Joseph Arthur - The Family

In de laatste editie van Popmagazine Heaven stond over The Family van Joseph Arthur een uiterst lovende recensie. Dat was voor mij nog geen aanleiding om te gaan luisteren, omdat in de recensie gerept werd over elektronica. Van instrumenten als drumcomputers en synthesizers ben ik behoorlijk allergisch, sporadische uitzonderingen als Dummy van Portishead daar gelaten. Onlangs kreeg ik de cd met een ander album van hun platenmaatschappij meegestuurd en won uiteindelijk mijn nieuwsgierigheid het van mijn aanvankelijke scepsis. En dat is maar goed ook, want het is een bijzonder intrigerende plaat. Joseph Arthur loopt sinds zijn zestiende al mee in de muziekwereld. Hij begon als bassist in de bluesband Frankie Starr and the Chill Factor. Echter een paar jaar daarvoor begon hij al liedjes te schrijven, nadat hij van zijn tante een elektronisch keyboard geërfd had. Zijn eerste solo album Big City Secrets verscheen in 1997 op Real World. Naast zijn muziekcarrière is hij intussen ook een gevestigde naam in de schilderswereld. Na pak en beet vijfentwintig releases is hij weer terug op het Real World label. Onlangs schafte hij voor zijn thuisstudio in Brooklyn een iets meer dan honderd jaar oude Steinway piano aan. Uiteraard wilde hij dat instrument direct gebruiken op zijn nieuwe album. Hij stelde zich voor, dat het instrument al die tijd eigendom van een en dezelfde familie zou zijn geweest. Het werd hem direct duidelijk wat het thema moest worden, familie en relaties. Familie zou moeten staan voor geborgenheid, maar zelfs in de meest stabiele families vinden ook minder aangename gebeurtenissen plaats. Zodoende is The Family een afwisselend werkstuk geworden, met de nodige stemmingswisselingen. Soms nostalgisch aandoend, dan weer behoorlijk tegendraads. Geheel tegen mijn verwachting in stoor ik mij geen enkele keer aan de gebruikte drumcomputers en jaren tachtig synthesizers. Sommige van de songs hebben zeer memorabele refreinen, een goed voorbeeld hiervan is Hold on Jerry. De teksten zijn zeker interessant genoeg om echt in te verdiepen.  Hij is overigens ook bekend om zijn gedichten. Deze veelzijdige artiest is 4 november live te zien in de Amstelkerk.

Theo Volk

Releasedatum: 3 juni 2016 Real World Records
Website: http://www.josepharthur.com/

Magic Car - Meteorites

Slechts een handjevol Engelse Americana acts ken ik. Meteorites van Magic Car vormde dus een mooie gelegenheid om mijn kennis een beetje op te krikken. Voornaamste blikvangers van de groep zijn zanger Phil Smeeton en vooral zangeres Hazel Atkinson. Een band die verder bestaat uit Martyn West (gitaar), Doug Ebling (drums) en bas spelende producer John Thompson. Smeeton schrijft alle songs, die vooral gaan over de liefde, rondtrekken tot zelfs een ondeugend liedje over een dominante vrouw, die van SM houdt.

“Now she’s a nun and then she’s a nurse

Good cop, bad cop whichever comes first

Inch by inch, and measure for measure

She’s a high priestess

In the temple of pleasure

She’s a Manwhippa!, Whippaman!

