Gregory Page - One Way Journey Home

Tom Brosseau schreef voor zijn dit jaar verschenen album Grass Punkshet nummer Gregory Page of San Diego. De vraag is of Gregory Page wel zo Amerikaans is als deze titel doet vermoeden. Hij werd namelijk geboren in Londen in 1963. Zijn vader is Armeens en zijn moeder Iers. Op zijn veertiende verhuisde hij naar San Diego en werd Amerikaans staatsburger. Daarnaast is hij sinds half juni ook Iers staatsburger. De reden hiervoor is dat hij dan niet steeds visa dient aan te vragen voor zijn veelvuldige verblijf in Europa.

Zijn beide ouders zijn muzikanten. Zo speelde zijn moeder met haar toenmalige damestrio The Beat-chics in 1965 in het voorprogramma van The Beatles. Gregory groeide op zonder zijn vader, die hij pas in 1999 in Parijs leerde kennen na een langdurige zoekactie. Hij draagt de achternaam van zijn moeder. In zijn vroege tienerjaren luisterde hij naar de oude jazzplaten van zijn moeder, terwijl zijn generatiegenoten naar punk luisterden. Ook luisterde hij naar 78-toerenplaten van zijn uit Dublin afkomstige opa, Dave Page. Dave Page speelde in het fameuze kwartet van Leo Rowsome, de beste Uillieann Pipe speler die Ierland ooit gehad heeft. Bekende muzikanten als Paddy Moloney en Liam O’Flynn kregen ooit les van hem. Na aanvankelijk wat los-vast baantjes als taxichauffeur en kok gehad te hebben, stortte hij zich in zijn muzikale avontuur. Door zijn romantische en nostalgische inborst plus voorliefde voor jaren 30 jazzmuziek was het logisch dat hij een soort retro jazzmuziek ging maken. Hij werd vooral beïnvloed door iemand als Al Bowlly. Hij was een bekende crooner en bandleider, die eerst furore maakte in Engeland en later in Amerika. Richard Thompson schreef ooit het schitterende Al Bowlly’s In Heaven over hem.

Op One Way Journey Home worden de jazzinvloeden ingeruild voor Ierse folk invloeden. In wezen verandert er verder niet zoveel. Ierse muziek is ook vaak weemoedig en romantisch. De hoes moet volgens Page gezien worden als een metafoor voor de diepblauwe zee: “Great open water has a certain attraction to people, to stare at it so that their minds start wandering off. I guess amongst others the concepts of space, motion and the sound of waves are responsible for this and also the history it bears in it depths is fascinating, Especially the sea travels of the early days, it has an inspirational effect.” Zijn Ierse achtergrond wordt direct duidelijk bij het beluisteren van het openingsnummer Counting Blessings, vooral door de weemoedige fiddle en doedelzak. Dat hij een geboren verhalenverteller is wordt duidelijk in het daarop volgende Right Side Up, dit is meer een singer-songerwriternummer. Het titelnummer wordt opgesierd door een weemoedige fluit en een schitterende melodie. Traditional Mary And The Soldier heette oorspronkelijk The Gallant Soldier. Het werd vooral bekend in de schitterende uitvoering van Andy Irvine en Paul Brady op het klassieke folk album Andy Irvine & Paul Brady. De uitvoering van Page doet niet onder voor die versie, een groot compliment voor Page. In het heerlijke Old Photographs beschrijft hij op humorvolle wijze belangrijke gebeurtenissen uit zijn leven waarbij vooral de banjo onweerstaanbaar is. Right or Wrong behoort tot de mooiere nummers, dit vooral door de warme stem van Page en de prachtige begeleiding op gitaar. Best Friends is een niemendalletje dat wat mij betreft had mogen worden weggelaten. De tekst is aan de magere kant. Gelukkig wordt het hoge niveau weer gehaald in I Don’t Know waarbij met name de heerlijke uithalen van Page en mooie gitaarbegeleiding opvallen. In de instrumental Sliabh na mBan (vertaalt Mountain Of The Women, een heuvel in Zuidoost Ierland) excelleert Eric Rigler op doedelzak. The Banks Of The Pontchartrain is vooral bekend geworden als The Lakes Of Pontchartrain in de uitvoering van Planxty. Het is een Amerikaanse traditional. Down By The Glenside (The Bold Fenian Men) wordt hier helaas gebracht als een korte instrumental. Wie de prachtige versie van Jim McCann kent, zou graag een vocale uitvoering gehoord hebben. Down by the Glenside werd geschreven door the Ierse republikein Peadar Kearney. Hij schreef ook het Ierse volkslied, Amhrán na bhFiann(The Soldier’s Song).

