Stranded Horse - Luxe

Yann Tambour maakt al sinds 2001 platen, maar ik had nog nooit van hem gehoord. Nu is dat niet zo vreemd, omdat ik de Franse muziek niet bepaald op de voet volg. De eerste albums bracht hij uit onder de naam Encre. Die bevatten experimentele muziek, waarbij hij geregeld gebruik maakt van samples. Vervolgens verscheen in 2007 Churning Strides onder de naam Thee, Stranded Horse en vanaf de release van Humbling Tides in 2010 werd de naam veranderd in Stranded Horse. Zijn laatste wapenfeit was in 2013 de CD single A Faint Light - Transmission, laatstgenoemde track is een opvallende cover van de bekende Joy Division klassieker. Deze single werd opgenomen in L’institute Francais du Sénégal in Dakar. Ook Luxe werd daar vastgelegd. De titel had overigens net zo goed Luxury kunnen zijn, want vijf van de negen songs worden in het Engels gezongen, de overige vier in het Frans.

 

Dat hij ook in het Engels zingt is niet zo heel verwonderlijk, omdat hij een tijdlang in Bristol en Brighton gewoond heeft. Oorspronkelijk bespeelde Tambour alleen piano en klassiek gitaar, maar bekwaamde zich later ook op de kora, welk instrument zijn oorsprong heeft in West-Afrika. Hij ontwikkelde er een geheel eigen stijl op, mede door het feit dat hij zijn eigen compactere versie ervan bouwde. Tambour omschrijft de muziek op Luxe als Kora folk, een naam die de lading aardig dekt. Op Monde en Refondre Les Hémispheres zingt hij beurtelings in het Frans met Eloise Decazes. Meer naar het Franse chanson neigt A Qui Dois-Tu Montrer Les Dents?, waar vooral de zang duidelijk beïnvloed is door Benjamin Biolay, een zanger die in Nederland helaas weinig bekendheid geniet. Uiteraard is een belangrijke rol weggelegd voor de kora, die in een aantal stukken een hypnotiserend effect op de luisteraar heeft, vooral in prijsnummer Dakar. Naast eigen werk is er ook een opvallende cover te vinden van Jackson C. Franck’s My Name Is Carnival. Met Luxe heeft Tambour een geslaagd werkstuk met een eigen signatuur afgeleverd.            

Theo Volk

Releasedatum: 29 januari 2016 Talitre

Marinus G. de Valk - Het Leven in Lage Kwaliteit

Marijn de Valk koos Marinus G. de Valk als artiestennaam, omdat die meer tot de verbeelding spreekt. Bovendien wilde hij onnodige verwarring voorkomen met de bekende Vlaamse toneelspeler en zanger Marijn Devalck. Marijn heeft taal- en cultuurstudies gestudeerd in Utrecht. Hij verdiepte zich daar in de Nederlandse taal en muziek. Zijn voornaamste broodwinning is sinds maart van dit jaar programmeur van de concertzaal Luxor in Arnhem. Daarnaast werkt hij ook nog als platenverkoper, maar per januari stopt hij hiermee omdat het niet meer te combineren valt met zijn andere baan. Het zal U waarschijnlijk niet verbazen dat vanwege zijn gevolgde studie de teksten van zijn liedjes erg belangrijk zijn. Niet voor niets is iemand als Drs. P een groot voorbeeld voor hem. Maar daarnaast ook Alex Roeka, broeder Dieleman, Jack Poels en Jeroen Kant. Direct in de opener Alleen de Maan valt de opvallende inkleuring van zijn songs op. Het gebruik van een harmonium is niet alledaags, daarnaast valt hier het mooie vioolspel van Judith Döhne op. Samen met Imke Loeffen zingt hij het van een vrolijke melodie voorziene Dag Lief. De tekst handelt over hartzeer. Imke maakt overigens net als Marijn deel uit van het muziekgezelschap La très illustre compagnie du Chat Noir, die begin vorig jaar La Vendange uitbracht, een album met mooie Franse chansons. Aan Flessenblazer werd de afbeelding van de hoes ontleend :

“Tot die tijd hou ik me vast.
Aan onze theezakjes , samen in een glas”.