Die liedjes hebben een behoorlijk retro geluid, ergens las ik er een mooie omschrijving voor, “Meteorites plays on a beat jukebox in a dusty bar”. Vooral ben ik erg gecharmeerd van de warme, soulvolle stem van Hazel Atkinson, die van huis uit eigenlijk sieradenontwerpster is. Zij bezit een eigen winkel, waar ze die sieraden verkoopt. Over het algemeen is het repertoire vrij ingetogen, uitzonderingen hierop zijn het wat bluesy Only in America en Manwhippa! En die bluesy kant bevalt me heel erg. Van mij had er ter afwisseling gerust een paar meer van dit soort songs op mogen staan. Ook omdat de stem van Atkinson er uitermate geschikt ervoor is. Ze zou naar mijn mening ook een geweldig soulzangeres kunnen zijn. Het spelplezier tijdens de opnames moet groot zijn geweest, want op het titelnummer is er duidelijk gelach op de achtergrond te horen. Meteorites is een album vol  met doorleefd repertoire, gemaakt door ervaren muzikanten. The Times omschreef het al mooi als “A genuine haven away from the strictly ordered commercial imperatives of the mainstream pop marketplace”.

Theo Volk

Releasedatum: 26 augustus 2016 Tiny Dog Records
Website: http://tinydog.co.uk/magic_car.htm

Ian Hunter & The Rant Band - Fingers Crossed

Een groot aantal rockmuzikanten brandt snel op, maar op Ian Hunter lijkt maar geen echte sleet te komen. Intussen alweer zevenenzeventig en nog steeds vitaal genoeg om vaak op te treden en daar is zeker weer reden toe met de release van Fingers Crossed en op 21 oktober verschijnt de uit dertig cd’s bestaande box Stranded in Reality, met een overzicht van zijn carrière. Die begon eind jaren zestig toen hij toe trad tot de glam rock groep Mott the Hoople. Vooral de albums Mott en All the Young Dudes hebben de tand des tijds doorstaan. Het titelnummer van laatstgenoemde is een song van de hand van David Bowie. De cd had overigens ook Suffragette City kunnen heten, als Hunter het door Bowie eerder aangeboden nummer Suffragette City niet had geweigerd. De twee hadden een goede band en het lag dus geheel voor de hand, dat Hunter een hommage zou gaan brengen aan Bowie op Fingers Crossed. Dandy is een ontroerende ode geworden en doet muzikaal denken aan de Bowie’s muziek ten tijde van Hunky Dory. In 1975 begon Hunter een succesvolle solocarrière. In het persbericht van Proper Music wordt slechts gewezen op de laatste, succesvolle reeks soloplaten als Rant (2001), Shrunken Heads (2007), Man Overboard (2009) en When I’m President (2012). Volgens mij ten onrechte want hij maakte al prachtige albums in de jaren zeventig, zoals bijvoorbeeld You’re Never Alone with a Schizophrenic. Mijn favoriet is Shrunken Heads, waarop hij fel van leer trekt tegen van alles en nog wat. Zijn huidige fans kunnen met een gerust hart Fingers Crossed aanschaffen, want het is weer van hetzelfde niveau als zijn voorgangers. Het kan natuurlijk ook een mooi begin zijn voor nieuwe luisteraars.    

Theo Volk

Releasedatum: 16 september 2016 Proper Records
Website: http://ianhunter.com/main/

