Kelly's Lot - Bittersweet


Singer songwriter Kelly Zirbes is bepaald geen groentje in de muziek. Zij is al eenentwintig jaar de frontvrouw van haar groep Kelly’s Lot. Op haar nieuwste album Bittersweet keert ze terug naar het folk rock- en rootsgenre waarmee ze ooit begon, na een lange periode waarin ze voornamelijk bluesrock maakte. Zo saai als de hoes is het repertoire op de nieuwe schijf gelukkig niet. Tekstueel draagt ze haar hart op de tong, in songs die vaak over de liefde gaan. De afsluiter Colours of december gaat echter over de zinloosheid van oorlog. In dit liedje komen de volgende regels voor:
And peace for the families that were told
Their blue stars have turned to gold
In oorlogstijd plaatsten families, die een familielid aan het front hadden een blauwe ster voor hun raam. Als deze sneuvelde werd de blauwe ster vervangen door een gouden. De titeltrack schreef ze voor alle Vietnam veteranen, die niet op juiste wijze begroet werden bij thuiskomst. In opener About Her staat een rijke jongeman voor de keuze of hij de liefde voor zijn arme vriendin van zigeunerafkomst definitief zal bezegelen. Kiest hij met het hoofd of met zijn hart, dat blijft hier open. Overigens is hier een hoofdrol weggelegd voor de heerlijke klarinet van Bill Johnston. Bijzonder indringend is Come Home, ze wordt hier alleen begeleid op gitaar. Als de regel “So come home to me” aan mij gericht zou zijn, dan was ik al onderweg. Heerlijk bluesy is Mr. Chairman, een liedje waar het spelplezier vanaf spat. Aan het einde hoor je Kelly duidelijk in de lach schieten. Ook is er ruimte voor een fraaie country song als Thorn, opgesierd met fraaie bijdrage op pedal steel. Stay Away is een aanstekelijke uptempo song, waarvan het refrein direct blijft hangen. Onvervalste rock is terug te horen in On Fire. Haar krachtige stem is uitermate geschikt voor dit soort songs. Toch hoor ik haar liever een meer ingetogen liedje zingen als Without a Song. Hier hoor je pas echt hoe fraai haar stem echt is. Ze waagt zich zelfs aan een a capella gospel song, Proud. Kelly schreef drie songs samen met Perry Robertson, die het album mede produceerde. De overige songs schreef ze zelf. Bittersweet is een proeve van bekwaamheid van een doorgewinterde muzikant.    
Theo Volk
Releasedatum: 27 januari 2017 Eigen beheer
Website: http://www.kellyslot.com/





