Son of the Velvet Rat - Dorado


Ken ik muziek uit Oostenrijk, laat staan goede, vroeg ik mijzelf af voorafgaande aan het schrijven van deze recensie. Verder dan de twee songfestivalwinnaars Conchita Wurst en Udo Jürgens en de enige echt interessante artiest Soap & Skin kwam ik niet. Vanaf nu kan ik daar Son of the Velvet Rat ook toe rekenen. Dorado is intussen het zesde album van deze groep rondom het centrale, Oostenrijkse duo en echtpaar Georg Altziebler en Heike Binder. In 2013 verruilden ze Oostenrijk voor Joshua Tree om daar hun inspiratie voor hun muziek op te doen. Georg heeft een behoorlijk schuurpapieren stem en zingt vaak op een wat droevige manier zijn liedjes. Daarnaast bespeelt hij een aantal instrumenten waaronder melodica. Dat instrument geeft regelmatig een aparte tintje aan de nummers. Het repertoire is van constant hoog niveau. Vooral de manier waarop de liedjes worden ingevuld is erg sterk. Daarin zal zeker producer Joe Henry een belangrijke rol gespeeld hebben, want zijn invloed is duidelijk hoorbaar. De eveneens kenmerkende stem van Victoria Williams is te horen in Blood Red Shoes. Overigens klinkt deze song mij erg bekend in de oren. Vermeldenswaard is het geweldige klarinet- en saxofoonspel van Kelly Corbin in Copper Hill. Misschien is de mooiste song het wat langere Sweet Angela, met een tekst geschreven vanuit een originele invalshoek. De samenwerking tussen de muzikanten liep gesmeerd, want in slechts enkele dagen werd het album opgenomen. Opvallend was het om de naam van Kirsty McGee tegen te komen, niet als muzikant, maar als maker van de fraaie hoesfoto, die ze in de buurt van Pioneertown maakte. Zij raakte bevriend met de leden van de groep tijdens haar verblijf vorig jaar in de woestijn. Ze deed daar inspiratie op voor haar duo Ocotillo. Dorado bevat liedjes die langzaam maar heel zeker onder de huid kruipen. Austria, twelve points.         
Theo Volk

Releasedatum: 17 februari 2017 Fluffy & Gravy Records

Website: http://sonofthevelvetrat.com/


Samantha Fish - Chills & Fever


Plezier was het sleutelwoord voor Samantha bij het opnemen van Chills & Fever. Voor haar vorige, uitstekende, door Luther Dickinson geproduceerde album Wild Heart zocht Samantha haar inspiratie in de muziek van Son House en Skip James. Deze keer koos ze voor de muziek waarmee ze opgroeide, rhythm & blues uit de jaren zestig en zeventig. Ze voelde zich tijdens de opnames als een kind in een snoepwinkel, want ze besloot dat het een coveralbum zou worden. De keuze viel vooral op bekende en minder bekende songs uit het begin van de jaren zestig. Die kun je natuurlijk het beste opnemen met muzikanten, die erg bedreven zijn in het genre. Ze wist drie voormalige leden van de gerenommeerde band the Detroit Cobras te strikken, Joe(y) Mazzola (gitaar), Steve Nawara (bas) en Kenny Tudrick (drums). Verder ook nog klasbak Bob Mervak op elektrische piano en de New Orleanse blazerssectie bestaande uit Marc Levron (trompet) en Travis Blotsky (saxofoon).  Als producer koos ze Bobby Harlow, bekend geworden als vocalist van de garagerockband The Go. Opener He Did It was in 1965 een hit van The Ronettes. Een andere bekende song is Either Way I Lose, een hit van Gladys Knight & The Pips in 1964. Stilzitten is onmogelijk bij het titelnummer, net als bij de klassieker van Charles Sheffield uit 1961, It’s Your Voodoo Working. Bijzonder fraai is de cover van de Barbara Lewis klassieker Hello Stranger, zonder enige twijfel mijn favoriete track. Maar gelukkig kiest Samantha niet alleen maar voor het feest der herkenning. Van een nummer kon ik zelfs na langdurig speurwerk de herkomst niet achterhalen. Op deze cd ligt vooral de nadruk op de zang van Samantha, terwijl dat op voorgaande cd's dat toch meer haar gitaarspel is. Dit heerlijke Chills & Fever is duidelijk een stap in een andere muziekrichting, de vraag is of het een tijdelijke blijkt te zijn, de tijd zal het leren. Maar in de tussentijd geniet ik volop van deze feestplaat. 