Over frustraties die een relatie met zich mee kunnen brengen en dat die zodoende gedoemd is te mislukken, vormen de thema’s van Ik Wacht de Ganse Dag. Het stompende pianospel doet hier aan Drs. P denken. Met een mooie tekst en melodie is Vallende Bladeren gezegend. Over de kilheid van het bestaan wanneer je geen relatie hebt en geen uitzicht hierop, handelt De Moed Der Wanhoop. Frustraties over onderling onbegrip in een relatie gaat Dichte Deuren:

“Oh, ik heb me murw gebeukt.
Tegen jouw dichte deuren.
Ze zijn van metaal en koud staal.
En ze gaan voorlopig niet open.
Ik heb me murw gebeukt”.

De op een kettingzaag lijkende solo op elektrische gitaar is hier zeer toepasselijk. Samen met Imke Loeffen schreef Marijn De Kat en de Kolder. Het betreft een oude, onafgemaakte song van een aantal jaar geleden, die voor het album werd voltooid. De tekst vind ik nogal cryptisch. Een van mijn favorieten vormt het slechts drie regels tellende Irrealis:

“Als we de tijd konden verslaan.
Als we de angsten en de schroom konden weerstaan.
Dan zou de liefde niet vergaan”.

De gekozen titel lijkt me duidelijk. De swingende saxsolo van Nord Strik hier is geweldig. Maar afsluiter Ik ga door is voor mij toch wel de mooiste van de hele cd. Op de meest onverwachte momenten duikt de melodie van dit nummer in mijn hoofd op. De tekst hiervan is ook de meest opbeurende. De bijdrage op trompet door Jos Hendriks is bijzonder fraai. Marijn blijkt in zijn teksten niet bepaald een lachebekje. Hij is het type van het glas is half leeg. Townes van Zandt is niet voor niets een van zijn helden. Marijn heeft een bijzonder goede neus voor het optimaal inkleuren van zijn liedjes. Imke Loeffen en Sammy Ariëns verzorgden de schitterende vormgeving. Het Leven in Lage Kwaliteit is een debuut met prachtige, persoonlijke teksten, maar heeft ook muzikaal veel te bieden.     

Theo Volk

Releasedatum: 25-1-2016 Kroese Records
Website: http://www.marinusgdevalk.nl/

       

Ina Forsman - Ina Forsman

Zelfbewust in de camera kijkend staat de pas 19-jarige Finse blues zangeres Ina Forsman afgebeeld op hoes van haar debuutalbum. Op de binnenhoes is een grappige foto te vinden van een 6-jarige Ina die vol overgave met wagenwijde open mond zingend aan haar speelgoedgitaar staat te plukken. Op die leeftijd wist ze het al zeker, ze wilde maar een ding en dat was zangeres worden. Nationale bekendheid kreeg ze in Finland toen ze in de finale van het tv-programma Idols een fantastische vertolking bracht van de Etta James song All I Could Do Is Cry. Ook de bekende Finse mondharmonicaspeler Helge Tallqvist raakte er danig van onder de indruk. Al spoedig mocht Ina regelmatig met zijn band meespelen.  In 2013 verscheen het album Ina Forsman with the Helge Tallqvist Band. Helge Tallqvist is de afgelopen jaren uitgegroeid tot haar mentor en niet alleen op muziekgebied.

 

Veelvuldig treedt ze op, onder anderen ook in Nederland. Ze speelde met fantastische musici als Guy Verlinde, Steven Troch, en onze eigen Richard van Bergen en werd daardoor snel een betere zangeres. Platenbaas Thomas Ruf onderkende ook het grote talent van Forsman en gaf haar de gelegenheid haar debuutalbum op te nemen in Austin, Texas met gelouterde muzikanten.  Naast een geweldige zangeres blijkt ze ook nog een begiftigd songschrijver te zijn. Ze schreef tien van de elf liedjes zelf. Acht ervan schreef ze samen met Tomi Leino. De teksten schreef ze alleen en handelen zonder uitzondering over de liefde. Zo is Pretty Messed Up een laatste liefdesverklaring aan haar ex-vriendje en handelt Bubbly Kisses over seks in dronken staat. Het intro door de blazers in Pretty Messed Up zou overigens ook het intro van een Van Morrison nummer kunnen zijn. Naast die eigen nummers brengt ze een fraaie vertolking van Nina Simone’s I Want a Little Sugar in My Bowl. Farewell zou overigens niet misstaan op een Grace Jones album. De geweldige musici tillen het al hoge niveau van de songs nog een treetje of twee hoger. Het spelplezier is hoorbaar. Naast blues-, zijn er ook soulinvloeden te horen. Dit debuutalbum is een heerlijk gevarieerde cd geworden. Voor mij is het overduidelijk, Ina Forsman wordt de komende jaren een van de grote blues- en souldiva’s. 

