Loes Swinkels - Nothing As I Know

Op zeer jonge leeftijd begon de uit Limburg afkomstige Loes met het schrijven van gedichten, maar op haar zestiende leerde ze gitaarspelen en verschoof haar aandacht van gedichten naar liedjes schrijven. Een veelvuldig thema in de liedjes was liefde en vrijheid.

Haar eerste album Passionately lonely, in eigen beheer uitgegeven, kwam uit in 2009. Het was een album geïnspireerd door moderne songwriters. Het bleek achteraf toch niet de richting die ze uit wilde. Haar muzikale interesse was namelijk intussen opgeschoven richting blues, americana en soul. Vooral zangeressen als Bonnie Raitt, Patty Griffin, Susan Tedeschi en Aretha Franklin gelden als groot voorbeeld.

Nothing as I know wordt door Loes dan ook gezien als een nieuw begin. Ze vond de afgelopen jaren de sound die ze wilde en dat de tijd rijp was om een nieuw album op te nemen. Daarbij pakte ze de dingen groot aan, want ze wist zeer ervaren muzikanten voor haar cd te strikken.

De producer van het album is Gabriël Peeters in wiens Eindhovense studio het album werd opgenomen. Bovendien speelt hij diverse instrumenten op het album. Verder Rob Geboers op Hammond orgel, BJ Baartmans (gitaar op 2 songs) en Richard van Bergen (gitaar op overige songs). Richard van Bergen bracht overigens onlangs zijn prachtige, lang verwachte album Rootbag uit.

Voor de opnamen namen Loes en Gabriël enkele maanden de tijd. Het resultaat is er dan ook naar! Het is een prachtige, gevarieerde plaat geworden, veelal bluesy materiaal, maar er is ook plaats voor meer ingetogen songs. Loes beschikt over een krachtige en veelzijdige stem. Maar ze is ook in staat om liedjes op een gevoelige en ingetogen manier te brengen.

De gebrachte liedjes zijn hoogstaand, maar de ervaren musici tillen het geheel naar een nog hoger plan. Het is een groeialbum geworden dat als een warme deken aanvoelt en langzaamaan verslavend wordt. De klaphoes van Nothing as I know en tekstboekje zijn buitengewoon keurig verzorgd.

Op 28 februari is de releaseshow in Cultureel Podium Maria Roepaen. Mis haar niet, zowel de cd als het optreden!

Theo Volk

Releasedatum: 28 februari 2015 Sonic Rendezvous

Website: http://www.loesswinkels.com/

Sarah McQuaid - Walking Into White

Haar eerste drie albums werden geproduceerd door Gerry O’Beirne. De eerste twee verschenen al in de jaren negentig, nummer drie The Plumtree and the Rose pas in 2012. Dat kwam doordat ze van 1994 tot 2007 in Ierland werkzaam was als muziekjournalist. Door familiale omstandigheden verhuisde ze in 2007 naar Cornwall. Daar pakte ze de draad van haar muziekcarrière weer op. Vooral het in 2012 verschenen The Plumtree and the Rose kreeg zeer positieve kritieken. Ondanks dat besloot ze voor de nieuwe cd geen beroep meer te doen op Gerry O’Beirne.

Voor Walking Into White trok ze van Cornwall, Engeland naar het kleine plaatsje Cornwall in Amerika, waar haar neef Adam Pierce een studio heeft. Adam Pierce produceerde samen met zijn vriend Jeremy Backofen de plaat. Met het aanstellen van hen nam ze een risico, omdat beiden geen ervaring met folk artiesten hebben. De keuze viel op hen omdat Sarah nieuwe muzikale wegen wilde inslaan. De eerste drie albums waren prachtig, maar kennen niet al te veel dynamiek.

Drie songs op Walking Into White zijn gebaseerd op de serie kinderboeken getiteld Swallows and Amazons geschreven door Arthur Ransome. De boeken gaan over vakantie avonturen van kinderen. Ooit las ze deze boeken voor aan haar eigen kinderen, Lily Jane en Eli. Over haar zoon schreef ze het nummer Yellowstone. Direct in Low Winter Sun is de invloed van Adam en Jeremy duidelijk, een duidelijk andere sound, een gitaar die klinkt als een piano en het gebruik van een jaren tachtig synthesizer zorgen voor een bijzondere sfeer. Where The Wind Decides To Blow is een heerlijk ritmisch, ietwat heavy up-temponummer. Vooral het halverwege invallen van de drums is geweldig. The Tide is een prachtig ingetogen song die ze samen zingt met Adele Schulze. In de voortreffelijke instrumental I Am Grateful For What I Have wordt de klassieke gitaar subliem bespeeld door Dan Lippen. Net als in Solid Air op The Plumtree and the Rose schittert in de titelsong een trompet, ditmaal bespeeld door Gareth Flowers.

