Sunshine Cleaners : Sad Songs for Us to Bear

 

Op de valreep van het rampzalige jaar 2020 verscheen het wonderschone en beklijvende album Sad Songs for Us to Bear van het Middelburgse trio Sunshine Cleaners. De groepsnaam is ontleend aan de komische film Sunshine Cleaning met Emily Blunt in de hoofdrol. Het in 2017 gevormde Sunshine Cleaners bestaat uit  Jacqueline Heijmans (zang), Sjef Hermans (gitaar en zang) en  Geert de Heer (mandoline en dobro). Een drietal ervaren muzikanten. Sjef en Geert hebben samen een lang muzikaal verleden in Champagne Charlie, een groep die al meer dan dertig jaar bestaat. Twee jaar terug recenseerde ik nog hun uitstekende jubileum cd Sixpack. 

Bijna alle liedjes voor Sad Songs for Us to Bear werden geschreven door Hermans. Sjef heeft een grote fascinatie voor de Tweede Wereldoorlog. Die belangstelling kwam al ruimschoots aan bod op hun indrukwekkende eerste album Silent Voices, grotendeels gewijd aan Dietrich Bonhoeffer. 

Het nieuwe album opent met 41948. Dit nummer staat getatoeëerd op de arm van Esther Bejarano. Zij wist het concentratiekamp Auschwitz-Birkenau te overleven, doordat ze accordeon speelde in het vrouwenorkest daar. Haar verdere leven stond én staat in het  teken de herinneringen aan die verschrikkelijke periode in leven te houden, zodat er nooit een herhaling zal kunnen plaatshebben. Ze treedt, intussen 96, samen met haar zoon nog geregeld op en schreef een aantal autobiografische boeken. 

Een van de hoogtepunten vormt het indringende The Violins of Hope, met een hoofdrol voor de viool van de Tunesische gastmuzikant Wissem Ziadi. Het is een muzikaal eerbetoon aan instrumentenbouwer Amnon Weinstein en zijn zoon Avshalon uit Israël. Zij restaureerden tot in detail violen die toebehoorden aan Joodse musici voor en tijdens de Holocaust. Deze “Violen van de Hoop” worden nu overal ter wereld als aanklacht tegen antisemitisme bespeeld tijdens speciale “Violins Of Hope” concerten. Toen het nummer klaar was stuurde Sjef het op naar Amnon Weinstein.  Direct kreeg Sjef een mailtje van Weinstein terug, die zich vereerd en ontroerd voelde. Diezelfde avond nog hadden beiden ook nog telefonisch contact. Zo sterk verbindt dus muziek. 

Ook tot mijn favorieten reken ik Sad Song for Us to Bear, een liedje over de betreurde, eigenzinnige en enigszins vergeten singer-songwriter Blaze Foley. Foley nam het op voor zijn kwetsbare buurman. Hij kreeg in de gaten dat diens zoon maandelijks op bezoek kwam om zich het pensioen van zijn vader toe te eigenen. Hij stond op tegen dit onrecht, maar moest zijn blijk van naastenliefde met de dood bekopen. Een belangrijke muzikale rol is hier weggelegd voor een Champagne Charlie collega, mondharmonica virtuoos Gait Klein Kromhof.  Foley wordt ook nog op een respectvolle wijze geëerd met een prachtige cover van tranentrekker Our Little Town. 

Ook waagt Sjef zich aan meer hedendaagse thema’s. Het prachtige Little Girl is een ode aan de Zweedse Greta Thunberg, die er, ondanks haar jonge leeftijd, in is geslaagd om het klimaat wereldwijd op de kaart te zetten. In 2019 zou ze de Klimaattop in Chili bezoeken. Ze was in New York toen die top naar Madrid werd verplaatst. Thunberg zeilde vervolgens de Atlantische oceaan over omdat ze weigerde het vliegtuig te nemen. Ze wil haar ecologische voetafdruk zo klein mogelijk houden. 

