Lau - Midnight and Closedown



Bij doorgewinterde folkliefhebbers is het avontuurlijke, vernieuwende Britse folktrio Lau al meer dan een decennium een begrip. Overladen in de loop der jaren met prijzen en uiterst lovende recensies. Ze deelden podia en studio’s met de meest uiteenlopende artiesten als Jack Bruce, Adem, Karine Polwart, Joan As Police Woman, Northern Sinfonia, Elysian Quartet, Fred Frith, Anais Mitchell, Aoife O’Donovan, Tinariwen en The Unthanks. Het duurde vier jaar voordat The Bell That Never Rang een opvolger kreeg, veroorzaakt door soloprojecten van Kris Drever en Martin Green. Op Midnight and Closedown onderzoekt men uiteraard weer nieuwe muzikale wegen, zonder dat het kenmerkende, unieke geluid wordt aangetast. Dus wederom wordt akoestische folk met post rock elektronica gecombineerd. Echolalia is zo’n exemplarisch voorbeeld van hun unieke eigen geluid. Zoals altijd voelen de heren elkaar blindelings aan. Het productieproces werden in goede banen geleid door hun avontuurlijke geestverwant John Parish, die kan bogen op een ruime ervaring op dat gebied. Zo produceerde hij onder andere Sparklehorse, 16 Horsepower, PJ Harvey, Rokia Troaré tot aan onze eigen Bettie Serveert. Lau stelt mij nooit teleur, dus ook met Midnight and Closedown niet.
Theo Volk
Releasedatum: 8 februari 2019 Reveal Records

Samantha Martin & Delta Sugar - Run to Me


Het succes is de Canadese blues en soul zangeres Samantha Martha niet komen aanwaaien, de afgelopen vier jaar trad ze ruim vijfhonderd keer op. 2018 werd haar doorbraakjaar dankzij het uitstekende album Run to Me. In november werd het album maar liefst voor vier Maple Blues Awards genomineerd, waaronder voor beste album en zangeres. Haar stem bezit een mooi rafelrandje wat haar overtuigingskracht tijdens het zingen vergroot. Ze wordt regelmatig vergeleken met artiesten als Sharon Jones en Lee Fields. De vergelijking met laatstgenoemde hoor ik overigens sterk terug in het liedje Will We Ever Learn. De zelfgeschreven (of meegeschreven) liedjes handelen over verlangen, bedrog en soms over emotionele en/of seksuele voldoening. Delta Sugar heet haar tienkoppige powerhouse begeleidingsband, waarin naast de nodige gitaristen en percussionisten over ruimte is voor blazers. Op dit moment is haar Europese tournee, die bestaat uit maar liefst vierenveertig optredens, net gestart. Dit gebeurt niet alleen om hun naamsbekendheid te vergroten, maar ook om de Europese release van Run To Me dit voorjaar te promoten. Tijdens de  tournee worden ook Nederland en België aangedaan, waaronder ook het bekende Moulin Blues Festival.   
Theo Volk
Europese releasedatum: voorjaar 2019 Eigen beheer
Samantha Martin & Delta Sugar live:
21-02 MENEN (BE): CC De Steiger
24-02 EINDHOVEN: De Rozenknop
27-02 VERVIERS (BE): Spirit of 66
28-02 OOSTENDE (BE): Manuscript
04-05 OSPEL: Moulin Blues Festival

