Laïs - 25

Aan het eind van de vorige eeuw bracht het toen nog piepjonge Kalmthoutse folktrio Laïs door dank zij een optreden op het Dranouter festival, waar ze met grote bewondering werden gadegeslagen door Emmylou Harris. De single ’t Smidje deed de rest. Van hun debuutalbum Laïs werden meer dan 50.000 exemplaren verkocht, ongehoord veel voor een folk album. 7.000 daarvan vonden hun weg naar Frankrijk, doordat ze daar als support act van Sting optraden. Hun groepsnaam is ontleend aan het Keltische woord voor stem. Het was hun hemelse zang, die toen vele harten veroverden, inclusief het mijne. De zang in opener Isabelle bezorgde me, na het een aantal jaren niet gehoord te hebben, direct weer kippenvel.  Op hun eerste albums bleven ze redelijk dicht bij de traditionele folk. Maar het experiment wordt zeker niet geschuwd in hun repertoire, zoals bijvoorbeeld Joskesong bewijst. Hun eerste twee albums Laïs en Dorothea zijn het best vertegenwoordigd met ieder vier songs. Met cultheld en psychedelische folkzangeres Linda Perhacs zingen ze diens Chimacum Rain. Maar de luisteraar wordt ook getrakteerd op enkele songs van hun recente albums Midwinter Tales 1 & 2. 25 is een mooie selectie uit het fraaie oeuvre van deze Kalmthoutse dames. De latere albums bewijzen dat hun stemmen meer gerijpt zijn en dat ze gezien hun leeftijd nog zeker met gemak 25 jaar aan vast kunnen plakken. 

Theo Volk

Releasedatum: 8 november 2019 Munich Records

Website: http://www.lais.be/

Laïs live:

• 20/11 : DE KLUIZE – OOSTERZELE (try out)

• 21/11 : DE DJOELEN – OUD-TURNHOUT (avant première)

• 22/11 : HET BOLWERK (Laatste kaarten) – VILVOORDE (première)

• 23/11 : MUZIEKGEBOUW – EINDHOVEN

• 27/11 : T VONDEL – HALLE

• 28/11 : DE PLOMBLOM – NINOVE

• 30/11 : HET GASTHUIS – ASSE

• 05/12 : MUZE – HEUSDEN-ZOLDER

• 06/12 : TER VESTEN (Uitverkocht) – BEVEREN

• 07/12 : DE BROUCKERE – TORHOUT

• 12/12 : DE MOL – LIER

• 13/12 : DE KIMPEL – BILZEN

• 14/12 : DE ADELBERG – LOMMEL

• 18/12 : TER DILFT – BORNEM

• 19/12 : DEN BLANK – OVERIJSE

• 20/12 : DE KRUISBOOG (Uitverkocht) – TIENEN

• 21/12 : DE ROMA – BORGERHOUT

Replay: King Crimson - In the Court of the Crimson King

In the Court of the Crimson King was een van de allereerste albums, dat ik ooit kocht. Het moet 1973 of 1974 geweest zijn. De wijze waarop ik het ontdekte was niet een gebruikelijke. In 1972 kocht ik het gelijknamige debuutalbum van Roxy Music, uitgebracht op het vermaarde Island label. In die tijd waren hun binnenhoezen bedrukt met reclame voor andere albums van het label. Ruim een jaar bleef de hoes van In the Court of the Crimson King me mateloos intrigeren, totdat ik het uiteindelijk in een platenbak tegenkwam. De klaphoes was nog mooier dan ik me had voorgesteld. Na het horen van opener 21st Century Schizoid Man wist ik zelfs op zestienjarige leeftijd al, dat ik te maken had met een band met een uniek geluid. De rest hoefde ik niet meer te horen en kocht de lp. Pas veel later kwam het besef dat het een klassieker is, dat voor een belangrijk deel de koers van de progressieve rock bepaalde en vele muzikanten beïnvloedde én beïnvloed.  De groep bezat in Greg Lake een fantastische zanger en in Peter Sinfield een uitstekend tekstdichter. Na het vertrek van hen beiden werd Robert Fripp het bepalende gezicht van de groep. Lake zou met succes toetreden tot Emerson, Lake & Palmer. Peter Sinfield bracht welgeteld een soloalbum uit, het prachtige Still. Daarna volgden de bezettingen zich tot vandaag aan toe op. De sterkste periode vind ik 1973-1974, waarin het fantastische drieluik Larks’ Tongues in Aspic, Starless and Black en Red verscheen. Laatstgenoemde is mijn favoriete album van de groep. Robert Fripp bracht solo het geweldige Exposure uit. Tot de andere hoogtepunten uit diens carrière mogen No Pussyfooting (met Brian Eno), I Advance Mask (met Andy Sumners) en The First Day (met David Sylvian) gerekend worden. Anno 2019 is Robert Fripp still going strong en is het vandaag precies een halve eeuw geleden dat de klassieker In the Court of the Crimson King verscheen.

