CARM : CARM

 

Achter de artiestennaam CARM gaat de New Yorkse trompettist en Franse hoornspeler C.J. Camerieri schuil. Hij is medeoprichter van het gerenommeerde hedendaagse ensemble yMusic. Dit ensemble sleepte al een aantal prestigieuze prijzen in de wacht. Toch is hij vooral bekend van zijn langlopende samenwerking met Justin Vernon in Bon Iver. Daarnaast was hij ook te horen of was hij geluidstechnicus op zo’n 150 studioalbums. Voordat hij aan zijn soloalbum begon, stelde hij zichzelf eerst de interessante vraag : “what kind of record would my trumpet-playing heroes from the past make today?”. Hijzelf denkt : “I believe they would want to work with the best producers, beat makers, songwriters, and singers to create new, truly culturally relevant music. That’s what I’m seeking to do.” Wat aldus geschiedde. Hij benaderde naast Justin Vernon, onder andere grensverleggende artiesten als Sufjan Stevens , leden van Yo La Tengo en Mouse on Mars om mee te werken. Het resultaat is een gevarieerd en  intrigerend album. Een album wat ook niet in een hokje te plaatsen is. Het album opent nog redelijk conventioneel met het fraaie Song of Trouble. Door de zachte, fluwelen zang van Sufjan Stevens had het zeker niet misstaan op diens album Carrie & Lowell . Al een stuk avontuurlijker is het ingetogen, instrumentale Soft Night. Vervolgens schiet het muzikaal gezien alle kanten uit, tot zelfs hiphopinvloeden aan toe. Ronduit freaky is Scarcely Out, waaraan Mouse on Mars meewerkte. Het album was overigens al zo’n twee jaar klaar, want de liner notes van Trever Hagen dateren van april 2019. CARM is een album wat zich moeilijk laat omschrijven, maar gewoon een intrigerende luisterervaring die je zelf moet ondergaan.    

Theo Volk

Releasedatum : 22 januari 2021 37d03d/De Konkurrent

Replay : David Bowie

 

Vandaag, 10 januari 2021, is het exact vijf jaar geleden dat popicoon David Bowie overleed. Twee dagen ervoor was nog op zijn verjaardag Blackstar verschenen. Het bleek zijn zwanenzang te zijn. Een paar weken voor de release had ik het album al in bezit en viel me meteen de beklemmende sfeer in opener Blackstar op. Maar ook zijn nogal fragiele zang. Ook vond ik vreemd dat Bowie niet, zoals gewoonlijk het geval was, op de hoes stond afgebeeld. Behoorlijk paradoxaal, want Blackstar blijkt achteraf gezien zijn meest persoonlijke album uit zijn omvangrijke oeuvre te zijn. Het is ook een meesterlijk slotakkoord, het behoort tot zijn beste albums. Opvallend was dat slechts weinigen op de hoogte waren, dat Bowie tijdens de opnames reeds ernstig ziek was en dat, dat pas na de release openbaar werd. Overigens zou het pas laat tot mij doordringen wat voor een geweldige muzikant Bowie was. Zover ik mij kan herinneren was de eerste kennismaking met zijn muziek zijn nummer Jean Genie in AVRO’s Toppop. Het nummer vond ik goed, maar Bowie vond ik door zijn uitdossing maar een rare kwibus. Ook dacht ik met een soort eendagsvlieg te maken te hebben. Mijn serieuze interesse in zijn muziek volgde pas op mijn negentiende toen zijn album Low, het eerste deel van zijn Berlijnse drieluik, verscheen. Die belangstelling kwam uitsluitend door het feit, dat Brian Eno bij het tot stand komen betrokken was. Eno volgde ik al sinds het begin van Roxy Music. Hij bracht zelf in hetzelfde jaar als Low misschien wel zijn beste album uit, Before and After Science. Low wist mij toen wel volledig te intrigeren en leerde ik met terugwerkende kracht meesterwerken als Hunky Dory, Ziggy Stardust en Station to Station kennen. Mijn favoriete album is sinds jaar en dag Hunky Dory, waarop pareltjes als Life on Mars?, Oh! You Pretty Things en Changes staan. De titel van dit laatste nummer was Bowie op het lijf geschreven, gezien zijn veler gedaantewisselingen. Boven dit stukje staat de hoes van het allereerste Bowie album uit 1967 afgebeeld, in de tijd dat hij voor zijn omgeving nog gewoon David Jones heette. Ook zijn tweede album heette verwarrend genoeg David Bowie. Beiden zijn bijzonder matige albums, zei het dat op het tweede album zijn eerste grote hit Space Oddity stond. Het nummer waarin hij zijn eerste gedaanteverwisseling Major Tom aannam, er zouden er nog velen volgen, totdat uiteindelijk Blackstar verscheen.       