Henry Jamison - Gloria Duplex



Soms wordt het je als recensent niet gemakkelijk gemaakt om een interessante, informatieve bespreking van een album te schrijven. Gloria Duplex, het tweede album van de Amerikaanse singer-songwriter Henry Jamison, valt daar duidelijk onder. Helaas had ik alleen de beschikking over een promo en een persbericht van drieënhalve regel. De vreemde hoes nodigde overigens niet bepaald uit om te gaan luisteren. Op de website van Jamison staan alleen verwijzingen naar zijn sociale media accounts. Op zijn Facebookpagina wordt alleen een citaat van de Franse dichter Alain Bosquet vermeld : “At the bottom of each word I'm a spectator at my birth.”. Door verder te spitten op internet ontdekte ik dat hij uit New England komt, uit een geslacht van dichters en componisten. Het zou mij niet verbazen als zijn wortels oorspronkelijk in Ierland liggen, want in het liedje Boys zit een verwijzing naar de kust van Galway. En in opener Gloria maakt hij op ingenieuze wijze gebruik van een bekende traditional. Zijn regelmatig zelfkritische, pijnlijke, doordachte en donkere poëtische teksten worden verpakt in spaarzame, bedrieglijk eenvoudig aandoende indiefolk. Geregeld beginnen de liedjes vanuit een jeugdherinnering of met een wandeling, van waaruit meer serieuze onderwerpen worden aangeboord. De albumtitel is een Latijnse term voor iets van twee kanten bekijken. Zijn delicate liedjes weten dankzij het gebruik van een uitgebreid en inventief klankentapijt, inclusief de nodige elektronica, zeer snel te overtuigen. Zijn zang herinnert me trouwens in Darkly aan Damien Rice. Thomas Bartlett (onder andere The Gloaming, Sufjan Stevens) had als producer een belangrijke inbreng, zijn signatuur is duidelijk herkenbaar. Verder had Jamison onder andere de beschikking over multi-instrumentalist Shazhad Ismaily (Damien Rice, Nils Frahm, Marketa Irglová, Chantal Acda), violist Rob Moose (Bon Iver, Arcade Fire, Laura Marling, Perfume Genius, Phoebe Bridgers) en de fantastische zangeressen Olivia Chaney en Anna-Roberts-Gevalt van het duo Anna & Elizabeth. Gloria Duplex lijkt me in ieder geval een aanrader voor liefhebbers van Sufjan Stevens en Damien Rice. Op 12 maart zal deze fascinerende singer-songwriter live te zien zijn in Paradiso (kleine zaal).
 Theo Volk
Releasedatum: 8 februari 2019 Akira Records

Amund Maarud & Lucky Lips - Perfect Stranger


Al bijna twee decennia duurt de succesvolle muziekcarrière van de Noorse blues en rock muzikant Amund Maarud. In de loop der jaren was hij frontman van The Grand, Morudes, Amgale Temple,  Amund Maarud Band en had ook nog eens een solocarrière. Vele malen werd hij voor de Noorse Grammy Awards genomineerd. Al geruime tijd stond op zijn verlanglijstje het maken van een album met de gerenommeerde Noorse band Lucky Lips, in 2017 verkozen tot de beste bluegrass band van Europa. Na lang erover praten gaat met Perfect Stranger nu eindelijk zijn droom in vervulling. Het album maakt duidelijk dat Amund veelzijdiger is dan hij tot nu toe liet zien. Van de negen liedjes schreef hij er drie alleen. Drie met een van zijn beste vrienden, de zanger en liedjesschrijver Jace Everett uit Nashville. Een avontuurlijk heerschap, een typisch geval van twaalf ambachten en dertien ongelukken. Naast onder andere ober en fotograaf was hij ook slootgraver en truckwasser, totdat zijn muziekcarrière succesvol werd. Hij kreeg twee grote hits, Your Man, geschreven met Chris Stapleton en Josh Turner. Zijn liedje Bad Things werd de thema song voor de HBO serie True Blood. Nog opmerkelijker vind ik het samenwerkingsverband voor de overige drie liedjes met de Noorse liedjesschrijver en producer Kim Edward Bergseth. Diens grootste bekendheid verwierf hij met het produceren van Alexander Rybak’s debuutalbum Fairytales. Rybak won in 2009 met het tenenkrommend slechte liedje Fairytales het Eurovisiesongfestival. Gelukkig levert deze samenwerking mooiere nummers op. De titelsong en Don’t Tell Me How to Spend My Time hebben een vrolijke, Caribische sfeer en in Translate My Instructions klinkt Amund erg soulvol. Met Jace componeerde hij de twee catchy songs Change of Heart en My Guitar en Indian Butterfly, waarin wat bluegrass elementen te horen zijn. Daydream en Going Home schreef hij alleen en zijn mooie, ingetogen liedjes. Laatstgenoemde is een mooi duet met zangeres Malin Pettersen. Het beste wordt wat mij betreft tot het laatste bewaard. De traditioneel aandoende afsluiter Carry Me begint zeer opzwepend, je hoort hier duidelijk een ervaren groep aan het werk, die het nodige spelplezier uitstraalt. Het tweede deel is echter heel ingetogen en sensitief. Het gitaarspel is hier van buitengewone schoonheid. Je zou Carry Me enigszins kunnen vergelijken met Oh Well part 1 en 2 van Fleetwood Mac. Samen met het ervaren Lucky Lips levert Amund met Perfect Stranger zijn meeste veelzijdige album uit zijn oeuvre af. De samenwerking met Lucky Lips lijkt me dus eentje om te bestendigen. Maar voorlopig heeft Amund het druk met andere projecten, zijn platenlabel en concerten, zoals bijvoorbeeld in november in de beroemde Royal Albert Hall met andere Noorse bluesgiganten als Bjørn Berge en Knut Reiersrud.
Theo Volk
Releasedatum: 8 februari 2019 Snaxville Recordings

