Rickie Lee Jones : Pieces of Treasure

 

Rickie Lee Jones behoort tot de buitencategorie. Eigenlijk sinds haar gelijknamige debuut, die verscheen in 1979. Net als Pieces of Treasure was bij die eerste plaat de productie in handen van Russ Titelman. Dat Rickie niet alleen die beginperiode koestert vanwege haar samenwerking met deze producer blijkt ook uit het repertoire. Daarin grijpt ze terug naar haar persoonlijke voorkeur. Als 21-jarige song zij in de bars en coffeeshops van Venice, California, niet alleen haar eigen composities, maar ook het klassieke Amerikaanse jazz repertoire. Jazz was altijd al substantieel aanwezig binnen de muziek van Rickie Lee jones. Het is een onderdeel van haar DNA. Haar 1991 album Pop Pop op het Geffen label was minstens zo doordrenkt van jazz als Pieces of Treasure. Voor mensen die veronderstellen dat ze sinds haar eerste albums weinig opzienbarends heeft gedaan moeten voor de aardigheid eens luisteren naar My One and Only Love van dat album. Er wordt ongeëvenaard gemusiceerd door Robben Ford op gitaar, Charlie Haden op bas en Dino Saluzzi met zijn bandoneon, terwijl Rickie Lee Jones vocaal de puntjes op de i zet.

Graag had Francis Ford Coppola Jones vocaal willen horen naast Tom Waits in One From the Heart, maar het tweetal was toen al uit elkaar. Een was opgave waar Rickie geen trek in had, zelfs niet toen hij bleef aandringen. In plaats daarvan nam Country zangeres Crystal Gayle de honneurs waar. Wel verscheen een van de beste Waits nummers op Rickie’s Girl at Her Volcano; Rainbow Sleeves. Muzikale eenvoud in zijn meest pure vorm. Een Rickie Lee Jones plaat die uitsluitend zou bestaan uit Waits covers lijkt mij geweldig, maar het zal wel altijd een illusie blijven. Voorlopig mogen we het doen met klassieke standards; ook niet verkeerd, en in de capabele handen van Jones en Titelman komen ze volledig tot hun recht. Pure vakmanschap en liefde voor het genre trekken de uitvoeringen naar een heerlijk, doch sublieme niveau. Muziek die zich niet beperkt tot Jazz, maar eveneens uitwaaiert over R & B, Blues, Pop en Soul. Muziek die uit het hart komt.

Rein van den Berg

Releasedatum : 28 april 2023 BMG Modern

Website : https://rickieleejones.com/

The Murlocs : Calm Ya Farm

 

In eerste instantie was The Murlocs meer een hobbyband. De groep werd in 2010 opgericht door mondharmonicaspeler Ambrose Kenny-Smith (King Gizzard & The Lizard Wizard) in Ocean Grove, Australië, waar vorig jaar het WK wielrennen werd gehouden. Hun naam is afgeleid van de mythologie van het orakel. Serieus werd het in 2014 met het in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum Loopholes. De huidige bezetting, die tegenwoordig opereert vanuit Melbourne, bestaat naast leden van King Gizzard & The Lizard Wizard, verder uit leden van bands als Orb, Crepes en Beans. Voorganger Rapscallion was een energiek, punky en psychedelisch album. Op hun zevende album Calm Ya farm varen ze een wat nieuwe koers, die me erg goed bevalt. Dit keer voert met country doordrenkte psychedelische, relaxte rock naast soulvolle R&B de boventoon. De luisteraar wordt getrakteerd op een dozijn catchy songs die de hectische energie van het moderne leven vibreren. Calm Ya Farm is verschenen op olijfgroen vinyl. De band zal in september live te bewonderen zijn op podia in de lage landen.        

Theo Volk

Releasedatum : 19 mei 2023 ATO Records/[Integral]

Website : https://unclemurl.com/

The Murlocs live :

07-09 DEVENTER : Burgerweeshuis

08-09 ASTEN : Misty Fields

09-09 AMSTERDAM : Tolhuistuin

22-09 BRUSSEL : AB

Rodney Crowell : The Chicago Sessions

 