The Gloaming - 2

Zo’n vijf jaar terug verslapte mijn interesse in de Ierse folk beduidend. Misschien niet zo vreemd, als je dan al zo’n vier decennia regelmatig naar het genre luistert. Die verslapping werd voornamelijk veroorzaakt door het feit, dat er te weinig vernieuwende ontwikkelingen waren te melden. En van groepen als bijvoorbeeld Lúnasa en Altan had ik al genoeg albums in de kast staan. De interesse werd daardoor, mede door het regelmatige contact met Hans Jansen, verschoven richting de Engelse folk, waarmee ik tot dat moment, nog redelijk onbekend was. Gelukkig ontdekte ik eind 2013 de Iers-Amerikaanse groep The Gloaming, bestaande uit  de violisten Martin Hayes en Caoimhín Ó Raghallaigh, gitarist Dennis Cahill, pianist Thomas Bartlett en zanger Iarla Ó Lionáird. Alle vijf zeer ervaren en vakkundige muzikanten. Hun gelijknamige, ongeveer een uur durende, debuutalbum had direct een geheel eigen signatuur, gevuld met praktisch uitsluitend eigen bewerkingen van traditionals. Voor opener Song 44 werd de muziek geschreven door Bartlett en Ó Lionárd. Hoogtepunten vormden voor mij The Sailor’s Bonnet en het ruim zestien minuten durende Opening Set. Opvolger 2, dat bijna zeventig minuten duurt, ligt in het verlengde van de voorganger. Ook deze keer weer veelal bewerkingen van jigs en reels en andersoortige traditionals. Vooral in jigs en reels is een belangrijke rol weggelegd voor de viool. Voor mij zijn de viool en de emotionele zang de belangrijkste steunpilaren van het repertoire van deze groep. Zanger Iarla Ó Lionáird is in staat, om zonder dat je de teksten begrijpt, de luisteraar emotioneel te raken.  Voor de prachtige opener The Pilgrim’s Song en Oisín Song schreven ze zelf de muziek op bestaande teksten. 2, wat het niveau van zijn voorganger zeker evenaart, werd opnieuw geproduceerd door Thomas Bartlett. Voor de opvolger hoop ik, dat er nog meer ruimte zal komen voor eigen composities. Zondag 2 oktober zal violist Martin Hayes vanaf 19 uur een masterclass verzorgen in Oisterwijk : https://www.irishtradmusic.nl/martin-hayes-masterclass-2nd-october-2016/  's Middags verzorgt hij samen met Dennis Cahill aldaar een optreden.

Theo Volk

Releasedatum: 26 februari 2016 Real World Records
Website: http://www.thegloaming.net/
Martin Hayes en Dennis Cahill live: 2-10 OISTERWIJK: Guo

 

Ryley Walker - Golden Sings That Have Been Sung

Niet serieus, maar toch: Een kinderhand is snel gevuld zo luidt het spreekwoord. Mijn omgeving is wel eens een andere mening aangedaan, maar ik herken mij daarin. Ik lijk snel tevreden. Of, speciaal voor onze zuidelijke vrienden, ich maug mën twei héndsjes poenne. Laat ik eerlijk zijn: Liever iets goeds, anders maar niets is mijn motto. Neil Young bezong dit primitieve gevoel in I am a child. It’s lots of fun to have you there. Een mens heeft maar weinig nodig. Naast primaire behoeften als voeding en ademhalen, staan verlangens naar vrouwen en muziek hoog op mijn lijstje. Wanneer je je erin verdiept dan valt ultiem veel te genieten. Aangezien ik mij verbonden voel met the love of my life sinds mij 18^de , blijft meer ruimte over tot “freewheelen” binnen de muziek. Ook daar beperk ik mij het liefst tot het overzichtelijke. Niemand anders dan Tim Buckley gaf inhoud aan mijn idee van artiest zijn. Zijn muziek, zijn teksten, zijn levensstijl, beter zou het niet worden. Hij zette voor mij een standaard. Samen met tijdsgenoot Laura Nyro was hij een meetlint waarnaast ik iedere artiest of band legde. Aangezien alles perceptie is, bevestig ik met regelmaat de conclusie die ik indertijd trok. En zo maak je jezelf van alles wijs.

