Beth Gibbons : Lives Outgrown

 

Al meer dan dertig jaar wordt zangeres Beth Gibbons omgeven door de nodige mystiek, al dan niet bewust gecultiveerd (ze geeft nooit interviews). Veel is op Wikipedia niet over haar privéleven te vinden. Ze woonde tot haar tweeëntwintigste op een boerderij om vervolgens naar Bristol te vertrekken om zangeres te worden. Een paar jaar erna leerde ze Geoff Barrow en Adrian Utley kennen, waarmee ze Portishead zou gaan vormen en de rest is geschiedenis.

Hun debuutalbum Dummy behoort dan ook al dertig jaar tot mijn favoriete albums in mijn platencollectie en Glory Box is een van mijn favoriete songs. Ook de twee andere albums van Portishead zijn de moeite waard. Verder nam ze een klassiek album op met een Pools orkest, de derde symfonie van Henryk Górecki en Out of Season, een prachtig duoalbum met Paul Webb van Talk Talk. En dan nu eindelijk op haar negenenvijftigste haar solodebuut Lives Outgrown.

Voor de tien songs nam ze tien jaar de tijd. Het album werd grotendeels geproduceerd door James Ford (Arctic Monkeys, Depeche Mode) en verder door Lee Harris (Talk Talk). Een persoonlijk album waarop zij verdriet en trauma’s van zich afzingt. In de afgelopen periode moest ze afscheid nemen van de nodige familieleden en vrienden. Het zijn songs die horen bij het ouder worden, zo bezingt ze ook onder andere haar menopauze en blikt ze terug op haar leven (onder andere het moederschap). Toch wel verrassend dat ze gezien haar houding in het verleden tekstueel nu zo openhartig is.

Muzikaal gezien wordt er hier en daar behoorlijk uitgepakt met de nodige strijkers en percussie, waarin wereldmuziek invloeden doorklinken, soms opgesierd met fraaie koortjes. Maar soms ook filmische invloeden zoals in Lost Changes waarin trouwens de hand van maestro Morricone doorklinkt. Ook (donkere) folkinvloeden in Burden of life en afsluiter Whispering Love, mijn favoriete track van Lives Outgrown.

De promotiecampagne draait trouwens al een tijdje op volle toeren, met onder andere de interactieve video van Reaching Out. Aanstaande donderdag is om vijf uur in Concerto als enige in Nederland het complete album al te beluisteren en te koop in diverse formaten. Op het eind van het album zijn trouwens natuurgeluiden te horen, de laatste zijn kippengeluiden, hopelijk geen voorteken dat ze zich voorgoed zal gaan terugtrekken op een boerderij.   

Theo Volk

Releasedatum : 17 mei 2024 Domino

Website : https://bethgibbons.net/

 

Beth Gibbons live :

05-06 UTRECHT : TivoliVredenburg

06-06 BRUSSEL : Cirque Royal

Benedict October : And Then the Ocean

 

Benedict October is het alter ego van songwriter, muzikant en filmmaker Martijn Smits (Someren, 1981). Zijn debuutalbum You Can Tell Me Nothing That I Should ken ik nog niet, maar het kreeg vier jaar geleden veel aandacht in de nationale media. Onder andere van Parool, Telegraaf, NPO Radio 2 en 3FM. Op het album wist hij zichzelf al behoorlijk bloot te geven, een van de onderwerpen was dat hij op zijn zeventiende slachtoffer was van zinloos geweld. Hij lag twee dagen op de IC, overleefde het voorval ternauwernood. Ook zag hij in die periode ouders van vrienden en zelfs vrienden wegvallen, hetgeen hem niet in de koude kleren ging zitten.