Het is niet dat ik alle albums van Rodney Crowell zo nodig wens te bezitten, maar tegelijkertijd heeft hij een aantal platen gemaakt die tot mijn absolute favorieten behoren. Hij is weliswaar schatplichtig aan Townes van Zandt en Guy Clark, maar volgde een eigen koers, en dusdanig dat zijn belang voor de Countrymuziek niet dient te worden onderschat. Hij heeft het uitstekend gedaan! Zijn song-schrijvend vermogen is niet anders dan indrukwekkend gebleken over de afgelopen 50 jaar. Mensen als Emmylou Harris, Johnny Cash, Willie Nelson en Waylon Jennings hebben dankbaar gebruik gemaakt van zijn werk. Een imposante carrière ligt achter hem, en hij is nog steeds alert en gedreven. Ik vermoed dat beide heren (hij en Jeff Tweedy) elkaar vaker hadden ontmoet, maar het had tijd nodig voordat de agenda’s waren gesynchroniseerd. Rodney vond het heerlijk om zich ditmaal primair te richten op zingen en musiceren, en om de productionele hoed uit handen te geven. En er wordt heerlijk gemusiceerd, en niet alleen door Crowell. De instrumentatie is weliswaar sober, maar met een nadruk op de snaren.

Behalve No Place to Fall, een cover van Townes van Zandt, zijn de nummers geschreven door Crowell. Plus een aantal co-writes, waarvan uiteraard eentje met Jeff Tweedy, Everything At Once. Het album opent losjes met Lucky. (Want zonder geluk vaart niemand wel) Mooie persoonlijke nummers bovendien zoals Somebody Loves You. Tweedy en zijn musici plaatsen Crowell in een warm bad. Deze ontspannen sessies dragen daardoor bij in de natuurlijke stemming die dit album rijk is. De energie vloeit vanzelf terug naar de luisteraar. Leuk zoals de lay-out van de hoes geïnspireerd is op Crowell’s debuut Ain’t Living Long Like This. Het vakmanschap heeft geresulteerd in een degelijk werkstuk. Het thema van het laatste nummer, Ready to Move On, heeft te maken met beëindigen en afscheid nemen, maar volgens mij zit er nog meer in het vat. We zullen het ongetwijfeld gaan horen.

Rein van den Berg

Releasedatum : 5 mei 2023 New West Records

Website : https://www.rodneycrowell.com/

Maurice van Hoek : Changing Lanes

 

De grote kwaliteiten van de Rotterdamse singer-songwriter Maurice van Hoek werden al snel door critici geroemd, maar ook door mijzelf, want ik zag Maurice al jaren geleden voor het eerst optreden. Zelfs OOR onderkende al snel zijn talent en noemde hem toen “Een muzikant met capaciteiten waar menig gelouterde americana-artiest een puntje aan kan zuigen”.

Hij debuteerde in 2016 met het album Live Forevermore, gevolgd door de langspeler Traveling Man uit 2018. Sindsdien onderging zijn leven grote veranderingen, waarvan een nieuwe relatie en vader worden de belangrijkste waren. Hij maakte niet alleen groei als mens door, maar ook als songwriter en muzikant, daarvan is Changing Lanes nu het meer dan overtuigende bewijs.

Meteen met de nostalgische opener Old Enough to Know Better, een liedje wat hij samen met  Stan de Kwaadsteniet schreef, greep Maurice me bij de lurven. Hierin probeert Maurice zijn leven te omvatten in een liedje van drie minuten, wat begint met de kattenkwaad die hij uithaalde in zijn geboorteplaats Nieuw-Vennep. De song is ondergedompeld in een prachtig strijkersarrangement van Reyer Zwart.

Met Martin Scheppink schreef Maurice het opgewekte uptempo titelnummer Changing Lanes dat vooral over de geweldige ervaring van vader worden gaat. Af en toe schrijft Maurice ook liedjes samen met, de eveneens zeer getalenteerde, Bertolf Lentink. Met hem schreef hij Empty Without You. Al een week nadat hij zijn vrouw leerde kennen schreef Maurice Call You Mine, omdat hij toen reeds smoorverliefd op haar was. De prachtige, gevoelige vioolpartij van Yanna Pelser is hier trouwens de kers op de taart.

Sweet Morning Dew schreef hij op een ochtend toen de uitgerekende datum van de geboorte van zijn dochtertje in zicht was. De strijkers en orkestgevoel maken het nummer groots. Het ingetogen May I Have This Dance is in een keer live opgenomen. “Dit lied is ontstaan een week na de bevalling. Het is een terugblik naar deze avond. We hadden thuis het kaarslicht aanstaan. Samen dansten we op Norah Jones en vertrokken samen helemaal in deze bubbel. Ik vraag mijn vrouw ten dans terwijl we de komst van ons kindje toezingen.”, aldus Maurice.