Volgen jullie het nog? Deze tekst gaat over muziek, en hoe je daarmee verbonden kan zijn. Meer specifiek, dit artikel wordt verondersteld een recensie te zijn van Golden Sings That Have Been Sung. Het derde officiële album van Ryley Walker. Hij is door de pers bejubeld en werd vergeleken met Tim Buckley. Ik kan dat alleen maar bevestigen. Zelfs zijn gedrevenheid heeft een vergelijkbare lading. Walker slurpt invloeden naar binnen als een leergierig beest. Waren zijn eerste 2 albums nog luxueuze kopieën van ideeën uit geïnspireerde tijden, zo vormt dit nieuwe album al meer een beeld van de enige echter Walker. Tot op een zekere hoogte zou je dit album eigentijds kunnen noemen, maar wat geweest is poets je niet weg. Het zit er allemaal in, onderdeel van het DNA Walker. Ik ben blij dat Ryley een grotere afstand heeft genomen van het gecreëerde geluid op het knap gemaakte Primrose Green. Je herkent hiermee een leergierig en gedreven artiest. Een artiest die zich niet zelfvoldaan neerlegt bij wat hij heeft gemaakt of bereikt, maar eentje waarvan het groeiproces nog niet afgerond is. Ryley Walker zoekt nog steeds. Hij vormt zijn eigen realiteit, en muziek is daarbij zijn leidraad. De muziek die hij maakt is echter reëel, en na een aanvankelijk voorbehoud ten aanzien van Golden Sings That Have Been Sung. – Ik vond het album aanvankelijk te technisch, te weinig gevoel - ervaar ik Ryley Walker als een muzikant om serieus in de gaten te houden.

Acht nummers in totaal, waarvan Sullen Mind een 41 minuten durende live reprise krijgt op het tweede schijfje. Geen idee in hoeverre hij ze nodig heeft, maar Ryley Walker is in goede handen. Op Golden Sings wordt hij omringd door zeer capabele mensen. Een van mijn favoriete nummers is het vet in de bas gezette Funny Thing She Said. Het is een sound die voor mij zeer herkenbaar is. Het bevestigt andermaal waarom ik mij indertijd zo aangetrokken voelde tot Tim Buckley’s muziek, terwijl je in het bijzonder ook de invloed van John Martyn hier hoort. Geen wonder dat Danny Thompson graag met Ryley Walker bastte. Hij zal zich ook tijdelijk terug gewaand hebben, en daarmee een jeugdig genot oproepen die bevestigt hoe ultiem muziek kan zijn. Anton Hatwich speelt bas op dit album, en hij doet dit uitstekend. Iedere tijd kent zijn eigen helden, en wie weet, wordt Ryley Walker de jouwe.

Rein van den Berg

Releasedatum: 19 augustus 2016 Dead Ooceans

Website: http://ryleywalker.com/

Melanie Horsnell - Songs to Sing on a Saturday Night

Deze Australische singer-songwriter kwam ik op het spoor, door haar optreden in het kader van Puur Wit. Dit is sinds een paar jaar een prachtig initiatief van Nico Vermeulen, die maandelijks mooie concerten organiseert in het prachtige witte kerkje in Terheijden. Die avond  in september 2013 zong ze overigens twee mooie duetten met de dochter van Leo Blokhuis. Melanie is een zangeres, die in staat is met weinig middelen, zang en gitaar, indruk te maken. Haar dat jaar verschenen album The Cloud Appreciation Society sprak me heel erg aan door haar persoonlijke liedjes, waaronder het hartverscheurende If We Can’t Be Together en de mooie ode aan haar 2 kinderen, My Harmony, My Gypsy. Ook stond er een bijzonder mooie cover op van de Gershwin song Oh So Nice. Songs to Sing on a Saturday Night is in tegenstelling tot voorgaande albums, grotendeels een coveralbum geworden. Slechts drie eigen composities, waarvan een al op een eerder album stond, My Heart Just Wants to Fall in Love. Voor dit nieuwe project durfde ze de uitdaging aan om te kiezen voor de meest sobere werkwijze, alleen zang en gitaar. Het gekozen repertoire is erg gevarieerd, een bijzonder fraaie uitvoering van Heart’s a Mess van Gotye, naast La Vie En Rose van Edith Piaf. Zij trekt dit, door velen al afgekloven lied, op ingetogen wijze, volledig naar zich toe. Maar ook een vrolijk liedje als Black Boy van Coloured Stone zorgt voor de nodige variatie.  North Sea is een prachtige, ingetogen eigen compositie. Vermeldenswaard is ook de uitvoering van I Will, de bekende Beatles song. Songs to Sing on a Saturday Night is een mooie verzameling goed gekozen luisterliedjes geworden, die ik het liefst beluister op de vroege morgen. Voor mij had dan ook Songs to Listen to on an Early Morning een geschikte titel geweest.