Zijn nieuwe album And Then the Ocean zou aanvankelijk een fictief epos moeten worden met als thema de liefde na de dood. Echter in het najaar van 2020 overleed Smits’ vader en werd het album veel persoonlijker dan aanvankelijk de bedoeling was. Ook was de eerste opzet een album met kleine liedjes. Na het verschijnen van de EP Here’s What I Forgot sloot Smits zich op in zijn kelder in de Berlijnse wijk Prenzlauer Berg, niet ver gelegen van Alexanderplatz. Naarstig schreef hij daar een twintigtal songs bij elkaar, waarvan er elf op And Then the Ocean belandden.

Het is een conceptalbum, dat vooral zijn band met en zijn liefde voor zijn vader beschrijft. Het album opent met het sterk aan Roxy Music herinnerende Big White Moon, waarin de gepassioneerde zang van Smits en het opvallende saxofoonspel van Koen Schouten die vergelijking nog eens versterken. Het opvolgende, dansbare Lovestruck beschrijft hoe zijn ouders elkaar ontmoetten in een bar dancing in het zuiden des lands.

Het keerpunt om van het album geen fictief, maar een persoonlijk te maken was de song Beautiful Way to Die. Smits’ vader grote wens was lang een eigen huis bouwen, op zijn achtenzestigste was het uiteindelijk zover. Op dat moment liet zijn gezondheid al wat te wensen over. Het jaar dat het huis gebouwd werd, ging zijn gezondheid achteruit. Uiteindelijk kwam zijn vader in het ziekenhuis terecht. Na een verblijf van een maand keerde zijn vader terug naar zijn nieuwe huis om daar snel te overlijden. Een week later zag de met mysterieus klinkend toetsenspel ingekleurde sleutelsong Beautiful Way to Die het licht. Meest catchy song is afsluiter en bonustrack Equally Blinded, een duet met de Duitse zangeres Stefanie Martens (AKA Stefany June).

Op And Then the Ocean wordt Smits omringd door geweldige muzikanten als drummer Nicky Hustinx, violiste Marike de Bruijn en cellist Jonas Pap. Een belangrijke rol was weggelegd voor coproducer Mark van Bruggen. De opnames vonden plaats in Okapi, Rotterdam en de Exalto Studio in Haarlem. De master werd gemaakt door Frank Arkwright in Abbey Road. Het eindresultaat is een meeslepend en ontroerend album, wat waarschijnlijk geen enkele luisteraar onberoerd zal laten.  

Theo Volk

Releasedatum : 17 mei 2024 Kroese Records/Dry/Wet Records

Website : https://benedictoctober.com/

Verbraak | van Bijnen : Nightwalker

 

Eerder dit jaar was het duo Joost Verbraak en Jan van Bijnen al nadrukkelijk aanwezig op het prachtige debuutalbum Ain’t No Hollywood Girl van Nienke Dingemans, wat op het label van beide heren verscheen. Dit door de wol geverfde duo is vooral bekend als begeleiders van de nodige vaderlandse toppers, maar tegenwoordig lijken ze zich steeds meer te ontpoppen als producers van jong Brabants talent als eerder genoemde Dingemans en Merel van de Keer. Daarnaast zijn beiden al solo actief geweest, maar brachten ze ook samen al twee albums uit.

Hun tweede album Endless Road besprak ik zes jaar geleden van hen. Joost en Jan komen oorspronkelijk allebei uit de regio waar ik woon, respectievelijk Roosendaal en Ulvenhout. Grappig was om op Endless Road de song In This Bordertown tegen te komen, wat gaat over het in regio zeer bekende Belgische plaatsje Meersel-Dreef gaat. Een geliefde aanlegplaats voor fietsers (Joost is een verwoed wielertoerist). Op het album liet het duo zich, zoals zo vaak, inspireren door de muziek uit New Orleans en daarnaast onder andere door The Band, maar ook door filmmuziek van Nina Rota en Ennio Morricone en Johnny Cash en Tom Waits.

