Marina Allen : Eight Pointed Star

 

Het toeval wil dat ik op dit moment een stamboom aan het uitpluizen ben voor iemand, die ook Marina heet. Een interessant, maar redelijk tijdrovend klusje. Hierdoor staat muziek bij mij op dit moment op een wat lager pitje. Maar voor Marina Allen maak ik graag tijd vrij. Haar minialbum Candlepower en opvolger Centrifics maakten tenslotte, ondanks de korte speelduur, de nodige indruk. Ook deze keer tikt Eight Pointed Star maar net het half uur aan.

Net als op de voorganger is de productie in handen van Chris Cohen (Weyes Blood, Le Ren). Dat zorgt andermaal voor een meer bandgevoel en meer invloeden. Haar alternatieve folk ondergaat hier en daar ook wat Americana invloeden. Ze luisterde voor inspiratie vooral naar The Roches en Liz Phair. In de samenzang op Easy hoor je dan ook meteen The Roches terug. Terre Roche bracht trouwens twee weken terug nog het uitstekende album Inner Adult uit.

Muzikaal leunt ze vooral op het verleden, tekstueel minder getuige de fraaie georkestreerde song Deep Fake : “Deep Fake felt like a little revelation. It spun from this writing workshop I took, led by Chris Weisman. I took guitar lessons from him when I was 20. He has all these tools for songwriting, and Deep Fake came out of a prompt. I can’t even remember what the prompt was. It’s sort of two different songs that I just put together. I wanted the first part to feel really personal, like talking to someone you love. It’s also about naming all of these very complicated things that make up our culture. Recognizing them as a reality. But to confront them and see it as sacred.”, aldus Marina. Op Eight Pointed Star exploreert samen met producer Chris Cohen wat nieuwe muzikale wegen en dat bevalt mij in ieder geval uitstekend.

Theo Volk

Releasedatum : 7 juni 2024 Fire

Website : https://www.firerecords.com/artists/marina-allen/

 

Marina Allen live (support Ben Howard) :

29-06 NIJMEGEN : De Vereeniging

30-06 GRONINGEN : De Oosterpoort

Allen Temple : Anam Na Mara

 

“Anam na mara is Gaelic voor ziel van de zee. Op een heldere zomerdag, na maanden van lockdowns, keek ik in Finistère in Bretagne naar de glinsterende golven. Ik werd overvallen door een diep gevoel van ontzag voor de zee. Het was niet alleen de schoonheid van het roze graniet en het turquoise water, maar ik voelde een diepere, bijna voorouderlijke verbinding. Ik besefte hoe de (Keltische) zee voor de verbinding tussen de Keltische volkeren had gezorgd. En na die eerste maanden van lockdowns en hysterie, besefte ik plots hoe belangrijk die verbinding is in ons collectieve verhaal. Ik had een moment waarop ik als het ware voelde hoe die verbinding tot uiting komt in de Keltische ballades die ik doorheen de jaren bij elkaar had gesprokkeld.”, aldus Allen Temple over de titel van zijn fraaie debuutalbum Anam Na Mara.

In het dagelijks leven is Gentenaar Temple kinesist, maar de muziek speelt al zijn hele leven een belangrijke rol. Hij luisterde in zijn vroege jaren naar artiesten als Van Morrison en The Waterboys, waarvan zeker de invloed van Morrison doorklinkt op zijn debuut. Later studeerde hij jazzgitaar in Antwerpen. Hij woonde enkele jaren in Galway, waar hij ooit Dick Gaughan in de Roisin Dubh zag optreden. Het wonen aan de oceaan leverde de nodige inspiratie op. Veelal gaan zijn songs over verbinding, al dan niet met de zee.

Vier songs schreef Temple zelf, de andere vijf zijn bekende traditionals. Tam Lin werd natuurlijk wereldberoemd door de versie van Fairport Convention. Temple kent de uit 1549 daterende traditional in de versie van Anaïs Mitchell. Overigens een tekst die nog steeds actueel is. Green Grow the Rushes, geschreven in 1783 is een lofzang aan de natuur en de vrouw van de nationale dichter van Schotland, Robert Burns.