Theo Volk

shame : Drunk Tank Pink

 

Precies drie jaar terug verscheen het debuutalbum Songs of Praise van de jonge Zuid-Londense postpunkband shame. Misschien heb ik het album toentertijd niet goed genoeg beluisterd, want het kon mij maar matig bekoren.  Op het muziekforum MusicMeter en in de muziekbladen waren de reacties echter veelal positief. Hun doorbraakjaar was 2019, wat hun optredens bracht op het vasteland van Europa, maar ook op IJsland, Brazilië en Japan. Hierna zat men bepaald niet stil en werd reeds januari vorig jaar aangekondigd dat hun tweede, in Frankrijk opgenomen, album Drunk Tank Pink af was. Reden dat het nu pas uitkomt zal ongetwijfeld te maken hebben met de Coronapandemie. In tegenstelling tot de voorganger weet Drunk Tank Pink me meteen wel te boeien. Shame is een band waar de energie vanaf spat, vooral door het stuwende spel van drummer Charlie Forbes. Stiff Little Fingers blijkt een belangrijke invloed te zijn geweest voor de band. Zanger Charlie Steen luistert vooral graag naar hedendaagse bands als Parquet Courts, Idles, Girl Band en Rolling Blackouts Coastal Fever. Hij vindt muzikaal gezien het nummer Snow Day een van hun meest geslaagde nummers en ziet het als de spil van het album. Belangrijke thema’s op het album zijn dromen, gebroken harten en het onderbewustzijn. Het vastleggen van de nieuwe songs ging niet altijd van een leien dakje. Zo kostte het bij Born in Luton veel tijd de juiste groove te vinden. Heel direct en urgent is de single Water in the Well. Het gaat grotendeels over de plekken waar ze geweest zijn, de mensen die ze tegenkwamen en de invloed die dat allemaal op hen heeft gehad. Op het nieuwe album wordt meer geëxperimenteerd. Het absolute hoogtepunt is afsluiter Station Wagon, waarin naar een grote climax wordt toegewerkt.  Drunk Tank Pink is weer een stap voorwaarts. Het enige wat nu echter nog een beetje ontbreekt is een eigen signatuur.  

Theo Volk

Releasedatum : 15 januari 2021 Dead Oceans

Website : https://shame.world/

Sunshine Cleaners : Sad Songs for Us to Bear

 

Op de valreep van het rampzalige jaar 2020 verscheen het wonderschone en beklijvende album Sad Songs for Us to Bear van het Middelburgse trio Sunshine Cleaners. De groepsnaam is ontleend aan de komische film Sunshine Cleaning met Emily Blunt in de hoofdrol. Het in 2017 gevormde Sunshine Cleaners bestaat uit  Jacqueline Heijmans (zang), Sjef Hermans (gitaar en zang) en  Geert de Heer (mandoline en dobro). Een drietal ervaren muzikanten. Sjef en Geert hebben samen een lang muzikaal verleden in Champagne Charlie, een groep die al meer dan dertig jaar bestaat. Twee jaar terug recenseerde ik nog hun uitstekende jubileum cd Sixpack. 

Bijna alle liedjes voor Sad Songs for Us to Bear werden geschreven door Hermans. Sjef heeft een grote fascinatie voor de Tweede Wereldoorlog. Die belangstelling kwam al ruimschoots aan bod op hun indrukwekkende eerste album Silent Voices, grotendeels gewijd aan Dietrich Bonhoeffer. 

Het nieuwe album opent met 41948. Dit nummer staat getatoeëerd op de arm van Esther Bejarano. Zij wist het concentratiekamp Auschwitz-Birkenau te overleven, doordat ze accordeon speelde in het vrouwenorkest daar. Haar verdere leven stond én staat in het  teken de herinneringen aan die verschrikkelijke periode in leven te houden, zodat er nooit een herhaling zal kunnen plaatshebben. Ze treedt, intussen 96, samen met haar zoon nog geregeld op en schreef een aantal autobiografische boeken. 

