Korey Dane - Youngblood

Volgens zijn biografie was deze jongeman 2 jaar liftend onderweg met niets anders in zijn muzikale ransel dan muziek van Bob Dylan, Joni Mitchell, Tom Waits, the Beatles en de Stones. Op basis van het derde nummer, I’m Your Man, had ik de invloed van The Beatles kunnen raden. Evengoed heeft Korey Dane zich uitstekend van zijn taak gekweten, want er laat zich overwegend originaliteit beluisteren. Knap wanneer je geïmpregneerd bent met deze klassieke voorbeelden. Volledig vanaf de straat komt Korey Dane uiteraard niet, want anders was Youngblood niet onder auspiciën met Tony Berg tot stand gekomen. Mogelijk dat Dane’s debuut Loomer uit 2012 het nodige potentieel verried, maar dat album ken ik niet. Spontaan was ik waarschijnlijk ook niet met Youngblood op de proppen gekomen. Deze artiest is mij volstrekt onbekend. Tot nu dan. Beluistering laat horen waarom de platenmaatschappij vertrouwen heeft in deze mogelijke nieuwe ster. Om hun risico zoveel mogelijk af te dekken zijn een stel capabele kerels erbij betrokken. Zowel qua technici, als musici. Greg Leisz, Patrick Warren en Chris Stills zijn immers geen slechte referentiekaders.

Onderweg zijn deze liedjes tot stand gekomen. In samenwerking met de eerder genoemde sessiemusici werden de basale liedjes verder uitgewerkt zodat het album Youngblood gaandeweg gevormd werd. 11 nummers waarbij Korey Dane’s gedachtewereld centraal staat van Jules Verne (officiële single), via Lousiana Sundance tot The Lion & The Keeper. Het is Amerikaans, maar niet specifiek Americana, daarvoor is de invloed van California te sterk aanwezig. Hiermee wil ik slechts aangeven dat de plaat eerder beschouwd mag worden als pop dan roots. Dat Dane zijn klassiekers kent blijkt uit de afsluiter van de plaat, welke een hommage is aan T.S. Eliot’s gedicht the Love Song of J. Alfred Prufrock. Van een bekende artiest weet je ongeveer wat te verwachten. Daarmee heeft Korey Dane alvast een streepje voor. Ondanks dat de plaat conventionele kenmerken heeft ervoer ik hem als verrassend, en kwalitatief sterk bovendien.

Gastschrijver: Rein van den Berg

Releasedatum: 9 oktober 2015 Innovative Leisure

Nathaniel Rateliff & the Night Sweats - Nathaniel Rateliff & the Night Sweats

Of het nu de wereld om mij heen is, of dat het een verlangen is van binnenuit, maar ik krijg steeds meer behoefte aan opbeurende muziek. Ik moet er niet teveel bij hoeven stilstaan. Ik wil gewoon geëntertaind worden. Het liefst: geroerd. Mijn gretigheid naar authentieke blues muziek neemt enkel toe, evengoed als mijn interesse naar vroege soul. De wereld ligt open naar de originele artiesten, waarbij een enkele greep uit de platenkast voldoet. Nathaniel Rateliff is een hedendaags artiest gezegend met een voortreffelijk stemgeluid. Zijn debuutplaat, In Memory of Loss, liet hem beluisteren als een frivole folky singer songwriter. Mijn geoefende oor meende instant te herkennen dat de man talentrijk was, want ook zijn zelfgeschreven liedjes resoneerden meteen. Daarna volgde Faling Faster Than You Can Run, de plaat was minder uitgelaten, enigszins duister en bedachtzaam van toon. Niet dat Rateliff een kameleon is, maar hij heeft de kwaliteit om de dingen naar zich toe te trekken, om ze vervolgens van een meerwaarde te voorzien. Op zijn nieuwste plaat proef je de invloeden van mensen als Otis Redding, Sam Cooke of Bobby “Blue” Bland. Opmerkelijk is dat deze blanke jongen zijn plaat met the Night Sweats uitbrengt op het aloude Stax label.

Los van deze nieuwe plaat, waarin je tevens referenties hoort naar de vroege soloplaten van Van Morrison, is Rateliff een interessant artiest. Hij intrigeert mij zoals iemand als Josh Tillman (a.k.a. Father John Misty) dat doet. Musici zoals zij hebben allerlei invloeden geabsorbeerd om ze vervolgens eigentijds te transformeren. Het zou mij niet verbazen dat een volgende plaat uit een volstrekt ander vaatje tapt. Nathaniel Rateliff & the Night Sweats is een dynamische plaat. Hij is onmiskenbaar retro, maar evengoed anno 2015. Ik ervaar geen oppervlakkigheid, maar een gedreven artiest die zijn weg zoekt binnen een muzikaal landschap. Het hoge niveau wat je aantreft laat zich niet zomaar uit de mouw schudden. Hij komt uit een muzikale familie, en zijn eerste ambitie was om drummer te worden. Daarna wilde hij een gitaarheld a la Duane Allman zijn. Kijk, maar vooral luister, waar het hem gebracht heeft. Muziek zoals muziek hoort te zijn, van binnen naar buiten, met gevoel.