Deze multi-instrumentalisten doen veel zelf op hun duoalbums, zo ook op Nightwalker. Slechts op twee nummers zijn gastmuzikanten te horen. Op Raincoat Runaway is de tenor sax present van Arend Bouwmeester, vooral bekend van zijn samenwerking met Ralph de Jongh. En op de titelsong is de zang te horen van Pascal Hallibart, Mila van der Made, Jonne & Imke Schreuder en de contrabas van Joris Verbogt. Laatstgenoemde speelt net als Jan en Joost regelmatig in de begeleidingsband van Nienke.

Joost speelt zoals gebruikelijk drums, percussie en de nodige blaasinstrumenten en verzorgt de achtergrondzang. Jan zingt en bespeelt de nodige snaarinstrumenten en toetsen. De meeste songs werden door Jan geschreven, waarin legio rootsinvloeden doorklinken. Het album bevalt me nog beter dan de voorgangers, vooral het nummer Tears, Tears, Tears maakt veel indruk op me. De fotografie was trouwens in handen van Mighty Mike Meijers (o.a. Rusty Apollo). Uiteraard is de releaseshow in Brabant en wel in de Mezz in Breda. Het album verschijnt alleen op vinyl op hun eigen label.  

Theo Volk

Releasedatum : 17 mei 2024 Verbraak | van Bijnen Recordings

Website : https://www.verbraakvanbijnen.nl/

 

Verbraak | van Bijnen live :

17-05 BREDA : MEZZ, albumpresentatie m.m.v. van speciale gasten

15-09 NISPEN : Openluchttheater Nispen

17-04 OEFFELT : Het Veerhuis

Kaia Kater : Strange Medicine

 

Gelukkig ontdekte ik de Canadese singer-songwriter Kaia Kater bij de release van haar debuutalbum Sorrow Bound. Mijn voormalig Johnny’s Garden collega Hans Jansen schreef er destijds voor zijn blog Folk Lantern deze recensie over. Hans schreef toen : “Met Sorrow Bound verankert zij zichzelf binnen de traditionele muziek. Toekomstig wil zij echter de grenzen verder verleggen.”. Heel toepasselijk stond de toen nog piepjonge Kater bij de recensie afgebeeld met een stapel reiskoffers. Sindsdien is Kater zich vanuit haar traditionele achtergrond, die in de Appalachen en old time music ligt, verder gaan ontwikkelen.

Haar vierde album Strange Medicine is haar meest avontuurlijke geworden, waarop ze haar folkmuziek met de nodige andere genres laat samenvloeien. Kater liet zich inspireren door minimale klassieke muziek, jazzmuziek en filmmuziek. Het album kwam tot stand na een periode van diepe zelfreflectie en heruitvinding. Samen met Joe Grass (Elisapie, Barr Brothers) produceerde ze Strange Medicine. Het album viert de macht van vrouwen en onderdrukte mensen door de geschiedenis heen, terwijl ze ook meditaties over haar eigen leven deelt.

Kater kon rekenen op de hulp van onder andere gastmuzikanten als Aoife O'Donovan in de heerlijk voort meanderende opener The Witch, waarin de blazers de kers op de taart zijn. Alison Russell zingt mee in In Montreal, de geboorteplaats van Kater. En bluesgigant Taj Mahal is te horen in Fédon. Kater nam zes jaar de tijd voor Strange Medicine, maar het resultaat is er dan ook naar, avontuurlijke prachtplaat! Gelukkig komt ze in het najaar hier naartoe voor optredens, mis haar niet!

Theo Volk

Releasedatum : 17 mei 2024 Free Dirt/Acrönym Records

Website : https://www.kaiakater.com/

 

Kaia Kater live :

04-10 PERWEZ (B) : Cultural Centre “Le Foyer”

06-10 DEN HAAG : GR8 (gelegen pal naast Paard)

19-10 UTRECHT : Ramblin Roots Festival

20-10 GRONINGEN : Der Aa-Theater

The Red Clay Strays : Moment of Truth

 