Black Bottle Riot - Fire


De Nijmegense rockband Black Bottle Riot bouwde sinds 2007 een geduchte live reputatie op met stevige gitaarrock en bracht een drietal goed ontvangen studio albums uit. Ze deelden het podium met populaire bands als The Black Keys en Pearl Jam en opende voor ZZ Top en speelden op de nodige festivals. Net als laatstgenoemde band hebben de heren een voorliefde voor southern rock. De afgelopen jaren werkte men keihard aan het vierde album Fire, wat in eigen beheer zal worden uitgegeven. Het is hun meest gevarieerde en veelzijdige album geworden. Het beste voorbeeld hiervan is Spirit Talker. De opbouw is uiterst geraffineerd. Het begint met ingetogen pianospel en gefluit. Dat fluiten is echt een geweldige vondst, verder maakt men optimaal gebruik van dynamiek en heerlijk gitaarwerk. Het laat horen dat de heren duidelijk gegroeid zijn als muzikanten en componisten. Blues en rock & roll vormen nog steeds de hoofdmoot  en het repertoire wordt zoals altijd bijzonder gepassioneerd gebracht. Fire zal waarschijnlijk in de smaak gaan vallen bij liefhebbers van groepen als The Allman Brothers Band, Lynyrd Skynyrd, Tom Petty en ZZ Top. Vergeet trouwens bij het afspelen niet de volumeknop wat verder omhoog te draaien. Uiteraard zal, vanaf morgen, de release gepromoot worden met de nodige live optredens, de datums hiervan zijn op hun website terug te vinden.
Theo Volk
Releasedatum: 1 februari 2019 Eigen beheer

Hat Fitz & Cara - Hand It Over



Al tien jaar toeren Cara Robinson en haar man Hat Fitz over de hele wereld. Cara is geboren in Bangor, Noord-Ierland, maar groeide op in Belfast. Met haar Australische man woont ze tegenwoordig in Sydney. Samen vormen ze een goed geolied, energiek duo, dat een repertoire brengt van folk, roots en (gospel)blues. Hand It Over is inmiddels hun vijfde studio album. Hat is een doorgewinterd blues muzikant, die maar liefst achttien maal achter elkaar op het Byron’s East Coast Blues and Roots Festival heeft opgetreden. Zijn ruime podiumervaring hoor je duidelijk terug in zijn vaak heerlijk relaxte gitaarspel. Cara heeft een soul achtergrond, ze toerde veel door Europa en Amerika met artiesten als Jamiroquai en Corinne Bailey Rae. Bij live optredens speelt Cara drums, wasboard, tin whistle en dwarsfluit en zingt met passie. Op het nieuwe album zijn negen uitstekende liedjes te vinden, mijn persoonlijke favoriet is het aanstekelijke Adhd. Hand It Over zal de meeste luisteraars snel weten overtuigen is mijn inschatting.      
Theo Volk
Releasedatum: 29 januari 2019 Eigen beheer