Red Is the Rose is een oude Keltische ballade waarvan de melodie teruggaat tot de 18de eeuw en verwant is aan de Schotse ballade Loch Lomond. Het lied werd een “rebel song” van de clans, maar bezingt tradities die veel ouder zijn; het “heilige huwelijk” tussen de mens en de aarde, de diepgaande liefde voor de natuur en de onwrikbare verbintenis van een volk met het land. Black Is the Color ( Roud 3103) is een ballade uit de 18de eeuw over de pijn van emigratie, ontstaan aan de westkust van Schotland en wijd verspreid in de hele Keltische wereld en de VS.

De plaat kwam heel organisch tot stand in de studio van percussionist Robbe Kieckens. Andere muzikanten die het niveau van het album verder de hoogte in stuwden waren contrabassist Filip Vandebril, fluitist Stefan Bracaval, celliste Eline Duerinck, violiste Lotte Remmen en steelgitarist Bram Beelaert. Voor de achtergrondzang zorgden Marie de Graeve, Naomi Sijmons, Fedia Holail Mohamed en Anouk Turnock. Overigens komt de muziek carrière van Temple niet volledig uit de lucht vallen. Een jaar of tien geleden speelde Temple al samen met iemand als Bruno DeNeckere. Een belangrijke rol in zijn muzikale ontwikkeling speelde overigens Daithi Rua. Het indrukwekkende Anam Na Mara werd me overigens getipt door Ken Hendrickx, waarvoor grote dank!  

Theo Volk

Releasedatum : 15 mei 2024 Independent

Website : https://www.allentemple.be/

 

Allen Temple live :

06-06 OOSTERZEELE : Zappa

08-06 ANTWERPEN : Café Boekowski

14-06 GENT : Minard, releaseshow

20-06 WETTEREN : Posthotel Wetteren

19-07 ANTWERPEN : Minigolf Beatrijs, linkeroever

22-07 GENT : Muzikantenhuis

Michael Menager : Line in the Water

 

Michael Menager is geboren ten oosten van LA, uit ouders met Franse en Italiaanse roots. Opgeleid in de San Francisco Bay Area in de jaren zestig en werd volwassen tijdens de politieke onrust van die tijd. Michael studeerde literatuur aan de universiteit en verdiepte zich in het werk van Chaucer, Shakespeare en John Donne, maar ook in schrijvers en dichters van de Beat Generation zoals Jack Kerouac en Allen Ginsberg. Vanaf de middelbare school bestudeerde en absorbeerde Michael de stijlen van klassieke folk/bluesartiesten als Mississippi John Hurt en Reverend Gary Davis, en werd hij sterk beïnvloed door mensen als Bob Dylan, Tom Waits, John Prine en Townes Van Zandt.

Hij omschrijft zichzelf als een troubadour. Zijn songs zijn verhalend, geïnspireerd op verhalen, die Bob Gardner hem vertelde over diens jeugd in de Great Plains van Noord-Dakota. De uitstekende begeleiding wordt verzorgd door The Devil’s Creek Rounders, bestaande uit Rusty Lavonne, Bess Maloney en Slim Fitz. Het artwork en tekstboekje is trouwens keurig verzorgd. Het album verscheen aan de andere kant van de oceaan al in september, maar Line in the Water is te fraai om er nu geen aandacht meer aan te besteden.

Theo Volk

Europese releasedatum : 31 mei 2024 Independent

Website : http://www.michaelmenager.com/

Jim Keller : Daylight

 

Twee jaar terug recenseerde collega Rein voorganger Spark & Flame, wat net als voor mij, zijn eerste prettige kennismaking met zijn muziek was. Een man wiens carrière in de jaren tachtig begon als schrijver en frontman van de power pop band Tommy Tutone, die met name in Amerika een grote hit hadden met Jenny (867-5309). Daarna bleef Keller lange tijd op de achtergrond als actief muzikant, maar was hij werkzaam als manager en uitgever van o.a. minimal music componist Philip Glass (meer dan 25 jaar).