 

Meer Iers dan in de afsluiter The Parting Glass kan het niet worden. Het geheel is in de sean-nós traditie a capella gezongen. Deze traditional werd ooit ook door Sinead O’Connor opgenomen.

Het album werd overigens geproduceerd door zijn goede vriend Jason Mraz. Ooit hielp Page Mraz namelijk aan een optreden en zo groeide een vriendschap. One Way Journey Home is een prachtige plaat geworden van een geweldige zanger die verdwaald is in deze moderne tijd en een hang naar het verleden heeft en daar in zijn muziek uiting aan geeft.

Theo Volk

Webpage http://www.gregorypage.com/
Releasedatum 1 September 2014 V2 Records Benelux

 

Sleepy Driver - Ignatius

Sleepy Driver bestaat sinds 2007. De groep bracht tot nu toe twee albums uit, die in Canada en Amerika goede kritieken kregen. Het nieuwe, derde album Ignatius, kwam afgelopen maand uit.

Alle songs worden gecomponeerd door zanger, gitarist en bassist Peter Hicks. Voordat Hicks Sleepy Driver oprichtte, speelde hij in zijn universiteitsperiode in een reggaeband. Hierna maakte hij ook nog deel uit van groep die elektronische muziek maakte. Beide groepen brachten echter geen muziek op cd uit.

Sleepy Driver is een groep die afkomstig is uit Fredericton , een plaatsje aan de oostkust van Canada. Ze maken roots rock. Peter Hicks vroeg ik om uitleg over de albumtitel en –hoes : Regarding the title “Ignatius” it is more about what “ignites a fire” in us. I was hoping to light a fire with these songs with the band and our audience. The cover image is a sculpture called “The Ignatius”, which I find especially bold and at the same time peaceful. Though I do also feel a connection to some of St Ignatius’ teachings about the value of tribulations, that we gain strength by facing our troubles not avoiding them.

De overige leden van de band hadden slechts een paar van de door Hicks geschreven nummers gehoord, voordat men de studio inging. Hicks heeft bewust hiervoor gekozen, zodat het de spontaniteit en inventiviteit in de studio ten goede zou komen.

De songs zijn een mengeling geworden van uptemponummers en rustige melodische nummers. Het komt de afwisseling beslist ten goede. Vooral in de rustige nummers komt de zang van Hicks tot zijn recht, die over een prettige stem beschikt.

Vooral in het prachtige Curtains, een van de mooiste nummers van Ignatius. Daarnaast is er een geweldig duet te vinden, All Roads. Dit ingetogen lied zingt hij samen met Tina Gaudreau, die normaal gesproken hardrocknummers in Mad Mary zingt, een coverband eveneens afkomstig uit Fredericton. Jammer, want het is een geweldige zangeres.

Maar er zijn ook heerlijke uptemponummers te vinden, zoals Two cigarettes, met een Duane Allmanachtige gitaarpartij. Veel van de songs bevatten zeer sterke refreinen, die zich snel in je hoofd nestelen.

Ook is de instrumentatie redelijk gevarieerd. Bovendien schrijft Hicks zeer puntige songs, waarbij hij geen noot teveel gebruikt.

De teksten zijn bovengemiddeld goed. Zo zijn er twee murder ballads te vinden, het prachtige, met accordeon opgesierde I know you know I know en het aanstekelijke Rosalyn. Verder thema’s als verlies, dingen die verkeerd gegaan zijn, liefde. Teksten waarin meestal wel een voorzichtig optimisme in is verwerkt.

Ignatius is een afwisselend rootsrockalbum geworden met liedjes die bij meerdere beluistering snel aan kracht winnen.