Theo Volk

Releasedatum: 24 maart 2017 Ruf Records



Tom Mank & Sera Smolen - Unlock the Sky


"The guitar / cello duets from veteran singer-songwriter Tom Mank and his partner Sera Smolen are rarely very exciting at the first listening, but turn out - on closer listening – to be always exceptionally beautiful and sophisticated.” schreef de hoofdredacteur van Popmagazine Heaven, Eric van Domburg Scipio, ruim drie jaar geleden op de Bandcamppagina van dit duo. Deze woorden onderschrijf ik volledig, want Tom en Sera hebben me met Unlock the Sky volledig overrompeld. Zelden heeft een eerste beluistering van een cd zoveel indruk op mij gemaakt, vooral door de originaliteit van het repertoire. Dit echtpaar heeft hun sporen in de muziek al ruimschoots verdiend. Sera  verdiende die oorspronkelijk in de klassieke muziek en Tom speelde in diverse folk, blues en bluegrass bands. Samen vormen ze al sinds 1994 een duo. Tom schrijft veel van het repertoire, regelmatig samen met anderen. I Left the City schreef hij met de eveneens in Ithaca woonachtige Anna Coogan, een ook in Nederland bekende naam. Een van de fraaiste songs, Calico Dress, schreef hij samen met Kyle Carey. Beide dames komen overigens beiden binnenkort met een nieuwe schijf. Niet alleen in de liedjes werkt Tom veel samen met anderen, ook in het zingen van de songs. Een groot aantal zangeressen delen de zang met Tom, waaronder de Belgische zangeres Kimberly Clays in My Thunder and Lightning. Dit nummer heeft ook nog een Nederlands tintje, want mondharmonicavirtuoos Gait Klein Kromhof levert hier een bijzonder fraaie bijdrage. Overigens zal Gait binnenkort ook te beluisteren zijn op het nieuwe album van Ries de Vuyst. Ook de foto op de achterkant van de cd is van Nederlandse makelij, namelijk gemaakt door Theo Looijmans. Dat Tom iets met Nederland heeft blijkt uit het opnieuw opgenomen Amsterdam. Naast liedjes van Tom ook een fraaie instrumentale compositie van Sera, Unlock the Sky, waarin zij alleen mag schitteren. Zonder andere muzikanten hier te kort te willen doen, Sera’s spel is volkomen uniek. Ik ken maar heel weinig muzikanten, die zich zo weten te onderscheiden.  Volgende maand zullen ze voor de tiende keer door Nederland en België toeren, hopelijk gaat U kijken, want ze brengen bijzonder repertoire. Het zou me niet verbazen als Unlock the Sky aan het eind van 2017 mijn favoriete album van dit jaar blijkt zijn.        
Theo Volk
Releasedatum: 2-3-2017 Ithaca Records
Tom & Sera Live:
9-4-2017 WAHLWILLER: Pandora Podium
13-4-2017 GELDROP: De Ruimte
19-4-2017 HERENTALS (B): Muziekschool SAMWD
20-4-2017 MIDDELBURG: De Spot, in het kader van Songs From the Heart
21-4-2017 GENT (B): Werkendam, huisconcert
22-4-2017 ASSENEDE (B): Café de Strandpaal
23-4-2017 OSSENISSE: ’t Schallasmaj
24-4-2017 STEENDAM: Podiumcafé Peter en Leni
28-4-2017 WINGENE (B): De Boskant, huisconcert
29-4-2017 MIDDELBURG: De Drukkerij

Husky Tones - Who Will I Turn to Now?