Daylight is het tweede deel wat uitmaakt van een trilogie, gemaakt met vrienden. En niet bepaald de minsten, David Hidalgo (gitaren en achtergrondzang), Mitchell Froom (toetsen en producer), Bob Glaub (bas) en Michael Urbano (drums en percussie). Hidalgo en Froom kennen elkaar al erg lang, Froom was in 1992 de producer van Los Lobos’ meesterwerk Kiko. Heaven prees twee jaar terug zijn album By No Means aan voor vooral fans van JJ Cale, Bo Ramsey en Tony Joe White. JJ Cale was bij de eerste beluistering meteen de associatie die ik had.

Verwacht geen vernieuwende, maar vooral heerlijk relaxte muziek, van een man die het leven neemt zoals het komt. Vorig jaar was Jim trouwens in Nederland en gaf hij optredens met de Jim Keller Band, waarin onder andere geweldige Nederlandse muzikanten spelen als Rowin Tettero (VanWyck, Alex Roeka) op drums, Roel Spanjers (Malford Milligan & The Southers Aces en veel andere formaties) op toetsen en Jan van Bijnen (onder andere Freek de Jonge en de Nienke Dingemans Band) op gitaar. Na het uitstekende Daylight zal volgend jaar het derde deel verschijnen. Het zal meer dan waarschijnlijk weer door mij omarmd gaan worden.    

Theo Volk

Releasedatum : 31 mei 2024 Continental Song City

Website : https://www.jimkellermusic.com/

King Hannah : Big Swimmer

 

Hannah Merrick en Craig Whittle leerde elkaar kennen in de horeca, waar ze toen allebei een bijbaantje hadden. Dat was daarna al snel niet meer nodig, doordat hun EP Tell Me Your Mind and I'll Tell You Mine en debuutalbum I​’​m Not Sorry, I Was Just Being Me in binnen- en buitenland erg goed ontvangen werden. Het duo uit Liverpool vermengde hun indierock op inventieve wijze met andere genres. Vervolgens toerde het tweetal zo’n twee jaar lang door Europa en Noord-Amerika en deed veel nieuwe inspiratie op tijdens het reizen, door wie men ontmoette, wat men zag of wat men hoorde op de radio (John Prine on the Radio). Sinds het duo samenwerkt hebben ze altijd een duidelijke visie, dit keer wilde men het livegeluid tijdens de langdurige tournee zo goed mogelijk proberen te benaderen, waarvoor men in zee ging met producer Ali Chant (PJ Harvey, Aldous Harding, Perfume Genius).

Big Swimmer is een elftal ijzersterke songs geworden. Soms dromerig, maar soms ook met een onderhuidse spanning. Dynamiek speelt vaak ook een belangrijke rol. Op twee nummers zingt fan van het eerste uur Sharon van Etten mee. Zij schonk bij het uitkomen van de eerste single Crème Brûlée aandacht eraan op sociale media en dat zal ongetwijfeld toen een enorme boost aan de belangstelling voor het duo gegeven hebben. De opnamewijze was overigens opvallend, net als bij Phil Spector werd de band tijdens het opnemen bij elkaar gezet in een kleine (bad)kamer. Eindresultaat een spannend en dynamisch album.   

Theo Volk

Releasedatum : 31 mei 2024 City Slang

Website : https://www.kinghannah.com/

 

King Hannah live :

 

08-09 DEN HAAG : Paard

09-09 AMSTERDAM : Paradiso, kleine zaal

11-09 EINDHOVEN : Effenaar

13-09 BRUSSEL : AB

14-09 LUIK : Reflector

15-09 MIDDELKERKE : Leffingeleuren Festival

17-09 GENK : Absolutely Free Festival

18-09 GRONINGEN : Vera

Richard Hawley : In This City They Call You Love

 

Mijn voorliefde voor goede zangers en zangeressen kreeg ik lang geleden mee van mijn vader. Artiesten als Frank Sinatra werden mij met de paplepel ingegoten. Heel toevallig ontdekte ik Richard Hawley pas in 2009 samen met mijn vader toen hij te zien was in het tv-programma De Laatste Show op de VRT. Ter promotie van Truelove’s Gutter zong hij toen het nummer Open Up Your Door. Allebei waren we toen meteen overtuigd van mans kwaliteiten en schafte ik het album direct aan, net als de twee voorgangers.