Zeer bijzonder is Jackdaws Rising, oorspronkelijk een instrumental van de groep Brocc en getiteld 13 Moons. Sarah schreef er een tekst voor. De melodie is 4/4 maar de percussie is in 5/4! Meerstemmige vocalen worden begeleid door handgeklap en stampvoeten. Een ongelofelijk ingewikkeld nummer, wat bijna onmogelijk wordt om live te spelen. Yellowstone is een prachtige, ingetogen song over haar zoon Eli. Het roept bij mij associaties op met At Seventeenvan Janis Ian. De klassieke gitaar doet hier Spaans aan. Het uptempo The Silver Lining was al bekend als single. Leave It For Another Day, voorzien van een verrukkelijke melodie, schreef ze samen met Gerry O’Beirne. Een lied wat geheel via e-mail tot stand is gekomen. Ze is terecht trots op het resultaat. De cd sluit af met twee covers. Canticle Of The Sun is gebaseerd op de zeer bekende hymne Lasst uns Erfreuen uit 1623. De oorspronkelijke tekst is van Franciscus van Assisi en later aangepast door William Henry Draper. Afgesloten wordt met de Ewan MacColl evergreen The First Time I Saw Your Face. Dit lied wilde ze al heel lang opnemen.

Het inslaan van nieuwe wegen is wonderwel geslaagd met dank aan de producers met hun verfrissende kijk op het geheel. Graag wil ik ook nog melding maken van het even prachtige als informatieve tekstboekje dat bij dit album gevoegd is. Walking Into White is wat mij betreft haar mooiste album tot dusver.

Theo Volk

Website http://www.sarahmcquaid.com/

Releasedatum 2 februari 2015 Waterbug Records

 

SPRING TOUR 2015

6/3      STEENDAM, NL: Podiumcafe Peter en Leni
            (plus DADGAD guitar workshops 7/3)
8/3      OOSTERWOLDE, NL: Aktiviteitencentrum De Miente
8/3      DIEVER, NL: Huntershof
10/3    HEERLEN, NL: Cultuurhuis Heerlen – Rootscafé
11/3    GREVENBROICH, DE: Barrensteiner Whiskybar
13/3    MARBURG, DE: Spiegelslust Turmcafe
14/3    BERLIN-KREUZBERG, DE: The Fahrradkeller
15/3    BERLIN-PANKOW, DE: Zimmer 16
19/3    NUENEN, NL: Living Room Concerts
20/3    ANTWERP, BE: Het Stadsmagazijn
21/3    HAARLEM, NL: Appel Brasserie en Podium
22/3    BAD HONNEF, DE: Folk im Feuerschlösschen
26/3    KÖLN, DE: Kulturcafe Lichtung
27/3    FÜRTH, DE: Kofferfabrik

Janne Schra - Ponzo

Ondanks dat Janne nog niet halverwege de dertig is, is ze toch al bijna 15 jaar professioneel actief in de muziek. Ze maakte van 2001 tot 2010 deel uit van de formatie Room Eleven, die 2 zeer succesvolle albums maakte met jazz en popmuziek. De eerste werd platina en de tweede goud.

In 2011 bracht ze haar eerste, in Stockholm opgenomen, solo album uit onder haar schilderspseudoniem Schradinova. Hierna raakte ze betrokken bij talloze muziekprojecten van anderen, waaronder van De Staat, de groep van haar vriend Torre Florim.

Het solo succes werd vervolgens gecontinueerd met de prachtige cd Janne Schra, uitgebracht onder haar echte naam. Er volgde hierna weer een periode met de nodige andere projecten, waaronder een cd met het Robin Nolan Trio, gevuld met liedjes in de stijl van Django Reinhardt.

Na het reeds bereikte mocht dus het nodige van dit nieuwe album, PONZO, verwacht worden. PONZO werd door Janne en haar vriend Torre in de eigen woonkamer opgenomen. De titel is afgeleid van de ponzo-illusie, oftewel optische illusie. De Italiaanse psycholoog Mario Ponzo ontdekte dat in de menselijke waarneming de grootte van een object wordt beoordeeld tegen de achtergrond.

De plaat opent met het heerlijke Ship, dat een ijzersterk refrein bezit , tempowisselingen en inventieve percussie. Het is moeilijk stilzitten bij het uiterste vrolijke en aanstekelijke Everything I Do Ooh Ooh, een geheide (zomer)hit. Volgens hetzelfde stramien is Filthy Rich, op een stuiterend ska-ritme en opzwepende percussie.

Het eerste rustpunt op de cd is het ingetogen Good Now, gevoelig gezongen door Janne. Vooral in dit soort rustige nummers komt haar fraaie stem volledig tot haar recht. Het tempo wordt weer opgevoerd in Carry On. Het refrein spookt de laatste dagen regelmatig door mijn hoofd. Buitengewoon fraai is The Show, met een gitaar die een walsje speelt.