Met Stan de Kwaadsteniet schreef Maurice het opzwepende Break Down and Call, waarin hij zingt dat hij spijt heeft van een verbroken relatie en dat hij zijn geliefde terug wil. Een wat JJ Cale achtige vibe heeft It Takes Two to Tango. Bijzonder fraai en ingetogen is Keep You off My Mind. Deze folksong gaat over een muzikant die zijn verhalen deelt tijdens het reizen en op het podium. De boodschap is dat hij deze dingen doet zodat hij zijn ex kan vergeten. Om te proberen verder te gaan met zijn eigen leven.

Het dromerige, wat afwijkende Anything at All behoort zeker tot mijn favoriete tracks. Een dromerige popsong met een episch einde is Innonence, wat Maurice in een roes schreef. De energieke afsluiter Dancing in the Rain is een langgekoesterde wens om ooit een Ryan Adams achtige rock song te schrijven. Maurice wordt omringd door geweldige muzikanten, zoals onder andere de veelzijdige drummer Mischa Porte. De locatie waar het album is opgenomen, B & B De Oude Boomgaard, was ook een schot in de roos. Changing Lanes is artistiek wederom een grote stap voorwaarts voor Maurice.          

Theo Volk

Releasedatum : 26 mei 2023 Independent

Website : https://www.facebook.com/maurice.vanhoek/

 

Maurice van Hoek ‘Changing Lanes’ release tour :

22-05 EINDHOVEN : Muziekgebouw, Americana Mondays

25-05 ROTTERDAM : Rotown

27-05 HILVERSUM : Vorstin

02-06 VENLO : Grenswerk

16-06 ZWOLLE : Hedon

Timo de Jong : Heart at Rest

 

Goed nieuws voor liefhebbers van donkere, warme stemmen als die van Paal Flaata en Sivert Høyem. Ook de in Leeuwarden woonachtige singer-songwriter Timo de Jong beschikt over zo’n imposante stem. Hij is muzikaal beïnvloed door befaamde crooners als Frank Sinatra en Johnny Hartman, maar ook door hedendaagse muzikanten als Chris Isaak, Theo Lawrence en Marlon Williams.

Tot nu toe bracht Timo een EP en twee albums uit. Drie songs van zijn nieuwe album Heart at Rest waren reeds in andere versies terug vinden op Timo de Jong's Intimate Isolation Tapes. Timo noemt zichzelf een Americana crooner, die een heerlijke, verslavende mix brengt van country, folk, rock ‘n’ roll en popmuziek.

Ook zijn teksten zijn bepaald interessant. Vooral de song Cordyceps is vanuit een originele invalshoek geschreven. Timo licht toe : “Dit lied is geschreven vanuit een uitdaging: Schrijf over een insect. Omdat ik het hele “rups die een vlinder wordt” verhaal wat cliché vond, heb ik automatisch de neiging om het in het morbide te zoeken. Cordyceps is een parasitaire schimmel die het hele lichaam van insecten overneemt, om ze vervolgens naar een mooi hoog plekje in een boom te laten lopen, alwaar een soort paddenstoel uit hun lijf groeit.

Dit met redelijk fatale gevolgen voor het insect. Mieren kunnen er ook last van hebben, maar mieren zijn slimmer en herkennen het als één van hen geïnfecteerd is. Deze mier wordt vervolgens weggegooid zodat ‘ie de rest van de kolonie niet kan infecteren. Ik heb een lied geschreven over een mieren echtpaar waarbij de ene mier is gediagnosticeerd met Cordyceps.”.

Maar hij zingt net zo makkelijk een liedje over de zeer omstreden predikant én multimiljonair Kenneth Copeland. De tweede single Big Grey Boxes is Timo’s aanklacht tegen alle lelijke gebouwen zonder ramen in Nederland. Iets wat ik volledig kan beamen, want in mijn woonplaats zijn de nodige, enorme distributiecentra al jaren een doorn in het oog. De liedjes worden zonder uitzondering in verslavende melodieën verpakt waarvan momenteel Life Boat mijn favoriet is.

Timo wordt omringd door uitstekende musici, waaronder vriendin Robin IJzerman. Heart at Rest verschijnt op vinyl. Het zou me niet verbazen dat aan het eind jaar Heart at Rest mijn meest gedraaide album van 2023 zal zijn. Zijn liveoptredens schijnen altijd een aangename huiskamersfeer te hebben, waarbij interactie met het publiek voor Timo een zeer belangrijke rol spelen. Ik kijk ernaar uit om zo’n optreden bij te wonen!       
 

