Ter promotie van hun nieuwe akoestische album Only Stories doen vanaf vandaag
zangeresRioghnach Connolly en gitarist
Stuart McCallum respectievelijk België, Nederland en Duitsland aan. Only Stories bevat Boat Song van hun debuutalbum Carry
Your Kin en vijf songs van opvolger Let
the Cards Fall. Tevens verder de niet eerder uitgebrachte titelsong en No You Keep It. Alleen gevoelige zang,
akoestische gitaar en fluit zijn te horen. Ook in deze uitgeklede versies
blijven de songs fier overeind en vormen zeker een mooie aanvulling op de
bestaande versies.
Marry Waterson en Emily Barker ontmoette elkaar voor eerst
tijdens een songschrijversessie gehouden door labelcollega Kathryn Williams. Er
ontstond direct een klik tussen beide dames. Beiden hebben veel muzikale
bagage. Waterson maakte eerst albums met haar broer Oliver Knight en vervolgens
een paar avontuurlijke met David A. Jackson. Ze is een telg uit de Waterson/Carty
dynastie. Ook haar nicht Eliza Carty is trouwens iemand die de vernieuwing
zoekt. Emily Barker timmert ook al jaren aan de weg. Bij het grote publiek is zij
wellicht bekend door Nostalgia, een
compositie die gebruikt wordt voor de Engelstalige variant van de serie
Wallander. Haar laatste album Sweet Kind
of Blue werd in Memphis opgenomen met producer Matt Ross-Spang (Jason
Isbell, Margo Price) en fantastische lokale sessiemuzikanten. Muzikaal gezien is
Barker niet voor een gat te vangen, want dat album bevat een mix van soul,
blues, country en folk ingrediënten. Zelf omschrijven de dames het album kort
en bondig als “an album of fly-on-the-wall observations of the contradictions
and disconnections of modern life”. De titel A Window to Other Ways vind ik erg goed de muzikale lading dekken.
Het repertoire is op dat vlak erg gevarieerd, je hoort allerlei invloeden.
Uiteraard uit de folk, maar ook uit de pop, indie, jazz tot aan blues. Daarnaast
is het altijd genieten van de interessante, mysterieuze teksten van Waterson.
Een kwaliteit die ze duidelijk geërfd heeft van haar moeder Lal. Het levert
tekstuele hoogstandjes op als Little Hits
of Dopamine, dat verslaving aan sociale media als onderwerp heeft. Verder thema’s als eenzaamheid (I’m Drawn), JOMO (Drinks Two and Three), angst (It’ll
be Good en All is Well) en de
eigenaardigheden van vrienden (Twister).
Naast catchy songs als Little Hits of
Dopamine treft je ook bloedmooie ingetogen liedjes aan als Drinks Two and Three. Gouden greep was
Adem Ilhan als producer, hij voorzag de liedjes regelmatig van ingenieuze
elektronica en weelderige strijkersarrangementen. Verder werkten twee leden van
Barker’s liveband mee, Lucas Drinkwater (bas en gitaar) en Rob Pemberton
(drums). De dames en producer hebben duidelijk het beste bij elkaar naar boven
gehaald en dat levert een zowel tekstueel als muzikaal fascinerend album op.
Theo Volk
Releasedatum: 29 maart 2019 One Little Indian Records / De Konkurrent
Vorige maand doorbrak het Zwitserse trio The Young Gods een
stilte van negen jaar met hun nieuwe album Data
Mirage Tangram. Drummer en percussionist hiervan is sinds jaar en dag
Bernard Trontin. Samen met zanger en tekstschrijver Simon Huw Jones van And Also the Trees vormt hij daarnaast het
project November. Twaalf jaar geleden zong Jones een compositie van Trontin in.
Direct voelde de twee de chemie en magie van het samenwerken, het resulteerde uiteindelijk
in het goed ontvangen debuutalbum November.