Caoimhin Vallely - Caoimhin Vallely


Regelmatig bezoek ik de website van Folkradio UK voor de laatste stand van zaken over de Britse folk. Soms besteed men echter ook aandacht aan Ierse folk. Bij het zien van de intrigerende hoes van het tweede soloalbum van Caoimhin Vallely was mijn aandacht volledig getrokken. Het schilderij in kwestie heet Man with keyboard en werd gemaakt door Gerard Dillon en hangt in Crawford Art Gallery, Cork. Dit is ook de plaats waar Caoimhin samen met zijn vrouw Deirdre en drie zoontjes woont. Oorspronkelijk is hij afkomstig uit Armagh, Noord-Ierland. De Ierse traditionele muziek zit hem echter in zijn genen. Hij studeerde muziek aan zowel de gerenommeerde University College van Cork als de University of Limerick. Hij heeft nog twee zeer muzikale broers, fluitist Cillian en concertinaspeler Niall. Met Niall en diens vrouw Karan Casey maakt Caoimhin deel uit van de groep Buille. Karan Casey is trouwens een redelijk bekende naam in Nederland. Rein van den Berg recenseerde Two More Hours van haar voor Johnny’s Garden. Caoimhin begon zijn muzikale carrière echter als violist in de Corkse band North Gregg. Het afgelopen decennium werkte hij zowel in binnen- als buitenland met een groot aantal folkartiesten van importantie.  Om er een paar te noemen: Dónal Lunny, Mick Flannery en Nomos, waar overigens broer Niall deel van uitmaakte. Caoimhin’s solocarrière begon met Strayaway in 2005. Tot dan was de piano een vreemde eend in de bijt in de Ierse folk en eigenlijk is dat nog steeds. Gelukkig is de piano tegenwoordig terug te vinden in de geweldige muziek van The Gloaming. Het zijn vernieuwers als The Gloaming en Vallely, die de Ierse traditionele folk voldoende interessant houden. Zijn tweede soloalbum getiteld Caoimhin Vallely heeft als subtitel An Exploration of Irish Traditional Music on Piano. Het bevat 75 minuten voornamelijk instrumentale pianomuziek. Hij wordt alleen verder sporadisch bijgestaan door Brian Morrisey (percussie) en Fiona Kelleher en Karan Casey (beiden zang). Het album werd in de ochtenduren opgenomen als de kinderen naar school waren. De muziek straalt vooral relaxedheid uit, Last Night Being Windy is hier een fraai voorbeeld van. Maar niet alles is zo ingetogen en is er gelukkig genoeg variatie. Uiteraard komt er natuurlijk voornamelijk Ierse traditionele muziek voorbij. Het bekende, prachtig door Fiona Kelleher gezongen My Dear Companion heeft echter een Amerikaanse achtergrond. En zo schreef zijn goede vriend Sébastian La Grange Mon Père Vit Dans les Etoiles. 5 kwartier lijkt een lange zit, maar zo ervaar ik de cd niet. Zijn, vaak sprankelende en lichtvoetige, pianospel is erg boeiend om naar te luisteren. De klaphoes bevat veel aantekeningen over het gespeelde repertoire.  Over precies twee weken deelt hij tijdens het White Horse Winter Music Festival het podium met de geweldige, in Nederland woonachtige Ierse accordeonist Dave Munnelly. Het zou fijn zijn om Caoimhin eens live te aanschouwen in Nederland. Hij zou bijvoorbeeld niet misstaan op het podium van de Guoconcertreeks, waar sommige leden van The Gloaming hem al voorgingen. Dit album is een absolute must voor de liefhebbers van Ierse traditionele muziek, maar ook voor liefhebbers van pianomuziek in het algemeen.     
Theo Volk
Label: Crow Valley Music
Links: http://www.caoimhinvallely.ie/ en http://www.crowvalleymusic.com/


Wendy Webb - Step Out of Line


Uiteraard is het mijn eigen schuld, dat ik nog nooit eerder van deze geweldige zangeres gehoord heb.  Helaas las ik in december 2015 niet de recensie op Rootstime over de blijkbaar uitstekende voorganger This Is the Moment. Er wordt daar trouwens al gewag gemaakt van de gloednieuwe schijf Step Out of Time. Op de vorige cd wordt slechts gebruik gemaakt van drie andere muzikanten, deze nieuwe is duidelijk ambitieuzer van opzet, want deze keer doet Wendy beroep op maar liefst veertien collega’s. Op de achterzijde van het prachtige tekstboekje staat ergens in de credits de volgende regel vermeld: “To the musicians who stopped  by the house to play, your artful contributions are timeless”. En die bewering klopt als een bus. Geweldige muzikanten als Wayne Jackson (Memphis Horns), David Grissom, Mark T Jordan, Willie Weeks en Dan Dugmore verfraaien ondermeer de songs. De arrangementen van de songs zijn zonder uitzondering mooi en subtiel. Net zoals op de voorganger zijn er elementen van folk, jazz, blues en pop terug te vinden. In de titelsong mag de trompet van Wayne Jackson excelleren. In Destiny’s Muse is het de beurt aan Jim Horn om te schitteren op sax. Maar het is de zang van Wendy, die de kers op de taart is. Ze is een van de weinige zangeressen, die me echt diep weten te raken. Vooral in een liedje als Freedom, maar het meeste in Mexico. Zes van de tien songs schreef ze samen met medeproducer Mark Keller en drie alleen. De laatste drie tracks zijn het meest sober en daar komt haar stem misschien nog wel beter tot zijn recht. Slechts alleen op akoestische gitaar en bas wordt ze begeleid op In the Night. In de schitterende cover van Bob Dylan’s Girl from the North Country bestaat de begeleiding alleen uit elektrische piano en pedal steel. En misschien wel lest best, Where Are We Going Now, My Love. Meer dan cello en elektrische piano is niet nodig. De liedjes gaan over liefde, dromen, hoop, verlangen en vrijheid. Mexico en Camden Town schreef ze naar aanleiding van bezoekjes aan Mazatlan en Camden Town (VK). Helaas is dit fraaie album alleen bij haarzelf te koop of via CDBaby.      
Theo Volk
Releasedatum: 13 januari 2017 Spooky Moon Records
Website: http://wendywebbmusic.com/