Victoria Bourne en Chris Harper vormen het bijzondere duo Husky Tones. Zij brengen een uniek, eigen gebrouwen mengsel van punk rock, vroege blues en een heel klein scheutje folk. Victoria zingt en drumt en Chris speelt gitaar en beiden nemen ook nog af en toe percussie-instrumenten ter hand. Je moet inventief zijn en over goed songmateriaal beschikken wil je in zo’n kleine bezetting kunnen overtuigen. Ze slagen daar met verve in. Who Whill I Turn to Now? is het tweede album van dit paar. Het debuut Time for a Change werd overladen met positieve recensies en werd veel gedraaid op nationale en internationale radiozenders, bij dit album gaat het zeker niet anders zijn. Ondanks de kleine bezetting is het repertoire bijzonder gevarieerd. Chris excelleert vooral in zware gitaarriffs en het drumwerk van Victoria mag er ook zijn. Maar het is toch met name de zang die me het meest boeit. Vooral in de rustige nummers komt die het best tot zijn recht. The Island of Barbed Wire en vooral Put Your Arms Around Someone You Love zijn om die reden favoriet. Niet vreemd dat Victoria ook professionele vocal trainer blijkt te zijn. Ook het subtiele gitaarwerk is niet te versmaden in het laatstgenoemde nummer. De teksten hebben vooral sociale vraagstukken, historische en politieke thema’s ten grondslag. Live zijn ze een sensatie, dus hoogste tijd dat dit Britse duo naar Nederland komt voor concerten.         

Theo Volk
Releasedatum: 24 februari 2017 Eigen beheer


Zoe Schwarz Blue Commotion - This Is the Life I Choose


Deze zeer ervaren Britse band verwerkt zowel blues, jazz en rock in hun muziek. De klassiek getrainde zangeres Zoë Schwarz werkte in het verleden met iemand als jazzpianist Keith Tippett (King Crimson). Gitarist Rob Koral trad bijvoorbeeld op met een andere, voormalige King Crimsoncoryfee, Bill Bruford. Maar ook organist Pete Whittaker en drummer Paul Robinson staan hun mannetje. This Is the Life I Choose is maar liefst hun zesde album in vijf jaar tijd. Elf van de dertien nummers werden geschreven door Zoë en Rob.  Veelal zijn dit zeer aanstekelijke uptemponummers, die direct blijven hangen en waarbij stilzitten onmogelijk is. De geweldige strot van Zoë wordt hierbij ten volle benut en de begeleiding is uitermate strak. Soms hebben ze maar weinig tijd nodig om een song te schrijven, People werd in slechts twintig minuten voltooid. Er is ook meer ingetogen werk te vinden, zoals het schitterende Call of the Night. Het is voor mij onmogelijk om favorieten aan te wijzen, ook de twee covers zijn geweldig. Een van de twee is de Cream klassieker We’re Going Wrong. Niet zo heel vreemd dat het hier gecoverd wordt, want de allereerste lp die Zoë ooit kocht was Disraeli Gears. Mijn vermoeden is dat het album zonder overdubs en live in de studio is opgenomen. Zo klinkt het voor mij althans. This Is the Life I choose duurt een uur, maar kent geen enkel zwak moment. Bovendien is het zwaar verslavend. Voor mij is het nu al duidelijk, deze cd gaat hoge ogen gooien aan het eind van het jaar.
Theo Volk
Releasedatum: 3 maart  2017 33 Jazz