Theo Volk

Releasedatum: 10 juni 2014 Eigen beheer
Website: https://sleepydriver.bandcamp.com/

Kaela Rowan - Menagerie

Kaela Rowan loopt al een behoorlijke tijd mee in de muziek. Zo maakte zij een lange periode deel uit van Mouth Music, een groep die traditionele folk combineerde met uitheemse ritmes. Deze Schotse groep rond Martin Shaw was erg succesvol en trad in de glorietijd op als hoofdact op festivals als Glastonbury en WOMAD. De groep maakte zes albums, waarvan op de laatste drie Kaela meespeelde. Overigens woont Martin Shaw tegenwoordig in Kroatië, waar hij een muziekstudio aan het bouwen is en deel uit maakt van de groep Zykopops. Na de periode met Mouth Music richtte Kaela mede de damesgroep The Bevvy Sisters op. Dit trio werkte onder andere samen met Lau en Eliza Carthy. In 2010 verscheen het debuutalbum St. James Sessions, opgenomen in St. James Hall. Hierna verliet Kaela de groep om zich te richten op een solocarrière en het geven van muziekles op basisscholen.

De afgelopen jaren werkte Rowan samen met levenspartner James Mackintosh gestaag aan Menagerie. James Mackintosh viert overigens volgend jaar zijn 25-jarige jubileum in de muziek met zijn groep Shooglenifty. Voor dat jubileum wordt hard aan een nieuw album gewerkt. Daarnaast verricht hij veel sessiewerk, zoals voor het laatste album At The Heart Of It All van Capercaillie. Over dit album schreef ik overigens een recensie op Johnny’s Garden: http://www.johnnysgarden.nl/?q=content/capercaillie-heart-it-all.

Menagerie werd opgenomen in St. James Hall, een tot woning omgebouwde schoolhal. Met enige regelmaat werd daar in alle rust aan Menageriegewerkt. De titel heeft betrekking op de vele dierengeluiden, die op het album te horen zijn. Op twee na werden de songs door Kaela geschreven, al dan niet in samenwerking met James. To Never Know werd door Shooglenifty collega Quee MacArthur geschreven. Naïve Melody, beter bekend als This Must Be The Place, is de andere cover. Dit Talking Heads nummer wilde Kaela al heel lang opnemen. Zij weet het nummer geheel naar zich toe trekken en haar versie is wat mij betreft mooier dan het origineel. De muziek op Menagerieleunt sterk op inventieve, vaak uitheemse en soms zwoele ritmes. Daarnaast wordt er gebruik gemaakt van een ongewoon instrument als de kalimba maar ook van elektronica. De door James gemaakte arrangementen blinken uit in subtiliteit. De achtergrondkoortjes werken hierbij sfeer verhogend. Het belangrijkste ingrediënt is echter de prachtige en gevoelige stem van Kaela. Menagerie biedt rustgevende muziek, het doet echter zeker niet aan New Agemuziek denken. De muziek op Menagerie is beduidend origineler. Het album heeft wat tijd nodig voordat het geleidelijk zijn geheimen prijsgeeft. Diegenen onder u die er de tijd voor nemen zullen na verloop van tijd een prachtige, sfeervolle en gevoelige cd rijker zijn. Vooral het beluisteren van Menagerie in de ochtend bevalt mij erg goed en dat zal voorlopig wel zo blijven!

Theo Volk

Webpage http://www.kaelarowan.com/
Release datum 30 juni 2014 Shoogle Records

 

David Olney - When The Deal Goes Down

David Olney begon vroege jaren zeventig als folkzanger. In 1973 trok hij naar Nashville en kwam zodoende in de country scène terecht. Hij bleef zich echter gaandeweg muzikaal steeds verder ontwikkelen. Zijn faam werd groter en dat leidde ertoe dat zijn songs werden opgenomen door uiteenlopende artiesten als Emmylou Harris, Linda Ronstadt, Tim O’Brien, Niamh Parsons en Freek de Jonge. Zijn nieuwste album When The Deal Goes Downis de tweede release dit jaar. Eerder bracht hij het uitstekende live-album Sweet Poison uit. Bovendien schreef hij voor de Shakespeare productie As You Like It muziek. Ook zal hij in diezelfde voorstelling deze zomer de rol van Lord Amiens spelen. Een druk baasje. Zijn voorliefde voor Shakespeare is groot. Een op deze Engelse toneelschrijver geïnspireerd sonnet is aan dit album toegevoegd.