Helaas moesten we vervolgens twaalf jaar wachten op een opvolger. Het was het
wachten absoluut de moeite waard. Meteen werd ik gebiologeerd meegezogen door
de afwisselende, atmosferische muzikale landschappen. In tegenstelling tot bij
The Young Gods is Trontin hier voor bijna alle muziekinstrumenten
verantwoordelijk. Alleen de cello in Run
with the Deer en Beowa wordt
bespeeld door Sara Oswald. De intrigerende teksten zijn allen van de hand van
Jones. Regelmatig zal zijn manier van declameren bij menig luisteraar Nick Cave
in gedachte roepen. De chemie tussen de twee is overigens nog lang niet
uitgewerkt, integendeel. De fraaie cover is een schilderij van Ulrik Møller.
Het album wordt geleverd met een verzorgd tekstboekje. Normaal gesproken neem
ik uitspraken in een persbericht als “dit is een heel bijzonder album” met een
grote korrel zout en voor kennisgeving aan. In dit geval zijn ze wat mij
betreft bij het Nederlandse label Gentlemen Recordings terecht trots dat ze November 2nd mogen uitbrengen, want het
is een prachtplaat. Het album is te koop op de hier onderstaande link.
Begin maart deed de Blues Caravan van Ruf Records Nederland
aan, het fraaie decor vormde het Kasteel van Rhoon. Naast de bekende Finse bluessensatie
Ina Forsman mocht de eveneens piepjonge Ally Venable haar kunsten vertonen.
Waar de blues van Forsman ook raakvlakken met soul en jazz heeft, kiest de
Texaanse naast blues meer voor rock en rock ‘n’ rollinvloeden. Daarnaast is de
muziek van Ally aanmerkelijk rauwer en steviger. Opgenomen werd in Nederland,
het ooit door Nederlanders gestichte plaatsje Nederland in Texas welteverstaan.
Haar reeds derde album Texas Honey werd
geproduceerd door de ervaren gitarist Mike Zito. Hij voorspelt, “Ally is the
future of the blues and the crossover music of American roots-rock.”. Daarmee
zou hij weleens gelijk in kunnen krijgen, want deze talentrijke powerhouse
zangeres staat ook op gitaar haar mannetje. Bovendien schrijft ze bijna al haar
liedjes in haar eentje. Daarnaast zijn er twee opmerkelijke covers te
beluisteren. Een rock ‘n’ rollversie van Love
Struck Baby van Stevie Ray Vaughan. Nog opmerkelijker is haar versie van
het oorspronkelijk geheten lied Careless
Love Blues, bijna een eeuw geleden bekend geworden door Bessie Smith en
Louis Armstrong. Het transformeert hier van een traag bluesnummer naar een
aanstekelijk catchy liedje. Waar de muziek van Forsman al een geheel eigen
signatuur heeft, is Venable nog zoekende. Ally Venable is een van de vele talenten
die behoren tot de stal van platenbaas Thomas Ruf. Hopelijk breken een aantal
van die grote talenten echt door en kunnen hierdoor weer nieuwe talenten een
kans krijgen.
De bijna achtentwintigjarige, in Pittburgh geboren, Kevin Garrett
is veelzijdig.Naast een uitstekend
zanger is hij een multi-instrumentalist en producer. Zijn debuutep Mellow Drama verscheen in 2015, waarna
hij onder andere toerde met James Vincent McMorrow en Mumford & Sons. Daarnaast
was hij actief als producer en schreef hij nummers voor anderen, waaronder Pray You Catch Me voor Beyoncé. Dat
nummer schreef hij overigens samen met James Blake. Voor zijn ambitieuze
debuutalbum Hoax trok hij Brad Cook
(War On Drugs, Bon Iver) aan als producer. Hoax
bevat moderne R&B, waarbij gebruikt wordt gemaakt van een breed
instrumentarium, waaronder ook strijkers. Veel organisch van opzet, met af en
toe invloeden uit folk, jazz en pop. Liedjes die zonder uitzondering over de
liefde gaan. Vreemde eend in de bijt is afsluiter Like We Used To, waarin alleen zang en piano te horen is.