Anton Walgrave - Where Oceans Meet



“This is about love. As a constant undercurrent in our lives, that connects and binds. Makes us realise we're one. It’s here, and always been. Reconnect.” schreef Anton Walgrave op de voorpagina van het tekstboekje zijn album Where Oceans Meet. Woorden die meer dan ooit van toepassing zijn op onze huidige, zeer instabiele maatschappij. Het is overigens mijn eerste kennismaking met zijn muziek. Sinds 2000 brengt hij albums uit, dit is intussen zijn achtste. Nooit is zijn werkwijze hetzelfde. Deze keer koos hij ervoor het album live op te nemen over twee avonden, 6 en 7 juni 2016 op een sfeervolle locatie, een achttiende-eeuwse kapel in Dilbeek, nabij Brussel. Als extra uitdaging werd alles ook nog eens op beeld vastgelegd. Deze filmpjes zijn overigens terug te vinden op zijn website. Hij wordt op deze zeer meeslepende cd bijgestaan door een aantal strijkers. De fraaie strijkersarrangementen werden verzorgd door Beatrijs de Klerck. Vooral de expressieve, passionele zang van Anton zijn een openbaring voor me. Er is trouwens weinig van te horen, dat dit live opnames zijn, want het publiek is muisstil, waarschijnlijk opgaand in de schoonheid van zijn prachtige composities. De verkoop van zijn cd’s is opmerkelijk, de koper kan zelf bepalen wat hij de cd waard vindt. Nog opmerkelijker is dat Anton op zijn website volledige inzicht geeft in zijn verdiensten. Daaruit blijkt dat het niet bepaald een vetpot is. Ik ben benieuwd wat u zijn muziek waard vindt. Eigenlijk vind ik zijn meeslepende muziek niet goed in geld uit te drukken, eigenlijk onbetaalbaar.
Theo Volk

Elfin Bow - Elfin Bow


Meestal krijg je zelf cadeautjes als je jarig bent, maar Elizabeth Anne Jones wil graag anderen een plezier doen door op haar verjaardag haar debuutalbum uit te brengen. Een album waar ze heel wat bloed, zweet en tranen in gestoken heeft. Een album wat dankzij trouwe fans tot stand kwam. Elizabeth komt oorspronkelijk uit Liverpool, maar sinds een klein half jaar heeft ze deze stad verruilt voor het platteland van Wales, wat haar uitstekend bevalt. Al reeds in haar jeugd speelde de muziek een zeer belangrijke rol in haar leven.  Ze zong zondagsschoolliedjes en maakte, net als haar zus Victoria, deel uit van de gezinsfolkgroep The Beukemas. Haar zus speelt fluit en verzorgt de achtergrondvocalen op Elfin Bow. In haar vroege jeugd leerde ze pianospelen van haar vader, die haar voornamelijk klassieke stukken voorschotelde. Intussen is Elizabeth een zeer ervaren muzikant, die voornamelijk met zangduo’s optrad. Maar nu vindt ze dat het tijd geworden is voor een solocarrière. Ergens las ik een mooie omschrijving voor haar muziek, “A fairy tale experience for grown ups”. Een omschrijving die de lading aardig dekt. Ze bedient zich regelmatig van dezelfde pastorale folk als een vaar haar grote voorbeelden, Vashti Bunyan. Maar naast fraaie, ingetogen stukken zijn er ook aanstekelijke uptempo songs te vinden. Bull of the Freeway is een bijzonder goed voorbeeld van deze laatste categorie. De uitstekende songs zijn met erg veel zorg gearrangeerd. Haar eigen favoriete songs zijn Grimshaw and the Fingerclaw en Edith’s Song. Voor beide songs stonden een drietal vrouwen, die ze in haar jeugd ontmoette, model. Zij het gezien door haar blik als een tiener. Naast folk songs bevat de cd de zeer aanstekelijke afsluiter Prairie Madness, waarin wat americana invloeden doorklinken. Intussen heb ik album al zo’n drie maanden in huis en vindt het nog steeds regelmatig de weg naar de cd-speler. De vakkundige productie van het album was in handen van haar man en haarzelf. Ook het artwork verzorgde Elizabeth zelf. Elfin Bow kreeg al de nodige positieve recensies, waaronder van Popmagazine Heaven. Er zullen er vast nog veel volgen. Helaas is het album alleen bij haarzelf te koop of via Amazon.   
Theo Volk
Releasedatum: 10 maart 2017 Eigen beheer