De twee wat avontuurlijkere opvolgers van Truelove’s Gutter bevielen me net zo goed, op Standing at the Sky’s Edge borrelde zelfs zijn fascinatie voor jeugdliefde Jimi Hendrix wat naar boven. Helaas beviel zijn laatste album Further mij wat minder. Gelukkig wordt dat nu volledig gerevancheerd met In This City They Call You Love waar hij weer volledig zijn geweldige croonerkwaliteiten botviert. Het album kan absoluut wedijveren met Truelove’s Gutter, bovendien heeft het album een verslavende uitwerking op mij. Wie trouwens niet genoeg krijgt van dit soort crooners zou zeker ook eens het prachtige, vorige maand verschenen Kingdom of Mine van Timo de Jong kunnen proberen. Hopelijk komt de man snel naar Nederland voor optredens!  

Theo Volk

Releasedatum : 31 mei 2024 BMG

Website : https://www.richardhawley.co.uk/

Barnyard Tea : Train

 

Het goed geoliede Amsterdamse bluegrass trio Barnyard Tea speelde de afgelopen jaren al meer dan 500 optredens in binnen- en buitenland. Net als The Rielemans Family gebruiken ze fictieve namen, in dit geval Eddy, Franky en Johnny Tea. In werkelijkheid betreft het de goede vrienden Edin Najetovic (contrabas, zang), Frank de Boer (mandoline, gitaar, zang) en Joost Abbel (banjo, gitaar, zang). Ze kennen elkaar sinds de middelbare school in Alkmaar (de klas van 2003), en speelden toen al samen in een band.

Barnyard Tea begonnen ze in 2012, vanuit hun gedeelde passie voor folk, bluegrass en andere rootsmuziek. De band viel al snel op met hun spontane optredens op straat in Amsterdam en niet lang daarna volgden pubs, podia en festivals in de rest van het land en Europa. Sinds de zomer van 2012 speelden ze honderden shows in Nederland, België, Duitsland, Zwitserland en Italië. Ze maakten al wat EP’s met covers en traditionals.

Train is hun debuutalbum en werd gevuld met eigen werk en kwam tot stand dankzij crowdfunding via het onvolprezen Voordekunst. Het is meteen een dubbelalbum geworden met een energieke livevibe, waarbij vaak de meerstemmige zang het voortouw neemt. De banjo in opener Hey Now Brother liet me meteen terug herinneren aan de populaire serie The Beverly Hillbillies in de jaren zestig.

Maar ook andere instrumenten en gastmuzikanten treden op de voorgrond. Reinier Scheffer (Bløf, Niels Geusebroek en Yori Swart) speelde mee op gitaar en mandoline en verzorgde backing vocals, violiste Mirte de Graaff (Jasper Schalks en Dieter van der Westen) voorzag de nummers van een country fiddle en Katja Kruit (Bluegrass Bandits en soloartiest) speelde dobro. Katja debuteerde trouwens eind vorig jaar met het fraaie Live a Little More.

De opnames resulteerden in twintig nummers en zijn thematisch verdeeld over twee delen: de nummers met een stevige drive op Engine en de gevoeligere liedjes op Memories. De opvallende hoes werd gemaakt door Erik Kriek, bijvoorbeeld ook verantwoordelijk voor de fraaie hoes Jan Swerts’ album Oud Zeer.  

Theo Volk

Releasedatum : 24 mei 2024 Independent/Coast to Coast

Website : https://barnyardtea.nl/

 

Barnyard Tea live :

25-05 EINDHOVEN : Café Wilhelmina

26-05 ALKMAAR : Podium Victorie, releaseshow

27-05 AMSTERDAM : Tolhuistuin (Bluegrass jam)