De hoes is macaber. Op de tafel staan twee doodshoofden. Bovendien werpt hij met strakke blik de aanschouwer schoppenaas toe, symbool voor de Dood. Op de binnenhoes eenzelfde soort foto waarop hij wrang lacht. Voor de teksten geldt hetzelfde. Het gaat van komisch (Mister Stay At Home) tot tragisch (Scarecrow Man). De muziek varieert van rock (When The Deal Goes Down en Big Blue Hole) naar jazz (Servant, Job) tot folk (Little Bird). Eén van de vele hoogtepunten (Sad Saturday Night) heeft Olney  samen geschreven met John  Hadley en onze Ad vanderVeen!

 

Het album werd geproduceerd door Olney en bluesman Mark Robinson. Bluesinvloeden zijn tevens op het album te horen. Bijzonder aan het album is dat het ondanks de grote variatie toch een coherent geheel geworden is. Olney mag dan niet de allerbeste zanger zijn, hij zingt niet altijd even zuiver (wat ik geen probleem vind), maar als songschrijver mag hij tot de allerbesten gerekend worden. Ook door collega Townes van Zandt werd hij op juiste waarde geschat. Die rekende hem samen met Dylan, Mozart en Lightnin’ Hopkins tot zijn favoriete artiesten. Olney is in staat om songs met sterke melodieën te schrijven die na verloop van tijd niet meer uit je hoofd te branden zijn. U bent gewaarschuwd: When The Deal Goes Down is een verslavend plaatje!


Theo Volk

Webpage http://www.davidolney.com/
Releasedatum 8 juli 2014 Deadbeet Records

 

Malcom Holcombe - Pitiful Blues

Zelden waren mijn verwachtingen voor een album zo hooggespannen als juist bij het uitkomen van Pitiful Blues. Het vorige album van Malcolm Holcombe Down The River was voor mij niets minder dan een meesterwerk. Op dat album werd hij bijgestaan door een keur aan ras muzikanten, zoals Russ Pahl, Tammy Rogers-King, Emmylou Harris, Steve Earle en Darrell Scott. Het vormde tot dan het hoogtepunt in zijn carrière. Overigens wijdde het gezaghebbende Allmusic er geen recensie aan. Schande! Door collega Tim O’Brien werd hij wel op juiste wijze gewaardeerd. Hij schreef over Down The River: “Malcolm Holcombe’s music is essential and timeless and it makes the world a better place”. Korter en bondiger had ik het niet kunnen omschrijven.

Op Pitiful Blues gromt Malcom Holcombe zoals gewoonlijk zijn teksten en plukt hij als vanouds aan zijn akoestische gitaar. De songs liggen in het verlengde van die op Down The River. De nadruk ligt echter iets meer op de melodie dan op het ritme. Het album opent met het indrukwekkende Pitiful Blues. Hij is als geen ander in staat om de luisteraar naar zich toe trekken. Holcombe schrijft teksten van vlees en bloed, waarmee hij de luisteraar weet te ontroeren. Amper bekomen van de prachtige opener volgt het schitterende Roots. De fiddle van Luke Bulla maakt dit nummer tot een van de hoogtepunten. Het gitaarwerk van Jared Tyler op Sign For A Sally is ronduit geweldig. Tyler produceerde trouwens op voortreffelijke wijze samen met Holcombe deze plaat. Savannah Blues is het volgende hoogtepunt. De zang in dit nummer is indringend en onheilspellend, evenals de tekst. Another Despair is een catchy nummer met een heerlijke slide. In By The Boots veegt hij de vloer aan met politici. De gitaar van Jared Tyler excelleert wederom. Ook binnen Words Not Spokenweet Holcombe zich op eenvoudige wijze zeer plastisch uit te drukken: “Words down your throat won’t go away”. Hét hoogtepunt van het album is voor mij Words Of December. Wat een prachtige tekst en melodie. The Music Plays Onbevat wederom fantastisch gitaarwerk. Het fraaie en ingetogen For The Love Of A Dad vormt de waardige afsluiter.