Een van de hoogtepunten vormt het indringende The Violins of Hope, met een hoofdrol voor de viool van de Tunesische gastmuzikant Wissem Ziadi. Het is een muzikaal eerbetoon aan instrumentenbouwer Amnon Weinstein en zijn zoon Avshalon uit Israël. Zij restaureerden tot in detail violen die toebehoorden aan Joodse musici voor en tijdens de Holocaust. Deze “Violen van de Hoop” worden nu overal ter wereld als aanklacht tegen antisemitisme bespeeld tijdens speciale “Violins Of Hope” concerten. Toen het nummer klaar was stuurde Sjef het op naar Amnon Weinstein.  Direct kreeg Sjef een mailtje van Weinstein terug, die zich vereerd en ontroerd voelde. Diezelfde avond nog hadden beiden ook nog telefonisch contact. Zo sterk verbindt dus muziek. 

Ook tot mijn favorieten reken ik Sad Song for Us to Bear, een liedje over de betreurde, eigenzinnige en enigszins vergeten singer-songwriter Blaze Foley. Foley nam het op voor zijn kwetsbare buurman. Hij kreeg in de gaten dat diens zoon maandelijks op bezoek kwam om zich het pensioen van zijn vader toe te eigenen. Hij stond op tegen dit onrecht, maar moest zijn blijk van naastenliefde met de dood bekopen. Een belangrijke muzikale rol is hier weggelegd voor een Champagne Charlie collega, mondharmonica virtuoos Gait Klein Kromhof.  Foley wordt ook nog op een respectvolle wijze geëerd met een prachtige cover van tranentrekker Our Little Town. 

Ook waagt Sjef zich aan meer hedendaagse thema’s. Het prachtige Little Girl is een ode aan de Zweedse Greta Thunberg, die er, ondanks haar jonge leeftijd, in is geslaagd om het klimaat wereldwijd op de kaart te zetten. In 2019 zou ze de Klimaattop in Chili bezoeken. Ze was in New York toen die top naar Madrid werd verplaatst. Thunberg zeilde vervolgens de Atlantische oceaan over omdat ze weigerde het vliegtuig te nemen. Ze wil haar ecologische voetafdruk zo klein mogelijk houden. 

Een van de fraaiste liedjes van het afgelopen jaar is voor mij We Have Left the Camp Singing. Een song die is geïnspireerd door de dagboeken van Etty Hillesum. Zij werd geboren in Sjef’s woonplaats Middelburg. De titel verwijst naar een citaat uit de tekst op een aan haar vriendin Christine van Nooten geadresseerde briefkaart. Etty Hillesum heeft die uit de rijdende trein op weg naar Auschwitz-Birkenau gegooid. Het was haar laatste levensteken. 

Als liefhebber van schilderkunst was het levensverhaal van Charlotte Salamon mij bekend. De Amsterdamse Joodse cineast Frans Weisz maakte twee films over haar dramatische leven. Ook achter de overige van de vijftien liedjes gaat een interessant verhaal schuil. Het voert te ver om daar nog eens over uit te weiden. Sad Songs for Us to Bear is historisch gezien een rijk album. Maar daarnaast heeft het ook muzikaal zeer veel te bieden en zal het luisteraars lang weten te boeien. Het album is alleen op hun website te koop voor een buitengewoon schappelijke prijs.  

Theo Volk

Releasedatum : 11 december 2020 Eigen beheer

Website : https://www.sunshinecleaners.nl/

Sohnarr : Coral Dusk

Eind december/begin januari is een uitgelezen periode om albums te gaan beluisteren, die je in de loop van het jaar over het hoofd gezien hebt. Debuutalbum Coral Dusk onder de naam Sohnarr is een soloproject van violiste Patricia Vanneste. Veertien jaar lang maakte ze deel uit van de groep Balthazar. Na haar vertrek twee jaar geleden vertrok ze naar Noorwegen en Zweden om daar twee maanden lang te gaan wandelen door de natuur. De afgelegde route verliep overigens haast alleen door Noorwegen en is eventueel terug te vinden op haar website. Ze trok van hut naar hut. Daar legde ze haar overdag in ijzige kou opgedane indrukken door desolate landschappen met viool vast op haar laptop. Ze koos bewust voor het isolement, ze wilde zo min mogelijk afgeleid worden van alles dat menselijk is. Hetgeen terug te horen is in haar composities. De muziek zweeft ergens  tussen pop, indie, alternatief, ambient en Neoklassiek in. Met Neoklassiek hebben de composities de meeste raakvlakken. Vanneste probeerde zo goed mogelijk haar kwetsbaarheid en eenzaamheid in de composities vast te leggen. Het eindresultaat is een fascinerend album, waarop het tien minuten durende Melomania het hoogtepunt vormt.

