Joey Kneiser - the Wildness

Last Chance Records is een label om in de gaten te houden. Wanneer je van “cherry picking houdt, sta even stil bij hen, want zij publiceren momenteel de kersjes in Americana land, althans een aantal zeer fijne. Denk ter illustratie aan John Moreland of Brent Best. Het label is al jaren actief en interessant genoeg om hun aanbod eens aandachtig door te nemen. Joey Kneiser is geknipt voor het oeuvre waarmee dit label op de voorgrond treedt. Niet vreemd aangezien hij de kern van dit label is. Een reden waarom Kneisers muziek zo goed resoneert, is omdat hij dicht bij zichzelf blijft. Iets vergelijkbaars geldt, wat mij betreft, ook voor de luisteraar. Er hoort een klik te zijn tussen de toon die Kneiser zet (hoe hij zijn gedachtengoed etaleert) en de luisteraar. Wanneer ik de muziek van Kenieser beluister dan hoor ik een man die bruist van het leven. Hij leeft, net als ik, in een vrije wereld, en bezingt zowel de geneugten als de onvolkomenheden.

 

Hij groeide echter op in de bergachtige streek van Oost Tennessee. Ontwikkelde zijn muzikaliteit in diverse garage bands en maakte zichzelf het musiceren spelenderwijze eigen. Eenmaal “volwassen” leerde hij een stel mensen kennen waarmee hij de band Glossary formeerde. Hij functioneerde 7 albums lang als zanger en liedjesschrijver voor deze band totdat hij in 2009 zijn eerste soloplaat uitbracht. The All-Night Bedroom Revival bleek niet onverdienstelijk, en gevoed door dit persoonlijke succes groeide de ambitie voor meer. The Wildness is zijn derde plaat. Een plaat die laat horen hoe diep Rock and Roll geworteld zit in zijn systeem. Elke lichaamsvezel blijkt doordrenkt met liefde voor deze muziek, ingegeven door de voorbeelden uit zijn jeugd. Wanneer je the Wildness hoort dan hoor je invloeden van The Band, Springsteen en Van Morrison. Joey Kneiser heeft jaren geleden gekozen voor de muziek, en dat hoor je. De basis van dit album kwam tot stand samen met Glossary lid en ex-vrouw Kelly Smith. Bij Run Like Hell zie je de duivel letterlijk op zijn schouder meerijden. Mooi, mooi, mooi! En wat te denken van een songtitel als Heaven Only Wants Us Once We’re Dead. Emotie en poëzie vanuit het gebergte te Tennessee. Wanneer je nog luistertijd bezit, besteed het aan Joey Kneiser!

Rein van den Berg

Releasedatum : 30 november 2015 Last Chance Records
Websites : http://joeykneiser.com/home en https://joeykneiser.bandcamp.com/

Will Johnson - Swan City Vampires

De reden waarom ik aanvankelijk recensies ben gaan maken was ambitieus. Zoals ik het zag was er onrechtvaardigheid. Volgens mijn inzicht ging aandacht niet altijd naar de juiste artiesten. Ik schrijf nog steeds recensies en die onrechtvaardigheid is na 20 jaar schrijfsels onaangeroerd. Uiteindelijk schrijf ik slechts over datgene wat mij persoonlijk aanspreekt, en geef bij gelegenheid een impuls. Ik blijf daarbij trouw aan artiesten die volstrekt op eigen inzicht varen. Aangedreven door hun eigenzinnigheid en creatieve talent. Will Johnson is één van die unieke mensen die voldoende geld bij elkaar schraapt waardoor hij het voor zichzelf mogelijk maakt zijn illustere droom ten uitvoer te brengen. Ongetwijfeld niet zonder de nodige obstakels, maar hij maakt nog steeds muziek, en blijft zijn ding doen. Zijn laatste album, Swan City Vampires, ervaar ik als zijn sterkste tot nu toe. Althans, en daarbij vaar ik slechts op mijn middenrif gevoel, zo laat deze rauwe plaat zich aanhoren. Zijn gitaarspel is nog nooit zo intens en indrukwekkend geweest als nu. Zelf bespeel ik geen instrumenten en laat mij slechts leiden door wat ik hoor. Puur gevoelsmatig. Arrogantie ten top wellicht, maar evengoed betwijfel ik of diepgaande kennis van instrumenten en technische toebehoren afbreuk doet aan mijn eindconclusie.