Apart is You are Still New, zeer inventief van opbouw! Stilzitten is wederom niet mogelijk in Scare Me, ook een zekere (zomer)hit. Vervolgt wordt met het rustige City (inclusief hondengeblaf). Trommels domineren 100 Pictures. Mooi is de achtergrondzang van Torre en het enigszins tegendraadse gitaarspel. De plaat wordt magnifiek afgesloten met het stemmige Little Bamboo.

PONZO is voor mij haar mooiste album tot nu toe geworden.

Theo Volk

Releasedatum: 13 februari 2015 V2 Records
Website: http://janneschra.com/en/home

Alex Hodgson - The Brig Tae Nae Where

Dit jaar verschenen er de nodige mooie Schotse albums van onder meer Siobhan Miller, Grant Campbell, Eddi Reader, King Creosote, Roddy Frame en Kaela Rowan. Alleen King Creosote kreeg de aandacht die het verdiende. Ook in het verleden gebeurde het regelmatig, dat Schotse artiesten niet op juiste wijze werden gewaardeerd. Bijvoorbeeld de geweldige zanger en liedjesschrijver Jackie Leven kwam nooit verder dan de cultstatus. Geen idee waar dat aan ligt.

Ook het album The Brig Tae Nae Where (The Bridge to Nowhere) van Alex Hodgson kreeg amper aandacht buiten Schotland. In Schotland is hij vooral in de laaglanden erg populair. Zo trad hij bijvoorbeeld al diverse malen voor de koningin op in Balmoral Castle. Hij is tweemaal winnaar (2005 en 2009) van het in Schotland zeer hoog aangeschreven Burnsong. Iedere week treedt hij live op in het radioprogramma “The best of Scottish” met een nieuw geschreven lied. Daarnaast is hij een groot verhalenverteller (ook beroepsmatig), speelt hij regelmatig mee in amateurtoneelstukken en is hij ook nog kinder- entertainer.

The Brig Tae Nae Whereis het tweede album van Alex Hodgson voor Greentrax. Qua manier van zingen doet hij me denken aan Jim McCann. Hij zingt op dezelfde lyrische en pure wijze. De teksten zijn gebaseerd op familiale vakantieherinneringen voornamelijk afspelend in Belhaven Bay. Veelal zijn ze melancholisch gestemd. De cd opent met het heerlijke uptempo en ritmische The Street ‘O’ Sorrows. Direct valt op met hoeveel passie Hodgson zingt. Het prachtige en ingetogen Bonnie Megdoet erg traditioneel aan, maar is toch door Alex zelf geschreven. Een glansrol is hier weggelegd voor Kenny Hutchison op accordeon. Daarnaast speelt hij ook onder andere piano op dit album. Verder wordt hij omringd door de volgende, geweldige muzikanten: Garry Evans op bas, Judith Smith op viool, Nick Riley op fluit en James MacKintosh op gitaar. Zeer aanstekelijk is The Guid Auld Trams, een lied wat erg uitnodigt tot meezingen. Een van de mooiste melodieën op de plaat bezit Doon Pinkie Cleugh. Ook hier is de bijdrage van de accordeon buitengewoon fraai. The Herring Road bestaat uit drie delen, verspreid over de plaat. De zang weet hier diep te raken.

 

Erg traditioneel doet The Brig Tae Nae Whereaan, maar is toch door hemzelf geschreven. Ritmisch van opbouw is Star O’ the East. Het gesproken en sfeervolle A Summer Tale toont aan dat hij een geboren verhalenverteller is. Het overbekende My Luv’ is Like a Red Red Rose van Robert Burns krijgt hier een zeer passionele uitvoering. De enige andere cover op het album is The Shoals O’ Herrin’ van Ewan MacColl, wat een zeer traditionele uitvoering krijgt. Niet helemaal mijn kopje thee.

Zonder andere liedjes te kort te willen doen, prijsnummer op de cd is voor mij We’ve Lost a Lark. De fluit steelt hier de show. Het album sluit af met het aanstekelijke The Toun O’ Prestopans, inclusief kinderkoor. Prestopans is trouwens de plaats waar Alex Hodgson al zijn hele leven woont. The Brig Tae Nae Where is een puur folk album wat veel meer aandacht verdient dan dat het tot nu toe gekregen heeft. Een van mijn grote favorieten van 2014!