Stick in the Wheel - From Here: English Folk Field Recordings


De titel is wat verwarrend. Het debuutalbum van Stick in the Wheel heette namelijk From Here. Het bevatte bewust ongepolijste folk. De groep bestaat uit muzikanten die geen achtergrond in de traditionele folk hebben en dat maakte dat album zo verfrissend. From Here: English Folk Field Recordings is opgenomen met zeventien bekende en minder bekende muzikanten uit de traditionele folk. De hoes laat zien welke weg Ian Carter en Nicola Kearey aflegden voor hun veldopnames. De opnameprocedure was telkens dezelfde, twee microfoons en geen overdubs. Veelal vonden de opnames bij de muzikanten thuis plaats en anders in een andere vertrouwde omgeving. Een groot aantal van die artiesten kenden Ian en Nicola nog niet voor de opname. Dat verhinderde echter niet dat de meewerkende artiesten zonder uitzondering alle vertrouwen hadden in de integere bedoelingen van het duo. Het resultaat is een unieke verzameling, van praktisch alleen traditionele songs, die voor de artiesten in kwestie een bijzondere betekenis hebben. Het enorme tekstvel bevat hierover uitvoerige informatie. Grappig is dat Lisa Knapp haar inspiratie vond bij Martin Carthy en Rob Harbron bij John Kirkpatrick. Laatstgenoemde oudgediende schittert in de bekende traditional Here’s Adieu to Old England en Martin Carthy in The Bedmaking, een song die hij vroeger vaak zong in de jaren zeventig. Ook dochterlief Eliza verrast hier aangenaam met The Sea. Deze song staat ook op haar nieuwe, intrigerende album Big Machine. De sobere versie heeft duidelijk mijn voorkeur, omdat haar indringende zang en kenmerkende vioolspel hier veel beter tot zijn recht komt. Less is hier duidelijk more. Een aantal van de gebrachte werkstukken zijn a capella. Bijzonder fraai is Georgie van Nicola zelf, gezongen met haar vette cockney accent. Net als The Irish Girl van Stick in the Wheel collega Fran Foote. Maar zeker zo mooi is ook de uitvoering van Sam Lee van de overbekende traditional The Wild Rover. Hij zingt dit lied al vijfentwintig jaar en dat is te horen. Ook de a capella gezongen traditionals van de voor mij onbekende Stew Simpson en Men Diamler zijn indrukwekkend. Voor instrumentale intermezzo’s zorgen Spiro en Sam Sweeney. Ook de overige stukken zijn meer dan de moeite waard. Dit alles levert een essentieel traditioneel folkalbum op. Het zou me niet verbazen als deze manier van werken een vervolg gaat krijgen, want er zijn nog genoeg bekende en minder bekende artiesten te vinden om nogmaals een dergelijk album te maken.     

Theo Volk

Releasedatum: 17 maart 2017 Eigen beheer



  

Heigh Chief. - Heigh Chief.


“New name. New game.” vermeldt de hoofdpagina van hun website. In 2015 bracht deze jonge Noorse groep nog hun debuutalbum uit als Marcus Løvdal Band. De band bestaat uit Marcus Løvdal (gitaar en zang), Bjørn Blix (gitaar en zang), Lasse Kulsrud Nordby (bas) en Jonatan Eikum (drums). Ze hadden al snel succes, want in 2013 wonnen ze reeds de Notodden bluescup. De afgelopen jaren bouwden ze een geduchte live-reputatie op door hun vele optredens in Noorwegen en Duitsland. Hun debuutalbum was vooral gevuld met bluesmuziek. Hun nieuwe schijf Heigh Chief. bevat een mix van blues, rock, jazz en Americana, vandaar dat ze gekozen hebben voor een nieuwe groepsnaam. Deze keer hebben ze meer tijd gestoken in het componeren, met als resultaat dat de songs veel inventiever zijn. Inspiratie voor hun nummers vonden ze bij artiesten als Blake Mills, Robben Ford en Paul Simon. In de goed in het gehoor liggende en relaxte opener Missing Out valt ook een orgel te beluisteren, dat wordt bespeeld door Lars Christian Narum. Hij is de beste toetsenist van Noorwegen, een ervaren rot in het vak. De populaire Noorse band Hellbillies maakt gebruik van zijn diensten en hij heeft daarnaast een folktrio onder de naam Narum. De jonge bandleden en Lars Christian Narum halen hier (maar ook live) het beste in elkaar naar boven. Narum wordt hier artistiek uitgedaagd. Zoals al eerder aangegeven zijn deze nummers erg inventief. Regelmatig wordt er gespeeld met dynamiek. In Sweet Up My Soul  maken ze gebruik van dezelfde percussieritmes, die het album Graceland van Paul Simon zo kenmerkte. Løvdal schreef vijf van nummers en Blix vier. Daarnaast een bloedmooie cover van de traditional Saving Grace. Ondanks hun jonge leeftijd hebben ze al een grote technische vaardigheid op hun instrumenten bereikt, echter ze stellen die vaardigheden wel volkomen in dienst van de liedjes. De afgelopen paar maanden is Heigh Chief. uitgegroeid tot een zeer verslavende plaat. Tot nu toe traden ze nog niet op in Nederland, maar ze zouden zeker niet misstaan op de grote festivals deze zomer. Ze zijn er absoluut klaar voor!  