Het moment van de waarheid is aangebroken. Aanvankelijk verscheen deze debuutplaat van The Red Clay Strays in 2022, echter nu marketing en distributie van Thirty Tigers zorgdraagt voor een omvangrijk platform komt meer schot in de zaak. Zo zie je maar, zelfs een vlotte band als deze kan een duwtje in de rug gebruiken. Vanuit Hengelo probeerde platenbaas Johan Dollekamp al geruime tijd meer aandacht te krijgen voor deze plaat. En wie weet bleek dit niet voor dovemans oren, aangezien de plaat nu alom op waarde wordt geschat. Sterker, later dit jaar betreedt de band zelfs het Europese continent, waarbij overigens enkel UK en Ierland kort worden aangedaan. Eerst betreden ze de Amerikaanse podia. Ongetwijfeld een consequentie wanneer je met een grote jongen in zee gaat. Gelukkig krijgen ze er veel voor terug. The Red Clay Strays is niet anders de een dynamische band. Een band die qua instrumentatie is voorzien van een strakke basis, inclusief, in de vorm van Brandon Coleman, een paar indrukwekkend stembanden. Zijn zang maakt het Zuidelijke Americana geluid van deze band extra doeltreffend. De plaat opent sterk met Stone’s Throw, terwijl Moment of Truth er vervolgens een schepje bovenop doet. Heerlijk!

Ook al selecteer ik kieskeurig op wat zoal verschijnt, het is ieder keer een genot wanneer een frisse nieuwe band van zich laat horen. Een bandje waarvan hun sound perspectief biedt, waarbij ik mij dan meteen afvraag wat in de toekomst schuilgaat, aangezien ze zich nu laten aanhoren als een ideale mix tussen Rock en wat al niet meer. Powerpop hoeft voor mij niet de richting te zijn. Zoals gezegd, hun tamelijk basale sound is momenteel perfect in balans. Sterke ondergrond van The Red Clay Strays voorziet in drums en bas, waarbij extra accent is weggelegd voor twee bandleden op gitaar. Het meest kenmerkende factor blijft voor mij de stuwende zang. Laat ik het zo formuleren. Ze vullen elkaar aan tot een fijn coherent geheel. Getrokken uit de rode klei van Alabama hebben deze vijf mannen zichzelf tot een eenheid gevormd door hun liefde voor de muziek. Een win-win scenario.

Rein van den Berg

Releasedatum : 3 mei 2024 HBYCO Records

Website : https://www.redclaystrays.com/

The Jaydees : Solitude

 

Eerlijk gezegd bouw ik een beetje af. Liever afstoten dan innemen. Ook qua muzikaal aanbod probeer ik te selecteren op intuïtie en mijn jarenlange affiniteit met de muziek. Die wisselwerking komt uiteraard pas tot stand wanneer je luistert. Toen ik aanvankelijk las dat The Jaydees een Nederlandse band was, raakte ik enigszins vooringenomen. Ik veronderstelde dat ze ergens door de mand zouden vallen ten opzichte van hun buitenlandse collega’s, maar dat gebeurde geenszins. Ze bleken een verrekte leuk plaat te hebben gemaakt met Solitude. Ook de bijna letterlijke vertalingen van gezegdes en andersoortige wijsheden spreken mij enorm aan, zoals in The Flesh is Weak, en storen allerminst. De elf nummers op Solitude zitten gegoten in een overtuigende Americana jasje, en worden nergens saai of voorspelbaar. Ik kende deze band niet van eerdere albums, maar naar nu blijkt komen de heren Jaydees eens in de zoveel tijd bijeen om een album te fabriceren. Op een coveruitvoering van Will Oldham’s Black na werden alle nummers op dit album geschreven door Joop van der Kuip. Nergens zakt de boel in, en blijft Solitude bij voortduring gevarieerd. Aansprekende vocalen en dito muzikale invulling. Het afsluitende nummer blijft meer dan 11 minuten lang interessant. De band blijkt een geoliede machine, en excelleert in zelfvertrouwen, naast bijdragen van Kim de Beer (viool) en BJ Baartmans (percussie).