Theo Volk

Webpage http://www.alexhodgson.net/
Releasedatum 11 augustus Greentrax

Natalie Ramsay - Fly To Home

Onlangs werd ik door Hans (M.) getipt om eens naar dit album, van de voor mij totaal onbekende Natalie Ramsay, te luisteren. Deze 25 jarige is geboren in Winnipeg en woont momenteel in Vancouver. Op de middelbare school kreeg ze les van muziekleraar en klassiek componist Zane Zalis. Hij moedigde haar aan een muziekcarrière te ambiëren. Een paar van haar favoriete artiesten zijn, The Wailin Jennys, Imaginary Cities maar ook het Nederlandse I am Oak. Haar eerste soloalbum Alien bracht ze al op haar zeventiende uit in 2007 en had met twee nummers van dit album hits op de Filippijnen. Hierna sloot ze zich aan bij het dames folk trio Prairie Jewel. Hiermee toerde ze langs de oostkust van Canada en Amerika. Op haar twintigste begon ze het duo Little Darjeeling, waarmee ze live speelde tijdens muziek yogaklassen. Daarnaast maakt ze ook nog deel uit van het duo WeAreWater. In 2012 behaalde ze trouwens in India een diploma om yogalessen te mogen geven. Ook bekwaamde ze zich daar in de henna-art. Daarnaast houdt ze zich ook nog bezig met schilderkunst. Bovendien reist ze graag en veel.

 

Na terugkomst uit India besloot ze een nieuw soloalbum te gaan maken. De basistracks nam ze in haar eentje op bij haar ouders en in haar eigen appartement. Het zijn songs geworden, die een weerspiegeling zijn van haar veelvuldige reizen in binnen- en buitenland, vandaar de titel Fly to Home. Het eerste wat opvalt bij de beluistering van deze plaat is de werkelijk prachtige en heldere stem van Natalie. Ook weet ze de luisteraar direct te raken met haar gevoelige manier van zingen. De songs kennen een sobere, maar subtiele opbouw. Opener Red Sun zet direct de toon. De begeleiding is minimaal, waarbij vooral de slidegitaar de song naar een hoger plan tilt. Aanstekelijk is Love Comes Every Time, waarbij de close harmony met haar goede vriendin Ainsley Borus prachtig is en verraadt dat de ze al heel lang samenwerken.

Wonderschoon is Hummingbird and the Wandering Willow. Natalie wordt hierop begeleid door een weemoedige cello, de zang is ingetogen. Misschien nog mooier is Broken Mirrors, buiten de prachtige begeleiding op cello en banjo (op zeer vakkundige wijze bespeeld door haar vader), is de zang hier intens en uitzonderlijk mooi. Bijzonder ingetogen is het titelnummer met wederom fraaie close harmony. Song to the Sea kent een grote onderhuidse spanning en behoort voor mij tot de mooiste songs op de cd. Misschien wel het mooiste nummer is Hand It Over. Vooral de cello- en banjopartij zijn bloed mooi, kippenvel. Zeer verrassend en mooi is haar buitengewoon gevoelige mondharmonicaspel op Differences Of Trees. Erg emotioneel is de zang in Here and Now, haar vader excelleert hier op banjo. Wederom kippenvel. Meadowlark is een fraaie pianoballade, waarbij de gevoelige zang naar grote hoogten wordt gestuwd. Hopelijk worden op een volgend album de piano (en mondharmonica) meer gebruikt. Farewell is een sfeervol gesproken song, met ingetogen achtergrondvocalen. Het album wordt op fraaie wijze afgesloten met Blue Cave.

Fly to Home kan voor mij tot de allergrootste verrassingen van 2014 gerekend worden. Natalie Ramsay biedt trouwens Fly to Home op bijzondere wijze aan, via The Art Of Asking. Het is een methode die ze overgenomen heeft van Amanda Palmer (The Dresden Dolls). De cd kan gratis van Bandcamp gedownload worden en kan men zelf later bepalen wat men de muziek waard vindt. Ook kan men naderhand via haar zelf de cd bestellen.

 

Theo Volk

 

Webpage: http://www.natalieramsay.com/

Releasedatum 1 september 2014 Eigen Beheer

 

Alex Highton - Nobody Knows Anything

Door de scheiding van zijn ouders groeide Alex Highton gedeeltelijk op in zijn geboortestad Liverpool en voor het overige deel in Florence, Italië. Zijn zomervakanties bracht hij door bij zijn vader. Die beschikte over een eclectische muziekverzameling van onder andere Talking Heads, Penguin Cafe Orchestra en The Band tot aan David Ackles, welke Alex met volle teugen absorbeerde.

Zijn muziekcarrière zou echter pas laat van de grond komen door slechte keuzes en teveel knipperlichtrelaties. Tijdens de periode dat hij een zenuwinzinking had, leerde hij zijn toekomstige vrouw Patricia kennen. Dank zij haar kwam hij er helemaal bovenop en schreef toen de liedjes voor Woodditton Wives Club. Deze nummers kunnen voor een deel gezien worden als een soort therapie, en voor een ander deel als zijn kijk op zijn nieuwe leven.