Een van de fraaiste liedjes van het afgelopen jaar is voor mij We Have Left the Camp Singing. Een song die is geïnspireerd door de dagboeken van Etty Hillesum. Zij werd geboren in Sjef’s woonplaats Middelburg. De titel verwijst naar een citaat uit de tekst op een aan haar vriendin Christine van Nooten geadresseerde briefkaart. Etty Hillesum heeft die uit de rijdende trein op weg naar Auschwitz-Birkenau gegooid. Het was haar laatste levensteken. 

Als liefhebber van schilderkunst was het levensverhaal van Charlotte Salamon mij bekend. De Amsterdamse Joodse cineast Frans Weisz maakte twee films over haar dramatische leven. Ook achter de overige van de vijftien liedjes gaat een interessant verhaal schuil. Het voert te ver om daar nog eens over uit te weiden. Sad Songs for Us to Bear is historisch gezien een rijk album. Maar daarnaast heeft het ook muzikaal zeer veel te bieden en zal het luisteraars lang weten te boeien. Het album is alleen op hun website te koop voor een buitengewoon schappelijke prijs.  

Theo Volk

Releasedatum : 11 december 2020 Eigen beheer

Website : https://www.sunshinecleaners.nl/

Sohnarr : Coral Dusk

Eind december/begin januari is een uitgelezen periode om albums te gaan beluisteren, die je in de loop van het jaar over het hoofd gezien hebt. Debuutalbum Coral Dusk onder de naam Sohnarr is een soloproject van violiste Patricia Vanneste. Veertien jaar lang maakte ze deel uit van de groep Balthazar. Na haar vertrek twee jaar geleden vertrok ze naar Noorwegen en Zweden om daar twee maanden lang te gaan wandelen door de natuur. De afgelegde route verliep overigens haast alleen door Noorwegen en is eventueel terug te vinden op haar website. Ze trok van hut naar hut. Daar legde ze haar overdag in ijzige kou opgedane indrukken door desolate landschappen met viool vast op haar laptop. Ze koos bewust voor het isolement, ze wilde zo min mogelijk afgeleid worden van alles dat menselijk is. Hetgeen terug te horen is in haar composities. De muziek zweeft ergens  tussen pop, indie, alternatief, ambient en Neoklassiek in. Met Neoklassiek hebben de composities de meeste raakvlakken. Vanneste probeerde zo goed mogelijk haar kwetsbaarheid en eenzaamheid in de composities vast te leggen. Het eindresultaat is een fascinerend album, waarop het tien minuten durende Melomania het hoogtepunt vormt.

Theo Volk

Releasedatum : 15 mei 2020 PIAS

Website : https://www.sohnarr.com/

KB Bayley : Little Thunderstorms

 

Tot voor kort zei de naam KB Bayley me eerlijk gezegd helemaal niets. Keith is een singer-songwriter van om en nabij de zestig, woonachtig in Londen. Volgens eigen zeggen wordt hij beïnvloed door artiesten uit de Laurel Canyon periode, zoals James Taylor, John Prine en Jackson C. Frank, maar ook door meer hedendaagse artiesten als Jason Isbell, John Moreland, Jeffrey Foucault, Kelly Joe Phelps en Ben Glover. De laatstgenoemde zingt achtergrondvocalen op Blood Red Lullaby. De liedjes voor Little Thunderstorms werden vrij recent geschreven. Bayley over het scheppingsproces ervan : “I wrote these songs over the last two years - and they’re just about the stuff that happens to us. Big, small, tragic, uplifting, seismic, significant, everyday - ‘the sky is full of little thunderstorms.’ Then 2020 happened and the songs ended up being recorded in a locked down back room at home, surrounded by coffee cups and second-hand gear bought on eBay. But somehow the record ended up sounding just like I had always imagined it.”. Bayley beschikt over een prettige stem en schrijft, net als zijn voorbeelden, verhalende, poëtische teksten, waarin de nodige empathie doorklinkt. Daarnaast is hij een uitstekend musicus, hij speelt dobro, lap steel, akoestische en sigaar box gitaren. Zijn belangrijkste invloed is Tom Waits, wat het duidelijkst te horen is in  Night Dogs. De trompet van Brin Heywood-Snell lijkt rechtstreeks weggelopen uit het nachtelijke decor van Waits’ klassieke debuut-album Closing Time. De titel Night dogs lijkt me trouwens een knipoog naar Rain Dogs, een ander album van Waits. Hij hanteert ook trouw de stelregel van Waits, wat nodig is voor het creëren van een lied : “To write a song, you just need three things: a place, the weather, and something to drink. Start there and you should be OK….”. Naast negen eigen fraaie songs, eindigt het album met een instrumentale versie van de bekende traditional Wayfaring Stranger en een cover van Jeffrey Foucault’s Cheap Suit. De liedjes worden zonder uitzondering fraai en gevarieerd ingekleurd, Little Thunderstorms is een prachtig, ingetogen album vol verhalende luisterliedjes. Een album om in alle rust van te genieten.  