Theo Volk

Releasedatum : 9 juni 2023 Revanche Records

Website : https://www.facebook.com/timomuziek/

Timo de Jong live :

08-06 MEPPEL : PINZ Bowling, releaseparty

Vorige overige livedata, zie zijn Facebookpagina

Esther de Jong : Even Over Leven

 

Vreemd dat ik nog nooit van de talentrijke Leeuwardense singer-songwriters Esther en Timo de Jong gehoord had. Wellicht komt dat doordat zij in het hoge noorden wonen en ikzelf in de Belgische grensstreek. De Jong is de meest voorkomende naam van Nederland, Esther en Timo blijken dan zoals verwacht geen familie te zijn, maar kennen elkaar wel en zijn bevriend. Ook deelden ze samen al diverse malen het podium. Hun beider albums verschijnen op dezelfde datum, dus leek het me een goed idee ze meteen na elkaar te spreken.

Esther de jong (geb. 1994) komt oorspronkelijk uit Dokkum en groeide vooral op met de muziek van Robert Long. Even Over Leven is haar langverwachte debuutalbum. Even dacht ik bij de eerste beluistering dat ik het debuutalbum van Roxy Music had opgezet. Net als deze klassieker begint Even Over Leven met een sample van druk door elkaar pratende groep mensen. Esther vertaalt haar dagboekschrijfsels over haar eigen leven naar vaak zwaarmoedige liedjes, met hier en daar een vleugje humor. Haar teksten kunnen behoorlijk cryptisch zijn zoals de fraaie, rustig voort meanderende opener Thuis :

“Thuis, onder de grond. Hier is het warm en koud tegelijk.

Thuis, onder de grond. Hier verlies ik draden en vind ik steeds weer nieuwe of oude…

Thuis, onder de grond. Hier loop ik in cirkels, hier word ik zo misselijk.

Thuis, onder de grond. Thuis”

Soms zijn haar teksten directer, zoals in het mij kippenvel bezorgende Van Mij, een autobiografisch liedje over een onbeantwoorde liefde. Een liedje wat ze al negen jaar geleden schreef. Met een eenvoudige tekst, maar die wel heel hard binnenkomt. Ook een al wat ouder en zeer persoonlijk liedje is Te Laat, zij het dat het een stuk cryptischer is. Hier en nu (we leven echt) is een sneer naar haar eigen generatie en naar FOMO (Fear of missing out). Tot mijn grote favorieten reken ik het inventieve, uptempo en catchy Nachtjapon.

Op een aantal nummers maakt Esther gebruik van het bekende strijkkwartet onder leiding van Marieke de Bruijn. De uitstekende arrangementen voor het kwartet zijn van de hand van Esker van de Werken, die af en toe wat hulp kreeg van meesterarrangeur Reyer Zwart. Duidelijke invloeden die in de songs doorklinken zijn Father John Misty, Josh T. Pearson, Elbow, Radiohead en Wende. Vooral het album Mens van laatstgenoemde lijkt me een belangrijke inspiratiebron. Het album werd grotendeels opgenomen in de SSE Noord van Frans Hagenaars. Het album werd op voortreffelijke wijze gemasterd door de bekende Darius van Helfteren. Even Over Leven is niet alleen avontuurlijk, maar komt ook regelmatig diep binnen.    

Theo Volk

Releasedatum : 9 juni 2023 Excelsior Recordings

Website : https://www.estherdjd.nl/

Esther de Jong live :

09-06 LEEUWARDEN : Neushoorn, albumpresentatie met band

Meg Hutchinson : All the Wonder / All the Beauty

 

De muziek van Meg Hutchinson staat hoog op mijn muzikale pyramide. Ik ben domweg verzot op haar muziek en aansprekende teksten. Ook haar nieuwste, All the Wonder All the Beauty, draag ik na een eerste luisterbeurt op handen. Muziek die herkenbaar en pakkend is, en mij doet stilstaan. Wanneer je dat althans mag zeggen met een zekere mate van kritisch onvermogen, want Meg kan bij mij een potje breken. Haar muziek rangschikt zich vooral onder de noemer gevoelig. Ze is gediagnosticeerd en in 2006 kwam aan het licht dat ze gebukt leefde onder een bipolaire stoornis. Door haar muziek, gevoed door deze aandoening, voel ook ik mij extra kwetsbaar. Ze brengt mijn emotionele kant naar de oppervlakte. Haar muziek, de eenvoud en de directheid van haar songs doen mij beseffen dat ook gelukzalige momenten tijdelijk van aard zijn. Het aspect van eindigheid filtert door in haar muziek. Koester de meest alledaagse, haast vanzelfsprekende, momenten. Koester de momenten van gelukzaligheid. Nu is dat besef er aanzienlijk meer dan toen ik jonger was. Een aanvankelijk veilige wereld die met de dag meer chaotisch en onvoorspelbaar lijkt te worden. Pluk de dag, want je weet niet wat morgen brengt. Meg Hutchinson zorgt ervoor dat ik tot stilstand kom. Het is om die reden dat haar muziek nooit verveelt.