Ze maakten eerder twee albums; Work With What We’ve Got (2016) en Dandelions (2018). In 2023 namen ze hun nieuwe op in de studio van BJ Baartmans. Het is weliswaar Joop die de songs schreef, maar vermeld men erbij, het is maar de vraag of ze zonder de creatieve invulling van de overige bandleden hetzelfde resultaat zouden hebben verkregen. Solitude (in afzondering) is dus het resultaat van een team. Er blijken wat tekstregels te zijn geleend van William Shakespeare, en in de titelsong vind je inspiratie van ene Philip Larkin. Ik heb thuis een kast die vol staat met cd’s en lp’s, en bijna wordt het tijd op verder op te ruimen, maar dit album van The Jaydees was meer dan welkom. Solitude is niets anders dan een super aangename verrassing van eigen bodem. 

Rein van den Berg

Releasedatum : 22 januari 2024 Continental Records Service

Website : https://www.thejaydees.com/

The Day : The Kids Are Alright

 

De debut EP Strangers With Familiar Faces van het duo The Day dateert alweer van negen jaar geleden. Vier jaar later gevolgd door hun debuutalbum Midnight Parade. Daarna volgden nog enkele losse nummers, waaronder het Nederlandstalige Jij Wint, dat zwaar beïnvloed was door de muziek van Spinvis.

Het duo The Day bestaat uit de in Antwerpen woonachtige Nederlandse zangeres Laura Loeters en de in Hamburg woonachtige Gregor Sonnenberg. Het tweetal leerde elkaar lang geleden kennen op de ArtEZ School of Music in Arnhem. Ze maken muziek die voor de hoofdmoot bestaat uit intieme, melancholische dreampop aangevuld met af en toe door indierock beïnvloede muziek.

Bij de titel van hun tweede album The Kids Are Alright had ik meteen een associatie met de gelijknamige documentaire film over The Who. De liedjes voor het nieuwe album begonnen te ontstaan vlak nadat Loeters vanuit Utrecht naar Antwerpen was verhuisd, net voordat de pandemie uitbrak. Loeters wilde daar net een sociaal netwerk gaan opbouwen. Voor het eerst in haar leven voelde ze zichzelf eenzaam. Die gemoedstoestand heeft uiteraard een weerslag gehad op de teksten op het nieuwe album. Muzikaal gezien ligt The Kids Are Alright in het verlengde van de voorganger, dus een combinatie van dream pop gecombineerd met wat indierock invloeden.

Theo Volk

Releasedatum : 10 mei 2024 Independent

Website : https://www.thedayisaband.com/

Josienne Clarke : Parenthesis, I

 

In het verleden schreef Josienne Clarke al de nodige persoonlijke, breekbare songs, waarbij geregeld het thema twijfel voorbijkwam. Zoals bijvoorbeeld over de grote nervositeit die ze voor optredens had en de eraan gekoppelde twijfels of bezoekers überhaupt geïnteresseerd waren in haar verhalen. Ze bezong dat bijzonder fraai in haar lied Bathed in Light, afkomstig van het “make or breakalbum” Seedlings All met Ben Walker. Op datzelfde album bezong ze ook haar twijfels of ze ooit moeder zou willen worden in het liefelijke Maybe I Won’t :

“I thought a mother’s hands would grow on my arms somehow

I thought I’d know

Thought I’d have days and days to decide

But maybe I don’t

Maybe I won’t”

Haar nieuwe album Parenthesis, I is Josienne’s meest persoonlijke album tot nu toe geworden. Sleutelsong is voor mij Forbearing, wat er bij de luisteraar diep in hakt. Het duikt diep in thema’s als mislukking, zelfmoord en miskraam. Tussen 2020 en 2022, in een tijd waarin haar muziekcarrière aanzienlijk van koers veranderde, kreeg Clarke een reeks miskramen, waardoor ze zich suïcidaal en zonder doel voelde. "Ik dacht dat ik niets had om te laten zien dat ik bestond", zegt ze. “Op je laagste punt zijn, waar je je situatie niet langer kunt verdragen, is een plek van waaruit je het opgeeft of de manier waarop je over jezelf, het leven en de ruimte die je jezelf daarin geeft fundamenteel verandert”, vervolgt ze. Gelukkig werd ze in 2022 alsnog moeder van zoon Sphé, die intussen bijna twee is.