Eriksson Delcroix - The Riverside Hotel


The Riverside Hotel heet het nieuwe album van het avontuurlijke Kalmthoutse duo Nathalie Delcroix en Bjorn Eriksson.  Vernoemd naar het gelijknamige, beroemde hotel in Clarksdale, Mississippi. Oorspronkelijk was het een hospitaal voor zwarte patiënten. Blues legende Bessie Smith overleed er op 26 september 1937 na een auto ongeluk. Tegenwoordig dus een hotel, volgens de nodige bezoekers waart er nog steeds een speciale sfeer rond. Ooit sliepen er bekende muzikanten als Duke Ellington en John Lee Hooker. Hooker werd trouwens in Clarksdale geboren, net als Muddy Waters en soullegende Sam Cooke. Clarksdale wordt dan ook gezien als de bakermat van de blues. Ook doet het verhaal de ronde dat het de plaats is waar blues legende Robert Johnson zijn ziel aan de duivel verkocht. Clarksdale trok ook de aandacht van Nathalie en Bjorn, tien jaar na elkaar bezochten zij afzonderlijk The Riverside Hotel. Bjorn kreeg er vorig jaar de Howlin’ Wolf-kamer en kon vanwege de speciale sfeer, die er hing, bijna niet slapen. Hij schreef er  enkele teksten.  De titelsong gaat er ook over, zoals de regel “The ghost of Ike Turner appeared in my soup plate” duidelijk maakt. De vorige twee albums waren donkere, emotionele platen veroorzaakt door het verlies van twee dierbare vrienden. De liedjes voor het nieuwe album kwamen via jam sessies tot stand. Regels vooraf voor de jamsessies waren dat het uptempo, niet melancholisch moest worden en dat er zo weinig mogelijk gebruik van mineur akkoorden mocht worden. En dit alles met de bedoeling om tijdens de live concerten zichzelf ongelofelijk te kunnen amuseren.  
Het Riverside Hotel tegenwoordig
De bluegrass en country noir is ingeruild voor cajun en delta blues. De cajun zit Bjorn in de genen, want zijn vader Karl bezocht ooit als matroos Louisiana en New Orleans en raakte daar gefascineerd door de cajun en schafte vervolgens een accordeon aan. In de jaren negentig maakte Bjorn samen met vader Karl en zus Eva deel uit van de familiegroep Hank van Damme. Daarmee brachten ze uiteraard cajun, maar ook bluegrass en tex-mex ten gehore. In het repertoire probeert men een broeierige sfeer  neer te zetten, soms door achtergrond geluiden opgenomen in een moeras. Uiteraard klinken er soms invloeden van de muziek uit het zuiden van Amerika door. Naast eigen werk worden de twee heuse  cajun klassiekers J’ai Ete Au Bal en La Danse de Mardi Gras vertolkt. Die overigens al jaren op hun live-repertoire staan. Regelmatig levert het aanstekelijke dansbare muziek op, zoals Snap Off the Pearl Snap. Het fraaie artwork is van de hand van de bassist van dienst, Peter Pask. The Riverside Hotel is andermaal een waardevolle aanvulling op hun reeds prachtige oeuvre. Uiteraard volgt binnenkort een tournee ter promotie van het album. Ook zullen ze 24 augustus te zien zijn op het Once in a blue moon festival in het Amsterdamse Bos, wat vorig jaar voor het eerst georganiseerd werd en een groot succes was. De kaartverkoop hiervoor start zaterdag morgen  om tien uur en zal ongetwijfeld in korte tijd uitverkocht zijn.
Theo Volk
Releasedatum: 1 februari 2019 WasteMyRecords / Munich Records
Eriksson Delcroix live:
08-03 OUDENAARDE: GC De Woeker
09-03 BRASSCHAAT: Hemelhoeve
14-03 BORGERHOUT: De Roma
17-03 LEOPOLDSBURG: CC
23-03 BRUSSEL: AB
28-03 HERENT: CC De Wildeman
05-04 AALST: CC De Werf
10-04 ST NIKLAAS: Casino
11-04 ST TRUIDEN: CC De Bogaard
09-05 DIEST: CC Den Amer
10-05 KOKSIJDE: CC Casino
11-05 LINT: OC Witte Merel
17-05 ZEMST: CC Melkerij
25-05 LOMMEL:  CC Adelberg
29-05 DILBEEK: CC
24-08 AMSTERDAM: Once in a blue moon festival