Theo Volk

Releasedatum: 17 maart 2017 Blue Mood Records



Jimmy Bakker - Bridges to the Heart


Schagenaar Jimmy Bakker is een singer-songwriter die reeds op zijn zevende verslingerd raakte aan de muziek. Op de zolder van zijn oma ontdekte hij toen namelijk een oude, akoestische gitaar. Een jaartje later werd het serieuzer, want hij begon gitaarlessen te volgen. Eerst klassieke muziek, maar toen hij het nummer Paint it Black van de Stones hoorde, verloor hij zijn hart aan de populaire muziek. Via de collectie van zijn ouders leerde hij naast The Stones, bijvoorbeeld ook Neil Young en Bob Dylan kennen. Met name laatstgenoemde kun je goed terug horen op Bridges to the Heart, zij het wel dat ik de stem van Jimmy een stuk aangenamer vind om naar te luisteren dan die van Dylan. Hij speelt overigens weleens tijdens optredens nummers uit de beginperiode van zijn grote voorbeeld. Het is intussen Jimmy’s zevende soloalbum, naast ook nog eens twee albums met de band Pilot Paco. Hij bespeelt alle instrumenten zelf. De zeer aanstekelijke uptempo opener Come Away overtuigt direct, het is me meteen duidelijk dat ik te maken heb met een goede liedjesschrijver. Nog meer spreken de meer ingetogenere nummers als God Is the Goodness In You en het bijzonder fraaie titelnummer Bridges to the Heart mij aan. Jimmy was zo vriendelijk om me ook zijn vorige album Higher Grounds op te sturen. Ook dit album is gevuld met ouderwetse folk met wat countryinvloeden, zij het dat hij hier wat hulp van drummers Joes Kuijs en Niels Bijvoet en saxofonist Hans Heidt heeft gekregen. Laatstgenoemde zorgt hierdoor voor wat variatie in de liedjes. Hans en Jimmy spelen overigens beiden mee op het uitstekende album 7th van Ben Reel wat ik twee jaar terug recenseerde. Ook Higher Grounds bevalt me erg goed, met ook hier een zeer aanstekelijke opener, Working on a Better Life. Opvallend is Wounded Knee, compleet met indianenzang. Het thema onderdrukking van mensen, in dit geval van indianen, gaat hem aan het hart. Veelal hebben  de teksten echter betrekking op hemzelf. Ook een van de hoogtepunten is het fraaie instrumentale en akoestische Majestic Morning Walk, opgenomen midden in de natuur. Jimmy heeft reeds twintig jaar ervaring met optreden in het openbaar. Zijn muziek is toch vooral luistermuziek, die tot zijn recht komt in kleine zalen of tijdens huiskamerconcerten met een aandachtig publiek. Warm aanbevolen.      


Theo Volk
Releasedatum: 31 januari 2017 Eigen beheer

Website: http://jimmyb.nl/


Abonneren op: Posts (Atom)