Theo Volk

Releasedatum: 16 september 2016 Inflatable Girlfriend Records
Website: http://www.melaniehorsnell.com/

Nessi Gomes - Diamonds & Demons

Het verhaal achter de liedjes van dit debuutalbum Diamonds & Demons is op zijn minst opmerkelijk te noemen. Vanessa Rodrigues Gomes Hermesh werd vijfendertig jaar geleden geboren op het eiland Guernsey. Haar ouders waren Portugese immigranten. Op dit conservatieve eiland werd Nessi met haar achtergrond in haar jeugd al spoedig een buitenbeentje; het zwarte schaap. Ze voelde zich buiten gesloten en de fragiele en gevoelige Nessi werd naarmate ze ouder werd steeds vaker depressief. Ze liep zelfs met zelfmoordplannen rond en begon zwaarmoedige gedichten te schrijven. Ondertussen begon ze ook in een aantal, niet succesvolle bandjes te spelen. Rusteloos als ze was besloot ze in 2009 door Zuid-Amerika te trekken. In 2010 belandde ze uiteindelijk in Costa Rica in Midden-Amerika. Eindelijk lachte daar het geluk haar toe. Ze ontmoette er haar huidige partner en manager Yaniv. Heel belangrijk was ook, dat ze het geestverruimende Ayahuasca leerde kennen. Het gebruik ervan is zeer populair in Zuid-Amerika, maar ook onder artiesten als Paul Simon en Sting. Het stelde haar in staat om de gedachten die door haar hoofd spookten over haar traumatische jeugd om te zetten in liedjes. Haar relatie, Ayahuasca en haar liedjes werden haar diamonds, die haar in staat stelde om voorgoed af te rekenen met haar problemen uit haar jeugd, haar demons. Na drie jaar Costa Rica en een groot aantal liedjes in haar bagage begon ze over de hele wereld op te treden. Begin 2015 startte ze een zeer succesvolle crowfunding campagne, die haar de gelegenheid gaf om Diamonds & Demons op te nemen met topmuzikanten als de vermaarde Russische klassieke violiste Viktoria Mullova en een avontuurlijke producer als Duncan Bridgeman (1 Giant Leap). Interessant is ook dat de muzikanten verschillende achtergronden hebben, naast muzikanten uit de klassieke muziek, ook muzikanten uit de jazz-, indie- en folkhoek. Haar zoektocht heeft een bloedmooi album opgeleverd, waarop zowel invloeden uit de fado als wel uit de hedendaagse Britse pop, prog en folk te horen te zijn. Ze beschikt over een bijzonder fraaie stem, zo zingt ze in het titelnummer samen met Sam Lee de sterren van de hemel.  Persoonlijke favoriet is Falling Birds, maar ik kan me voorstellen dat ieder ander nummer een persoonlijke favoriet kan zijn, zo hoog is het niveau van de songs, waarop je niet snel uitgeluisterd zult raken. Dat zo’n traumatische jeugd zulke prachtige muziek heeft opgeleverd, daar mogen wij als luisteraar heel blij mee zijn! Haar eindconclusie in afsluiter You Guided Me is positief:      

“My pain has gone and your love is upon me
My lessons have been learnt for they have been hard
My inner strength has reformed my heavy heart
And I’m learning to trust you for all that you are
I’m where I need to be I’m one with my heart
So hold onto my hand and lead me the way
My mind cannot sway me
The music keeps me safe
So here I am
I am dancing with you
My pain has gone and your love is upon me
My brothers my sisters you shine like the stars
This journey together
It binds us through our hearts”