20-07 HAARLEM : Yeehaw Festival

Richard Thompson : Ship to Shore

 De muziek van Richard Thompson is herkenbaar uit duizenden. Niet alleen vanwege zijn specifieke zang. Hetzelfde geldt voor zijn gitaarspel, die ik als minstens zo uniek ervaar. Hij heeft zijn stempel gezet op de Britse muziek. Een muzikale loopbaan die aanvankelijk zijn basis had in de Folk, maar uiteindelijk zoveel meer wegen vond. Zelfs de Britse Folk voorzag hij van perspectief. Hij begon als medeoprichter van Fairport Convention in 1967, en is over de jaren bij voortduring productief gebleven. Nagenoeg onvoorstelbaar dat iemand zijn volledige discografie in de kast heeft staan, zo omvangrijk. Nu na een periode van een periode van relatieve rust (hij lijkt mij geen man om stil te zitten) is een nieuw album verschenen in de vorm van Ship To Shore. Thompson’s handtekening is all over the place. Het zelfvertrouwen spat van dit album en brengt vanwege de aanwezige dynamiek zijn Rumor And Sigh album in herinnering. Ik vermoed dat Thompson bewust de tijd heeft genomen om andermaal te excelleren. Zijn veelzijdigheid en gedrevenheid is geenszins getemperd. Ship To Shore is niets anders dan een uitstekend geheel geworden. Eentje die varieert, want naast een pittig Rocknummer (Maybe), is ruimte voor een ogenschijnlijk relativerend rustmomentje in de vorm van Life’s a Bloody Show. Niks mis mee om onszelf een mooiere voorstelling te geven van de werkelijkheid. Muziek heeft niet voor niets grond van bestaan gekregen in deze hectische wereld. En Richard Thompson is een andermaal een meester in verhalende nummers.

De kleurrijke hoes verraadt een positieve kijk naar voren. Er is genoeg grimmigheid, maar Thompson is er de man niet naar om daarin te blijven steken. In The Fear never Leaves You wenst hij de luisteraar om dromen te dromen die hij droom. In ben er de persoon niet naar om de teksten van een artiest volkomen uit te werken, maar voor de liefhebbers is een tekstvel bijgeleverd. Ik word in eerste instantie gepakt door de oneliners en het middenrif gevoel wat overblijft na beluistering. En ieder nummer heeft wel iets pakkends. Dit album is zelfs geschikt voor mensen die onbekend zijn met zijn oeuvre. Ship to Shore is innemend, en nodigt uit tot genieten. Richard Thompson en zijn bescheiden team pakken uit. Enerzijds muziek om voor te gaan zitten, terwijl bij momenten neigt hij zelfs tot dansbaar. Twaalf nummers is het album rijk, waarbij ik persoonlijk het meest nog geniet van zijn gitaarspel. Herkenbaar, en op geen moment hoor je een artiest die zichzelf spaart. Thompson daagt zich daarentegen uit als nimmer tevoren. Ship to Shore wekt niet de indruk om een veilige haven te zoeken. Dit is een artiest die de uitdaging aangaat met zichzelf. 

Rein van den Berg

Releasedatum : 31 mei 2024 New West Records

Website : https://www.richardthompson-music.com/

Chantal Acda & The Atlantic Drifters : Silently Held

 

Jazz ain’t dead, it only smells funny was een uitdrukking van Frank Zappa. Hij raakte zelf diverse genres aan, maar deed uiteindelijk toch vooral zijn eigen ding. Je moet als artiest wellicht een beetje bevreesd zijn om verbonden te zijn aan één specifiek genre. Voordat je het weet laat een luisterrijk publiek je niet meer weg uit die ene hoek, terwijl er zoveel mogelijkheden liggen, ook voor Chantal Acda. Mooi, vanuit die invalshoek, dat deze plaat gekoppeld is aan de Jazz zwaargewichten (The Atlantic Drifters, voor de gelegenheid) die haar zang van hun instrumentale invulling voorzien. Het maakt dat Silently Held een zeer bijzonder album is geworden. Behalve gitartist Bill Frisell moet ik eerlijkheidshalve bekennen kende ik de overige musici amper, maar hoor wel dat deze mannen gedreven zijn in wat ze doen. Het tempo wordt enorm teruggeschroefd totdat een ultiem luie uitvoering wordt bereikt. Daar omheen gebeurt, in alle stilte, van alles. Vooral het aangename geluid (double bass) van Thomas Morgan spreekt mijn binnen dit soort Lazy Jazz enorm aan, terwijl echter in de eerste plaats van belang is de optelsom aan factoren.  Luister maar! Er wordt meesterlijk gemusiceerd, en de zang van Chantal Acda past daar uitmuntend bij. Onthaasten heet dit. Muziek waarvoor je op een zondagmorgen de tijd neemt terwijl het zonlicht je kamer binnenvalt.