Het album vertelt het verhaal van haar persoonlijke groei, zelfontdekking en vooral veerkracht, waarbij ze zichzelf bijzonder kwetsbaar opstelt. Ook een belangrijke song is het reeds vrijgegeven Most of All. Het vat in vijf coupletten het levensverhaal van Josienne samen. “It is a licking of wounds and counting of blessings, taking stock and setting straight in my head,”, aldus Josienne. Omdat het zo’n persoonlijk lied is had ze moeite om het live te brengen. Diverse keren stond ze op het punt om het van de tracklist af te halen, maar het bleek uiteindelijk een favoriet van haar publiek. De versie die op de definitieve tracklist staat is de originele demo die Josienne heeft opgenomen, alleen haar stem en gitaar, lo-fi en eerlijk.

Gelukkig heeft Josienne ook weer haar saxofoon en klarinet uit de kast gehaald, Looking Glass behoort dan ook tot mijn favoriete songs van het album, het had van mij wat langer mogen duren. Al in de schitterende, voort meanderende opener Friendly Teeth blijkt het relaxte, sobere pianospel van Matt Robinson een verrijking van de songs. Naast van Robinson kreeg Josienne alleen nog hulp van manlief Alec op bas en jazz drummer Dave Hamblett. De uitdrukking “what doesn't kill you makes you stronger” is zeker van toepassing op Josienne Clarke. Parenthesis, I toont Josienne op haar meest eerlijke en kwetsbare wijze.  

Theo Volk

Releasedatum : 10 mei 2024 Corduroy Punk Records (Independent)

Website : https://josienneclarke.com/

Lemoncello : Lemoncello

 

In thuisland Ierland bezorgden hun twee EP’s Stuck Upon the Staircase en Oil and Water het folkduo Lemoncello al de nodige bekendheid. Hun debuutalbum Lemoncello en hun komende tournee daar langs bekende podia als Whelan’s en Coughlan’s Bar zal die bekendheid ongetwijfeld een stuk vergroten.

Lemoncello bestaat uit songschrijfster en gitariste Laura Quirke en celliste Claire Kinsella. Hun kwaliteiten werden al snel onderkend, want ze werden in 2019 genomineerd voor ‘Best Emerging Folk Act’ in the RTÉ Radio 1 Folk Awards. Het duo werkte al samen en deelde podia met interessante en vernieuwende artiesten als Anna Mieke, Lisa O’Neill, Sam Amidon en Mick Flannery. Helaas heb ik de cd nog niet ontvangen vanuit Ierland, dus beschik ik niet over de complete credits.

Ze produceerden zelf met Julie McLarnon het album in Analogue Catalogue Studios en werden de opnames vastgelegd op 2 inch tape. Naast door folk liet het duo zich beïnvloeden door indiepop, jazz improvisatie en romantische en moderne klassieke muziek. Tekstueel onder andere door James Joyce, Michael Fury, gaat over een fictief figuur uit een kort verhaal van Ierlands beroemdste schrijver. Net als het duo afkomstig uit de Ierse hoofdstad. De gezongen tekst betreft het gedicht "I've had lovers" van Stephen James Smith.  Hun teksten zijn zowel doorspekt met humor als breekbaarheid.

De eerste acht songs betreft eigen werk, afsluiter My Lagan Love is een bekende Ierse traditional, talloze malen gecoverd door bekende artiesten als The Chieftains, Jim McCann, Mary Black tot zelfs Dusty Springfield en de klassieke sopraan Mary O’Hara. De arrangementen zijn zonder uitzondering beklijvend, maar de kers op de taart is toch vaak de geweldige samenzang van de dames. Na Yellow Roses van Niamh Bury is Lemoncello de tweede schitterende release in korte tijd op het Claddagh label.