Op haar debuutalbum na bezit ik haar gehele oeuvre. Haar werk is verslavend. Het bezit een herkenbare rode draad die een emotionele lading trekt door haar muziek. Haar laatste reguliere plaat, Beyond That, dateert van 2013, gevolgd door een knap samengesteld live overzicht, welke ze uitbracht onder de titel How Many Miles. Eén gedeelte met nummers van voordat ze besefte de aandoening te hebben (2006), en opnames van daarna. Ik had niet verwacht dat ze nog een album zou uitbrengen. Ik dacht dat ze haar muzikale ambities achter zich had gelaten. Gelukkig was die aanname ongegrond, en bleek Meg andermaal genoeg geïnspireerd om aan al mijn verwachtingen te voldoen. Vaste producent Crit Harmon is wederom van de partij. En uiteraard Meg met zang en piano, en summier aanwezig een combo bestaand uit bas, drums en gitaar. Subtiel is het geheel bij elkaar gebracht, waardoor de breekbaarheid van haar werk gewaarborgd blijft. Ongetwijfeld dat niet iedereen Meg’s muziek op handen draagt, maar ik loop er volledig mee weg. Een unieke persoon en beminnelijk artiest. Geen recente video helaas. All the Wonder is vooralsnog verkrijgbaar via haar homepage.

Rein van den Berg

Releasedatum : 25 mei 2023 LRH Music

Website : https://www.meghutchinson.com/

Bob Martin : Seabrook

 

Bob Martin heeft het definitieve resultaat van dit album niet meer gehoord. Hij stierf vorig jaar september op 80-jarige leeftijd. Ze waren nummers begonnen op te nemen in 2008, maar de opnames bleven op de plank liggen. Door samenloop van omstandigheden heet zoiets. Het aanvankelijke contact tussen Jerry DeCicca was vanwege Bob’s debuut uit 1972; Midwest Farm Disaster, maar strandde helaas. Wederzijdse plannen gooiden roet in het eten. Bob bracht het album Live At The Bull Run uit, en we zagen hem gedurende die periode optreden in Europa, terwijl Jerry zich op eigen producties stortte. Het aanvankelijk beoogde plan verstofte. Tot in 2021 Bob’s dochter Tami toestemming gaf aan DeCicca om Seabrook af te ronden. De opnames werden gecompleteerd en opgefrist met Jerry’s band The Black Swans. DeCicca’s bemoeienissen met Larry Jon Wilson hadden geresulteerd via het label Drag City in een prachtig uitgevoerd en gedocumenteerd product, en Seabrook zou in principe een vergelijkbaar eerbetoon kunnen zijn.

De nummers die je terugvindt op Seabrook zijn veelal bekend van eerdere Martin albums, maar voor een fervent liefhebber is dit niet iets om links te laten liggen. Ik was er dan ook rap bij om deze plaat te toe te voegen aan mijn verzameling. In de eerste plaats uit respect naar Bob Martin, en uit waardering voor zijn werk. Vanzelfsprekend had ik hem meer succes gegund. Dit is een mooi muzikaal overzicht, gestoken in een brandnieuwe muzikale omlijsting, waarbij ik hoop dat het fysieke object (dat onderweg is) een respectvolle epiloog krijgt bijgevoegd. Misschien een suggestie om Jerry DeCicca richting de nabestaanden van Willie P. Bennett te sturen om ter nagedachtenis van deze Canadees iets vergelijkbaar te fabriceren. Niet voor het geld, maar uit liefde en respect.

Rein van den Berg

Releasedatum : 19 mei 2023 Worried Songs

Website : https://worriedsongs.bandcamp.com/album/seabrook

Otis Taylor : Banjo...