Er staat nergens vermeld wie de nummers schreef, maar las dat ze van Chantal zijn, weliswaar met uitzondering van het overbekende I Can’t Make You love Me. Ik ervaar dit album niet als eentje die zich na één luisterbeurt prijsgeeft. Je moet de plaat rustig de gelegenheid geven. Niet iets wat je kan afdwingen, maar waarvoor je tijd dient te nemen. Niet eenvoudig misschien, maar de basisregel zou daarbij zijn dat je je openstelt, en wanneer datgene wat je hoort bekoort dan is je doel bereikt. Wanneer blijkt dat je moeite moet doen, dan adviseer ik om eerst eens uit te wijken naar de beide albums van de gelegenheidsformatie Distance, Light & Sky van een paar jaartjes geleden. Zelf neem ik tegenwoordig meer tijd voor muziek. Laat het langzaam inzinken, en bij gelegenheid vindt Silently Held wellicht een luisterrijk oor. Voor mij tevens een aangename afwisseling voor de Folk georiënteerde muziek en Americana die ik gebruikelijk speel, want uiteindelijk is je eigen spreekwoordelijke horizon ook gebaat bij een perspectief die zich niet beperkt tot een enkel genre. 

Rein van den Berg

Releasedatum : 3 mei 2024 Challenge Records

Website : https://www.chantalacda.com/

Ruth Moody : Wanderer

 

De Canadese singer-songwriter Ruth Moody maakt sinds 2002 deel uit van folktrio The Wailin’ Jennys. Ze kreeg vooral grote bekendheid door haar samenwerking met Mark Knopfler op diens albums Privateering en Tracker en mocht ze daardoor in 2015 onder andere in de legendarische Royal Albert Hall optreden. Ze groeide trouwens op, net als de gisteren besproken Beth Gibbons, op een boerderij.

Naast The Wailin’ Jennys heeft Moody ook een succesvolle solocarrière. Haar eerste twee fraaie soloalbums verschenen op het kwaliteitslabel Red House Records. Op de laatste werkten, naast eerder genoemde Knopfler, grote namen als zangeressen Dawn Landes & Aoife O’Donovan en dobrospeler Jerry Douglas mee.

Op haar nieuwste soloalbum Wanderer is Joey Landreth de meest bekende begeleider. Hij zingt met Moody een duet in The Spell of the Lilac Bloom en speelt op een nummer gitaar. Deze keer nodigde ze haar favoriete begeleiders uit. De muzikanten spelen volledig in dienst van de liedjes. Wanderer is voor het overgrote deel akoestisch, de songs over het algemeen zeer ingetogen en organisch. Moody ziet het album als een verslag van haar leven van de laatste decennium.

Als niet creatief persoon vind ik het ontstaansproces van songs altijd bijzonder interessant. Opener Already Free was de laatste song, die ze voltooide. De coupletten ervan schreef ze al tijdens de pandemie, waarbij ze een melancholische rol zag weggelegd voor de piano, maar het voelde echter te somber aan. Januari vorig jaar was ze op een songschrijversretraite in Texas en begon ze opnieuw aan de song te werken op haar nieuwe gitaar, dit keer echter met een nieuwe, veel hoopvollere melodie.

De kers op de taart in de songs is als altijd de mooie sopraan van Moody. Ze produceerde het fraaie Wanderer samen met Dan Knobler (Allison Russell, Lake Street Drive) en de mix werd verzorgd door de welbekende Tucker Martine (My Morning Jacket, First Ais Kit, The Decemberists). Het album zal te koop zijn bij de betere platenzaken en op de webshop van Lucky Dice.    

Theo Volk

Releasedatum : 24 mei 2024 IDLA/Blue Muse Records

Website : https://www.ruthmoody.com/