Theo Volk

Releasedatum : 3 mei 2024 Claddagh Records

Website : https://www.lemoncelloireland.com/#/

Krissy Matthews & Friends : Krissy Matthews & Friends

 

Deze maand wordt het Brits/Noorse gitaarfenomeen Krissy Matthews pas 32, maar heeft intussen al een ongelofelijke staat van dienst opgebouwd. Op zijn derde stond hij al samen met zijn vader op het podium Pretty Woman van Roy Orbison te zingen. De eerste, echt serieuze podiumervaring deed hij op twaalfjarige leeftijd op. Voor het Notodden Blues Festival nodigde John Mayall hem uit om samen twee nummers te spelen. Sindsdien heeft hij het podium gedeeld met grote acts als Toto, Gregg Allman, Tedeschi Trucks Band, Joe Bonamassa, Joe Satriani, Beth Hart, Jimmie Vaughan, Steven Seagal, Clawfinger en Los Lobos. Intussen speelde hij al duizenden shows.

Krissy Matthews & Friends is zijn achtste album en na Pizza Man Blues zijn tweede voor het sympathieke Duitse blueslabel van Thomas Ruf. Ruf is iemand die onvoorwaardelijk in zijn artiesten gelooft. Matthews kreeg van Ruf dan ook alle ruimte voor dit zeer ambitieuze en gevarieerde project. Het dubbelalbum duurt bijna tweeënhalve uur en verveelt door de grote gevarieerdheid geen moment. De waslijst aan medewerkende vrienden is groot, zoals te zien is op de hoes. De vierentwintig gespeelde composities zijn een mix van door Matthews zelf geschreven songs en bekende en soms wat minder bekende covers.

Een van de bekendste covers is Cream’s Sunshine of Your Love, waarin op het eind trouwens een stukje van het nummer White Room zit verwerkt. Ze zijn allebei mede gecomponeerd door Pete Brown, die wel meer nummers samen met Jack Bruce schreef. Brown was tien jaar lang een goede vriend van Matthews. Helaas overleed Brown mei vorig jaar en is het album aan hem opgedragen. De afgelopen jaren raakte Matthews via de Hamburg Blues Band bevriend met een andere legende, Arthur Brown, onlosmakelijk verbonden met de monsterhit Fire. Brown is hier te horen in de klassieker Don’t Let Me Be Understood.

Een van de meest geslaagde covers is de lang uitgesponnen versie van The Band’s bekendste song The Weight. De zang wordt verdeeld onder diverse zangers, waaronder Inga Rumpf en Layla Zoe, met wie Matthews de laatste tien jaar geregeld toerde. Ook is hier de in Nederland bekende Sean Webster op gitaar te horen. Het nummer zou vanwege het geweldige sax- en pianospel trouwens niet misstaan hebben op het Stones album Exile on Main St. Dit nummer wordt hier overigens gevolgd door het uitstekende, instrumentale SCIM Impro. Deze compositie wordt echter niet in de tracklist als ook in het begeleidende boekje niet vermeld. Tot de hoogtepunten reken ik zeker Try Me Again, prachtig en met veel emotie gezongen door Hamburg Blues Band collega Gert Lange.  

Absolute hoogtepunt vormt echter voor mij de fenomenale cover van Clem Clempson’s Tomorrow’s Blues. Meteen bij de eerste keer dat ik deze versie hoorde werd ik volledig weggeblazen door de perfecte opbouw en samenspel en het om beurten het voortouw nemen van de muzikanten (waaronder Clem Clempson). Krissy Matthews & Friends is zonder enige twijfel het beste en meest gevarieerde album dat Matthews tot op heden maakte, zeer warm aanbevolen!

Theo Volk

Releasedatum : 10 mei 2024 Ruf Records

Website : https://www.krissymatthews.com/

 

Krissy Matthews live :

14-06 VERVIERS (B) : Spirit of 66