Het album Woodditton Wives Club werd in Nederland alleen op juiste waarde geschat door Popmagazine Heaven, die het terecht zag als een meesterwerk. Het is een prachtige verzameling melodische folksongs. Voordat dit album verscheen maakte Alex Highton deel uit van de groep Mohanski, die in 2007 het leuke album Hotdog Chihuahua uitbracht. Helaas bleef het succes van deze groep uit, mede veroorzaakt doordat men liever gewoon in cafés rondhing. De overige leden zijn tot op heden nog steeds goede vrienden van hem.

De lat werd door het debuutalbum erg hoog gelegd voor de nieuwe cd. De belangrijkste invloeden voor Nobody knows anything zijn volgens Alex, Joni Mitchell, Here We Go Magic en Sufjan Stevens. Niet zozeer het geluid of stijl, maar meer de benadering. Tijdens het opnemen waren er geen regels, de songs konden alle kanten uitgaan. En dat is precies wat er ook gebeurde. Bijna in iedere song is de instrumentatie en zijn de gebruikte instrumenten anders. In Panic wordt zelfs gebruik gemaakt van 2 drumcomputers, en komt hij daarmee weg.

Die grote variatie heeft gelukkig niet geleid tot een onevenwichtig en inconsistent album, integendeel. De enorme variatie maakt het juist tot een zeer aangename luistertrip langs songs, die zeer snel aan kracht winnen. De titel van het album is trouwens een uitspraak van William Goldman, waarmee bedoeld wordt dat je nooit zeker kunt zijn dat iets wel of niet zal werken. Gelukkig voor Alex doet het hier in ieder nummer wel.

Met de teksten op dit album is ook niets mis, zoals bijvoorbeeld in het beschouwende Randy Newman-achtige Somebody Must Know Something :
God is dead,
Or he’s left,
That’s the only explanation,
To the pain and distress,
That he clearly loves to cause,
Well maybe it’s just,
That he’s finally lost his patience,
He is never coming back again.

Vermeldenswaard zijn de drie duetten op het album. Kills zingt hij samen met Nancy Wallace. The Evil That Men Do wordt vertolkt samen met de 73-jarige folklegende Bonnie Dobson, die het bekende lied Morning Dew schreef. Zij is overigens met een opmerkelijke comeback bezig. Ze bracht onlangs, een met goede kritieken overladen, nieuwe cd uit. De heerlijke, relaxte afsluiter It’s, zingt hij samen met zijn vrouw Patricia. Alex had hier wel enige overredingskracht voor nodig om haar zover te krijgen om mee te zingen. Patricia is overigens een zeer talentvol kunstenares. Alex verzorgde zelf alle strijkers- en blazersarrangementen. Het album werd geproduceerd door David “Bear “ Dobson.

De hoesfoto en de foto’s in het tekstboekje werden gemaakt door goede vriend en beroepsfotograaf Frank van Delft. De foto’s werden in Den Bosch gemaakt bij Stichting Onterfd Goed. Met Nobody knows anything is hij erin geslaagd om het debuut te evenaren, misschien wel te overtreffen. In ieder geval wat variatie betreft. Het is te hopen dat deze cd niet hetzelfde lot beschoren zal zijn als zijn voorganger.


Theo Volk

Releasedatum: 13 oktober 2014 Gare Du Nord
Website: http://alexhighton.co.uk/

Josienne Clarke & Ben Walker - Nothing Can Bring Back The Hour

Een nadere introductie is tegenwoordig van dit tweetal niet meer nodig. Nothing Can Bring Back The Hour is reeds hun vierde album.  De voorgaande cd’s zijn stuk voor stuk van hoge kwaliteit. Vandaar dat van deze nieuwe veel verwacht mocht worden. De albumtitel is ontleend aan een regel uit het meer dan 200 regels tellende gedicht Intimations of Immortality van de Engelse dichter William Wordsworth. Dit is overigens niet de enige verwijzing naar literatuur. In Now You Know komt Sturm und Drang ter sprake, overigens in voorbeeldig Duits uitgesproken door Josienne. De plaat opent met Silverline, reeds bij de meeste fans bekend van de prachtige akoestische versie die op Youtube staat. De versie die het album haalde, kenmerkt zich door het behoorlijk frivole, maar wel erg mooie strijkersarrangement van Ben Walker. Ben heeft zich het arrangeren zelf aangeleerd. In A Simple Refrain vertolkt Josienne samen met Sam Brookes een schitterend duet. De stemmen matchen wonderwel met elkaar. Een samenwerking die zeker een vervolg verdient. De song is, wat de titel verraadt, eenvoudig, maar wel erg bevallig. Een van mijn favorieten is It Would Not Be A Rose, de klassieke gitaar en de strijkers vullen elkaar perfect aan. Ook de melodie is weer verrukkelijk!