Theo Volk

Releasedatum : 5 februari 2021 Independent

Website : http://www.kbbayley.com/

Kat Danser : One Eye Open

 

Niet bepaald een doorsnee bluesmuzikant, deze Kat Danser. Canadese, maar met Poolse en zigeuner roots. Studeerde eerst uitvoerig muziekgeschiedenis, promoveerde zelfs in muzieketnologie aan de universiteit van Alberta. Ze was de dertig reeds gepasseerd, toen het pas begon te kriebelen om zelf muziek te gaan maken. Wellicht vormde haar wat aparte, enigszins masculiene stem lang een te grote barrière. Inmiddels zijn we twee decennia verder en behoort Danser tot de grote namen van de Canadese blues scene en werkt ze uitsluitend samen met topmuzikanten. Voor de derde keer op rij wordt ze op haar inmiddels zesde album One Eye Open terzijde gestaan door de ervaren producer Steve Dawson. Daarnaast kan ze, net als op de uitstekende voorganger Goin’ Gone, ook weer rekenen op de steun van klasbakken als Jeremy Holmes, Gary Graig, maar ook van een geweldige blazerssectie bestaande uit Dominic Conway, Jeremy Cook en Malcolm Aiken. One Eye Open is een heerlijk gevarieerd album geworden, uiteraard doet ze haar bijnaam Queen of the Swamp Blues weer alle eer aan. Naast uitstapjes naar New Orleans wordt bijvoorbeeld ook Cuba aangedaan. Maar ze waagt zich ook aan een gevoelige tranentrekker als Please Don’t Cry, waarin duidelijk de invloed van Patsy Cline is terug te horen. One Eye Closed zou niet hebben misstaan op een album van Stiff Little Fingers. Hierin schreeuwt ze nodige (politieke) frustratie van zich af over onze huidige maatschappij, de regel “Two hundred thousand dead and kids in cages?!” spreekt boekdelen.  Zoals gewoonlijk schreef ze haar liedjes weer in een achterafruimte van haar favoriete sigarenwinkel in Edmonton. Echter Bring it With You When You Come is van de hand van Gus “Banjo Joe” Cannon en Get Right, Church is geschreven door Jessie Mae Hemphill. Overigens kreeg men bij de opnames te maken met de Coronabeperkingen. Zo werd de blazerssectie opgenomen in Nashville en kon Danser deze opnames rechtstreeks volgen via Zoom. Overigens is er niks van deze beperkingen te merken op het uiteindelijke eindresultaat, wat geheel organisch klinkt. Sterker nog, af en toe krijg je het idee of alles live tot stand gekomen is. Met dank aan de ervaren producer Steve Dawson. One Eye Open is een laagdrempelig en rijkelijk gevarieerd album, dat waarschijnlijk veel bluesliefhebbers zal gaan aanspreken.        