Pitiful Blues is zeker net zo mooi als voorganger Down The River. Het behoort tot het allermooiste wat 2014 te bieden heeft. Wie weet levert het Holcombe nu wel een recensie op binnen Allmusic. Het zou niet meer dan terecht zijn!


Theo Volk.

Webpage http://www.malcolmholcombe.com/
Releasedatum,  4 augustus 2014 Gipsy Eyes Music

 

Linde Nijland - I am Here

Met dank aan Hans is dit mijn eerste kennismaking met de muziek van Linde Nijland. Van 1995 tot 2007 vormde zij samen met Annemarieke Coenders het duo Ygdrassil. Samen brachten zij vijf cd’s en een dvd uit. Het uiteen vallen van dat duo was een grote stap voor Linde maar gaf ruimte voor nieuwe uitdagingen zoals een optreden in de Barbican Hall in Londen in 2009 en een muzikale reis in 2008 over land naar Bhutan.

Het nieuwe album I Am Here is voor haar een belangrijk album geworden. Zeven van de liedjes zijn door haar zelf gecomponeerd en staan daardoor dicht bij haar. Ze ziet het zelf als een singer-songwriteralbum met uitstapjes. Ieder liedje heeft van haar evenveel aandacht gekregen, ongeacht of het door haar zelf geschreven is of niet. Het album werd bij haar thuis in de woonkamer opgenomen. Dit op de drumpartijen van Gilbert Terpstra na.

Het album opent prachtig met het zelf geschreven Life Incomplete. Het lied heeft enigszins te maken met het plotselinge overlijden van haar moeder drie jaar geleden. Ze wordt hierop sfeervol begeleid op accordeon door muzikaal begeleider en partner Bert Ridderbos. Het schrijven van liedjes gaat snel bij haar. Tekst en muziek ontstaan bijna tegelijkertijd. Het nummer Ocean Gypsy van Renaissance kent ze sinds haar vroegste jeugd, dankzij de platencollectie van haar vader. Het is een eerbetoon aan haar moeder, die heel erg van de zee hield.

Min of meer onbewust is het thema zee terechtgekomen op haar nieuwe album. Het is een thema wat haar erg boeit. In Bye, Bye Diddledy – Dye excelleert Joost van Es op fiddle. Het lied wordt verder opgefleurd door banjo, drums en handgeklap. Leaving London van Tom Paxton nam ze op aanraden op. Een zeer toepasselijke keuze, het thema zee komt erin voor evenals de folk club The Troubadour in Londen, waar in de jaren zestig grootheden als Bob Dylan en Sandy Denny optraden. Linde zelf trad er in 2008 ook op.

Sandy Denny is al heel lang haar grootste voorbeeld. Ze nam zelfs een heel album met Denny covers op, getiteld Linde Nijland sings Sandy Denny. The Grey Funnel Line is een song van Cyril Tawney geschreven over de tijd waarin hij voor de marine op zee voer. Het handelt over de verveling en eenzaamheid aan boord en het verlangen naar de geliefde die thuis wacht. Ooit is het op prachtige wijze gecoverd door de grand old lady van de Engelse folk, June Tabor. So Early In The Spring is een bekende traditional, welke Linde kende in de vertolking van Judy Collins. Hier is het schitterend gecoverd. Interessant is vooral de bijdrage op drums. Ook in het eigen geschreven High Under Skies komt het thema zee voor. Het is deels geïnspireerd door het landschap waarin ze woont. Het is een prachtig melancholisch nummer met mooie banjo- en vioolpartijen. Dialogue (ook bekend als I Want To Be Alone) van Jackson C. Frank wilde ze al heel lang opnemen. Het krijgt hier een beklijvende uitvoering, onder andere door de toevoeging van een stemmige cello bespeeld door Sarah Bowman en is buitengewoon mooi gezongen door Linde.