Theo Volk

Releasedatum : 15 mei 2020 PIAS

Website : https://www.sohnarr.com/

KB Bayley : Little Thunderstorms

 

Tot voor kort zei de naam KB Bayley me eerlijk gezegd helemaal niets. Keith is een singer-songwriter van om en nabij de zestig, woonachtig in Londen. Volgens eigen zeggen wordt hij beïnvloed door artiesten uit de Laurel Canyon periode, zoals James Taylor, John Prine en Jackson C. Frank, maar ook door meer hedendaagse artiesten als Jason Isbell, John Moreland, Jeffrey Foucault, Kelly Joe Phelps en Ben Glover. De laatstgenoemde zingt achtergrondvocalen op Blood Red Lullaby. De liedjes voor Little Thunderstorms werden vrij recent geschreven. Bayley over het scheppingsproces ervan : “I wrote these songs over the last two years - and they’re just about the stuff that happens to us. Big, small, tragic, uplifting, seismic, significant, everyday - ‘the sky is full of little thunderstorms.’ Then 2020 happened and the songs ended up being recorded in a locked down back room at home, surrounded by coffee cups and second-hand gear bought on eBay. But somehow the record ended up sounding just like I had always imagined it.”. Bayley beschikt over een prettige stem en schrijft, net als zijn voorbeelden, verhalende, poëtische teksten, waarin de nodige empathie doorklinkt. Daarnaast is hij een uitstekend musicus, hij speelt dobro, lap steel, akoestische en sigaar box gitaren. Zijn belangrijkste invloed is Tom Waits, wat het duidelijkst te horen is in  Night Dogs. De trompet van Brin Heywood-Snell lijkt rechtstreeks weggelopen uit het nachtelijke decor van Waits’ klassieke debuut-album Closing Time. De titel Night dogs lijkt me trouwens een knipoog naar Rain Dogs, een ander album van Waits. Hij hanteert ook trouw de stelregel van Waits, wat nodig is voor het creëren van een lied : “To write a song, you just need three things: a place, the weather, and something to drink. Start there and you should be OK….”. Naast negen eigen fraaie songs, eindigt het album met een instrumentale versie van de bekende traditional Wayfaring Stranger en een cover van Jeffrey Foucault’s Cheap Suit. De liedjes worden zonder uitzondering fraai en gevarieerd ingekleurd, Little Thunderstorms is een prachtig, ingetogen album vol verhalende luisterliedjes. Een album om in alle rust van te genieten.  

Theo Volk

Releasedatum : 5 februari 2021 Independent

Website : http://www.kbbayley.com/

Kat Danser : One Eye Open

 

Niet bepaald een doorsnee bluesmuzikant, deze Kat Danser. Canadese, maar met Poolse en zigeuner roots. Studeerde eerst uitvoerig muziekgeschiedenis, promoveerde zelfs in muzieketnologie aan de universiteit van Alberta. Ze was de dertig reeds gepasseerd, toen het pas begon te kriebelen om zelf muziek te gaan maken. Wellicht vormde haar wat aparte, enigszins masculiene stem lang een te grote barrière. Inmiddels zijn we twee decennia verder en behoort Danser tot de grote namen van de Canadese blues scene en werkt ze uitsluitend samen met topmuzikanten. Voor de derde keer op rij wordt ze op haar inmiddels zesde album One Eye Open terzijde gestaan door de ervaren producer Steve Dawson. Daarnaast kan ze, net als op de uitstekende voorganger Goin’ Gone, ook weer rekenen op de steun van klasbakken als Jeremy Holmes, Gary Graig, maar ook van een geweldige blazerssectie bestaande uit Dominic Conway, Jeremy Cook en Malcolm Aiken. One Eye Open is een heerlijk gevarieerd album geworden, uiteraard doet ze haar bijnaam Queen of the Swamp Blues weer alle eer aan. Naast uitstapjes naar New Orleans wordt bijvoorbeeld ook Cuba aangedaan. Maar ze waagt zich ook aan een gevoelige tranentrekker als Please Don’t Cry, waarin duidelijk de invloed van Patsy Cline is terug te horen. One Eye Closed zou niet hebben misstaan op een album van Stiff Little Fingers. Hierin schreeuwt ze nodige (politieke) frustratie van zich af over onze huidige maatschappij, de regel “Two hundred thousand dead and kids in cages?!” spreekt boekdelen.  Zoals gewoonlijk schreef ze haar liedjes weer in een achterafruimte van haar favoriete sigarenwinkel in Edmonton. Echter Bring it With You When You Come is van de hand van Gus “Banjo Joe” Cannon en Get Right, Church is geschreven door Jessie Mae Hemphill. Overigens kreeg men bij de opnames te maken met de Coronabeperkingen. Zo werd de blazerssectie opgenomen in Nashville en kon Danser deze opnames rechtstreeks volgen via Zoom. Overigens is er niks van deze beperkingen te merken op het uiteindelijke eindresultaat, wat geheel organisch klinkt. Sterker nog, af en toe krijg je het idee of alles live tot stand gekomen is. Met dank aan de ervaren producer Steve Dawson. One Eye Open is een laagdrempelig en rijkelijk gevarieerd album, dat waarschijnlijk veel bluesliefhebbers zal gaan aanspreken.        