Theo Volk

Releasedatum : 19 februari 2021 Black Hen Music

Website : http://www.katdanser.com/

Midnight Sister : Painting the Roses

 

Painting the Roses is het tweede album van deze uit Los Angeles afkomstige groep, gevormd door Juliana Giraffe en Ari Balouzian. Samen zijn zij verantwoordelijk voor de composities. Beiden zijn ook actief op het gebied van het maken van films, wat ook terug te horen is in hun regelmatig met door ouwe Hollywood strijkpartijen doordrenkte muziek. Een ander belangrijk bestanddeel van hun muziek zijn de rijkelijk aanwezige disco-invloeden. Dat kan ook bijna niet anders want Juliana is de dochter van een dj en hoorde in haar jeugd bijna uitsluitend discomuziek en David Bowie. Ook de veelvuldig aanwezige strijkers zijn verklaarbaar, want Ari is een klassiek getraind musicus. Net als hun debuut Saturn over Sunset werden de liedjes gecomponeerd in hun woning, die uitzicht heeft op Sunset Boulevard. De liedjes worden naast door strijkers ingekleurd door een ruim aanbod aan andere instrumenten. Middelpunt van dit alles vormt de aparte, trage en ingetogen zang van Juliana, die soms begeleid wordt door zoetgevooisde achtergrondvocalen. De arrangementen zijn regelmatig eigenzinnig, maar soms leidt het ook tot een echte oorwurm als Wednesday Baby. Het album verschijnt op Jagjaguwar, wat grossiert in bijzondere artiesten. Daar mag ook zeker Midnight Sister toe gerekend worden. Painting the Roses is een album voor de meer avontuurlijk ingestelde muziekliefhebber.  

Theo Volk

Releasedatum : 15 januari 2021 Jagjaguwar/De Konkurrent

Website : https://midnightsister.bandcamp.com/

Jim Gedi : In the Furrows of Common Place

 

Zijn eerste twee albums waren bijna geheel instrumentaal en kregen onder andere lovende recensies van MOJO en Uncut. Na zijn tweede album besloot hij volledig zijn stem te gaan gebruiken. Hij schreef nieuwe songs en vulde die aan met enkele traditionele songs, welke nu terug te vinden zijn op In the Furrows of Common Place. Jim Ghedi zelf over deze veranderde werkwijze : “Initially, adding more of my own vocals was a musical decision which then led me to write more original material. As I began to write more, I started to speak about my environment, inevitably observing the times we find ourselves in socially and politically – a continuation of austerity measures and its effects on communities, alongside social inequalities and working-class issues.”. Met deze vooral politieke en sociale thema’s treedt hij in de voetsporen van geestverwanten als Stick in the Wheel. Jim beschikt over een indringende stem met het nodige vibrato, die goed bij zijn nogal traditioneel aandoend repertoire past. Naast eigen werk, covert hij Ad Cud Hew van Ed Pickford en de traditional Son David. Ook zette hij het gedicht  “Lamentations of Round Oak Waters” van John Clare op muziek. De eerste single Beneath the Willow ging de release reeds vooraf. Het is een goede beslissing geweest van Ghedi om te gaan zingen, want het geeft een nog grotere zeggingskracht aan de composities. Het album verschijnt op het kleine label Basin Rock, dat langzaam maar zeker reeds een aantal fraaie releases uitbracht.   

 Theo Volk

Releasedatum : 22 januari 2021 Basin Rock/De Konkurrent

Website : http://www.jimghedi.com/

Replay : Roller Coaster

 

