Curse of Lono - Severed


Vorige week woensdag werd Londen opgeschrikt door een terroristische aanslag. Die vond plaats in de wijk waar frontman Felix Bechtolsheimer van Curse of Lono woont. Hij heeft echter Duitse roots, Severed werd opgedragen aan zijn Duitse oma Annelies Bechtolsheimer. Hij was net met de eerste demo’s voor dit project bezig toen zij kwam te overlijden. Zij liet hem wat geld na. Op haar sterfbed beloofde hij haar dat het album aan haar zou worden opgedragen. Haar naam staat zelfs in de vinylversie gekrast. Hij heeft overigens een bekende zus, zij won tijdens de Olympische spelen van Londen een gouden en bronzen medaille in de dressuursport. Curse of Lono trok vorig jaar mijn aandacht door hun geweldige EP Curse of Lono. Het schiep voor mij hoge verwachtingen voor dit debuutalbum en die worden nog eens volledig waargemaakt. De band zelf omschrijft hun muziek als cinematic southern gothic rock. Opener Five Miles stond ook al op de EP. Een zeer inventieve opbouw kent Pick up the Pieces. Verder voorzien van een heerlijk ritme en fraai gitaarspel. De zang is hier wat uitbundiger dan gebruikelijk. Het droevige Each Time You Hurt is wat meer ingetogen. In dit soort liedjes komt Felix’s warme stem het beste tot zijn recht. Bijna word ik in Just My Head op het verkeerde been gezet, wanneer ik het idee krijg dat de band It’s Alright, Mama lijkt te gaan inzetten. London Rain met dat heerlijke Doorsachtige toetsenwerk kende ik, net als He Takes My Place al van de EP. Door het zeer aanstekelijke refrein zou Send for the Whisky tot publiekslieveling tijdens concerten kunnen uitgroeien. De geweldige zangkwaliteiten van Felix komen het best tot zijn recht in het gevoelige All I Got, voor mij het onbetwiste hoogtepunt. Niet veel minder vind ik Welcome Home, waarop je in eerste instantie denkt een accordeon te horen, maar wat een harmonium blijkt te zijn. Ook hier weer een ijzersterk refrein en daarnaast heerlijk gitaarspel. Er wordt in stijl afgesloten met het melancholische Don’t Look Down. Felix schrijft trouwens bovengemiddeld goede liedteksten. Die liedjes omspannen een periode van meer dan tien jaar. De niet alledaagse productie werd verzorgd door Oli Bayston, een uitstekende keuze van Felix. Overigens startte hij zijn carrière in Hey Negrita, die een mooi oeuvre nalieten. Ze bleven echter onbekend bij het grote publiek. De Nederlandse release staat gepland voor 9 juni, ook komen ze dit jaar nog naar Nederland voor concerten. Severed is een overtuigend debuutalbum, dat een essentiële en vernieuwende toevoeging is voor het rootsgenre.            
Theo Volk
Releasedatum: 7 april 2017 Submarine Cat Records


Unni Løvlid - Hymn


Hymn is intussen het vijfde album van deze 41-jarige Noorse muzikant. De Noorse traditionele folk van Nordfjord kreeg ze met de paplepel ingegoten door haar moeder Oline Ragnhild Løvlid. Ze groeide op in Hornindal, waar ze les kreeg in viool- en pianospelen. Van 2001 tot 2004 speelde ze samen met Sigrid Moldestad en Liv Merete Kroken in het cabaret trio Fjøgl. Deze keer kiest ze samen met haar begeleiders Håkon Thelin (staande bas), Remi Miura (shö) en Kaizan Harago (shakuhachi) voor een meer avontuurlijk geluid. Naast de gebruikelijke elementen uit de traditionele en moderne Noorse folk verweeft ze deze keer ook elementen uit de Japanse gagaku traditie. Een groot deel van deze muziek en dansen zijn afkomstig van het Aziatische vasteland en bestaan al meer dan dertien honderd jaar. Hierdoor behoort gagaku tot de oudste muzikale tradities ter wereld. Net als in de traditionele gagaku wordt gebruik gemaakt van de shö. Een belangrijke inspiratiebron voor het album vond Unni in de schilderkunst en dan met name in de Noorse art noveau. Net als in Nederland werd deze in de tweede helft van de negentiende eeuw beïnvloed door de Japanse schilderkunst. In het mooie tekstboekje zijn enkele fraaie schilderijen terug te vinden uit die tijd, waaronder van Gerhard Munthe. Overigens werd in die tijd niet alleen de art nouveau beïnvloed door de Japanse schilderkunst, het meest beroemde voorbeeld is Vincent van Gogh. Deze nieuwe invloeden leveren een bijzonder, mysterieus, atmosferisch, maar geen gemakkelijk album op. Voor Hymn moet je duidelijk de tijd nemen om het te doorgronden, maar die investering wordt uiteindelijk dubbel en dwars beloond.         
Theo Volk
Releasedatum: 14 april 2017 Heilo