 CDBABY: http://www.cdbaby.com/cd/wendywebb6
Info Hemifran: http://www.hemifran.com/

Mercy John - This Ain't New York


Mercy John zag als John Verhoeven het levenslicht in het Brabantse Erp op de dag van de zwaarste sneeuwstorm ooit in Nederland, woensdag 14 februari 1979. Die dag staat me overigens nog levendig voor de geest, omdat ik ’s morgens met veel pijn en moeite als dienstplichtig soldaat op tijd de legerplaats in Ossendrecht wist te bereiken. John groeide op in een beschermd milieu. Als jongen speelde hij met zijn vriendjes vaak op de velden of was hij in het bos te vinden. Als twaalfjarige had hij reeds zijn eerste bandje, dat oefende in een van de loodsen van zijn ouders, die een boerenbedrijf hadden. John studeerde aan de Radboud universiteit. Naast muzikant is hij docent music marketing aan een hogeschool van Fontys: Fontys Academy for Creative Industries. Hij werkt voor de opleiding International Event Music & Entertainment Studies. Daar leiden ze studenten op tot managers, marketeers, communicatie professionals voor de entertainment, muziek, festival, cultuursector etc. Wat perfect te combineren is met zijn ambities als muzikant. Daarnaast schrijft hij muziek voor anderen, waaronder ook kinderliedjes. Onder de naam John Henry, een verwijzing naar zijn doopnamen, debuteerde hij met Five More Days & A Matter of Somewhere. Dit album kreeg de nodige lovende kritieken. Zo noemde Willem Jongeneelen van Oor het een dijk van een Americana album van eigen bodem. Ook werd zijn album veel gedraaid op de radio en trad hij op door het hele land. Achteraf vond hij de artiestennaam John Henry te algemeen en besloot zijn nieuwe cd This Ain’t New York uit te brengen als Mercy John. Al vooraf had ik een goed gevoel over het album, toen ik las dat het geproduceerd werd door de onvolprezen Gabriël Peeters. Hij weet altijd het beste in de muzikanten naar boven te halen, zo ook op deze schijf. De favoriete artiesten van John zijn Tom Petty, Bruce Springsteen en Ryan Adams. Bij de ijzersterke opener en titeltrack moest ik direct denken aan Jason Isbell, met name door de zang. Net als Isbell heeft John een krachtige stem, waarmee hij de songs een behoorlijk emotionele lading geeft. This Ain’t New York gaat over hard werken, doorzetten en hopen dat succes en geluk je dan uiteindelijk ten deel zal vallen. New York is gebruikt als een metafoor van een stad waarin alles succesvol lijkt te zijn. Een schril contrast met de dagelijkse gang van zaken. Hard werken, niet lullen maar poetsen zijn de dingen die in zijn genen zitten en zijn tijdens  zijn opvoeding nog eens flink ingestampt. De openingsregels van het fraaie, ingetogen Lost verraden een hoop verdriet en eenzaamheid:
“Papa was always busy
And momma never said ‘I love you’
Is there something I can do that’s right”