Afgelopen zondag zag ik Jan samen met Deborah Jacobs en
Walter Lavent optreden in een stampvol café De Klomp in Etten-Leur. Tijdens die
sessies werden geweldige meezingers gecoverd als Sweet Home Alabama en Proud
Mary en daarnaast de nodige blues standards. Jan de Bruijn is een
veelzijdig muzikant, die zich net zo gemakkelijk thuis voelt in de blues, soul
of jazz. In het verleden waagde hij zich ook aan pop en rock. Sinds 2013 richt
hij zich voornamelijk op zijn solocarrière en dat leverde al de twee prachtplaten
The Long Way Home en Bittersweet op. Nu kiest hij voor een
andere opzet, een drieluik van ep’s onder de naam the Child Remained. De eerste twee delen zijn reeds verschenen,
deel drie zal niet lang op zich laten wachten. De afgelopen jaren is Jan zijn
muziek duidelijk een eigen signatuur aan het meegeven, het is dus niet
verwonderlijk dat deze ep’s in het verlengde liggen van de twee vorige albums.
Dus horen we nu ook weer geregeld het heerlijk relaxte saxofoonspel van Henri
Ylen en de vakkundige toetsenbijdrages van zijn zwager Pieter van Bogaert
(Raymond van het Groenewoud, The Crew). Uiteraard produceerde Jan de ep’s samen
met Chris Smulders in de vertrouwde Next Page Studio in Baarle-Nassau.
Andermaal weten Jan en zijn begeleiders mij te overtuigen. the Child Remained wist zelfs zeer terecht de aandacht van de
landelijke radio trekken. Voor eventuele aankoop kunnen belangstellenden
terecht op e-mailadres pr@kingplaymusic.eu.
De ep’s zijn ook te beluisteren op Spotify e.d.
De naam Maverick Sabre zei me vooraf helemaal niets. Op zoek
naar achtergrondinformatie belandde ik op zijn website, maar dat is helaas zo’n
typisch moderne, met alleen verwijzingen naar sociale media en optredens.
Maverick Sabre, echte naam Matthew Stafford, blijkt geboren te zijn in Londen,
maar opgegroeid in Wexford, gelegen in het zuiden van Ierland. Voor het
opbouwen van zijn muzikale carrière keerde hij terug naar Londen. Zijn
debuutalbum Lonely Are the Brave leverde
hem in 2012 direct een grote doorbraak op aan de andere van de Noordzee, maar
kon hier geen potten breken. Zijn muzikale wortels liggen vooral in de hiphop,
maar hij is van vele muzikale markten thuis. Vandaar dat hij het podium deelde
met de meest uiteenlopende artiesten, waaronder The Script en Snoop Dogg. Voor
zijn derde album When I Wake Up kreeg
hij volledige artistieke vrijheid, waar hij dan ook gretig gebruik van heeft gemaakt.
Dat hij een fraaie zangstem heeft werd me meteen duidelijk in de prachtig traag
en subtiel opgebouwde opener Preach. Door
de groove had Drifting niet misstaan
op Jazzmatazz, Vol. 1 van Guru. Into Nirvana
lijkt door het gitaarspel op een liedje van singer-songwriter Bahamas, maar dan
wel met hiphop- en gospelinvloeden. En gevarieerd blijft het, want in het politiek
getinte Guns in the Distance rapt
hij. Zijn teksten zijn trouwens regelmatig doorspekt met politieke en sociale
thema’s. Met Jorja Smith zingt hij een mooi duet in het goed in het gehoor
liggende Slow Down. Overigens een
wederdienst voor zijn medewerking aan het nummer Carry Me Home van Smith. Hoe lenig zijn stem is maakt hij duidelijk
in het fraaie Weakness. Door het
heerlijke ritme behoort A Mile Away
tot mijn grote favorieten. Absolute hoogtepunten zijn echter Into Hope en War. In Into Hope
gebruikt hij trouwens zijn zangmogelijkheden optimaal. When I Wake Up is een gevarieerde en bijzonder aangename verrassing
voor mij. Het zou me niet verbazen als het zijn bekendheid in Nederland
behoorlijk zou vergroten.