 

Johnson schakelt van elektrisch naar akoestische, van breekbaar tot explosief. Vooral de erupties die hij en zijn kompanen uit hun elektrische gitaar trekken zijn hartverscheurend. Pure emotie. Neil Young had daar in zijn beste dagen ook een handje van. (luister maar eens naar Nameless, but a Lover en je weet vanwaar de associatie naar Oom Nelis ) Als een Starship Enterprise weet hij je naar plaatsen te nemen die voorheen ongekend waren, en wat Johnson af en toe uit zijn instrument haalt is onwerelds. Hij treedt buiten zichzelf. Hij beperkt zich niet tot zijn gitaarspel en ontvouwt met de medemusici een luisterrijk paneel, dat vakkundig is voorzien van een aangenaam donker randje. De teksten zijn soms onnavolgbaar, maar de sfeer die Johnson en zijn collectief weten te creëren is ronduit meesterlijk. Swan City Vampires sleurt je over de lengte van 11 nummers naar een andere wereld.

Rein van den Berg

Releasedatum: 30 oktober 2015 Undertow Music
Website:  http://www.will-johnson.com/

 

 

 

Erin Rae and the Meanwhiles – Soon enough

De 25-jarige Erin Rae McKaskle met Ierse en Schotse roots komt uit Jackson, maar woont tegenwoordig in Nashville. Haar groep bestaat sinds 2010 en bracht tot nu toe enkel een EP uit in het jaar van oprichting, getiteld Crazy Talk. Ondanks haar nog jeugdige leeftijd heeft ze reeds een schat aan ervaring, want ze zingt al sinds haar vijfde. Haar ouders waren beiden parttime muzikanten, die geregeld optraden. Al op haar vijfde mocht ze dan tijdens optredens met een of twee nummers meezingen van het roots repertoire, wat haar ouders brachten. Erin Rae heeft een buitengewoon prettige en herkenbare stem, met een melancholische inslag. Al het gebodene op Soon enough is ingetogen van aard.

 

De onderwerpen in haar songs zijn erg gevarieerd. De veranderingen die het leven  met zich meebrengen als je muzikant bent.  En de uitdagingen ervan. Maar ook over de liefde, maar bijvoorbeeld ook een onderwerp als problemen met de geestelijke gesteldheid.  Ondanks het ingetogen karakter van de songs, blijft het album van begin tot eind boeien. De prachtige zang wordt vaak op subtiele wijze op gitaar begeleid. En in enkele gevallen door een cello. Het album werd in slechts twee dagen live in de studio opgenomen. Men heeft getracht zoveel mogelijk het bühnegeluid te benaderen. Het album werd door Erin Rae samen met Michael Rinne (bassist van Rodney Crowell) geproduceerd. Volgens Erin Rae is het nieuwe muziek voor oude zielen. Voor mij is het een debuutalbum met prachtige luistermuziek, die nog veel te weinig aandacht heeft gekregen in de pers.      