Theo Volk

Releasedatum: 22 januari 2016 Ruf Records

Website: http://whm16.louhi.net/~inaforsm/

       

Sussex - Parade Day

Sussex? Waar beginnen we nu weer aan? Het is de nieuwste release van Rob Lutes in samenwerking met een van zijn muziekvrienden uit het voorgezet onderwijs. Zij volgden beiden sindsdien eigen initiatieven, maar hielden ondanks de afwijkende muzikale voorkeur onderling contact. Michael Emenau heeft naam als percussionist en vibrafonist gemaakt in de jazz wereld, terwijl Lutes bekendheid verwierf – bij de meesten van ons - als Canadese Roots performer. De gecombineerde inspanning plaatst Rob Lutes in een compleet ander daglicht. Geen vluchtige zijsprong wanneer je mij vraagt. Niet dat ik uitgekeken raak op zijn traditionele Roots, maar het album kenmerkt zich als uitermate verfrissend. Deze optimistische aanpak is niet in de laatste plaats te danken aan de overige musici die zich ter beschikking van het tweetal hebben gesteld. Er wordt opgetogen gemusiceerd, dusdanig dat Ivanhoe Jolicoeur (?) zich ijzersterk in de kijker speelt met trompet en flugelhorn, en ook de staande bas van Sage Reynolds zeer verdienstelijk mijn oortjes weten te charmeren.

 

Kort door de bocht durf ik te stellen dat dit album van de gebruikelijke kwaliteit is die we anders van Rob Lutes voorgeschoteld krijgen, maar dan anders. De meeste liedjes zijn gecomponeerd door Lutes en of Emenau met uitzondering van Dayton, Ohio – 1903. Dat is niets anders dan een cover van Randy Newman. Het instrumentale Dare to Stumble roept bij mij een associatie op naar muziek van Sir Charles Chaplin. Parade Day kenmerkt zich door zijn veelzijdigheid. Twaalf relatief korte nummers, die kwalitatief amper voor elkaar onder doen. De sfeer grijpt enigszins terug naar vroege jazz, folk en blues, zoals we die ook kennen van de eerste Tom Waits platen. Live zal dit volledige ensemble een feest voor het oor zijn in het theater circuit. Maar ja, hoe krijg je zoiets betaalbaar naar Europa. Succes lijkt me verzekerd. Of de muziekliefhebber tot diezelfde conclusie komt zou ik zeggen: “Ga lekker luisteren!” Meteen voeg ik daar aan toe dat ik me hierbij geen teleurstelling kan voorstellen. Een uitstekend album zo in de laatste weken van 2015.

 

Rein van den Berg

Releasedatum: 12 november 2015 Last Chance Records
Websites : http://www.sussexmusic.ca/ en https://sussex.bandcamp.com/releases

Joey Kneiser - the Wildness

Last Chance Records is een label om in de gaten te houden. Wanneer je van “cherry picking houdt, sta even stil bij hen, want zij publiceren momenteel de kersjes in Americana land, althans een aantal zeer fijne. Denk ter illustratie aan John Moreland of Brent Best. Het label is al jaren actief en interessant genoeg om hun aanbod eens aandachtig door te nemen. Joey Kneiser is geknipt voor het oeuvre waarmee dit label op de voorgrond treedt. Niet vreemd aangezien hij de kern van dit label is. Een reden waarom Kneisers muziek zo goed resoneert, is omdat hij dicht bij zichzelf blijft. Iets vergelijkbaars geldt, wat mij betreft, ook voor de luisteraar. Er hoort een klik te zijn tussen de toon die Kneiser zet (hoe hij zijn gedachtengoed etaleert) en de luisteraar. Wanneer ik de muziek van Kenieser beluister dan hoor ik een man die bruist van het leven. Hij leeft, net als ik, in een vrije wereld, en bezingt zowel de geneugten als de onvolkomenheden.

