook al selecteer ik kieskeurig op wat zoal verschijnt, het is ieder keer een genot wanneer een frisse nieuwe band van zich laat horen. Een bandje waarvan hun sound perspectief biedt, waarbij ik mij dan meteen afvraag wat in de toekomst schuilgaat, aangezien ze zich nu laten aanhoren als een ideale mix tussen Rock en wat al niet meer. Powerpop hoeft voor mij niet de richting te zijn. Zoals gezegd, hun tamelijk basale sound is momenteel perfect in balans. Sterke ondergrond van The Red Clay Strays voorziet in drums en bas, waarbij extra accent is weggelegd voor twee bandleden op gitaar. Het meest kenmerkende factor blijft voor mij de stuwende zang. Laat ik het zo formuleren. Ze vullen elkaar aan tot een fijn coherent geheel. Getrokken uit de rode klei van Alabama hebben deze vijf mannen zichzelf tot een eenheid gevormd door hun liefde voor de muziek. Een win-win scenario.

Rein van den Berg

Releasedatum : 3 mei 2024 HBYCO Records

Website : https://www.redclaystrays.com/

The Jaydees : Solitude

 


Eerlijk gezegd bouw ik een beetje af. Liever afstoten dan innemen. Ook qua muzikaal aanbod probeer ik te selecteren op intuïtie en mijn jarenlange affiniteit met de muziek. Die wisselwerking komt uiteraard pas tot stand wanneer je luistert. Toen ik aanvankelijk las dat The Jaydees een Nederlandse band was, raakte ik enigszins vooringenomen. Ik veronderstelde dat ze ergens door de mand zouden vallen ten opzichte van hun buitenlandse collega’s, maar dat gebeurde geenszins. Ze bleken een verrekte leuk plaat te hebben gemaakt met Solitude. Ook de bijna letterlijke vertalingen van gezegdes en andersoortige wijsheden spreken mij enorm aan, zoals in The Flesh is Weak, en storen allerminst. De elf nummers op Solitude zitten gegoten in een overtuigende Americana jasje, en worden nergens saai of voorspelbaar. Ik kende deze band niet van eerdere albums, maar naar nu blijkt komen de heren Jaydees eens in de zoveel tijd bijeen om een album te fabriceren. Op een coveruitvoering van Will Oldham’s Black na werden alle nummers op dit album geschreven door Joop van der Kuip. Nergens zakt de boel in, en blijft Solitude bij voortduring gevarieerd. Aansprekende vocalen en dito muzikale invulling. Het afsluitende nummer blijft meer dan 11 minuten lang interessant. De band blijkt een geoliede machine, en excelleert in zelfvertrouwen, naast bijdragen van Kim de Beer (viool) en BJ Baartmans (percussie).

Ze maakten eerder twee albums; Work With What We’ve Got (2016) en Dandelions (2018). In 2023 namen ze hun nieuwe op in de studio van BJ Baartmans. Het is weliswaar Joop die de songs schreef, maar vermeld men erbij, het is maar de vraag of ze zonder de creatieve invulling van de overige bandleden hetzelfde resultaat zouden hebben verkregen. Solitude (in afzondering) is dus het resultaat van een team. Er blijken wat tekstregels te zijn geleend van William Shakespeare, en in de titelsong vind je inspiratie van ene Philip Larkin. Ik heb thuis een kast die vol staat met cd’s en lp’s, en bijna wordt het tijd op verder op te ruimen, maar dit album van The Jaydees was meer dan welkom. Solitude is niets anders dan een super aangename verrassing van eigen bodem. 

Rein van den Berg

Releasedatum : 22 januari 2024 Continental Records Service

Website : https://www.thejaydees.com/

The Day : The Kids Are Alright

 


De debut EP Strangers With Familiar Faces van het duo The Day dateert alweer van negen jaar geleden. Vier jaar later gevolgd door hun debuutalbum Midnight Parade. Daarna volgden nog enkele losse nummers, waaronder het Nederlandstalige Jij Wint, dat zwaar beïnvloed was door de muziek van Spinvis.

Het duo The Day bestaat uit de in Antwerpen woonachtige Nederlandse zangeres Laura Loeters en de in Hamburg woonachtige Gregor Sonnenberg. Het tweetal leerde elkaar lang geleden kennen op de ArtEZ School of Music in Arnhem. Ze maken muziek die voor de hoofdmoot bestaat uit intieme, melancholische dreampop aangevuld met af en toe door indierock beïnvloede muziek.

Bij de titel van hun tweede album The Kids Are Alright had ik meteen een associatie met de gelijknamige documentaire film over The Who. De liedjes voor het nieuwe album begonnen te ontstaan vlak nadat Loeters vanuit Utrecht naar Antwerpen was verhuisd, net voordat de pandemie uitbrak. Loeters wilde daar net een sociaal netwerk gaan opbouwen. Voor het eerst in haar leven voelde ze zichzelf eenzaam. Die gemoedstoestand heeft uiteraard een weerslag gehad op de teksten op het nieuwe album. Muzikaal gezien ligt The Kids Are Alright in het verlengde van de voorganger, dus een combinatie van dream pop gecombineerd met wat indierock invloeden.

Theo Volk

Releasedatum : 10 mei 2024 Independent

Website : https://www.thedayisaband.com/