John vertelde me  dat het over zijn vader gaat, die boer was, altijd hard werkend, teruggetrokken leefde terwijl het leven zich aan hem voorbij trok. John heeft lang geworsteld met dat teruggetrokken bestaan. Hij had het gevoel dat hij enorm veel van de wereld niet zag. Back Home vertelt een verhaal over mensen die net als hijzelf ontzettend last van heimwee hebben. Hij heeft een ziekelijke vorm van heimwee en verlangt op zo’n moment ontzettend sterk naar huis en het vertrouwde. Echter wat erg tegenstrijdig is, is dat als hij thuis is het weg zijn (bijv. naar Amerika) enorm verheerlijkt. Een constante interne strijd dus. Door bepaalde privéomstandigheden heeft  hij een tijdlang problemen gehad in de omgang met onbekende mensen. Het leidde zelfs tot plotselinge angsten op ongewone momenten. Hij heeft dit verwoord in Strangers. Gelukkig is het niet alleen maar kommer en kwel, want Endless Summer is een liefdesliedje. Over de ontluikende liefde op een zwoele zomeravond op een zelfgemaakte schommelbank in het schemerlicht. De officiële album presentatie is 12 februari in W2, Den Bosch, die deel uitmaakt van een toer. Sommige optredens zijn als support act van JW Roy. This Ain’t New York is een prachtig Americana album met liedjes die een eerlijk inkijkje geven in de diepere zielenroerselen van de maker.
Theo Volk
Label: Butler Records
Releasedatum: 3 februari 2017
Links: https://www.mercyjohn.com/

Mercy John live:
21-1 HILVARENBEEK: Het Podium
28-1 VALKENSWAARD: Café De Fantast
3-2 EINDHOVEN: Effenaar
5-2 ZWOLLE: Hedon
11-2 DORDRECHT: Bibelot
12-2 DEN BOSCH: W2, Officiële album presentatie
17-2 OSS: Groene Engel
18-2 UTRECHT: Tivoli de Helling
3-3 VLAARDINGEN: Kroepoekfabriek
5-3 BREDA: Mezz
19-3 WEERT: De Bosuil
26-3 HELMOND: De Cacaofabriek
1-4 HARDENBERG: Deel 2
9-4 HOORN: A Small Town Music Walk Festival

Matt Haeck - Late Bloomer


“My name is Matt Haeck, and I am a late bloomer” is de enige, summiere informatie die de binnenhoes vermeldt. Zelfs de credits ontbreken, op de vermelding van producer David Mayfield na. Gelukkig bood het internet uitkomst. Hij werd geboren op Barbados als zoon van een missionarisechtpaar. De eerste muziek waarmee hij in aanraking kwam waren kerkelijke gezangen. Aanvankelijk wilde Haeck pastor worden, maar besloot uiteindelijk toch voor de muziek te kiezen. Helaas raakte hij verslaafd aan pillen, cocaïne en alcohol. Het zou vier jaar duren, voordat hij weerstand kon bieden aan zijn verslavingen. Hij verhuisde naar Indianapolis en begon yoga te praktiseren. In diezelfde periode zou hij ook beginnen te schrijven aan de songs voor Late Bloomer. Veel van die liedjes hebben niet de meest prettige onderwerpen : echtscheiding, depressies, demonen en zonden. Een aantal ervan gaan over hemzelf, maar sommige zijn ook fictief. Gelukkig is de muziek niet zo bedrukt, behoorlijk uitbundig zelfs is 28 years. Een zeer aanstekelijke liedje, waarin hoofdrollen zijn weggelegd voor dobro, fiddle en accordeon. Haeck wordt omringd door uitstekende muzikanten zoals Paul Defiglia (The Avett Brothers) en Aaron Lee Tasjan. Van laatstgenoemde recenseerde Rein van den Berg onlangs de voortreffelijke cd Silver Tears. Haeck zingt een fraai duet in Cotton Dress met de geweldige zangeres Caitlin Rose. Ook Haeck is een begenadigd zanger, die met opvallend gemak zingt. Vooral in de meer ingetogen liedjes komt zijn fraaie warme stem erg goed tot zijn recht. Misschien wel het mooiste nummer is het liefdesliedje Lovin’ Off My Mind, wat ondanks alleen zang en akoestische gitaar veel indruk maakt. Niet alle liedjes schreef hijzelf, Belt werd geschreven door Ben Douglas. Ook is er nog een cover te vinden van Ramlin’ Man van Hank Williams. Dit debuutalbum verscheen al juni vorig jaar in Amerika en kreeg onder anderen een zeer lovende recensie van No Depression. Volgens mij terecht dat 3 maart een Nederlandse release volgt. Het zou mooi zijn als hij binnenkort naar Nederland zou komen voor concerten, want hij behoort tot de beste zangers in zijn genre.       
Theo Volk