Carrie Elkin - The Penny Collector


Bijzonder openhartig is Carrie Elkin op haar website in haar bewoordingen over het overlijden van haar vader vorig jaar aan de gevreesde ziekte. Het zette haar muzikale carrière op een laag pitje, want ze verzorgde haar vader in zijn laatste levensfase. Naast het leed was er de geboorte van haar dochtertje Maizy Rae. Het leverde haar genoeg stof voor een nieuw album, The Penny Collector. De titel is een verwijzing naar haar vader, die zijn hele leven munten verzamelde. Na het overlijden van haar vader, bleek dat hij een collectie van ruim een half miljoen muntjes bezat.  Dat de songs een grote emotionele lading hebben spreekt voor zich. Alle songs bevielen me al direct bij de eerste beluistering, op Always on the Run na, wat veel meer tijd nodig had. Ze kon naast op manlief Danny Schmidt een beroep doen op een keur aan geweldige muzikanten, waaronder topgitarist Will Kimbrough, die meteen in opener New Mexico excelleert. Een van de absolute hoogtepunten is Crying voor mij. Naast eigen nummers, een wonderschone cover van Paul Simon’s American Tune. Maar het is toch vooral haar prachtige stem, die de songs bijzonder maken. Het beste bevalt me haar zang in de wat rustigere nummers, waardoor haar stem warmer overkomt. Helaas heb ik ook een puntje van kritiek op haar zang. Met name in die rustige nummers, hoor je haar duidelijk ademhalen en dat leidt soms af (mij althans). De muziek is niet echt in een hokje te plaatsen, het zweeft ergens tussen americana/roots, folk en indie rock in. The Penny Collector is zonder enige twijfel Carrie’s meest fraaie album tot nu toe. Carrie Elkin en Danny Schmidt spelen graag in Nederland, gelukkig zijn ze hier in mei weer te bewonderen.
Theo Volk

Releasedatum: 7 april 2017 Eigen beheer
Website: http://carrieelkin.com/     
Carrie & Danny live:
18-05 EDAM: De Harmonie

19-05 DEN HAAG: Musemix @ Sociëteit Engels
20-05 Privéconcert  
21-05 NIEUW- EN SINT JOOSLAND: Theater de Wegwijzer (aanvang 15 uur)
23-05 NUENEN: Huisconcert




Izo Fitzroy - Skyline


Onlangs attendeerde eerst muziekvriend Freek en wat later Gerard Muijs mij op Skyline, het debuutalbum van soulzangeres, singer-songwriter en pianiste Izo Fitzroy. Heel frustrerend, bijna niets weet ik over haar. Afkomstig uit Londen en volgens mij zeer ervaren. Ook op haar website is niets terug te vinden over haar verleden. Izo beschikt over een krachtige, rauwe stem. Haar repertoire beweegt zich voornamelijk in de r&b/soulhoek, maar er zijn ook de nodige blues-, gospel-, jazz- en funkinvloeden (Dr John, The Meters) te horen. Voornamelijk worden we getrakteerd op uptemponummers, slechts af en toe een rustpuntje. Alle nummers schreef Izo samen met anderen, op de laatste drie nummers na, die ze alleen schreef, waaronder het heerlijke Break the Levee. Hope You Can Wait en Here I Come (waarvan ook een Nederlandse remix is), verschenen al eerder op single. Haar begeleiders treden nergens op de voorgrond en spelen allen in dienst van de liedjes. Soms neemt de piano het voortouw, soms de blazers en soms de ritmesectie. Bovendien hoor je regelmatig fraaie koortjes. Het zorgt ervoor dat je niet snel uitgeluisterd zal raken op deze cd. Uncut prees het album intussen al, ook bleef het niet onopgemerkt in Frankrijk en Duitsland en werd daar onlangs al opgetreden. Het lijkt me dat deze songs live nog dynamischer zullen klinken. Het is slechts een kwestie van tijd, dat Skyline hier opgepikt gaat worden. Beter dan dit ga je het dit jaar niet horen in dit genre, zeer overtuigend debuut.  