Theo Volk

Releasedatum : 19 februari 2021 Black Hen Music

Website : http://www.katdanser.com/

Midnight Sister : Painting the Roses

 

Painting the Roses is het tweede album van deze uit Los Angeles afkomstige groep, gevormd door Juliana Giraffe en Ari Balouzian. Samen zijn zij verantwoordelijk voor de composities. Beiden zijn ook actief op het gebied van het maken van films, wat ook terug te horen is in hun regelmatig met door ouwe Hollywood strijkpartijen doordrenkte muziek. Een ander belangrijk bestanddeel van hun muziek zijn de rijkelijk aanwezige disco-invloeden. Dat kan ook bijna niet anders want Juliana is de dochter van een dj en hoorde in haar jeugd bijna uitsluitend discomuziek en David Bowie. Ook de veelvuldig aanwezige strijkers zijn verklaarbaar, want Ari is een klassiek getraind musicus. Net als hun debuut Saturn over Sunset werden de liedjes gecomponeerd in hun woning, die uitzicht heeft op Sunset Boulevard. De liedjes worden naast door strijkers ingekleurd door een ruim aanbod aan andere instrumenten. Middelpunt van dit alles vormt de aparte, trage en ingetogen zang van Juliana, die soms begeleid wordt door zoetgevooisde achtergrondvocalen. De arrangementen zijn regelmatig eigenzinnig, maar soms leidt het ook tot een echte oorwurm als Wednesday Baby. Het album verschijnt op Jagjaguwar, wat grossiert in bijzondere artiesten. Daar mag ook zeker Midnight Sister toe gerekend worden. Painting the Roses is een album voor de meer avontuurlijk ingestelde muziekliefhebber.  

Theo Volk

Releasedatum : 15 januari 2021 Jagjaguwar/De Konkurrent

Website : https://midnightsister.bandcamp.com/

Jim Gedi : In the Furrows of Common Place

 

Zijn eerste twee albums waren bijna geheel instrumentaal en kregen onder andere lovende recensies van MOJO en Uncut. Na zijn tweede album besloot hij volledig zijn stem te gaan gebruiken. Hij schreef nieuwe songs en vulde die aan met enkele traditionele songs, welke nu terug te vinden zijn op In the Furrows of Common Place. Jim Ghedi zelf over deze veranderde werkwijze : “Initially, adding more of my own vocals was a musical decision which then led me to write more original material. As I began to write more, I started to speak about my environment, inevitably observing the times we find ourselves in socially and politically – a continuation of austerity measures and its effects on communities, alongside social inequalities and working-class issues.”. Met deze vooral politieke en sociale thema’s treedt hij in de voetsporen van geestverwanten als Stick in the Wheel. Jim beschikt over een indringende stem met het nodige vibrato, die goed bij zijn nogal traditioneel aandoend repertoire past. Naast eigen werk, covert hij Ad Cud Hew van Ed Pickford en de traditional Son David. Ook zette hij het gedicht  “Lamentations of Round Oak Waters” van John Clare op muziek. De eerste single Beneath the Willow ging de release reeds vooraf. Het is een goede beslissing geweest van Ghedi om te gaan zingen, want het geeft een nog grotere zeggingskracht aan de composities. Het album verschijnt op het kleine label Basin Rock, dat langzaam maar zeker reeds een aantal fraaie releases uitbracht.   