Werkelijk kippenvel bezorgt I Wonder What Is Keeping My True Love Tonight, ook soms Green Grass It Grows Bonny genoemd. Er bestaan zowel Schotse als Ierse versies van. Bekend zijn de versies van Kate Rushby en June Tabor. Uit dit lied blijkt hoe talentvol Josienne en Ben werkelijk zijn. Deze sobere versie wordt alleen gebracht door Josienne, begeleid door Ben op gitaar. Zonder andere nummers te kort te willen doen, het absolute hoogtepunt wordt gevormd door The Tangled Tree. Het bezit een onderhuidse spanning, waarin langzaam naar een climax wordt toegewerkt. De frasering van Josienne is hier uitzonderlijk, net als het arrangement van Ben. Dit is tot nu toe de mooiste song uit hun repertoire! De enigszins vreemde eend in de bijt wordt gevormd door het heerlijk relaxte, jazzy I Never Learned French. Vooral de bijdrage van Nick Malcolm op trompet is vermeldenswaardig. Moving Speeches beschikt zowel over een heerlijke melodie als ritme. Vooral de banjo en strijkers maken de song onweerstaanbaar.

Bijzonder is Mainland, waarin weer duidelijk wordt hoe Josienne en Ben in alle opzichten gegroeid zijn. Ze zijn hier in staat de song een zeer bijzondere sfeer te geven. Vooral het arrangement van Ben is uitmuntend. De uit de zeventiende eeuw daterende traditional The Queen of Hearts is vooral bekend geworden in de versies van Martin Carthy en Joan Baez, gezongen met haar kenmerkende vibrato. Het intro wordt hier verzorgd door Josienne op fluit, waarbij ze zelf meerdere partijen heeft ingespeeld. De fluit past hier wonderwel en het is mooi gezongen door Josienne. Let No Man Steal Your Thyme werd in het verleden onder andere opgenomen door Pentangle, Anne Briggs en Shelagh McDonald. Thyme staat in dit lied voor hoop en maagdelijkheid. De avontuurlijke uitvoering zal misschien bij folk puristen niet in de smaak vallen, maar ik vind hem prachtig. Vooral de sax geeft het een bijzonder tintje. Het volgende hoogtepunt is Now You Know. Het lied beschikt over misschien wel de mooiste melodie van de hele cd. Ook het strijkersarrangement is bijzonder smaakvol. Het avontuurlijke aspect is terug te vinden in Earth & Ash & Dust. Sfeer verhogend zijn hier de klassiek aandoende vocalen. De plaat wordt in stijl afgesloten met het ingetogen Water Into Wine.

Nothing Can Bring Back The Houris een subliem en avontuurlijk album, waarmee voor een groot gedeelte de toekomst van de Engelse folk in de handen van Josienne en Ben zal komen te liggen. In zeer betrouwbare handen durf ik te zeggen.


Theo Volk

Website http://josienneclarke.co.uk/
Releasedatum 1 Oktober Folkroom Records

Kyle Carey - North Star

Kyle Carey kreeg de folkmuziek met de paplepel ingegoten door haar vader. Tijdens haar studiejaren werkte zij regelmatig in het weekeinde in de prestigieuze koffiebar Caffè Lena in Saratoga Springs (NY), waar haar interesse in folkmuziek verder werd vergroot. Vanaf de beginjaren zestig traden hier artiesten op als Bob Dylan, Kate & Anna McGarrigle, Arlo Guthrie en recent bijvoorbeeld Sean Rowe en Kyle Carey zelf. Door haar Ierse en Schotse roots werd ook de interesse gewekt voor de muziek uit deze landen. Ze studeerde zelfs een jaar lang het Schotse Gaelic. Tot haar belangrijkste invloeden rekent zij zelf Nanci Griffith, Diana Jones en Julie Fowlis. In 2011 bracht zij haar mooie debuutalbum Monongah uit. Haar muziek omschrijft ze treffend als Gaelic Americana. In september 2013 verscheen vervolgens de EP One Morning In May, welke ze samen met Josienne Clarke en Ben Walker maakte. Deze samenwerking kwam overigens tot stand, dank zij hun beider boekingsagent in Nederland, Math Heijen. Kyle vroeg deze twee talentvolle muzikanten om mee te werken aan haar nieuwe album North Star. Verder werden onder andere ook de volgende fantastische muzikanten gestrikt: Dirk Powell, Chris Stout, Catriona MacKay, James MacKintosh, Pauline Scanlon en Natalie Haas, en als producer Seamus Egan (Solas).

Opener June Day schreef Kyle toen ze Australië woonde. Het beschrijft wat voor effect het extreem warme weer daar op haar had. Casey Jones Whistle Blow is haar interpretatie van de legende over treinconducteur Casey Jones, die beschikte over een kenmerkend fluitje dat iedereen herkende wanneer hij voorbijkwam. Nora O’Kane is geïnspireerd op het gedicht met dezelfde titel van de Appalachia dichteres Louise McNeill. Cairistiona (Christina) is een traditional, welke door Carey en Egan werd gearrangeerd. Het gaat over de dood van de geliefde Christina. Het is overigens een bijzonder aanstekelijk liedje. Wind Through Casper is geïnspireerd door (op?) het historische verhaal over de immigratie van een groot aantal Ieren naar de stad Casper in Wyoming.