Theo Volk


Releasedatum: 24 februari 2017 Jalapeno

Bev Grant - It’s Personal


Reeds op haar tiende startte Bev samen met haar zussen Gerry en Charlene haar muziekcarrière. The Miller Sisters traden veel op in hun woonplaats Portland en directe omgeving. In 1972 startte ze de  politieke folk rock band The Human Condition, die twintig jaar zou blijven bestaan. Gevolgd door Bev Grant & The Dissident Daughters , Wool & Grant en The Brooklyn Women's Chorus. Activisme en feminisme loopt als een rode draad door haar leven én muziekcarrière, zo ook door haar solocarrière. It’s Personal is inmiddels Bev’s derde soloalbum. Het is een heerlijk, bijzonder gevarieerd album geworden. Bev kijkt niet op een genre meer of minder, van akoestische folk, country, jazz , rock ‘n’ roll, wereldmuziek tot aan Dirty Laundry Blues. Bovendien zijn de liedjes ijzersterk, blijven zonder uitzondering snel hangen. Maar wat nog knapper aan haar liedjes is, dat  politieke thema’s met persoonlijke herinneringen zijn verweven.  Een goed voorbeeld hiervan is het nostalgische Small Town Girl, met de heerlijke sax van Jenny Hill. Ze wordt overigens door geweldige muzikanten omringd, waaronder producer Daniel A. Weiss. I Felt the Earth Shake gaat over de aardbeving in 2010 op Haïti. Eerder ook aangrijpend bezongen door Sarah Bowman op Empty Houses. Overigens zag ik enige weken in het tv-programma Waes Reizen, dat er nog veel moet gebeuren, voordat de schade daar hersteld is. Op de afsluiter National Anthem: Arise! Arise! na, betreft het allemaal eigen composities. Bev bezit een aparte stem, een soort Marianne Faithfull light. Bev geeft zich zelf behoorlijk bloot op It’s Personal, de gekozen titel is dus voor de hand liggend en de enige juiste.    
Theo Volk

Releasedatum: 14 april 2017 Eigen beheer


Angus Crowne and The Family Jewels - Angus Crowne and The Family Jewels


Een bijzonder en veelzijdig heerschap is Angus Crowne, bij de burgerlijke stand bekend als Angelo La Pietra. Sinds zijn prille tienerjaren treedt hij al op, daarnaast is hij schrijver van zowel toneelstukken als scripts, theater- en concertproducer, die onder anderen werkte met Queen, Boy George en Fatboy Slim. In een recent interview gaf hij aan dat je ook rond je vijftigste nog steeds een hoop te melden hebt. Hij creëerde een eigen genre, wat hij uke-billy punk rock noemt. Zijn teksten gaan volgens eigen zeggen over eerlijkheid en waarheid. Sommigen zijn tongue-in-cheek en veelal erg hard en confronterend. Een song als Paycheck geeft aan waar het voor veel mensen van middelbare leeftijd het leven om draait, Angus incluis. Angus speelt basgitaar, ukelele en zingt en wordt verder bijgestaan door Andrea Balestra op gitaar en Alejandra Arellano op drums. Waarschijnlijk alle drie heren met Italiaanse wortels. Geregeld strooit Angus met heerlijke basloopjes zoals in opener Lounge Dog, waarin terloops een bekende Italiaanse melodie is verwerkt. Hij wordt strak begeleid, af en toe treedt gitarist Balestra op de voorgrond met heerlijk gitaarspel, zoals in Puking. Naast eigen werk ook een cover van Hoagy Carmicheal’s Heart and Soul, waarin Angus de ukele ter hand neemt en fluit. Angus Crowne and The Family Jewels is een apart plaatje. Overigens ben ik er nog niet helemaal aan uit, welke songs ik serieus moet nemen en welke minder. Zoals eerder gezegd, Angus Crowne is een bijzonder heerschap.       
Theo Volk
Releasedatum: 31 maart 2017 Eigen beheer