 

Hij groeide echter op in de bergachtige streek van Oost Tennessee. Ontwikkelde zijn muzikaliteit in diverse garage bands en maakte zichzelf het musiceren spelenderwijze eigen. Eenmaal “volwassen” leerde hij een stel mensen kennen waarmee hij de band Glossary formeerde. Hij functioneerde 7 albums lang als zanger en liedjesschrijver voor deze band totdat hij in 2009 zijn eerste soloplaat uitbracht. The All-Night Bedroom Revival bleek niet onverdienstelijk, en gevoed door dit persoonlijke succes groeide de ambitie voor meer. The Wildness is zijn derde plaat. Een plaat die laat horen hoe diep Rock and Roll geworteld zit in zijn systeem. Elke lichaamsvezel blijkt doordrenkt met liefde voor deze muziek, ingegeven door de voorbeelden uit zijn jeugd. Wanneer je the Wildness hoort dan hoor je invloeden van The Band, Springsteen en Van Morrison. Joey Kneiser heeft jaren geleden gekozen voor de muziek, en dat hoor je. De basis van dit album kwam tot stand samen met Glossary lid en ex-vrouw Kelly Smith. Bij Run Like Hell zie je de duivel letterlijk op zijn schouder meerijden. Mooi, mooi, mooi! En wat te denken van een songtitel als Heaven Only Wants Us Once We’re Dead. Emotie en poëzie vanuit het gebergte te Tennessee. Wanneer je nog luistertijd bezit, besteed het aan Joey Kneiser!

Rein van den Berg

Releasedatum : 30 november 2015 Last Chance Records
Websites : http://joeykneiser.com/home en https://joeykneiser.bandcamp.com/

Will Johnson - Swan City Vampires

De reden waarom ik aanvankelijk recensies ben gaan maken was ambitieus. Zoals ik het zag was er onrechtvaardigheid. Volgens mijn inzicht ging aandacht niet altijd naar de juiste artiesten. Ik schrijf nog steeds recensies en die onrechtvaardigheid is na 20 jaar schrijfsels onaangeroerd. Uiteindelijk schrijf ik slechts over datgene wat mij persoonlijk aanspreekt, en geef bij gelegenheid een impuls. Ik blijf daarbij trouw aan artiesten die volstrekt op eigen inzicht varen. Aangedreven door hun eigenzinnigheid en creatieve talent. Will Johnson is één van die unieke mensen die voldoende geld bij elkaar schraapt waardoor hij het voor zichzelf mogelijk maakt zijn illustere droom ten uitvoer te brengen. Ongetwijfeld niet zonder de nodige obstakels, maar hij maakt nog steeds muziek, en blijft zijn ding doen. Zijn laatste album, Swan City Vampires, ervaar ik als zijn sterkste tot nu toe. Althans, en daarbij vaar ik slechts op mijn middenrif gevoel, zo laat deze rauwe plaat zich aanhoren. Zijn gitaarspel is nog nooit zo intens en indrukwekkend geweest als nu. Zelf bespeel ik geen instrumenten en laat mij slechts leiden door wat ik hoor. Puur gevoelsmatig. Arrogantie ten top wellicht, maar evengoed betwijfel ik of diepgaande kennis van instrumenten en technische toebehoren afbreuk doet aan mijn eindconclusie.

 

Johnson schakelt van elektrisch naar akoestische, van breekbaar tot explosief. Vooral de erupties die hij en zijn kompanen uit hun elektrische gitaar trekken zijn hartverscheurend. Pure emotie. Neil Young had daar in zijn beste dagen ook een handje van. (luister maar eens naar Nameless, but a Lover en je weet vanwaar de associatie naar Oom Nelis ) Als een Starship Enterprise weet hij je naar plaatsen te nemen die voorheen ongekend waren, en wat Johnson af en toe uit zijn instrument haalt is onwerelds. Hij treedt buiten zichzelf. Hij beperkt zich niet tot zijn gitaarspel en ontvouwt met de medemusici een luisterrijk paneel, dat vakkundig is voorzien van een aangenaam donker randje. De teksten zijn soms onnavolgbaar, maar de sfeer die Johnson en zijn collectief weten te creëren is ronduit meesterlijk. Swan City Vampires sleurt je over de lengte van 11 nummers naar een andere wereld.

Rein van den Berg

Releasedatum: 30 oktober 2015 Undertow Music
Website:  http://www.will-johnson.com/

 

 

 

Erin Rae and the Meanwhiles – Soon enough

De 25-jarige Erin Rae McKaskle met Ierse en Schotse roots komt uit Jackson, maar woont tegenwoordig in Nashville. Haar groep bestaat sinds 2010 en bracht tot nu toe enkel een EP uit in het jaar van oprichting, getiteld Crazy Talk. Ondanks haar nog jeugdige leeftijd heeft ze reeds een schat aan ervaring, want ze zingt al sinds haar vijfde. Haar ouders waren beiden parttime muzikanten, die geregeld optraden. Al op haar vijfde mocht ze dan tijdens optredens met een of twee nummers meezingen van het roots repertoire, wat haar ouders brachten. Erin Rae heeft een buitengewoon prettige en herkenbare stem, met een melancholische inslag. Al het gebodene op Soon enough is ingetogen van aard.