Inspiratie voor titelsong North Star haalde Kyle onder andere uit Mickey MacConnell’s lied The Tinkerman’s Daughter waarbij ze een eigen draai aan het bekende verhaal geeft. De traditional Sios Dhan an Abhainn (Down to the River) werd door Mary Ann Kennedy naar het Gaelic vertaald. Door haar leerde Kyle dit lied kennen. Dit lied wordt prachtig samen gebracht met Gillebride Mac IlleNhaoil. Tot mijn grote genoegen wordt het album afgesloten met een cover van Kate Wolf’s Across the Great Divide. Dit lied zong Kyle al als een klein meisje. Op deze manier brengt ze een hommage aan de zangeres die zij zeer bewondert.

De liedjes op dit album zijn zonder uitzondering prachtig, evenals de arrangementen. Bovendien krijgen de liedjes een grote meerwaarde door de fantastische bijdragen van de gastmuzikanten. Er is een grote chemie tussen de muzikanten, die elkaar blindelings aanvoelen. Ook werd het album voorbeeldig geproduceerd door Seamus Egan. Daarnaast beschikt Kyle over een warme, aangename stem, waardoor het nog prettiger luisteren wordt. North Star is een bijzonder evenwichtige cd, die al zeer snel de luisteraar in haar greep krijgt en niet meer loslaat.


Theo Volk

Webpage http://www.kyleannecarey.com/
Release datum 1 September 2014 Americelta Records

Ad van Meurs - De Weg Is Een Vriend

Eind 1979 stapte Ad van Meurs over van piano op gitaar en vormde toen de groep W.A.T. (World According To). De groep bestond naast hemzelf uit partner Ankie Keultjes en Frank van Nieuwenhof. Het debuut uit 1983, Defreeze, is een cultplaat gevuld met new wave en synthesizerpop. De overige twee albums bevatten een mix van folk en blues. De groep bestond tot 1988. Eind jaren tachtig besloot hij om met een aantal oude schoolvrienden weer rootsmuziek te gaan maken, onder de naam The Watchman. Het debuutalbum werd door niemand minder dan Joe Boyd (Nick Drake, Fairport Convention en R.E.M.) geproduceerd. Ook werd het album gerecenseerd in gerespecteerde bladen als Rolling Stone en Billboard. Meer dan tien albums zouden nog volgen. In hun muziek is een prominente rol weggelegd voor de saxofoon, bespeeld door Menno Romers. Soms bespeelt hij de bariton- en sopraansaxofoon, in navolging van Dana Colley, tegelijkertijd. Naast The Watchman speelt van Meurs nog in de bands Hootenanny Jim, Broeders van het Zuiden, NO blues en het trio Folksurvival Club. Naast muzikant is hij ook een groot muziekliefhebber. Hij organiseert onder de noemer Ad van Meurs Presenteertiedere week in Mijnheer Frits te Eindhoven een fantastische muziekavond van voornamelijk minder bekende artiesten zoals Josienne Clarke & Ben Walker, die aankomend seizoen zullen optreden. En of dat nog niet genoeg was vond hij de tijd rijp om ook nog eens een solocarrière te ambiëren.

De Weg Is Een vriendis zijn tweede soloalbum na En Soms.Wederom is de voertaal Nederlands. Een meer dan voortreffelijke keuze, omdat het zijn muziek een stuk persoonlijker maakt. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Gerard van Maasakkers zingt hij zijn liedjes met een licht Brabants accent. Zijn teksten staan dichtbij hem, hierdoor weet hij te ontroeren zoals in bijvoorbeeld Pauwkes. Het handelt over zijn eigen optredens, maar meer nog over de allereerste concerten die hij begin jaren zeventig in Pauwkes Jazzcorner in Beek en Donk bijwoonde. Hij zag daar de meest uiteenlopende acts, wat zijn liefde voor muziek nog meer stimuleerde. Uit de tekst blijkt duidelijk dat dit een mooie en belangrijke periode in zijn leven is geweest. Ook de muziek klinkt buitengewoon prachtig. In De Kracht Van Muziek wordt op indringende wijze zijn eerste blauwtje, die hij op zestienjarige leeftijd opliep, beschreven. Daarna zocht hij zijn toevlucht in de muziek. Waarschijnlijk een voor velen van ons herkenbaar verhaal. Ook mooi is de tekst van Als Je Kind In De War is, waarin de problemen die zorgzame ouders eventueel op hun pad tegen kunnen komen, worden beschreven. Origineel is de invalshoek van Niet In Een Liedje. Hierin legt hij uit waarom hij geen liefdesliedje wil schrijven terwijl het in feite gewoon toch weer een liefdesliedje is. Muzikaal valt er ook veel te genieten. Zo is het gitaarwerk, verzorgd door Ad, werkelijk om je vingers bij af te likken. Zijn bijzonder relaxte en gevoelige spel maken hem tot een geweldige gitarist. Wat mij bij de eerste beluistering direct opviel was, dat de liedjes zonder uitzondering ijzersterke melodieën bezitten, zoals het door Ankie op schitterende wijze gezongen De Garnalenvissers.De fantastische vioolbijdragen van Diederik van Wassenaer mogen ook niet onvermeld blijven. Het geheel werd voorbeeldig geproduceerd, opgenomen en gemixt door Ankie.