Cary Morin - Cradle to the Grave


Cary Morin is de zoon van een luchtmachtofficier, geboren in Billings, Montana. Zijn vader is een afstammeling  van de Assiniboine indianen en zijn moeder van de Crow indianen. Hij is trots op zijn afkomst, zijn opa was een zeer zelfbewuste indiaan, die met een aantal andere indianenleiders opkwamen voor hun volk. Zo trachten zij al in 1913 een gedenkteken voor de oorspronkelijke bewoners te verwezenlijken op Staten Island, in die jaren de aankomstplaats van emigranten. Helaas staat er na ruim een eeuw nog steeds geen een. Op zijn vierde album Cradle to the Grave hoor je niets te terug van zijn roots. Zelf kopt hij bovenaan zijn website “Native americana fingerstyle guitar”. Zijn muziek beweegt zich voornamelijk tussen blues en folk, gezongen met zijn soulvolle stem. Af en toe hoor je ook een vleugje ragtime terug, zoals bijvoorbeeld in Laid Back. Naast een geweldige zanger met een prettig timbre is hij een buitengewoon vaardige fingerpicking gitarist, een van de allerbeste in de wereld. Hij loopt overigens al  een behoorlijke tijd rond in de muziekbusiness. In 1989 startte hij de band The Atoll. Internationale bekendheid kreeg hij met The Pura Fé Trio. Vooral in Frankrijk behoorlijk populair. Niet verwonderlijk dat hij met Pura Fé samenwerkt, beiden zijn Indiaan en is Pura Fé activist. Het album bevat naast eigen werk, twee covers. Een ervan is een fraaie cover van Nothing Compares 2 U van Prince en de andere Mississippi Blues van William Brown. De enige gebruikte ingrediënten zijn de akoestische gitaar en zang. Heel weinig artiesten zijn in staat op deze wijze te overtuigen, maar Cary slaagt met glans. Hij trad al regelmatig op in Europa, maar helaas nog niet in Nederland. Wellicht dat Cradle to the Grave een goede reden is om hem naar ons land te halen.        
Theo Volk

Releasedatum: 7 april 2017 Eigen beheer

Kort interview in het Engels met Torgeir Waldemar



Onlangs bracht Torgeir Waldemar Engen het schitterende No Offending Borders uit, waarover ik een recensie schreef. Hij is een echte laatbloeier, want zijn solocarrière ving pas een paar jaar geleden aan. Zijn debuut was de vaderlandse pers ook al niet ontgaan en kreeg veel lovende kritieken. Ook zijn optreden toen op TakeRoot werd een groot succes. In mei komt Torgeir voor een paar concerten naar Nederland, een absolute aanrader, want live komt hij nog beter tot zijn recht.


Questions for Torgeir Waldemar Engen.

You started your solocareer just a few years ago. Did you play in bands before that?! Or did you something else for a living?!

I have played in several bands that didn't result in anything particular. But some of them were pretty serious. I attended Jake Ziah in 2008 for the live setup. And I played bass in The Goo Men. We also started The Devil And The Almighty Blues before I released my first solo stuff.

The songs are very serious on No Offending Borders. Are you a very serious person or are you just concerned about the huge problems in the world nowadays?

I am extremely serious. Haha. No. But yes. My opinion is that you can make humor out of anything, and it's important to do so. Sarcasm and satire are extremely important to help us not to take ourself  so serious. It's much more important to get ourself out of our own eyes, so we can see the need of people around us, so we can do something for them.

Neil Young is a huge influence in your music. Are there more?