Bjørn Berge - Who Else?



De vijftigjarige Bjørn Berge is een doorgewinterde bluesmuzikant, die reeds tweemaal de meest prestigieuze Noorse muziekprijs Spellemannprisen won.  Hij kreeg die voor zijn albums Stringmachine en Illustrated Man. Who Else? is inmiddels zijn tiende album, waaraan hij reeds aanvang 2014 begon te werken. Tot een volledige afronding kwam het toen niet, omdat hij gevraagd werd Torbjørn Økland van de erg populaire Noorse band Vamp te vervangen. Echter die periode van  vervanging liep behoorlijk uit, vandaar dat het album nu pas verschijnt. Who Else? is een heerlijk gevarieerd, regelmatig swingend album geworden. Zelf omschrijft Bjørn de schijf als volgt : “For me, this album is everything from blues and rock to Americana and even country. It’s about love, drinking, drunkenness and craziness.”. Als live performer staat hij bekend om zijn rauwe en soms schurende spel. Hier horen we een meer relaxte en groovende kant van hem en die bevalt me uitermate goed. Geregeld worden de vaak aanstekelijke liedjes opgesierd door de fraaie achtergrondvocalen van zangeres Dagny Christophersen. De teksten werden geschreven door Ellis Del Sol, een in Noorwegen levende Amerikaan, de muziek door hemzelf. De plaat heeft de afgelopen twee maanden bij mij al de nodige overuren gemaakt en verveelt nog steeds geen moment. Het zou me totaal niet verbazen als Berge met Who Else? voor de derde keer de Spellemannprisen gaat winnen.
Theo Volk
 Release datum: 1 februari 2019 Blue Mood Records