 

Theo Volk

Releasedatum: 4 september 2015 Eigen beheer

Websites: http://www.erinraemusic.com/ en http://themeanwhiles.bandcamp.com/

Gravel Town - The history of Gravel Town, Chapter III : Single men

Opener The story of uncle Tony is een korte, gesproken ode aan een oom van Martijn en Michel Ebben. In februari kregen ze van een familielid oude familiefoto’s toegestuurd. Bij het zien van de foto van oom Tony wisten ze direct dat het de foto voor de nieuwe EP moest worden. Het is, net als de hoes van hun prachtige debuutalbum From Grace, een opmerkelijke foto. Hij is genomen vlak na de oorlog tijdens carnaval in Duitsland. Oom Tony kwam tragisch aan zijn einde, hij werd namelijk aangereden bij het oversteken op een zebrapad in Keulen. Ook diens vader kwam overigens op zeer tragische wijze om het leven. Deze EP vormt het eerste deel van een drieluik, met een gemeenschappelijk thema, eenzame mannen. 

Got to go gaat volgens Michel over iemand, die zich eenzaam voelt, en zich – op een misschien ietwat groteske manier – vermand. Het is een van de meest spannende songs,die ik dit jaar hoorde. Geweldige zang en mondharmonicaspel. Liefhebbers van Tom Waits zullen wel raad weten met dit nummer. Overigens kende ik het nummer al in de versie van Bregje Sanne Lacourt, gecoverd op diens voortreffelijke debuutalbum. Bregje en Michel vormen al jaren samen een duo.  I’d die for you is een prachtig ingetogen song, met een refrein wat direct blijft hangen. Prachtig gitaarwerk en harmonicaspel siert het Springsteen achtige In this waisted heartland, wat handelt over iemand, die met zijn (toekomstige) partner/liefje van door wilt gaan.  Mooie afsluiter vormt Driving through the rain, wat over een break up gaat. Door deze fraaie EP kijk ik met grote interesse uit naar de overige twee delen, want dit smaakt absoluut naar meer!  

Theo Volk

Releasedatum: 27 november 2015 Fyify! Records

Website: https://www.graveltown.com/ 

Broeder Dieleman – Uut de bron

Tonnie Dieleman is met Uut de bron toe aan zijn derde album. Voorgangers Alles is ijdelheid en Gloria werden reeds overladen met lovende kritieken. Geluidscollages werden hierop gebruikt, maar dan in gewone songs. Uut de bron vormt één geluidservaring van ruim 50 minuten. Hypnotiserende soundscapes vormen de basis van deze nieuwe schijf. Uiteraard graaft hij weer in de Zeeuwse cultuur en verleden. Zo vertolkt hij het aloude Meilied gebaseerd op de versie van Albert Julien Goethals uit 1967. Het ruim tien minuten durende Lovenpolder, Boerengat handelt over het buurtschap Boerengat waar zijn overgrootvader Jan Pladdet woonde. De bewoners moesten plaatsmaken voor de chemische fabriek Dow Chemical. Maar tevens gaat het over duivelssages, waar paarden een rol in speelden. Het onheilspellende karakter van de muziek verklankt op sublieme wijze het verhaal. 

Met Omer wordt Omer Gielliet bedoeld, de dit jaar 90 geworden Zeeuws-Vlaamse beeldhouwer, dichter, priester en mysticus. Begin vorige maand zong hij hem nog toe op de opening van diens prachtige overzichtstentoonstelling in museum Het Warenhuis in Axel. In Omer wordt op fraaie wijze de roeping geschetst die Gielliet reeds op vijfjarige leeftijd in een koolzaadveld kreeg. Nehalennia is opgedragen aan de tegenwoordig in Zeeland wonende Amerikaanse zanger Baby Dee. Tonnie is een groot liefhebber van diens muziek, die verwant is met die van Antony and the Johnsons. Binnenkort zal Tonnie het podium delen met nog zo’n authentiek artiest, Sam Amidon. Tonnie raadt de luisteraar aan het album, voor een optimale beleving, te beluisteren via een hoofdtelefoon. Het betreft hier overigens geen gewone cd, maar een boekalbum, waarin alle liedteksten zijn verzameld. Het is een prachtig verzorgd product geworden. Uut de bron is een bijzondere muziekervaring van een van de meest authentieke en unieke artiesten die Nederland rijk is.