Theo Volk

Releasedatum: 14 oktober 2016 Baraka
Website: http://www.nessigomesmusic.com/
Live: zaterdag 24 september Club Lite, Jan van Gaalenstraat, Amsterdam

Mike Meijer - Fremdkörper

Hij is een druk baasje, Amsterdammer Mike Meijer. In de eerste plaats is hij zanger en drummer van de nieuwe bluesband Rusty Apollo. Onlangs recenseerde ik hun voortreffelijke tweede album Midgets & Monkeys. Hij geeft drumles en schreef boeken over drummen. Daarnaast speelt hij regelmatig gastrollen in tv-series en kleine rolletjes in speelfilms. Voor een solocarrière heeft hij ook nog wat tijd over. Tijd genoeg om nu opeens met een drietal schijven op de proppen te komen, het ambitieuze, afzonderlijk verkrijgbare drieluik Triptychon. Het poppy The King of Pop wordt uitgebracht onder de naam Mighty Mike, het bluesy en funky Cookies Don’t Liquify onder de naam Chunky Tub en onder zijn eigen naam het veelzijdige Fremdkörper.  Veel van de muziek speelde Mike zelf in, slechts sporadisch geholpen door anderen. Mijn grootste interesse ging direct uit naar Fremdkörper, niet omdat de andere albums minder zouden zijn, in tegendeel, maar omdat het een Nederlandstalig album is. Ik ben een groot voorstander van zingen in je moerstaal, omdat je daarin denkt en daarin ook  het beste je emoties verwoordt. Bovendien werd ik aangenaam verrast door de video van Laat Bloeien. Vooral door zijn bijzonder relaxte en met gevoel gespeelde gitaarspel. En dat is precies, wat het gehele album zo aangenaam maakt om er naar te luisteren. Bovendien verrast  hij ook tekstueel. Een gevoelig gezongen en breekbaar liefdesliedje als Hou Me Vast had ik eerlijk gezegd niet van hem verwacht. Een van de hoogtepunten is voor mij is het ruim acht minuten durende Utopio, een aanklacht tegen de tv in het algemeen en tv-persoonlijkheden in het bijzonder. Overigens wordt hier op schitterende wijze de gitaar ter hand genomen door Anton Goudsmit, een van Nederlands beste gitaristen. Man van Hout beschrijft een man met een hoog IQ, maar helaas ook met een laag EQ. Wat heb je dan aan het spreken van acht talen (“Acht talen vloeiend, maar bang voor contact”)?! Op een geweldige wijze wordt in het onderhuids spannende Komediant naar een climax toegewerkt. Het mooie Kreupelhout lijkt enigszins op I Heard It Through the Grapevine.  Van een heerlijke Zuid-Amerikaanse ritmes voorziene Kortewieksel wordt overigens in het Esperanto gezongen. Liefhebbers van heerlijk relaxt gitaarspel kunnen hun hart ophalen aan dit fraaie drieluik! De albumpresentatie zal plaatsvinden om 16 uur in Parc Pacific te Amsterdam.