Will I Ever Learnis een van mijn persoonlijke favorieten. Het gaat over een moment vorig jaar waarop het water naast haar huis heel hoog stond en er een kleine overstroming dreigde. It Sure Feels Better krijgt een bluegrass tintje door het gebruik van banjo en fiddle. Het daarop volgende Pack Up You Sorrows sluit daar goed bij aan. Het origineel werd bekend door Richard & Mimi Fariña. Titelnummer I Am Here is, zonder andere nummers te kort te willen doen, misschien wel het mooiste lied van het album. Het is een nummer dat diep raakt. Volgens mij betekent het lied erg veel voor Linde zelf. Haar zang is nergens zo intens op dit album als in dit nummer. Ze speelt dit nummer al jaren live. “Het is geschreven naar aanleiding van een vriendschap, maar bij optredens krijgt het “won’t you listen”een andere intentie, omdat je dan voor een publiek zingt… en dan lijkt het meer te gaan over een zangeres die gehoord wil worden… een behoefte aan communicatie.”

Sun And Moon is een waardige, weemoedige afsluiter van dit album. Vooral de prachtige bijdrage op viool valt op. Linde heeft lang aan dit album gewerkt, dat is goed te horen. Ze lijkt een echte perfectionist te zijn op dit homogene album. Het album is een perfect huwelijk tussen eigen materiaal en covers. Bovendien beschikt zij over een betoverende, delicate en kristalheldere stem. I am Here kan zonder meer tot de allermooiste releases van 2014 gerekend worden.


Theo Volk

Webpage http://www.lindenijland.nl/
Releasedatum 4 April 2014 Continental Record Services

 

Dawn Landes - Bluebird

Tot vorige maand was Dawn Landes een totaal onbekende voor mij, totdat ik door John Smits (bedankt!) getipt werd. Zij werd in 1980 in Kentucky, Louisville geboren, maar verhuisde in haar jeugd naar New York. Aanvankelijk studeerde ze aan New York University. Uiteindelijk zou ze rond het jaar 2000 opgeleid worden tot studiotechnicus. In die hoedanigheid werkte ze aan de albums van onder andere Philip Glass, Ryan Adams, Hem, Jolie Holland en Ruth Moody. Daarnaast begon ze vanaf 2005 soloalbums op te nemen. Die albums tot aan Bluebird zijn een stuk minder sober. Op die albums bespeelt zij zelf ook de meest uiteenlopende instrumenten variërend van o.a. drums, gitaar, piano, accordeon, orgel en synthesizer. Het zijn albums die rijk zijn aan variatie, misschien hier en daar iets te gevarieerd.

In 2008 verscheen singer-songwriter Josh Ritter in haar leven, met wie zij in 2009 trouwde. Dit huwelijk was geen lang leven beschoren, het strandde al na achttien maanden. Josh Ritter verwerkte zijn echtscheiding met het opnemen van het album Beasts In His Tracks. Dat album staat zowel boordevol wanhoop en boosheid als warmte en begrip voor beide zijden. In de pers sprak hij openlijk over zijn echtscheiding. Dawn Landes hield na de scheiding de kaken stijf op elkaar en wierp zich vol overgave op haar werk als studiotechnicus. Ze had tijd nodig om alles goed te kunnen verwerken.

Bluebird is haar kijk op de echtscheiding geworden. Het album kent een sobere, bescheiden productie. Niet alleen de productie is bescheiden, ook haar manier van zingen is dat. Om die reden pakte het album mij niet direct bij de lurven. Bovendien leken bij eerste beluistering de liedjes nogal eenvormig, waardoor mijn enthousiasme in eerste instantie ook werd getemperd. Naarmate ik echter het album meer beluisterde, viel pas op hoe subtiel gearrangeerd de songs zijn. Bovendien is het album als geheel van een constant hoog niveau.

Landes heeft de tijd genomen heeft om alles te verwerken. Hierdoor zijn de teksten niet droevig, maar vol hoop en zonder boosheid. De muziek is melancholisch, dat wordt nog eens versterkt door de zang van Landes, die in het geheel goed naar voren is gemixt. Naarmate je het album meer hoort, gaat het steeds meer onder je huid zitten. Volgens mij is dat een kenmerk van een sterk album. De productie verzorgde ze samen met Thomas Bartlett (ook bekend als Doveman), die tevens piano speelt. Ook o.a. Norah Jones werkte mee, zij verzorgt de achtergrondzang en bespeelt tevens de piano.

Bluebird is een prachtig, ingetogen en volledig akoestisch album geworden. Het is intussen uitgegroeid tot één van mijn favoriete albums van 2014 tot nu toe.