 
Bij het album is een mooi tekstboekje toegevoegd. De Weg Is Een Vriend is een bijzonder evenwichtig album met prachtige melodieën geworden, dat helaas nog maar weinig aandacht heeft gekregen van pers en publiek. Ik zou zeggen doe er wat aan!

Theo Volk

Webpage http://www.advanmeurs.nl/
Releasedatum 2 Mei 2014 MonkeyMan
 

Phil Smith - Year Of The Dog

Phil Smith werd in 1970 in Sydney geboren. Hij leerde relatief laat gitaar spelen. Door zijn turbulente leven (drank, drugs en foute vrienden) zou het lang duren, voordat zijn muzikale carrière van de grond zou komen. Het was rond 1997 in het Engelse Bristol dat hij zijn eigen materiaal begon te schrijven. In 2003 keerde hij naar Australië terug om bij zijn stervende vader te kunnen zijn. In 2008 debuteerde hij met het prachtige Gold mine, gevolgd door het in 2010 live in de studio opgenomen Second Hand Heart. Zijn laatste cd Year of the dog verscheen al begin maart, maar ik kwam het pas afgelopen woensdag op het spoor door de website van Heaven (Eric, bedankt!).

Het album maakte direct bij eerste beluistering grote indruk. Dit door zowel de prachtige liedjes als door zijn mooie, warme stem. Na een paar keer luisteren begonnen ook de subtiele en afwisselende arrangementen op te vallen. Phil Smith wilde een cd maken in de stijl van Ryan Adam’s Heartbreaker en Nick Drake’s Pink Moon. Een kaal album zonder toeters en bellen en met mooie melodieën stond hem voor ogen. Het is een melancholische plaat geworden vol met autobiografisch getinte teksten. Het zijn veelal nogal droevig gestemde teksten. Nee, Phil is bepaald geen lachebekje. Een groot aantal liedjes zijn in het country-idioom geschreven. De prachtige opener Calling Home, waarin de toon gezet wordt door een banjo en een slidegitaar is wat dit betreft exemplarisch. Broken Riversis een iets meer ritmisch lied met een heerlijke flow en een dito achtergrondkoortje, wat de sfeer van het nummer versterkt. Vooral door de fiddle doet Homeward Bound behoorlijk traditioneel aan. Smith zingt dit samen met Sue Ray. Dit doet wel wat aan liedjes van Townes van Zandt denken.

Geheel anders is het schitterende Avenue Girl. Het zou niet misstaan hebben in het oeuvre van Nick Drake. De opbouw is in alle opzichten dezelfde als bij hem. Het begint al met het gitaarspel welke door hem ingespeeld zou kunnen zijn, gevolgd door flarden piano en als finishing touch de cello. Ook de volgende regels zouden door hem geschreven kunnen zijn:

Saw a young girl on the avenue
Sunlight dancing in her hair
Then the shadows moving o’head
Fire moving through the air

Ook Itinerant Worker is een duet, waarin door de banjo en vooral door de slide de sfeer wordt bepaald. Bijzonder aansprekend is Memories, het wordt iets hoger gezongen en is voorzien van een geweldige fiddle. De Spaans aandoende gitaar in El Corazon is verbluffend mooi. De kracht van het stuk schuilt in de repeterende inzet van het instrument vergezeld van een fraaie piano. Het behoort tot de mooiste melodieën op de cd. De cello en zangeres duiken ook weer op bij The Ballad of Joseph Henry. Het is een song die meer richting folk gaat en het behoort tevens tot het mooiste op Year of the Dog. De inbreng van de cello is schitterend. The Train is weer een traditioneel getinte country song met een dominante fiddle. Sometimes We Cry is het enige nummer waarin een mondharmonica opduikt. Het album wordt afgesloten met een korte instrumental.

Phil Smith produceerde het album samen met Marly Luske. Year of the Dog is een plaat die weinig tijd nodig heeft om volledig te overtuigen. Het album overtuigt niet alleen door zijn prachtige stem en liedjes, maar ook door de subtiele arrangementen.


Theo Volk.

Webpage http://philsmithmusic.com.au/

Releasedatum 7 maart 2014 Eigen Beheer