Theo Volk

Releasedatum: 10 oktober 1969 Island Records

Website: https://web.archive.org/web/20060804182039/http://elephant-talk.com/

Judy Blank - Morning After

Op dit moment vertoeft Judy Blank in Amerika en is daar support act van de doorgewinterde zangeres Sarah Peacock. Net als Dawn Brothers en Ilse DeLange was ze vorige maand te zien in Nashville op Americanafest, het grootste festival op het gebied van folk, roots en Americana in de wereld. In een kleine week tijd zijn daar een paar honderd artiesten te zien, een mix van bekende klasbakken als Malcolm Holcombe en North Mississippi Allstars maar ook veelbelovende artiesten als Roseanne Reid, Sunny War en Orville Peck. Het is snel gegaan met de carrière van Blank sinds 2013. Haar vorig jaar verschenen album Morning Sun, opgenomen in Nashville, werd door mij met groot enthousiasme ontvangen. De nieuwe EP Morning After ontstond wederom daar. Het balletje kwam in Nashville overigens aan het rollen dank zij Oliver Wood van The Wood Brothers, die Blank in contact bracht met bevriende musici. Ze bewandelt deze keer wat nieuwe wegen, de aanstekelijke single Goldmine neigt naar indierock.  Mooiste track vind ik het sobere en ingetogen Pretty Far, omdat hier haar mooie stem het beste uit de verf komt. Het fraaie 1995, verwijzend naar haar geboortejaar, stond reeds op Morning Sun, maar past volgens Blank uitstekend bij de thematiek van Morning After. De EP wordt op 6 november ten doop gehouden in EKKO, in haar thuisstad Utrecht.    

Theo Volk

Releasedatum: 1 november 2019 V2/Munich Records

Website: http://www.judyblank.com/

Shhe - Shhe

Sinds 2009 brengt Su Shaw, een muzikant en producer met Schots-Portugese roots, muziek uit op haar eigen label. Tot voor kort gebeurde dat onder de artiestennaam Panda Su. Shhe is echter een nieuw muzikaal begin. Su werd geboren op de Schotse Hooglanden en groeide daar op in de bossen. Tijdens het maken van Shhe stond het leven van Su volledig op zijn kop. Het album is een introspectieve zoektocht geworden, waarin ze controle probeert te krijgen over “light and darkness that haunt the human condition. Each song on the album is questioning identity but under guises and levels”, aldus Su.  Haar muziek is mysterieus, spaarzaam en sfeervol, waarbij ze soms op effectieve wijze gebruik maakt van repetitie, zowel in muziek als in zang. Elektronica wordt op een organische manier geïntegreerd in haar composities, die volledig door haarzelf werden ingespeeld. Over het algemeen heb ik niet veel met elektronisch georiënteerde muziek, maar het debuutalbum Shhe wist meteen mijn volledige aandacht op  te eisen. 