De laatste dagen van het jaar kijk ik, net als onnoemelijk veel andere Nederlanders, graag naar het jaarlijks terugkerende tv-programma TOP 2000  A GOGO. Vooral vanwege de interessante achtergrondverhalen van Leo Blokhuis over bekende liedjes , maar ook vanwege de korte filmpjes, die regelmatig over eendagsvliegen gaan en over hoe het hen nu vergaat. Maar ook regelmatig over het ontstaan van liedjes gaan. Op Oudejaarsavond was er meer dan terecht aandacht voor John Verhoeven, tegenwoordig beter bekend als Mercy John (daarvoor als John Henry) en coauteur van Danny Vera’s grote hit Roller Coaster en tevens lijstaanvoerder van de Top 2000. Zonder hem was namelijk dit nummer nooit ontstaan. John was een paar jaar geleden ontroerd geraakt na het zien van de film “The Broken Circle Breakdown” (ook: “Alabama Monroe”).  Een Belgische speelfilm van Felix van Groeningen uit 2012 met Veerle Baetens en Johan Heldenbergh in de hoofdrol. De film is gebaseerd op het gelijknamige theaterstuk uit 2009 van diezelfde Heldenbergh en Mieke Dobbels gebracht door diezelfde acteurs en de rest van theatergezelschap Compagnie Cecilia. Het handelt over twee ouders, van wie hun dochter Maybelle op zevenjarige leeftijd aan kanker komt te overlijden. Muziek helpt hen heel af en toe om dit grote verlies te kunnen gaan aanvaarden en het verlies een plaats te kunnen geven. De film greep John zo aan omdat op dat moment zijn jongste zoon ook erg ziek was en hij hulploos aan diens ziekbed zat. Maar ook de in de film gebruikte muziek maakte veel indruk op hem , vooral het  nummer If I Needed You van Townes van Zandt wist een gevoelige snaar bij hem te raken. Nieuwsgierig geworden waarom dat was begon hij het nummer te ontleden. Daardoor ontstond er een idee voor een nieuw nummer, maar dat bleef een jaar lang ongebruikt op zijn telefoon staan. In dat jaar leerde hij Danny Vera kennen op een festival en vroeg hem of hij geen interesse had om eens een keer samen een liedje te schrijven. Tijdens die sessie liet John het idee wat op zijn telefoon stond horen. John vertelde hoe het idee ervoor ontstaan was. Waarna vertelde Danny over het verdriet wat hij gehad had na het overlijden van zijn ouders en over de door zijn moeder geplante Magnolia in zijn tuin. De tekst voor Roller Coaster vloeide hierna in korte tijd uit de koker. De rest is geschiedenis. John is overigens erg verbaasd over het grote succes van het nummer, vooral omdat het zo lang intro heeft. Maar ik denk dat door de problemen door de Coronapandemie veel mensen zich kunnen personifiëren met de tekst. Natuurlijk ook omdat het gewoon een fraai nummer is wat nooit had kunnen ontstaan zonder het zien van de film “The Broken Circle Breakdown”  en het liedje If I Needed You van Townes van Zandt. Roller Coaster levert Danny Vera nu zijn grote succes, ook in Duitsland. Het zou mooi zijn dat hierdoor ook Mercy John meer in de belangstelling zou komen te staan. Hij bracht al de twee, door Butler Records uitgebrachte, fraaie albums This Ain’t New York en Let It Go Easy uit en de fraaie akoestische EP Cruel Love. Maar hopelijk wakkert het liedje ook de belangstelling voor de muziek van de betreurde Townes van Zandt weer aan. Voor wie niet bekend is met diens muziek is waarschijnlijk het live-album Live at the Old Quarter, Houston, Texas een mooie introductie. Dat album opent trouwens met diens bekendste nummer Pancho & Lefty. Helaas ontbreekt hier wel mijn favoriete nummer van hem, (Quicksilver Daydreams of) Maria. Dat nummer is eventueel terug te vinden op diens debuutalbum  For the Sake of the Song.            

Theo Volk

The Bills : Til the Blues Have Gone

 