Releasedatum: 3 maart 2017 Blaster Records
Website: http://www.matthaeck.com/

Levi Cuss - Night Thief


Tussen Levi Cuss en Nessi Gomes bestaat een opmerkelijke parallel. Beiden vonden stabiliteit in hun leven in Costa Rica. Het levenspad van Levi Cuss is er niet bepaald eentje van rozengeur en maneschijn. Hij werd alleen opgevoed door zijn moeder, doordat zijn vader overleed toen hij vijf was. Zijn moeder werkte hard, maar had daarnaast ook een druk sociaal leven waardoor ze veel op feestjes rondhing. Niet bepaald de ideale gezinssituatie dus. Cuss ontspoorde reeds op jonge leeftijd, raakte verslaafd aan drank en drugs. Ook kwam hij in het criminele circuit terecht en spendeerde hierdoor een periode achter tralies. Dit verblijf had gelukkig het gewenste effect op hem en bracht hem op het rechte pad. Hij trouwde en verhuisde met zijn vrouw naar Costa Rica. Daar onderging hij een therapie om zijn agressie te onderdrukken en begon yoga te beoefenen. Helaas hield het huwelijk niet stand en verhuisde hij weer naar Canada en vond troost in het schrijven van liedjes. Night Thief is inmiddels zijn tweede album en reeds in oktober 2014 uitgekomen, maar krijgt in Engeland in maart een heruitgave vanwege zijn komende toer daar. Cuss wist Steve Dawson te overtuigen om het album te produceren, een uitermate goede keuze. De cd werd opgenomen in de Hen House studio van Dawson. Dawson is niet alleen de producer maar neemt ook een groot aantal instrumenten voor zijn rekening. Met name zijn bijdragen op gitaar zijn bijzonder fraai en tillen het toch al hoge niveau nog verder de hoogte in. Zelf omschrijft Cuss zijn songs als “an honest look at struggle”. Het zijn eerlijke observaties van zijn eigen leven. Zo gaat Divide over zijn dominante en egoïstische ex-vrouw. Het ontroerende Grandma is een ode aan zijn oma. Hij had een zeer goede band met haar en bezocht haar trouw iedere zondag met zijn kinderen. Hij schreef dit liedje op het moment dat zijn oma aan longkanker leed. Gelukkig had hij het een week voor haar dood af en heeft ze het nog kunnen horen. Met deze wetenschap hakt de regel “Grandma don’t say goodbye just wanna visit one more time” er behoorlijk in. Het is overigens een bijzonder aanstekelijk liedje. Alle songs zijn van eigen hand, op de spetterende cover na van Bringing It Back van JJ Cale, een van zijn helden naast Townes van Zandt en Jason Isbell. Zijn debuut It’s War en de opvolger zijn rechtstreeks te koop bij hemzelf via mail : levicuss@gmail.com. Het wordt hoog tijd dat Levi Cuss naar Nederland komt voor concerten, want Night Thief is eerlijke en openhartige Canamericana van de bovenste plank.    
Theo Volk
Website: http://www.levicuss.com