  

Theo Volk

Releasedatum: 1 november 2019 One Little Indian

Website: https://shhe.bandcamp.com/

Waltzburg - Cut the Wire

Gevoel voor humor kan de Nijmeegse indieband Waltzburg alvast niet ontzegd worden, wie hen googlet krijgt als omschrijving  “This is the official website of the best band in the world . Love and Greetings. Bye”. Het staat echter in schril contrast met hun teksten. Ze zijn erg doordacht en gaan vooral over wikken en wegen, over knopen doorhakken en richtingen inslaan. De moeite die het kost om keuzes te maken, maar ook over het moeten accepteren van de keuzes van anderen waar je geen invloed op hebt. Tekst en muziek staan loodrecht tegenover elkaar. Waar in de teksten nogal wat Weltschmerz voorbij komt, is de muziek regelmatig speels en dansbaar. Hun groepsnaam dekt dus behoorlijk de lading. Zelf omschrijven ze hun muziek als indiepop, die zich ergens tussen Kevin Morby en Vampire Weekend bevindt. Maar in nummers als Battered en Friends zijn ze ook schatplichtig aan een new wave band als Talking Heads. Wat hun muziek voor mij vooral erg aantrekkelijk maakt is met name de energie waarmee zij hun songs brengen en hun lekkere koortjes vind ik ook niet te versmaden. De liedjes werden geschreven door zanger Menno Krivokutya en producer Simon Akkermans, opgenomen werd in Kytopia en De Basis. Hun debuut ep Latest News en optredens op festivals als Sziget en Noorderslag zorgden vorig jaar al voor de nodige bekendheid. Die zal met hun debuutalbum Cut the Wire ongetwijfeld vergroot gaan worden. 

Theo Volk

Releasedatum: 11 oktober 2019 Eigen beheer

Website: http://waltzburg.com/

Waltzburg live:

17-10 NIJMEGEN: Merleyn

25-10 ROTTERDAM: V11 (met Tessel)

31-10 UTRECHT: EKKO (met Real Derek)

02-11 GRONINGEN: Simplon (met Electric Company)

07-11 AMSTERDAM: Paradiso, kleine zaal

The Apartments - Live at L’Ubu

Op zaterdag 13 april verscheen in Frankrijk in een oplage van 1000 stuks op vinyl voor Record Store Day het album Live at L’Ubu van The Apartments. De Australische groep rondom frontman Peter Milton Walsh heeft daar sinds jaar en dag zijn meest trouwe fans. Walsh vernoemde de groep ooit naar een van zijn favoriete films, The Apartment van Billy Wilder. In 2015 verscheen, na een onderbreking van achttien jaar, eindelijk een opvolger voor het album Apart. Bijna twee decennia had Walsh nodig om de vroegtijdige dood van zijn driejarige zoontje te verwerken. Het iconische album No Song, No Spell, No Madrigal, met de eveneens iconische hoes, is aan hem opgedragen. De liedjes van dit album zijn ruim vertegenwoordigd op Live at L’Ubu. Ze staan op de eerste lp en vormen “the present”. De tweede lp, “the past”, vormt een mooie selectie uit eerdere albums. Walsh wordt omringd door ervaren muzikanten als Eliot Fish (bas en zang) en Natasha Penot (toetsen, zang en tamboerijn), met wie hij al lang samenwerkt. Live maken liedjes als Swap Places nog meer indruk en geven me ook nu weer kippenvel. De tekst van dit liedje komt diep binnen, hij bezingt hier de onrechtvaardigheid dat zijn zoon op jeugdige leeftijd moest sterven en hij graag in zijn plaats was gegaan:

"If I could do your dying for you

You know I'd swap places

In a New York minute

The wooden box would

Have me in it"  

De hoesfoto is trouwens een verwijzing naar dit liedje, die in New York gemaakt is. No Song, No Spell, No Madrigal werd ook in Nederland volop opgemerkt. Ook door Thomas van der Vliet, hij interviewde hem niet alleen voor 3voor12VPRO, maar bracht ook via zijn platenlabel Brandy Alexander Recordings het album in een speciale editie uit. Bovendien haalde hij Walsh naar Nederland voor een optreden. Naast dit fraaie Live at L’Ubu is er nog meer goed nieuws te melden, volgend jaar gaat Walsh een spiksplinternieuw album uitbrengen. De release van Live at L’Ubu werd me trouwens onder de aandacht gebracht door muziekliefhebber Marc, waarvoor dank.