Ter gelegenheid van het feit dat het vijftien jaar geleden
is dat Our Endless Numbered Days
verscheen wordt er nu een luxe uitvoering van dit meesterwerk uitgebracht. Het
album wordt aangevuld met acht niet eerder uitgebrachte demo’s. Sam Beam is een
singer-songwriter, die bekend staat om zijn literaire, oprechte teksten, die
altijd met zijn warme, gedempte stem worden gebracht. Liedjes waar de kracht zit
in het subtiele en de puurheid. In een notedop, Our Endless Numbered Days is een album over het verstrijken van
tijd en hoe weinig invloed je daarop kan uitoefenen. Dit
jaar zal Beam in juli en augustus samen met Calexico door Europa toeren, of
Nederland aangedaan wordt is nog niet bekend.
Theo Volk
Releasedatum: 21 maart 2019 Sub Pop / De Konkurrent
De leden van de Zwitserse industriële rockband The Young
Gods zijn intussen van middelbare leeftijd. Deze band uit de middeleeuwse stad
Fribourg vernoemde zich halverwege de jaren tachtig naar de gelijknamige EP van
Swans. Een van de pioniers op het gebied van sequencers en samples. In de jaren
tachtig en negentig waren ze heel invloedrijk. Artiesten als Nine Inch Nails, The
Edge en David Bowie op diens album Outside
haalden duidelijk hun mosterd bij de Zwitserse band. Anno 2019 maken Franz
Treichler (zang, harmonica, gitaar en elektronica), Bernard Trontin (drums en percussie)
en Cesare Pizzi (elektronica) nog steeds relevante muziek. Na een stilte van
maar liefst negen jaar verscheen vorige maand hun elfde album Data Mirage Tangram. Op het
intrigerende album heersen vooral ambient soundscapes en pulserende elektronica.
Een leuke toevoeging is de Supertramp- en Ennio Morricone-achtige mondharmonica in Moon Above. De zeven composities
variëren in lengte van zes tot elf minuten. Dat het trio nog springlevend is
gaat het op 27 maart bewijzen in Paradiso.
Gisteravond presenteerde de jonge Eindhovense singer-songwriter
Iris Penning in een uitverkochte Natlab haar derde album Liever Vieze Voeten. Haar vorige twee, Droomverf en Spreken Met
Suiker, werden al enthousiast onthaald. Een ervaren muzikante, want de afgelopen
jaren trad ze meer dan duizend keer op. Vorig jaar werd haar bekendheid nog
eens vergroot doordat ze meewerkte aan het nummer Step By Step van DROELOE, goed voor meer dan een miljoen views op
YouTube. Haar vorige albums waren al fraai, maar haar nieuwste is een grote
stap voorwaarts. Zelf omschrijft ze haar muziek als poëtische pop. Op Liever Vieze Voeten is gekozen voor een
akoestische setting. Een belangrijke rol is weggelegd voor topproducer Gabriël
Peeters, die voor een wonderschone inkleuring zorgt. De meeste van de poëtische
liedjes worden ingetogen gezongen, een uitzondering is opener Alles Achter, waar even de zang uit haar
tenen lijkt te komen. Nergens doen haar teksten gekunsteld aan en vormen een
organisch geheel met de muziek. Teksten die vaak erg kernachtig zijn. In Niks aan de Hand komen regels voor als “liever
snel geleefd dan weinig beleefd” en “ liever een fijn bestaan dan alles gedaan”.Iris is in staat om met weinig woorden tot de
essentie te komen. Muzikaal gezien is trouwens Niks aan de Hand de vreemde eend in de bijt op het album. Het bezit
een heerlijke flow en de fluwelen saxofoon van Leon Steuns is hier de kers op
de taart. Wonderschoon zijn vaak de cellobijdrages van Mirthede Jonge, bekend van haar medewerking aan de
laatste twee albums van Björn van der Doelen. Zangeressen als Eefje de Visser,
Wende, Maaike Ouboter en Aafke Romeijn bewezen al dat Nederlands gewoon
geschikt is om in te zingen. Misschien is Iris Penning wel het beste voorbeeld.
Oor recensent Hans van der Maas zette het album al op zijn shortlist van 2019,
ik denk dat ik hem maar volg.