Theo Volk

Releasedatum: 11 september 2016 Big Records
Website: http://www.mikemeijer.nl/

9Bach - Anian

Samen met Fernhill behoort 9Bach tot de meest vernieuwende folkgroepen uit Wales. 2 jaar geleden maakte 9Bach grote indruk op mij met hun tweede album Tincian. De kleurrijke hoes, met daarop de charismatische zangeres Lisa Jên afgebeeld, trok mijn aandacht. Zij heeft een uit duizenden herkenbare stem en voordracht en is daarmee het uithangbord van de groep. Alle songs worden geschreven vanuit haar zanglijn. Lisa schrijft de songs samen met Martin Hoyland. De arrangementen zijn altijd zeer inventief, de groep beschikt over een geheel eigen geluid. De liedjes op Tincian werden op een na allemaal zelf geschreven en op een na allemaal in het Welsh gezongen. De enige uitzondering hierop is gezongen in het Grieks. Lisa Jên heeft namelijk ook Grieks bloed door de aderen stromen. Anian is al een tijdje uit en werd in Engeland al overladen met positieve recensies. In Nederland is dat duidelijk minder, volgens mij ten onrechte. Het nieuwe album is wederom gevuld met inventieve songs met een duidelijke eigen signatuur. Dit keer is er echter ook een aantal traditionals te vinden, waaronder Si Hwi Hwi, een lied over slavernij. Het is bewaard gebleven dankzij de vorig jaar overleden Dr. Meredydd Evans. Hij verzamelde een groot aantal traditionals. Hij wordt overigens geëerd op de bonusschijf in het nummer Crêd. Een bonusschijf, die verder bestaat uit gesproken interpretaties van de songs door bekende muzikanten en een bekende acteur als Rhys Ifans. Het goed verzorgde product wordt vergezeld van een informatief tekstboekje. Samen met folkgroepen als Lau en The Gloaming kan 9Bach gerekend worden tot de belangrijkste vernieuwers van de folkmuziek.        

Theo Volk

Releasedatum: 29 april 2016 Real World Records
Website: http://www.9bach.com/

 

Richard Shindell - Careless

Jaren geleden verhuisde Shindell naar Argentinië. Ik had verwacht dat zijn muziek richting Latijns Amerikaanse invloeden zou dobberen, maar dat bleef beperkt. Careless is zoals we hem graag horen, vertrouwd. Spiderman en Batman nemen een break. Dat gevoel krijg je bij het beluisteren van Careless eveneens, want Richard Shindell maakt met zijn nieuwste plaat een ontspannen, gerevitaliseerde indruk. In tegenstelling tot de plaat die daaraan vooraf ging, Not Far Now. Die ervoer ik destijds (2009!) als enigszins plichtmatig, waardoor ik me afvroeg of de koek op was. Je publiek iedere keer opnieuw verrassen, onder de indruk brengen, ga er maar aan staan. De angst dat je inspiratie aflaat en niet voldoet aan de verwachting lijkt me op de loer liggen. Daar is op Careless geen sprake van. Het album doet mij qua sfeer denken aan zijn in 1997 verschenen album Reunion Hill. Duister, maar zeer geïnspireerd, luister alleen maar naar de titelsong! Voorzichtig, maar niet onverschillig. Ja, er is lichtvoetigheid (Infared) , maar het accent is overwegend meer serieus te noemen.

Begin september is heer Shindell in Nederland voor een reeks concerten. Ik zal erbij zijn. De verschijningsdatum van Careless ligt dan nog een weekje verderop, maar ik hoop dat hij een fysieke geluidsdrager bij zich heeft.  The marlboro man road into Japan zingt hij in Atlas Choking. Hij zet ermee mijn verbeeldingskracht op scherp. Dit is Shindell ten voeten uit. Niet vernieuwend, maar wel uiterst vertrouwd. Muzikaal wist hij zich te omringen met prima musici, terwijl zangeres Lucy Kaplansky opnieuw van de partij is. Geluidstechnisch wederom tot in de puntjes verzorgd. Shindell liet zich onlangs beluisteren op het onlangs verschenen Toward the Thunder, helaas, maar dit maal geen tegendienst van Antje Duvekot. Before You Go is klein en stemmig.

Love, you will laugh and you will cry
Love, you will live and you will die
But only for a while

There's a world that you must bear
They're waiting for you there
To lead them from the night
And bring them to the light

Love, here's a place and here's a name...

I wish you could stay
But there's no other way

Rein van den Berg

Releasedatum: 9 september 2016

Website: http://www.richardshindell.com/index.php?page=home

Bandcamp: https://continentalrecordservices.bandcamp.com/album/careless