Theo Volk

Releasedatum: 27 november 2015 Snowstar Records/Wintertuin

Website: http://broederdieleman.tumblr.com/

Nathan Bell - I don’t do this for Love, I do this for Love

Een Canadese muzikant en radioman, iemand waarvoor ik diepe respect koester, maakte mij jaren geleden attent op Black Crow Blue. Ik kende Nathan Bell’s muziek niet, maar was van meet af aan onder de indruk. Binnen zijn muziek klopt een groot sociaal hart. Moraal en verfijnde smaak worden hier niet verward en vloeien in zijn werk samen als twee onafscheidelijke vrienden. Zijn muziek is rauw en gepassioneerd, en zoals blijkt uit de titel van zijn laatste plaat, ze ontstaat uit liefde. Een aantal muziekliefhebbers gaf de voorkeur aan Blood Like a River boven Black Crow Blue. Zelf twijfelde ik wat mijn voorkeur betrof. Dat voorbehoud speelt met het verschijnen van I Don’t Do This For Love, I Do This For Love geen enkele rol. Dit laatste album is wat mij betreft superieur boven beide eerdere platen. Ik kende enkel King of the North van eerdere releases, maar voor het overige zijn het splinternieuwe nummers die je bij de kraag vatten. Ruraal Amerika wordt hier op zijn puurst belicht door de ogen van een connaisseur. Nathan Bell kan cynisch zijn, maar sluit net zo gemakkelijk zijn thuisland in de armen. Hij beschrijft het Amerika waarvoor ik bewondering heb.

 

Er is geen misverstand over het mooiste couplet welke ik dit jaar hoorde. De 4 korte regels komen uit Dust. Spijt komt na de daad. The Man is a Foolish Creature. Always at War. Surrounded by his Angels. That he chooses to Ignore. Het album bevat in totaal 13 liedjes. Liedjes die je amper meer loslaten. Het zijn stuk voor stuk scherpe analyses die een prachtig beeld vormen van een alsmaar veranderende Amerika. Good Morning Detroit is afgemeten en gewogen. Sfeervol tot het bot. Iets vergelijkbaars geldt voor All That You Carry waarbij verantwoordelijkheidsgevoel letterlijk een gewicht op je schouders wordt. Hell of a weight they put on man. At the Bottom of Kentucky grijpt zijn kans om de gastbijdrages te etaleren. En het moet gezegd worden, er wordt enorm strak gemusiceerd. Ook de vocale ondersteuning van de verscheidene dames voegt toe aan de verrijking van dit album. Zo spelen op dit album onder meer mee Missy Raines en haar band the New Hip, maar er is ook de opkomende Nashville zangeres Annie Mosher, Blue Grass legendes Claire Lynch en Don Rigsby en de uit Cleveland afkomstige Rachel Brown. Ergens in april reserveerde ik stoelen, want dit wordt het concert wat ik wil bijwonen. In december is hij van de partij. Lucky Dice wist hem naar de Lage Landen te halen, en hij neemt deze plaat mee. Eentje die mijn verwachtingen heeft overtroffen.

Rein van den Berg

Releasedatum: 20 november 2015 Stone Barn Records
Website:  http://www.nathanbellmusic.com/