Martin Harley & Daniel Kimbro - Static in the Wires


De reputatie van Martin Harley zit duidelijk in de lift. Afkomstig uit het zuidoosten van Engeland, maar leerde slidegitaar spelen in de periode dat hij in Australië woonde. Hij is een trouwe volgeling van de bluesmuziek uit de Mississippi delta maar is ook beïnvloed door andere rootsmuziek. Hij vormt op Static in the Wires een duo met Daniel Kimbro, een meer dan uitstekende bassist. Hij bespeelt zowel de staande als de elektrische bas. Op de cd krijgen ze hulp van Jerry Douglas (Ray Charles, Eric Clapton, Dolly Parton), Derek Mixon (Chris Stapleton, Sam Lewis)en Micah Hulscher (Alabama Shakes). Reeds een maand luister ik met grote regelmaat naar dit album, wat mij direct vanaf de eerste beluistering van de eerste tot de laatste noot aansprak. Dat overkomt mij maar zelden. Vooral de heerlijke stem van Martin Harley is daar debet aan, maar ook de relaxte sfeer die de songs meekregen. Het pianospel van Micah Hulscher speelt in een aantal songs een belangrijke, sfeerbepalende rol. Maar het belangrijkste ingrediënt is zondermeer het bijzonder fraaie gitaarspel van Harley. De gitaarloopjes aan het begin van Dancing on the Rocks zijn om van te smullen, evenals het gitaarspel in I Need a Friend. In eerste instantie dacht ik dat tweede helft van de songs de meest fraaie waren, maar intussen doet de andere helft daar niet voor onder. Alle, ijzersterke liedjes zijn van de hand van Harley. We zijn amper een week onderweg in 2017, maar dat Static in the Wire hoge ogen zou kunnen gaan gooien in mijn eindlijst is nu al zonneklaar. Het goede nieuws is dat dit duo in april live te aanschouwen is in Nederland. Het slechte nieuws is dat het slechts om één optreden gaat en wel in Café de Amer in Amen op 21 april.      

Theo Volk

Releasedatum: 10 februari 2017 Del Mundo Records

Gjermund Larsen Trio - Salmeklang


Met Salmeklang is het Noorse Gjermund Larsen Trio toe aan hun vierde album in hun tienjarige bestaan. Gjermund Larsen is de violist van dit trio, die verder bestaat uit Sondre Meisfjord (staande bas) en Andreas Utnem (vleugel en harmonium). De heren spelen al sinds de oprichting samen en dat is zeker te horen in de geweldige wisselwerking onderling. De traditionele folk die ze brengen wordt vermengd met elementen uit de jazz, bluegrass, barok en andere hedendaagse muziek. Veelal is de muziek bedachtzaam en ingetogen, wat al blijkt in opener Trøstesang. Alle composities zijn van de hand van Gjermund Larsen. Hij schreef Trøstesang overigens om zijn regelmatig huilende eenjarige tweeling te kunnen kalmeren. Zoals hij wel vaker familieaangelegenheden gebruikt in zijn composities. Søstervals schreef hij voor zijn zus mocht ze ooit een huwelijksdans nodig hebben. Ter gelegenheid van de zeventigste verjaardag van zijn vader schreef hij Fars låt. De inspiratie hiervoor vond hij in Senpolska van Kristina Moberg, een werkstuk was zijn vader vaak speelde. Het was een van de vroegste muzikale herinneringen van Larsen. Maar Larsen schrijft ook regelmatig in opdracht. Hymne en Salmeklang schreef hij in 2015 voor het Internasjonale Kirkemusikkfestival. Hij wordt hier bijgestaan door het geweldige trio Nordic op Swedish keyed harp, madoline en cello. Ze zijn ook nog te horen in Vals Assai en Kind of Polska. Op Salmeklang is uitsluitend instrumentale muziek te vinden, maar dat mag geen probleem vormen. De muziek is afwisselend genoeg. Het sterkst vind ik de composities waarin de lichtvoetige piano voor het voetlicht mag treden. Het duurde bij mij wel een keer of vier luisteren, voordat ik een echte klik met de muziek kreeg. Salmeklang is luistermuziek, waar je echt voor moet gaan zitten.       
Theo Volk
Nederlandse releasedatum: 3 februari 2017 Heilo / Play It Again Sam
Website: http://www.gjermundlarsen.com/