Theo Volk

Oorspronkelijke releasedatum: 13 april 2019 Talitres/Riley Records

Website: https://www.theapartments-music.com/

Wouter Dewit - Here

Veel muzikanten verafschuwen Spotify. De mening van de Belgische Neoklassieke muzikant Wouter Dewit over deze streamingsdienst zal waarschijnlijk wat genuanceerder zijn.  De compositie La Durée van zijn vorige album Still werd door zijn platenmaatschappij Zealrecords opgestuurd naar Spotify. De curatoren van Spotify besloten om het nummer op te nemen in hun lijst “Peaceful Piano” en is intussen al ruim 17 miljoen keer beluisterd. Het leverde de nodige financiële armslag op en gaf Dewit nog meer artistieke ruimte. Net als zijn bekendere landgenoot Jan Swerts koppelt hij namelijk zijn muzikale carrière aan het leraarschap. Hij verruilde het landelijke Maaskant voor de stad Hasselt, waar hij dit seizoen artist in residence is in Cultuurcentrum Hasselt. Here ligt muzikaal duidelijk in het verlengde van voorganger Still, net als de hoes overigens. Hij brengt melancholische muziek waarin zijn Hoffman piano een prominente rol speelt. Verder maakt hij gebruikt van een Fender Rhodes, synthesizers en af en toe beats. Aangevuld met strijkers en een enkele maal met een verdwaalde accordeon, fretless bas, drums en de stem van medeproducer Joris Peeters in Listen to the Wind. Die compositie verscheen reeds op single maar kreeg een nieuwe albumversie. Met Here voegt Wouter Dewit een mooi hoofdstuk toe aan zijn oeuvre.   

   

Theo Volk

Releasedatum: 11 oktober 2019 Zealrecords/De Konkurrent

Website: http://www.wouterdewit.be/

Wouter Dewit live:

19-10 MAASEIK: Cultuurcentrum Achterolmen

24-10 HERENT: GC De Wildeman

09-11 TORHOUT: CC De Brouckère

30-11 LEUVEN: 30cc (met Jean Michel Blais en Remy van Kesteren)

03-12 HASSELT: Cultuurcentrum Hasselt (met Jean Michel Blais)

04-12 ROESELAERE: Cultuurcentrum De Spil (met Jean Michel Blais)

13-12 MECHELEN: Cultuurcentrum Mechelen

29-01 BORGERHOUT: De Roma (met Pieter de Graaf)

13-03 AALST: Cultuurcentrum De Werf (met Isbells)

Ray Blue - Work

Zelf omschrijft tenor saxofonist Ray Blue zijn muziek als “old school swinging jazz”. Daar zou ik graag de term melodisch aan willen toevoegen. Ray Blue is een druk baasje, hij toerde veel waaronder regelmatig in Europa, hij speelde bijvoorbeeld op het North Sea Jazz Festival. Met veel bekende artiesten deelde hij het podium, waarvan Alicia Keys en The Sun Ra Arkestra de meest opvallende namen zijn. Sinds 2001 brengt hij albums onder eigen naam uit. Zijn nieuwste album Work bevat een uitgekiende mix van een drietal eigen composities en daarnaast bekende en mindere bekende jazzcomposities. Work is een bijzonder consistent geheel van ruim een uur spelplezier geworden. Soms heeft het swingende aspect de overhand, Jimmy Smith’s Mellow Mood is daarvan wellicht het beste voorbeeld. Overigens herinnert het gitaarspel van Jeff Barone me hier aan het heerlijk relaxte spel van Wes Montgomery. De melodische kant komt ook uitvoerig aan bod, George Coleman’s Amsterdam After Dark is daarvan mijn favoriet. Blue wordt omringd door uitstekende muzikanten, vooral het subtiele drumwerk van Steve Johns verdient een pluim. Stralende middelpunt is echter het warme, melodische saxofoonspel van Blue zelf. Liefhebbers van melodische en swingende old school jazz kunnen zich geen buil vallen aan Work. 