Jelka van Houten – Hard Place For A Dreamer

Het was niet zo verwonderlijk dat actrice Jelka van Houten (zus van Carice), ooit een Americanaplaat zou gaan maken. Haar Brits/Nederlandse vader Theodore van Houten is naast schrijver ook musicoloog. Haar vaders achtergrond verklaart waarschijnlijk ook haar uitstekende Engels. Bovendien woonde Jelka een tijd voor het opnemen van de cd in Memphis, Nashville, New Mexico en Manchester. Ze zingt overigens al heel lang, sinds haar veertiende, voornamelijk in musicals. Toch duurde het heel lang  voordat een debuut verscheen. Naast een man en twee kinderen heeft ze natuurlijk ook nog haar carrière als toneel- en filmspeelster. Toch is zingen voor haar het hoogst haalbare. “Leven van mijn muziek is mijn ultieme natte droom”, zoals ze onlangs vertelde in een interview met het AD. Na het veelvuldig beluisteren van Hard place for a dreamer kan ik niet anders dan constateren dat die droom me zeker niet onmogelijk lijkt. Jelka is een uitstekende zangeres, maar beschikt daarnaast over een buitengewoon prachtige warme stem. Vijf jaar besteedde ze aan haar debuut en dat is aan alles te horen. Naast een uitgekiende productie weten haar zelf geschreven liedjes te overtuigen. Veelal in het country idioom. De meesten van haar liedjes hebben een ijzersterke melodie en/of refrein. Een van die liedjes is I Couldn’t Care Less, wat werkelijk niet uit je hoofd te branden is, nadat je het gehoord hebt. Maar er staan ook prachtig ingetogen liedjes op als Give Me An Isle. Of draait ze haar niet om voor een schitterende pianoballade als All In Time. Persoonlijk vind ik haar stem in dit nummer het beste tot zijn recht komen.  Het album werd opgenomen in de legendarische Sun studio in Memphis en afgemaakt in de studio van Frans Hendriks in Limmen. Overigens is het geen pruik die ze draagt op de hoes, maar is het gewoon haar eigen haar. Hard Place For A Dreamer is een zeer overtuigend debuut. Jelka’s toekomst als professioneel muzikant lijkt me absoluut gewaarborgd.

Theo Volk

Releasedatum: 30 oktober 2015 Zip Records/Zwaardmusic

Website: http://www.jelkavanhouten.nl/

 

 

Emilie & Ogden – 10.000

Emilie & Ogden is geen duo. Emilie is de Canadese Emilie Kahn en Ogden is de naam van het merk van haar harp. De laatste maanden is haar bekendheid in een stroomversnelling geraakt door haar op Youtube geplaatste cover van Style van de populaire Taylor Swift. De cover kon overigens op goedkeuring rekenen van Taylor Swift zelf. Een zangeres die harp speelt en liedjes schrijft die regelmatig een sprookjesachtige sfeer uitstralen kan niet ontkomen aan een vergelijking met de Amerikaanse Joanna Newsom.  Newsom bracht overigens onlangs zelf het door pers en publiek goed ontvangen Divers uit. 

Emilie Kahn onderscheidt zich op diverse onderdelen duidelijk van Newsom. Allereerst heeft de stem van Emilie een veel prettiger timbre dan de stem van Newsom. Bovendien zijn haar songs veel meer gestructureerd en ritmisch van aard, waardoor ze veel sneller de luisteraar in de greep kunnen krijgen. De instrumentatie van de songs is erg gevarieerd. Ze gaan veelal over de liefde. Emilie componeerde alle liedjes zelf. 10.000 werd, voor deze muziek ideale locatie, opgenomen in Studio B-12 gelegen in de bossen van Valcourt in Quebec. Een door haarzelf handgeschreven tekstboekje wordt meegeleverd. Divers van Joanna Newsom is mooi, maar 10.000 van Emilie Kahn bevalt me nog beter. Alleen jammer van die afschuwelijke hoes.

Theo Volk

Releasedatum: 20-11-2015 Secret City

https://emilieandogden.com/

Reprise Allen Toussaint – Songbook

 