Theo Volk

 

Webpage http://www.dawnlandes.com/

Releasedatum 18 februari 2014 Western Vinyl

Eliza Gilkyson - The Nocturne Diaries

Eliza Gilkyson werd in 1950 in Hollywood geboren als dochter van de bekende folk-pop singer-songwriter Terry Gilkyson. Haar vader heeft diverse top 10 hits op zijn conto staan. Samen met hem deed ze op veertienjarige leeftijd haar eerste professionele muzikale ervaring op in de Disney-filmstudio’s. Haar eerste album verscheen in 1969, getiteld Eliza ’69. Tot 1987 zou er slechts nog één album verschijnen. Ze hield zich voornamelijk bezig met de opvoeding van haar kinderen.

De soloalbums, die sindsdien verschenen, zijn zonder uitzondering van goed tot hoog niveau. Naast haar solowerk, maakte ze deel uit van Red Horse (samen met John Gorka en Lucy Kaplansky). Samen met Ian Matthews en Ad Vanderveen maakte ze het prachtige album More than a Song. Ook had ze een belangrijk aandeel in de teksten op Eolian Minstrel van Andreas Vollenweider. De songs voor The Nocturne Diaries werden ’s nachts geschreven. Dat leidde er toe dat er grotere thema’s zoals sterfelijkheid, de toestand in de wereld, verlies, angst en mislukking maar ook hoop en liefde in haar opborrelden. Somberheid voert zeker niet de boventoon op The Nocturne Diaries. Dit met uitzondering van An American Boy. Op haar nieuwe album getuigt Gilkyson veeleer van een nuchtere en realistische kijk op de wereld.

Het album opent met het ingetogen Midnight Oil, aan het slot opgefleurd door fraai gitaarwerk van Mike Hardwick. Eliza Jane is een zeer aanstekelijk en vrolijk nummer, met een opvallende rol voor de viool (Warren Hood) en banjo (Rich Brotherton). No Tomorrow is een eenvoudig, maar zeer mooie song over de liefde. De viool geeft een prachtig melancholisch tintje aan het lied.

De tekst van An American Boy verhaalt indringend over de geestestoestand van een puber. Eliza geeft hierin niet hoog op van de gemiddelde opvoeding in Amerika. Het is één van de hoogtepunten op deze cd. Hierna volgt Where No Monument Stands, een schitterende cover van een John Gorka song gebaseerd op een prachtig beeldende tekst van William Stafford. Jens Lysdal steelt hier de show op slidegitaar. Uitheemse instrumenten als oed en tabla vormen de basis van The Ark. Het door vader Terry geschreven Fast Freight opent met inventief gitaarwerk. Ook hier wordt de sfeer bepaald door het sublieme mondharmonicaspel van Ray Bonneville.
 

Binnen het wat stevigere The Red Rose And The Thorn is een Hammondorgel te beluisteren. Eén van de absolute hoogtepunten wordt gevormd door Not My Home, prachtig gezongen door Eliza, wederom van schitterend mondharmonicaspel voorzien. Een eenzame dobro, Eliza’s zang maar vooral de achtergrondzang van haar zoon Cisco Ryder en Lucy Kaplansky bepalen het melancholische Touchstone. Tot de mooiere nummers op dit album behoort zeker ook World Without End waarin Mike Harwick op gitaar excelleert. Samen met Jens Lysdal schreef ze het slotnummer All Right Here.  Het is prachtig klein gehouden, slechts begeleid op slide, pedal steel en zingende zaag van John Egenes. Het vormt een waardig slot van een prachtig album, dat tot haar betere werk gerekend mag worden.


Theo Volk.

Webpage http://elizagilkyson.com/

Releasedatum 17 maart 2014 Red House Records

Diana Cluck - Boneset

Pas begin vorig jaar ontdekte ik de muziek van Diane Cluck, een vrij onbekende folkzangeres opererend vanuit New York. Het album Oh Vanille/ Ova Nil was mijn eerste kennismaking met haar muziek die meteen een onuitwisbare indruk maakte. Zelden dat dit bij eerste beluistering gebeurt, vooral vanwege haar opvallende zang. De nummers op Oh Vanille/Ova Nil zijn intens en indringend. De begeleiding op het album bestaat slechts uit gitaar. Het album is intussen uitgegroeid tot één van mijn favoriete cd’s. Door Oh Vanille/Ova Nil kreeg Diane Cluck meer bekendheid, het geheel werd gebruikt voor een film en een tv-serie. Haar debuut stamt uit 2000. Het zojuist verschenen album Boneset is haar zevende album.