Cash, Adams (Ryan), Welch&Rawlings, Van Zandt (both, but not Gus), Prine, Kristoffersen, Durado, Cooder, Fogerty, CSN, Browne, Clark (both), Harris, Parsons, Hillman, Nelson, Allmann and so and so and so.

Is Falling Rain recorded in one take?! I think that you already knew that song for a long time, isn’t it?

Falling Rain is recorded in one take. It was take three of that session. Actually, that record got my attention because of a friend of mine that wanted me to do a cover of another one from it. But then I heard something that stood out in Falling Rain that I in one second knew that I could get to work.

Great arrangements, especially Island Bliss with the two mellotrons. Did you follow a study for that?!

Hehe. Thanks a lot! No, it was just a sound we were looking for. How it turned out is almost out of the blue.

No Offending Borders is a different kind of record than your first one. Is this more closer to the real Torgeir or just an other part?!

Well, it was a natural thing for me to do, I've played the electric guitar for years so at some point I had to bring into the Waldemar-universe. Actually the second last song on the first record, We'll Meet Again, is played with the same guitar setup. My Telecaster Thinline -73 through my Fender Blues Junior.

Can you tell me where the song Sylvia is about?! Has the song something to do with Sylvia Plath?

Hehe. It has nothing to do with Sylvia Plath. It has much more to do with our minister of integration, Sylvi Listhaug, and the likes of her. And I use Young Southern Man as a backdrop to say that at this matter, nothing have happened since 1972. And that is not a good thing, it's an embarrassment to our western civilized world. Good job you did with your election, keep on fighting for the right ideas and keep the right-winged away from power. It's dangerous.

The lyrics of I See the End was written by Moji Abiola. How did you two met?

We met in Austin 2015 at SXSW. She turned up at an after party one night and I happened to sit with a guitar on my lap. And she started to sing the blues. I've never felt so close to the bedrock of the blues in my entire life. It was like touching the main power line. So I invited her to Norway, and six month later she was here.

She’s great singer, is there a possibility that you two will work more together?

We'll see how it turned out, but it's absolutely a chance for that.

Do you think the next album will be again a rock orientated album?

I haven't have time to think about the next record for one second, because now it's all about this one. But give me about six months or so, then I'll much more able to answer that. Hehe.

You had a lot of success last year at the Takeroot Festival. Are you coming over soon for new gigs?

I will play four shows in Holland in may. 18th to 21st, and one of them is in Groningen. So join in folks! It will be a blast! See you there.

Eric Bibb - Migration Blues


Iedereen die zijn of haar stamboom onderzoekt zal migranten tussen de voorouders aantreffen. Veelal  is de reden voor die migratie, dat die voorouders er maatschappelijk er op vooruit gingen, maar ook is vaak het vluchten voor oorlog en andere ontberingen een legitieme reden. Migratie vormt het thema op Migration Blues. Eric trekt een parallel tussen de migraties in Noord-Amerika en de vluchtelingenstromen vanuit het midden oosten en Noord-Afrika naar Europa. Voorin in het bijzonder fraaie tekstboekje wordt de bekende Romeinse filosoof Cicero geciteerd: “To be ignorant of what occurred before you were born is to remain always a child. For what is the worth of human life, unless it is woven into the life of our ancestors by the records of history?”. Eric is zich terdege bewust van dat verleden, maar natuurlijk ook van het heden. Door veel te reizen en zich te verdiepen in andere culturen waakt hij het vooroordelen. Het album bevat voornamelijk eigen songs, waaronder de instrumentale cajun compositie La Vie C’est Comme un Oignon. Zo’n 14000 bewoners van Nova Scotia, New Brunswick en Prince Edward Island met Franse voorouders, werden tussen 1755 en 1764 gedwongen door de Britten te verhuizen naar Louisiana. Ze zouden later de bijnaam Cajuns krijgen. Naast eigen werk ook twee toepasselijke covers, This Land is Your Land van Woody Guthrie en Masters of War van Bob Dylan. Geen grote verrassing overigens de cover van Dylan. Bob Dylan kwam vroeger bij zowel zijn ouders als zijn oom John Lewis over de vloer, net als folkzanger Pete Seeger, die ook politiek geëngageerd was. Het geweldige mondharmonicaspel in Masters of War is van JJ Milteau. Verder wordt hij alleen nog bijgestaan door Michael Jerome Browne op gitaar, banjo en viool. Eric Bibb heeft al heel wat kwalitatief goede albums gemaakt, maar het fraaie Migration Blues kan tot zijn allerbeste werk gerekend worden.  
Theo Volk
Releasedatum: 31 maart 2017 Dixiefrog Records
Eric Bibb live:
23-03 ROTTERDAM: Bird
24-03 ZAANDAM: Podium de Flux
25-03 HEERLEN: Southern Blues Night