Valkyrien - Prøv å si noe til meg nå


De voorgaande vier albums verschenen onder de naam Valkyrien Allstars, voor album nummer vijf is de naam van deze Noorse folkgroep veranderd in Valkyrien. Wellicht heeft dit te maken met een wat gewijzigde muzikale koers. De muziek is wat avontuurlijker en gevarieerder geworden. De groep was direct succesvol in eigen land met hun eponieme debuutalbum, dat binnen zes maanden de gouden status bereikte. Ze werden tot drie keer toe gekozen in Noorwegen tot Folk Music Artist Of The Year. Op hun nieuwste album Prøv å si noe til meg nå is hun oude, traditionele sound nog steeds aanwezig, maar is er ook ruimte voor akoestische pop en soms zelfs ruimte voor alternatieve rock, waarin synthesizers domineren. Hun muziek is moeilijk te vergelijken met andere, bestaande acts. De songs hebben wel even tijd nodig om in te dalen. Veel zinnigs kan ik verder niet over het album zeggen, omdat de teksten in het Noors zijn. Voor wie de Noorse taal toevallig wel machtig is, een tekstboekje wordt meegeleverd.  Maar een ding is zeker, het is bijzonder interessante muziek. Het album is in oktober reeds in eigen land uitgekomen en krijgt nu een Nederlandse release.
Theo Volk

Releasedatum: 13 januari 2017 Heilo / Play It Again Sam

Website: http://www.valkyrienallstars.com/

Aurelio - Darandi


Het afgelopen jaar ben ik meer gevarieerd gaan luisteren. Meer verschillende genres, waaronder neoklassiek. Dat is me uitstekend bevallen en ben voornemens dat in 2017 ook te gaan doen. Darandi van Aurelio past goed bij dit voornemen. Aurelio Martínez is de vaandeldrager van de Garifuna muziek. Garifuna zijn mensen met een Indiaanse en West Afrikaanse achtergrond, die leven langs de kust van Belize, Guatemala, Honduras en Nicaragua. Martínez is zelf afkomstig uit Honduras. Naast muzikant was hij ook congreslid. Dit jaar viert hij het feit dat hij dertig jaar muzikant is. Hij wordt door collega’s zeer gerespecteerd. Zo werkte hij bijvoorbeeld samen met een andere grootheid uit de Garifuna muziek, Andy Palacio. Ze maakten samen het schitterende album Wátina onder de naam Andy Palacio & the Garlfuna Collective. Ze veroverden er de prestigieuze NOMEX Award mee. Ook iemand als Youssou N’Dour maakte gebruik van zijn diensten. Zijn laatste album Landini kreeg in 2014 uitermate positieve kritieken. Ter gelegenheid van zijn dertigjarige jubileum verschijnt nu Darandi. Hierop is een selectie van zijn favoriete liedjes te horen, waarbij getracht is zoveel het livegeluid te benaderen. Martínez is een uitstekend zanger met een zeer flexibele stem. Ook zijn gitaarspel is om je vingers bij af te likken. Op een song als Laru Beya is dat goed te horen. Deze song verraadt ook invloeden van Centraal Afrikaanse en West-Afrikaanse (pop)muziek. Dit liedje roept bij mij herinneringen op aan de verzamelalbums Sound D’Afrique delen 1 en 2, begin jaren tachtig uitgebracht. Als ik me niet vergis op het Island-label. Darandi is gevuld met uiterst dansbare muziek, maar waarnaar het ook gewoon heerlijk luisteren is. Stilzitten is echter onmogelijk. Het is een mooie dwarsdoorsnede van zijn repertoire. De cd wordt geleverd met een prachtig, 24 pagina’s tellend boekje met veel informatie en foto’s. Het zou overigens ook eens hoog tijd worden dat Aurelio een keer live te bewonderen zal zijn op de Antilliaanse Feesten in Hoogstraten. Dit is het grootste festival in Europa op het gebied van muziek uit het Caribisch gebied. Darandi vormt een uitstekende kennismaking met zijn muziek.       
Theo Volk
Releasedatum: 20 januari 2016 Stonetree Records / Real World Records
Website: http://www.aureliomusic.net/  

Abonneren op: Posts (Atom)