Reena Riot - Nix



Al in 2012 stond de talentvolle Gentse zangeres Naomi Sijmons in de finale van Humo’s Rock Rally, toch zou het zeven jaren duren voordat haar eerste volwaardige debuutalbum Nix zou verschijnen. Allereerst overleed in 2013 haar vader Fons, onder andere bekend als muzikant van The Scabs. Wat hij voor haar betekende en welke gevolgen zijn overlijden had vertelde ze onlangs in een interview met HUMO : “Ik deelde véél met hem. Vriendschap, maar ook muziek: dat was onze gedeelde passie. Het is met bijzonder veel vertraging bij me binnen gesijpeld dat hij er écht niet meer is. De eerste keer dat ik gecrasht ben, was meer dan een jaar na zijn dood.”.  In 2012 trok ze een manager en een producer aan, maar bleken achteraf niet de juiste keuzes vanwege andere muzikale ideeën. Het waren niet alleen deze mensen, die haar wilde beïnvloeden in haar keuzes. Zo ergerde ze zich bijvoorbeeld aan haar moeder, die haar iedere keer weer aansprak op de kleding die ze op het podium droeg. De hoes van Nix deed het nodige stof opwaaien in Vlaanderen, en dan voornamelijk door vrouwen, die zich vreemd genoeg niet stoorden aan de blote borsten, maar aan het okselhaar. De hoes is vooral een middelvinger naar haar voormalig management. De getekende ogen wijzen op de manier hoe andere haar graag zouden zien. Maar de hoes heeft ook een positieve betekenis,  de muziek is echt, van vlees en bloed. Naomi ontdekte ik overigens pas ruim een jaar geleden door het met Guido Belcanto gezongen duet Johnny Vergeet Me Niet. Heel toevallig ontdekte ik vorige week de prachtige single Good Old Waltz en werd meteen nieuwsgierig naar de rest van het album. Het zijn avontuurlijke en intense nummers met een meanderende spanningsboog geworden.
Theo Volk
Releasedatum: 25 januari 2019 Eigen beheer

Sarah McCoy - Blood Siren


Zoals de hoes me al deed vermoeden komt Sarah McCoy oorspronkelijk uit Amerika, om precies te zijn, ze werd geboren in het gehucht Pine Plains, New York. Als kind verhuisde Sarah naar het warme aan de oceaan gelegen Charleston, South Carolina. Ze genoot daar van een gelukkige jeugd, totdat een paar dagen na elkaar haar vader en grootmoeder overleden. Sarah veranderde in een introverte, excentrieke, maar ook opstandige puber, die constant ruzie met haar moeder maakte. Haar reddingsboei werd de piano, ze ging klassieke piano studeren en begon tevens liedjes te componeren om haar sombere, donkere gedachten onder woorden te brengen. Haar traumatische jeugdervaring en een verbroken liefdesrelatie zouden daarna een nomade van haar maken. Ze trok kriskras door Amerika en begon op straat op te treden. Uiteindelijk kwam ze in februari 2011 in New Orleans terecht, waar ze zich meteen thuis voelde. Ze begon daar op te treden in iedere kroeg, die haar maar wilde hebben. Het gebeurde dan regelmatig dat ze laat op de avond stond te spelen voor een paar beschonken toehoorders. Ze speelde in die tijd heel vaak nog zonder microfoon. Ook formeerde ze een band, the Oopsie Daisies, welke qua bezetting nogal eens aan verandering onderhevig was. In 2013 werd ze ontdekt door de Franse filmregisseur Bruno Moynie, die haar manager werd en een documentaire over haar maakte, maar nog belangrijker, een concertreeks voor haar in Frankrijk regelde. Uiteindelijk leverde dat een welverdiend platencontract bij het fameuze Blue Note label op. Als producers werden Chilly Gonzales en Renaud Letang aangetrokken, die vaak een middernachtelijke sfeer neerzetten. Welke gecreëerd  wordt door het gebruik van de piano, cello, celesta, subtiele elektronica en genoeg stilte. Dat laatste wordt  dan weer gecreëerd door het af en toe op Satie gelijkende pianospel van Sarah. Het pianospel wordt verder beïnvloed door Rachmaninoff en Kurt Weil. Overigens draagt Sarah op het podium nog steeds extravagante kleding en gebruikt bijzondere make-up. Met haar indrukwekkende voordracht weet ze toch het publiek gemakkelijk te laten focussen op de muziek. Begin november was het album op haar eigen website al te koop, maar sinds afgelopen vrijdag wereldwijd . Op 8 december was ze support act van Chilly Gonzales in Carré, maar volgens mij is het slechts een kwestie van tijd dat ze hier zelf hoofdact is. Met Blood Siren levert de nu drieëndertigjarige McCoy een indrukwekkend debuut af.  
Theo Volk
Releasedatm: 25 januari 2019 Blue Note

Abonneren op: Posts (Atom)