Jazzbanditt & Eva Scholten - Oxymorons & Contranymphs


Eva Scholten leerde de bandleden van Jazzbanditt een aantal jaren geleden kennen op het Django Reinhardt festival in Samois sur Seine (het grootste gypsy jazz festival in Europa). Het klikte ontzettend goed en werd Eva datzelfde jaar door de heren uitgenodigd voor het Django festival in Oslo. Omdat gitaristen Stian Vågen Nilsen & Knut Bendik Manger Breistein allebei erg veel zelf componeren in een richting die meer Noorse folkinvloeden heeft en Eva wel toe was aan een uitdaging, besloten ze het concert een hybride tintje te geven. Een combinatie van bekendere jazzwerken, op hun eigen manier en van hun eigen, nieuwe composities. Na een geweldig concert besloten ze meteen dit bijzondere project op te gaan nemen in de studio. Omdat de twee stijlen (gypsy jazz & meer Noorse originele composities) op het eerste gezicht (oor) nogal ver uit elkaar liggen, besloten ze de verschillen juist te benádrukken in plaats van te vermijden in de titel en het artwork. Die hoes zette mij behoorlijk op het verkeerde been, ik verwachtte verstilde, bedachtzame muziek. Maar niets van dit alles, zelfs met het druilige weer van vandaag brengt hun muziek het zonnetje in huis. De eerste zes tracks zijn goed gekozen covers, zoals het bekende Troublant Bolero van Django Reinhardt. Zijn werk is de dertigjarige Eva op het lijf geschreven, ze vertolkt het zeer regelmatig in binnen- en buitenland. Ze zingt in de traditie van Ella Fitzgerald en Sarah Vaughn.



Opener When We’re Alone is van de hand van Vaughn. De klassieker Nice Work if You Can Get It van George en Ira Gershwin swingt de pan uit. Bijzonder fraai en op een andere wijze gezongen is het meer ingetogen No Moon At All wat een soort overgangstrack is naar de vier eigen composities. Voor mij een van de hoogtepunten van het album.  Je hoort direct door het spannende ritme dat The Seminal Blink of Our Dog Days een wat andersoortig nummer is. Ook de bas speelt hier een prominentere rol. Alle vier eigen songs zijn zonder uitzondering erg sterk. Opvallend is dat de twee akoestische gitaren duidelijk gescheiden zijn tijdens de opnames. Via het linkerkanaal hoort de luisteraar Stian Vågen Nilsen en via het andere Knut Bendik Manger Breistein, beiden zeer vaardige gitaristen. Maar ook bassist Egil Stemkens is een uitermate ervaren muzikant. Zo speelt hij met de fantastische organist Lars Christian Narum in de bekende Noorse band Hellbillies. Lars Christian Narum speelt ook nog in Heigh Chief, waarvan ik onlangs hun album Heigh Chief recenseerde. Zoals ik vermoedde heeft Egil Nederlandse roots, sterker nog, het blijkt zelfs dat we wat van hetzelfde bloed door de aderen hebben stromen. Het album werd reeds in eigen beheer verkocht en vorig jaar op 7 oktober in Gather (Haarlem), 8 oktober in Splendor (Amsterdam) en op 9 oktober toepasselijk in Bar Django in Oslo voorgesteld. Nu dus tijd voor een reguliere release. Terecht, want intussen is het bij mij uitgegroeid tot een zeer verslavend album en gaat ongetwijfeld hoge ogen gooien in mijn eindlijst.  
Theo Volk
Releasedatum: 31 maart 2017 Hot Club Records / Play It Again Sam


Abonneren op: Posts (Atom)