 Theo Volk

Releasedatum : 22 januari 2021 Basin Rock/De Konkurrent

Website : http://www.jimghedi.com/

Replay : Roller Coaster

 

De laatste dagen van het jaar kijk ik, net als onnoemelijk veel andere Nederlanders, graag naar het jaarlijks terugkerende tv-programma TOP 2000  A GOGO. Vooral vanwege de interessante achtergrondverhalen van Leo Blokhuis over bekende liedjes , maar ook vanwege de korte filmpjes, die regelmatig over eendagsvliegen gaan en over hoe het hen nu vergaat. Maar ook regelmatig over het ontstaan van liedjes gaan. Op Oudejaarsavond was er meer dan terecht aandacht voor John Verhoeven, tegenwoordig beter bekend als Mercy John (daarvoor als John Henry) en coauteur van Danny Vera’s grote hit Roller Coaster en tevens lijstaanvoerder van de Top 2000. Zonder hem was namelijk dit nummer nooit ontstaan. John was een paar jaar geleden ontroerd geraakt na het zien van de film “The Broken Circle Breakdown” (ook: “Alabama Monroe”).  Een Belgische speelfilm van Felix van Groeningen uit 2012 met Veerle Baetens en Johan Heldenbergh in de hoofdrol. De film is gebaseerd op het gelijknamige theaterstuk uit 2009 van diezelfde Heldenbergh en Mieke Dobbels gebracht door diezelfde acteurs en de rest van theatergezelschap Compagnie Cecilia. Het handelt over twee ouders, van wie hun dochter Maybelle op zevenjarige leeftijd aan kanker komt te overlijden. Muziek helpt hen heel af en toe om dit grote verlies te kunnen gaan aanvaarden en het verlies een plaats te kunnen geven. De film greep John zo aan omdat op dat moment zijn jongste zoon ook erg ziek was en hij hulploos aan diens ziekbed zat. Maar ook de in de film gebruikte muziek maakte veel indruk op hem , vooral het  nummer If I Needed You van Townes van Zandt wist een gevoelige snaar bij hem te raken. Nieuwsgierig geworden waarom dat was begon hij het nummer te ontleden. Daardoor ontstond er een idee voor een nieuw nummer, maar dat bleef een jaar lang ongebruikt op zijn telefoon staan. In dat jaar leerde hij Danny Vera kennen op een festival en vroeg hem of hij geen interesse had om eens een keer samen een liedje te schrijven. Tijdens die sessie liet John het idee wat op zijn telefoon stond horen. John vertelde hoe het idee ervoor ontstaan was. Waarna vertelde Danny over het verdriet wat hij gehad had na het overlijden van zijn ouders en over de door zijn moeder geplante Magnolia in zijn tuin. De tekst voor Roller Coaster vloeide hierna in korte tijd uit de koker. De rest is geschiedenis. John is overigens erg verbaasd over het grote succes van het nummer, vooral omdat het zo lang intro heeft. Maar ik denk dat door de problemen door de Coronapandemie veel mensen zich kunnen personifiëren met de tekst. Natuurlijk ook omdat het gewoon een fraai nummer is wat nooit had kunnen ontstaan zonder het zien van de film “The Broken Circle Breakdown”  en het liedje If I Needed You van Townes van Zandt. Roller Coaster levert Danny Vera nu zijn grote succes, ook in Duitsland. Het zou mooi zijn dat hierdoor ook Mercy John meer in de belangstelling zou komen te staan. Hij bracht al de twee, door Butler Records uitgebrachte, fraaie albums This Ain’t New York en Let It Go Easy uit en de fraaie akoestische EP Cruel Love. Maar hopelijk wakkert het liedje ook de belangstelling voor de muziek van de betreurde Townes van Zandt weer aan. Voor wie niet bekend is met diens muziek is waarschijnlijk het live-album Live at the Old Quarter, Houston, Texas een mooie introductie. Dat album opent trouwens met diens bekendste nummer Pancho & Lefty. Helaas ontbreekt hier wel mijn favoriete nummer van hem, (Quicksilver Daydreams of) Maria. Dat nummer is eventueel terug te vinden op diens debuutalbum  For the Sake of the Song.            

Theo Volk