 

Zonder twijfel zijn beste plaat wordt vertaald geschreven, ongetwijfeld bedoeld om de verkoop te stimuleren. Dit geldt ongetwijfeld voor het technische aspect, want de plaat verscheen op SACD en werd opgenomen in DSD met de best denkbare apparatuur. De details deden mijn lekenverstand duizelen. Uiteindelijk staat de banjo centraal. Banjo staat op de hoes in grote letters, en Otis zijn naam is er bescheiden naast gezet. Waarom? Omdat voor Otis vertegenwoordigd de banjo de connectie met Afrika. Het album Banjo... bevat zes splinternieuwe nummers, en vijf stuks opnieuw opgenomen, maar gestoken in een puntgaaf jasje. Allemaal opnieuw opgenomen in de Octave Studios te Boulder. Het duurde voordat weer iets verscheen van Otis Taylor. Eerlijk gezegd had ik de veronderstelling dat hij een punt had gezet achter zijn loopbaan. Live heb ik hem tweemaal mogen zien, en wanneer de gelegenheid zich voordoet zou ik beslist nogmaals gaan. Als ik het voor het zeggen zou hebben, zou mijn voorkeur uitgaan naar een semi-akoestische set zodat de traditionele instrumenten, zoals de banjo, nog beter uit de verf komen. Maar Otis houdt ook wel van stevig. Vandaar dat hij voor dit album zijn voormalige bandleden liet invliegen.

Het album is wederom prachtig vormgegeven, waarbij opvallend is de beknopte toelichting van Otis op de desbetreffende songs. De thematiek van zijn teksten is geenszins veranderd. Zijn focus ligt op Zwart America, en het onrecht wat daarmee gepaard ging en gaat. Hij windt er geen doekjes om. Hij is direct in zijn oordeel en observaties, en ook zijn macabere humor ontbreekt niet, voor zover daar sprake van is. Pure dynamiek, qua woord en muziek dus. In tegenstelling tot wat het label verkondigd is dit Otis zijn zestiende CD. Als liefhebber van Blues, maar ook de manier waarop Otis en zijn band deze ten gehore brengt was dit voor mij een verplichtte aankoop. Enige nadeel is dat hij moeilijk, dan wel niet, regulier verkrijgbaar is. Waardoor het toch een illuster object is. Digitaal is dan wellicht een meer voor de hand liggende optie.

Rein van den Berg

Releasedatum : 9 februari 2023 Octave Records

Website : https://otistaylor.com/

Luke Elliot : Let ‘em All Talk

 

Ik lees dat Luke Elliot een “critically acclaimed” artiest is. Meestal ben ik dan ietwat huiverig wanneer artiesten zo worden aangekondigd. Ook al behoort Elliot’s uitvoerende stijl niet per se tot mijn voorkeur, ik ben beslist onder de indruk door deze introductie met zijn muziek. Loodzwaar inderdaad, theatraal, bombastisch soms, maar terdege imponerend en ongepolijst. De verwijzing naar Nick Cave is allerminst uit de lucht geplukt. Ik kende hem dus niet, maar afwijzen is evenmin van toepassing. Hij valt moeilijk binnen een raster te plaatsen, echter dat hoeft het luisterplezier niet te drukken. Deze Amerikaan verzeilde in Scandinavië en laveert als een vis in het water. Een klassiek, van oorsprong Italiaans, nummer als Uno dei Tantie gaat erin als koek, en overtuigt voor de volle honderd procent. Luke Elliott pakt weliswaar de Engelstalige variant in navolging van Ben E. King, Tom Jones of Shirley Bassey. Let ‘em All Talk is een opmerkelijke plaat, die aanvankelijk aanvoelde als een vreemde eend, maar smaakte naar meer. Naast deze ene cover bestaat het overige uit muziek van en door Luke Elliot zelf, en zijn Noorse team.

Mocht je meer willen weten dan beveel ik je aan zijn muziek nader te beluisteren, of, wanneer het binnen je schema past; hij treedt op in V11 te Rotterdam op 14 juni. Zijn eerdere platen ken ik niet, maar als ze vergelijkbaar zijn aan Let ‘em All Talk dan heb je genoeg argumenten om nader luistertijd te investeren. Scott Walker is ook zo’n verwijzing die mij te binnenschiet. Dit album verschijnt 19 mei, en ik ervaar het als een welkome afwisseling op de gebruikelijke muzikale voorkeur die ik nastreef. Proeven staat vrij. En je zult horen dat zijn teksten minstens zo verfrissend zijn als de muziek, die tenslotte als eerste component aandacht vraagt. Ongebruikelijk, maar opmerkelijk.

Rein van den Berg

Releasedatum : 19 mei 2023 Icons Creating Evil Art

Website : http://www.lukeelliot.com/