Hun groepsnaam heeft niets met rekeningen te maken, maar verwijst naar hun gemeenschappelijke voornaam Bill. Bill Booth en Bill Troiani zijn twee ervaren Amerikaanse bluesmuzikanten die lang geleden separaat van elkaar naar Noorwegen emigreerden. Daar vonden ze al snel hun weg in de muziekscene. Beiden speelden daar in diverse bands, ontmoetten elkaar en besloten een aantal jaren geleden ook een duo te gaan vormen. Tot op heden hadden ze gek genoeg nog geen album opgenomen.  Hun gevarieerde debuutalbum Til the Blues Have Gone bevat (deep)bluesmuziek met invloeden uit andere genres als swing, soul, folk en country. Het album werd in alle rust opgenomen in de intieme thuisstudio van Booth. Booth leverde het leeuwendeel van de composities, een drietal schreven ze samen en werd aangevuld met een cover van de Son House klassieker Grinnin’ In Your Face. Booth speelt gitaar, banjo en fiddle. Vooral de fiddle is een verrijking van de songs. Troiani speelt bas. De zang wordt gelijkelijk verdeeld. In een aantal uptempo nummers is de drums en percussie te horen van Alexander Petterson. Hun muziek is bijzonder laagdrempelig en wist me snel bij de kladden te pakken. Toch heeft het repertoire ook genoeg diepgang om langer te kunnen blijven boeien, sterker nog, ze winnen aan zeggingskracht. Live zal het op de kleinere podia volledig tot zijn recht komen. Til the Blues Have Gone verscheen in oktober al in Noorwegen, maar krijgt terecht nu een Nederland release. Zoals het hoort zit er een keurig verzorgd tekstboekje bij. Bijzonder aangename verrassing.

Theo Volk

Nederlandse releasedatum : 15 januari 2021 Wheeling Records/PIAS

Website : https://www.thebills.no/music

Still Corners : The Last Exit

 

Een toevallige ontmoeting in een Londense trein stond aan de wieg van het ontstaan van Still Corners. Het is een muzikaal project van zangeres Tessa Murray en gitarist Greg Hughes. Hun talent werd al spoedig opgemerkt door het label Sub Pop, dat hen stante pede onder contract nam na hun in eigen beheer uitgebrachte ep Remember Pepper? gehoord te hebben. Ook bleef de aandacht in Nederland voor hun dreampop niet achterwege, zo stak collega Erwin Zijleman van Krenten uit de pop terecht al diverse keren de loftrompet over hun albums. The Last Exit is in intussen hun vijfde reguliere album. Het vormt samen met voorgangers Dead Blue en Slow Air een trilogie, allemaal uitgebracht in eigen beheer. Inspiratie werd wederom gevonden in eindeloze autotrips door verlaten landschappen en heeft zoals altijd een filmisch karakter. Zo werd de video voor de titelsong geïnspireerd door de film “Picnic at Hanging Rock” en opgenomen in het desolate landschap van Joshua Tree. De tweede single is Crying, een recent geschreven song. Het gaat niet alleen over een op de klippen gelopen relatie, maar tevens over de problemen waar we met zijn allen mee te maken hebben gekregen tijdens de Coronapandemie. Zoals altijd vormt avontuurlijke, dromerige popmuziek het hoofdbestanddeel en verleidelijk lome zang en inventief gitaarspel de kersen op de taart. De teksten zijn af en toe behoorlijk suggestief. Naast langzaam meanderende songs, ook een door de ritmesectie heerlijk opgestuwde songs als White Sands en It's Voodoo. Een van mijn favoriete tracks is Till We Meet Again, waarin door de gitaar naar een stevige climax wordt toegewerkt. Maar die gitaar kan ook op een relaxte wijze ingezet worden, zoals in het mysterieuze A Kiss Before Dying. Met The Last Exit voegt het duo wederom een elftal excellente songs toe aan hun reeds fraaie oeuvre.            

Theo Volk

Releasedatum : 22 januari 2021 Wrecking Light Records/De Konkurrent

Website : https://www.stillcorners.com/

 

Replay : Theo’s Top 20 van 1971

1. Pink Floyd - Meddle

2. Marvin Gaye - What's going on

3. Todd Rundgren - Runt. The ballad of Todd Rundgren

4. Carole King - Tapestry

5. David Bowie - Hunky Dory

6. John Martyn - Bless the weather

7. The Rolling Stones - Sticky fingers

8. Yes - The Yes album

9. David Wiffen - David Wiffen

10. Joni Mitchell - Blue

11. McDonald & Giles - McDonald & Giles

12. Jethro Tull - Aqualung

13. J.J. Cale - Naturally

14. Family - Fearless

15. Gil Scott-Heron - Pieces of a man

16. Led Zeppelin - IV

   17. The Doors - L.A. woman

18. Curtis Mayfield - Roots

19. John Lennon - Imagine

20. The Who - Who's next

Allereerst, alle lezers van mijn blog een voorspoedig 2021 toegewenst!