 

De onderwerpen in haar songs zijn erg gevarieerd. De veranderingen die het leven  met zich meebrengen als je muzikant bent.  En de uitdagingen ervan. Maar ook over de liefde, maar bijvoorbeeld ook een onderwerp als problemen met de geestelijke gesteldheid.  Ondanks het ingetogen karakter van de songs, blijft het album van begin tot eind boeien. De prachtige zang wordt vaak op subtiele wijze op gitaar begeleid. En in enkele gevallen door een cello. Het album werd in slechts twee dagen live in de studio opgenomen. Men heeft getracht zoveel mogelijk het bühnegeluid te benaderen. Het album werd door Erin Rae samen met Michael Rinne (bassist van Rodney Crowell) geproduceerd. Volgens Erin Rae is het nieuwe muziek voor oude zielen. Voor mij is het een debuutalbum met prachtige luistermuziek, die nog veel te weinig aandacht heeft gekregen in de pers.      

 

Theo Volk

Releasedatum: 4 september 2015 Eigen beheer

Websites: http://www.erinraemusic.com/ en http://themeanwhiles.bandcamp.com/

Gravel Town - The history of Gravel Town, Chapter III : Single men

Opener The story of uncle Tony is een korte, gesproken ode aan een oom van Martijn en Michel Ebben. In februari kregen ze van een familielid oude familiefoto’s toegestuurd. Bij het zien van de foto van oom Tony wisten ze direct dat het de foto voor de nieuwe EP moest worden. Het is, net als de hoes van hun prachtige debuutalbum From Grace, een opmerkelijke foto. Hij is genomen vlak na de oorlog tijdens carnaval in Duitsland. Oom Tony kwam tragisch aan zijn einde, hij werd namelijk aangereden bij het oversteken op een zebrapad in Keulen. Ook diens vader kwam overigens op zeer tragische wijze om het leven. Deze EP vormt het eerste deel van een drieluik, met een gemeenschappelijk thema, eenzame mannen. 

Got to go gaat volgens Michel over iemand, die zich eenzaam voelt, en zich – op een misschien ietwat groteske manier – vermand. Het is een van de meest spannende songs,die ik dit jaar hoorde. Geweldige zang en mondharmonicaspel. Liefhebbers van Tom Waits zullen wel raad weten met dit nummer. Overigens kende ik het nummer al in de versie van Bregje Sanne Lacourt, gecoverd op diens voortreffelijke debuutalbum. Bregje en Michel vormen al jaren samen een duo.  I’d die for you is een prachtig ingetogen song, met een refrein wat direct blijft hangen. Prachtig gitaarwerk en harmonicaspel siert het Springsteen achtige In this waisted heartland, wat handelt over iemand, die met zijn (toekomstige) partner/liefje van door wilt gaan.  Mooie afsluiter vormt Driving through the rain, wat over een break up gaat. Door deze fraaie EP kijk ik met grote interesse uit naar de overige twee delen, want dit smaakt absoluut naar meer!  

Theo Volk

Releasedatum: 27 november 2015 Fyify! Records

Website: https://www.graveltown.com/ 

Broeder Dieleman – Uut de bron

Tonnie Dieleman is met Uut de bron toe aan zijn derde album. Voorgangers Alles is ijdelheid en Gloria werden reeds overladen met lovende kritieken. Geluidscollages werden hierop gebruikt, maar dan in gewone songs. Uut de bron vormt één geluidservaring van ruim 50 minuten. Hypnotiserende soundscapes vormen de basis van deze nieuwe schijf. Uiteraard graaft hij weer in de Zeeuwse cultuur en verleden. Zo vertolkt hij het aloude Meilied gebaseerd op de versie van Albert Julien Goethals uit 1967. Het ruim tien minuten durende Lovenpolder, Boerengat handelt over het buurtschap Boerengat waar zijn overgrootvader Jan Pladdet woonde. De bewoners moesten plaatsmaken voor de chemische fabriek Dow Chemical. Maar tevens gaat het over duivelssages, waar paarden een rol in speelden. Het onheilspellende karakter van de muziek verklankt op sublieme wijze het verhaal. 