Boneset is een zware bevalling geworden. Zo intens als op Oh Vanille/Ova Nil is de muziek echter niet geworden. Haar teksten zijn meer beschouwend van aard. Ten opzichte van Oh Vanille/Ova Nil is er wat composities betreft meer afwisseling te bespeuren. Ook is er meer ruimte voor experiment, zowel in zang als instrumentatie. Met opener Maybe a Bird en het daarop volgende Content to Reform vallen meteen het perfecte samenspel tussen gitaar en cello op, bespeelt door Isabel Castellvi.

Binnen het prachtige Draw Me Out vallen vooral piano en cello op. Verrassend is Not Afraid to Be Kind. Niet slechts vanwege het a capella begin, maar ook vanwege de jazzy flugelhorn aan het einde. Why Feel Alone? is één van de meer intensere songs op het album. De drums zijn hier een welkome afwisseling. Ook op het ingetogen Trophies wordt gebruik gemaakt van drums, bespeeld door Anders Griffen. Eén van de hoogtepunten wordt gevormd door Heartloose, voorzien van een schitterende melodie en een excellente cellopartij.

Het beste wordt echter tot het laatst bewaard. Aan Sara klopt werkelijk alles. Een prachtige melodie vergezeld van unieke zang wordt indringend gebracht. Jammer dat het album slechts tweeëntwintig minuten duurt. In dit korte tijdsbestek slaagt Diane Cluck er echter in bijzonder veel indruk te maken. Boneset behoort samen met Oh Vanille/Ova Nil zondermeer tot het beste wat ze gemaakt heeft. Op 4 mei aanstaande zal ze samen met Isabel Castellvi een optreden verzorgen in dB’s te Utrecht. Helaas is dit het enige Nederlandse optreden van de komende Europese toer.


Theo Volk.

Webpage http://dianecluck.info/
Releasedatum 4 maart 2014, eigen beheer.

Claudia Schmidt - New Whirled Order

Onlangs kreeg ik van Eric van Popmagazine Heaven de tip om het nieuwe Claudia Smidt album New Whirled Order te beluisteren, waarvoor nogmaals mijn dank. Tot dat moment had ik nog nooit van deze zangeres uit Michigan gehoord. Dit is enigszins verwonderlijk, daar zij al sinds eind jaren zeventig albums maakt.

Claudia Schmidt begon als folkzangeres, later legde zij zich ook op het jazzgenre toe. Haar kristalheldere stem roept bij mij associaties op met Joni Mitchell, maar vooral met Laura Nyro. Ook bespeelt zij vele instrumenten. Haar fans hebben overigens lang geduld moeten hebben, haar vorige soloalbum dateert uit 2000. In 2012 maakte ze een album met Sally Rogers.

Haar echtscheiding gaf haar bij het tot stand komen van dit album veel stof tot het schrijven. Ook haalde ze inspiratie uit het gebedenboek van de Australiër Michael Leunig: “Er zijn slechts twee gevoelens, liefde en angst”. Tijdens het creatieve scheppingsproces overleed haar moeder, dit leverde inspiratie op voor nog eens twee songs.

 

Gelukkig is het geen droefgeestig album geworden, melancholie en ontroering voeren de boventoon waarbij de teksten regelmatig met de nodige humor zijn doorspekt. Er wordt uitermate vakkundig gemusiceerd. Het album werd bovendien prachtig geproduceerd door  Dean Magraw, Mark Thayer en haar zelf.  Ze wordt o.a. bij gestaan door Dean Magraw (akoestische/ elektrische gitaar), Richard Gates (elektrische bas), Tim Griffin (drums), Chris Haynes (piano, accordeon) en Betsy Doriss (hobo).

Theo Volk.

Webpage http://www.claudiaschmidt.com/
Releasedatum, 4 maart 2014 Red House Records