Theo Volk

Releasedatum: 12 oktober 2019 Jazzheads

Website: https://www.rayblue.com/

Catherine MacLellan - Coyote

Met haar album the Raven’s Sun wist de Canadese singer-songwriter Catherine MacLellan de felbegeerde Juno Award in de wacht te slepen. De muzikale genen kreeg ze mee van haar vader Gene, die ooit twee grote hits scoorde met Snowbird en Put Your Hand in the Hand. De afgelopen vier jaar stonden in het teken van een eerbetoon aan haar vader. Twee jaar terug bracht ze If It's Alright with You: The Songs of Gene MacLellan uit. Ze toerde ook met een show onder dezelfde naam en maakte een bekroonde documentaire over hem onder de titel The Song and the Sorrow. Op persoonlijk vlak ging het minder voorspoedig, haar lange relatie liep op de klippen. Ze zingt erover in The Road is Divided, vooral over het moment dat je weet dat de scheiding onafwendbaar is, maar je nog steeds van de ander houdt. Out of Time gaat over wat erna gebeurt. De titel van Coyote is ontleend aan de opener. Om haar afgelegen woning hoort ze ’s avonds regelmatig coyotes huilen, maar ze heeft er nog nooit een gezien. Emmet’s Song is een eerbetoon aan haar neefje, die gezien wordt als het zwarte schaap van de familie. MacLellan nam hem tijdens een moeilijke periode onder haar hoede. Beiden leerden veel tijdens die periode. Een Nederlands tintje heeft Night Crossing over een bootovertocht tussen Engeland en Nederland tijdens een Europese toer :

“Taking the ferry cross the North Sea

Bones of forgotten souls beneath

The only light tonight is the moon up in the sky

Night crossing”

De prachtige stem van MacLellan heeft weinig inkleuring nodig om te kunnen boeien en blijft hier spaarzaam, maar ook gevarieerd. Zo valt bijvoorbeeld in het  Breath of a Wind  de cello van Nathalie Williams Calhoun op. Pure folk is te horen in The Tempest wat is afgeleid van een Ierse traditional. Het liefst hoor ik haar in liedjes als Sweet By and By en Out of Nowhere, alleen haar stem en haar akoestische gitaar. Met haar reflecterende, hartverscheurende en hoopvolle liedjes op Coyote steekt ze the Raven’s Sun absoluut naar de kroon, misschien overtreft ze dat album wel. Haar liveoptredens waren mij helaas dit jaar ontgaan, gelukkig komt ze eind volgend jaar terug voor nieuwe. 

Theo Volk

Releasedatum: 11 oktober 2019 Idla

Website: http://www.catherinemaclellan.com/

FEET - What’s Inside Is More Than Just Ham

Hoe grillig het weer in Engeland kan zijn, bleek maar weer eens de afgelopen week tijdens het wereldkampioenschap wielrennen in Yorkshire. Hetzelfde gaat op voor de liedjes op het debuutalbum What’s Inside Is More Than Just Ham van de groep FEET. Deze jonge honden, die barsten van de energie, scheppen er een genoegen in om hun liedjes te voorzien van de nodige tempowisselingen. Deze voormalige studenten aan de Universiteit van Coventry besloten op 30 januari 2016 voor de lol een bandje te beginnen. Tot hun grote verbazing hadden ze eind 2017 meteen succes met hun 7 inch Petty Thieving/Macho Macho. Petty Thieving is trouwens terug te vinden op hun debuut. In het persbericht wordt hun muziek omschreven als Britpop meets indie-punk en wordt gesteld dat ze beïnvloed worden door Shame, Parquets Courts en Blur. Maar ik hoor ook bijvoorbeeld invloeden van The Jam en The Clash. Wie goed luistert hoort ook invloeden uit andere genres, zoals bijvoorbeeld uit de Braziliaanse muziek in Chalet 47 tot aan doowop invloeden in het titelnummer. Overigens komt het Engelse weer te sprake in English Weather. In het refrein zingen ze “You better pack an umbrella.”. Voor hun muzikale carrière lijken ze die paraplu niet nodig te hebben, want ik zie een zeer zonnige toekomst in het verschiet. Eerder dit jaar waren ze reeds te zien op Eurosonic, ik verwacht niet dat het lang gaat duren voordat dit energieke gezelschap hier de podia opnieuw onveilig gaat maken.   

Theo Volk

Releasedatum: 4 oktober 2019 Clapped

Website: https://www.feetband.co.uk/