Met Omer wordt Omer Gielliet bedoeld, de dit jaar 90 geworden Zeeuws-Vlaamse beeldhouwer, dichter, priester en mysticus. Begin vorige maand zong hij hem nog toe op de opening van diens prachtige overzichtstentoonstelling in museum Het Warenhuis in Axel. In Omer wordt op fraaie wijze de roeping geschetst die Gielliet reeds op vijfjarige leeftijd in een koolzaadveld kreeg. Nehalennia is opgedragen aan de tegenwoordig in Zeeland wonende Amerikaanse zanger Baby Dee. Tonnie is een groot liefhebber van diens muziek, die verwant is met die van Antony and the Johnsons. Binnenkort zal Tonnie het podium delen met nog zo’n authentiek artiest, Sam Amidon. Tonnie raadt de luisteraar aan het album, voor een optimale beleving, te beluisteren via een hoofdtelefoon. Het betreft hier overigens geen gewone cd, maar een boekalbum, waarin alle liedteksten zijn verzameld. Het is een prachtig verzorgd product geworden. Uut de bron is een bijzondere muziekervaring van een van de meest authentieke en unieke artiesten die Nederland rijk is.

Theo Volk

Releasedatum: 27 november 2015 Snowstar Records/Wintertuin

Website: http://broederdieleman.tumblr.com/

Nathan Bell - I don’t do this for Love, I do this for Love

Een Canadese muzikant en radioman, iemand waarvoor ik diepe respect koester, maakte mij jaren geleden attent op Black Crow Blue. Ik kende Nathan Bell’s muziek niet, maar was van meet af aan onder de indruk. Binnen zijn muziek klopt een groot sociaal hart. Moraal en verfijnde smaak worden hier niet verward en vloeien in zijn werk samen als twee onafscheidelijke vrienden. Zijn muziek is rauw en gepassioneerd, en zoals blijkt uit de titel van zijn laatste plaat, ze ontstaat uit liefde. Een aantal muziekliefhebbers gaf de voorkeur aan Blood Like a River boven Black Crow Blue. Zelf twijfelde ik wat mijn voorkeur betrof. Dat voorbehoud speelt met het verschijnen van I Don’t Do This For Love, I Do This For Love geen enkele rol. Dit laatste album is wat mij betreft superieur boven beide eerdere platen. Ik kende enkel King of the North van eerdere releases, maar voor het overige zijn het splinternieuwe nummers die je bij de kraag vatten. Ruraal Amerika wordt hier op zijn puurst belicht door de ogen van een connaisseur. Nathan Bell kan cynisch zijn, maar sluit net zo gemakkelijk zijn thuisland in de armen. Hij beschrijft het Amerika waarvoor ik bewondering heb.

 

Er is geen misverstand over het mooiste couplet welke ik dit jaar hoorde. De 4 korte regels komen uit Dust. Spijt komt na de daad. The Man is a Foolish Creature. Always at War. Surrounded by his Angels. That he chooses to Ignore. Het album bevat in totaal 13 liedjes. Liedjes die je amper meer loslaten. Het zijn stuk voor stuk scherpe analyses die een prachtig beeld vormen van een alsmaar veranderende Amerika. Good Morning Detroit is afgemeten en gewogen. Sfeervol tot het bot. Iets vergelijkbaars geldt voor All That You Carry waarbij verantwoordelijkheidsgevoel letterlijk een gewicht op je schouders wordt. Hell of a weight they put on man. At the Bottom of Kentucky grijpt zijn kans om de gastbijdrages te etaleren. En het moet gezegd worden, er wordt enorm strak gemusiceerd. Ook de vocale ondersteuning van de verscheidene dames voegt toe aan de verrijking van dit album. Zo spelen op dit album onder meer mee Missy Raines en haar band the New Hip, maar er is ook de opkomende Nashville zangeres Annie Mosher, Blue Grass legendes Claire Lynch en Don Rigsby en de uit Cleveland afkomstige Rachel Brown. Ergens in april reserveerde ik stoelen, want dit wordt het concert wat ik wil bijwonen. In december is hij van de partij. Lucky Dice wist hem naar de Lage Landen te halen, en hij neemt deze plaat mee. Eentje die mijn verwachtingen heeft overtroffen.

Rein van den Berg

Releasedatum: 20 november 2015 Stone Barn Records
Website:  http://www.nathanbellmusic.com/