Allen Toussaint 1938 - 2015 

Het mooie van dit nieuwe Allen Toussaint album is dat het weinig om het lijf heeft. Behalve de standaard openingszin zal je enkel Toussaint horen en zijn piano. Theoretisch zou de plaats van locatie ieders café om de hoek kunnen zijn. De live opnames werden echter gemaakt te New York in Joe’s Pub, in de herfst van 2009. Na de orkaan Katrina moest Toussaint zich tijdelijk noodgedwongen verkassen. Uit niets blijkt dat Toussaint tijdens de opnames de zeventig jarige leeftijd gepasseerd was. Zijn zang en pianospel zijn levenslustig wanneer hij schijnbaar ongecompliceerd langs de vele hoogtepunten uit zijn carrière laveert. Zelf omschrijft hij dat tijdens de introductie enigszins anders, maar hij kan het zich de valse bescheidenheid veroorloven. Hoe dan ook, het ongeoefende oor zal vlot concluderen dat hier een rasartiest aan het werk is. Eentje die de weg van vallen, opstaan en doorzetten bewandeld heeft. Er passeren liedjes die hij zowel voor anderen schreef als voor zich zelf. Opener van het album is It’s Raining, bekend van Irma Thomas, en zo volgen vele. Toussaint houdt bij voortduring de regie van zijn optreden in handen, en schudt daarbij een ijzersterke Songbook uit zijn mouw. Get Out Of My Life, Woman klinkt fris en gemeend als nooit tevoren.

 

Hoogtepunt van dit album is ongetwijfeld Southern Night. Toussaint neemt ons in gesproken woord mee terug naar zijn jeugd en naar New Orleans. Machtig mooi. Wat droge humor, eerlijkheid en een body of work en je hebt een schitterende avond. Speciaal vastgelegd voor hen die een stukje meer willen pakken, en genieten. Songbook combineert de formaten CD en DVD in één verpakking. De DVD bevat opnames van de 2^de avond te Joe’s Pub, en bovendien een interview met Toussaint uitgevoerd door producer en levenslange vriend Paul Siegel.

 

Rein van den Berg

 

Website:                 http://allentoussaint.com/

Nadia Reid - Listen to Formation, Look for the Signs

Nadia Reid is een 23-jarige singer-songwriter uit Nieuw-Zeeland, haar moeder komt echter uit Engeland en haar vader heeft Ierse roots. Ze is een van een veelbelovende nieuwe lichting, waartoe ook haar goede vriendin Aldous (Hanna) Harding behoort.  Harding debuteerde eind vorig  jaar op schitterende wijze met haar titelloze album.  Erwin Zijleman schreef er een mooie recensie over. Ze hebben een zeer goede band, schreven in het verleden overigens al samen een aantal songs. Het eerste wat opvalt bij beluistering is het gemak waarmee Nadia zingt, een natuurtalent. Ze kreeg nooit zangles, echter wel gitaarles. Haar timbre is ook prachtig en haar zang wordt volgens mij terecht af en toe vergeleken met  Jennifer Warnes  en Joni Mitchell ten tijde van Blue. Mitchell behoort overigens tot haar favoriete muziek, maar haar eerste grote inspiratiebron waren The Be Good Tanyas, met daarin onder anderen Jolie Holland.

 

De invloed van Holland is af en toe terug te horen in haar muziek. Bovendien zijn er verder vooral Americana invloeden te horen. De cd had overigens wel enige tijd nodig voordat hij me wist te overtuigen. Waarschijnlijk had dat te maken met haar enigszins aparte frasering. Bovendien zijn de meeste songs behoorlijk ingetogen van aard. Je moet er dus echt goed voor gaan zitten. De songs werden geschreven in de periode 2012 – 2014. De oudsten zijn Just to feel alive, Some are Lucky en Holy low. Laatstgenoemde behoort tot mijn favoriete liedjes. Van dit nummer staat ook, als bonustrack, een heerlijke rockversie op het album, toepasselijk  Holy loud genoemd. Liedjes schrijft ze wanneer ze droevig is.  Of wanneer ze terugdenkt  aan iets raars wat ze mee heeft gemaakt. De teksten zijn veelal suggestief, erg volwassen en veelal autobiografisch. Listen to Formation, Look for the Signs bewijst andermaal dat Nieuw-Zeeland over jonge veelbelovende singer-songwriters beschikt.            

Releasedatum: 4 december 2015 Spunk

Website: https://nadiareid.bandcamp.com/