Traditiegetrouw komt de releasestroom ongeveer pas half januari weer op gang. Mooie gelegenheid om eens terug te blikken wat precies een halve eeuw geleden mijn favoriete albums waren. De keuze voor Meddle van Pink Floyd als mijn nummer een heeft te maken met de prille ontwikkeling van mijn muzieksmaak toendertijd. In 1968 verhuisde ik met enigszins gemengde gevoelens van Schiedam naar Brabant. Het was jammer dat ik het contact zou gaan verliezen met mijn vrienden daar, maar het was toch ook wel spannend te gaan wonen in een voor mij totaal onbekende omgeving. Bovendien gingen we wonen in een compleet nieuwe woning met een compleet nieuw interieur. Mijn ouders kochten ook meteen een stereo-installatie. Mijn vader was vooral liefhebber van grote zangers als Frank Sinatra en Charles Aznavour, maar we hadden in die tijd ook singletjes als No Milk Today van Herman’s Hermit en Bus Stop van The Hollies. De inburgering ging veel sneller dan gedacht, alhoewel ik wel regelmatig tegen woorden in het dialect  aanliep die mij totaal onbekend waren. Zoals bijvoorbeeld het woord vaart, wat in gewoon Nederlands heimwee betekent. Reeds de eerste week raakte ik al goed bevriend met Paddy, die in dezelfde straat woonde. Zijn moeder kwam uit de Ierse hoofdstad Dublin. Hierdoor kreeg ik het nodige mee van de Ierse cultuur, maar ook de kennis van de Engelse taal werd snel groter, wat natuurlijk handig was om Engelstalige liedjes beter te kunnen begrijpen. Een belangrijke rol voor de ontwikkeling van onze muzieksmaak was in eerste instantie Radio Noordzee en natuurlijk, zoals voor velen van onze generatiegenoten, Toppop. Mijn eerste echte ontdekking bij Toppop was Roxy Music. Tevens begonnen we muziekbladen als Muziek Expres te lezen en nam ik rond 1975 een abonnement op Muziekkrant Oor. Paddy's en mijn muzieksmaak liepen niet helemaal parallel, maar vooral over Pink Floyd, Genesis en Gentle Giant waren het volkomen eens. Ik kan me nog goed herinneren dat The Lamb Lies Down on Broadway van Genesis uitkwam en ik het album meteen kocht. Samen pluisden we de weken erna de teksten minutieus uit. Naast de genoemde bands luisterde ik vooral naar de singer-songwriters Nick Drake en John Martyn. Voornamelijk dus naar muziek uit het Verenigd Koninkrijk. Door het album Meddle werd ik trouwens ook nog fan van FC Liverpool. Op Meddle waren namelijk geluidsfragmenten te horen van fanatiek joelende en zingende FC Liverpool supporters. Buiten deze redenen heeft Meddle ruimschoots de tand des tijds doorstaan, dankzij nummers als One of These Days en het iconische Echoes. Voor de rest voor de hand liggende keuzes van bekende klassiekers, wellicht op David Wiffen en McDonald and Giles na. David Wiffen is Engelse, naar Canada geëmigreerde singer-songwriter. Naast een uitstekend liedjesschrijver, imponeerde hij vooral door zijn gedistingeerde, donkere stem. Zijn bekendste nummer is Driving Wheel, wat een bescheiden hitje werd en bovendien meermaals gecoverd. Dit debuutalbum is trouwens een waar collector’s item. Na de eerste twee albums van King Crimson stapten Ian McDonald en Michael Giles op en vormden hierna met Michael’s broer Peter McDonald & Giles. De teksten werden geschreven door Pete Sinfield, die ook verantwoordelijk was voor de teksten van de eerste twee King Crimson albums. Als gastmuzikant is Steve Winwood op orgel en piano te horen. McDonald & Giles is een obscuur meesterwerk, wat helaas geen opvolger kreeg, want al in 1972 werd de groep ontbonden.