Gastschrijver: Rein van den Berg

Releasedatum: 21 augustus 2015

Website: http://www.nathanielrateliff.com/

Tony Christie & Ranagri - The Great Irish Songbook

Vorig jaar verscheen het uitstekende Fort of the Hare van de toen voor mij volstrekt onbekende folk band Ranagri. Het duurde wellicht iets te lang voordat ik mij besefte dat ze een prima plaat hadden gemaakt. Een uitstekend excuus om de gelegenheid aan te grijpen die gemiste mogelijkheid nu enigszins te corrigeren. Ditmaal, zij het enigszins in de schaduw, maar beslist uitermate verdienstelijk, staan zij Tony Christie bij in het tot leven wekken van The Great Irish Songbook. Niet iedere release die bij Stockfisch van de persen rolt is even smaakvol, dus enig voorbehoud is op zijn plaats. Wanneer dan Tony Christie’s naam naar voren rolt kwamen weinig aanlokkelijke associaties naar voren. Ik dacht daarbij aan crooners als Tom Jones of Barry Manilow. Mijn smalende vooroordeel moest evengoed behoorlijk worden bijgesteld. Ja, wellicht is de vertolking braaf, maar het weegt amper op tegen de tiptop vertolking. Werkelijk puntgaaf wordt een Iers Liedboek uit de doeken gedaan. Technisch voortreffelijk in alle opzichten, waarbij ik uitsluitend lof uitspreek voor Christie’s zang. Zuivere dictie en uitmuntend ingeleefd overtuigt deze gelegenheidscombinatie over de volle duur van dit album. Tony laat 44 jaren na Amarillo horen dat zijn carrière niet uit de lucht is komen vallen.

Na afloop van een Tony Christie concert te 1990 ontmoeten Anthony Fitzgerald (werkelijke naam van Christie) en Donal Rogers (frontman van Ranagri) elkaar voor de eerste maal. Hun wederzijdse liefde voor het Ierse volkslied bloeide op tot in de vroege ochtend uurtjes. Wat aanvankelijk een onderonsje was kwam tijdens de opnames van Ranagri's vorige plaat als serieus idee tot leven. Wellicht geen folk volgens de eigentijdse maatstaven, maar het gevoel welke uit iedere uitvoering spreekt is twijfelloos oprecht te noemen. She Moved through the Fair met zijn lange intro doet bijna de uitvoering van Van Morrison en The Chieftains verbleken. Hiervoor is mede verantwoordelijk de spatzuivere opnames gemaakt in de studio van het platenlabel te Northeim. Andermaal bleek mijn initiële scepsis ongegrond. Wanneer je de plaat beluistert vanaf de spreekwoordelijke eerste groef lijkt het mij stug dat je dit proces voortijdig wilt afbreken. Dit is een plaat, hoe conventioneel hij ook is, die je wilt blijven beluisteren tot het eind.

Gastschrijver: Rein van den Berg

Releasedatum: 18 september 2015 Stockfish Records

Website: http://www.ranagri.com/

Alela Diane & Ryan Francesconi - Cold Moon

Het was twee jaar geleden even balen, dat Alela Diane een break aankondigde vlak voor de geboorte van haar dochter. Ze had op dat moment net haar schitterende echtscheidingsplaat About Farewell uitgebracht. Gelukkig ligt er na haar gebruikelijke tussenpose van twee jaar, weer een nieuw album, Cold Moon. Ditmaal een samenwerkingsverband met Ryan Francesconi. Hij is een multi-instrumentalist, die net als Alela opereert vanuit Portland, Oregon. Hij heeft een graad in compositieleer en studeerde de Bulgaarse tambura bij Lyubo Vladimirov in Sofia. Sinds zijn collegetijd is hij geobsedeerd door muziek uit de Balkan. Daarnaast maakt hij experimentele muziek en is hij arrangeur. Zo arrangeerde hij bijvoorbeeld Have One On Me van Joanna Newsom. Ook is hij al jaren een vaste begeleider van haar tijdens concerten. Alela en Ryan troffen elkaar in oktober 2014 na een optreden van een gemeenschappelijke vriend. Na afloop spraken ze over hun beider creatieve stilstand. Ryan had moeite om nieuwe instrumentale stukken te componeren en Alela had totaal geen inspiratie voor een nieuwe cd. 

Een paar dagen na hun gesprek zocht Ryan contact met Alela met de vraag of ze niet met hem wilde samenwerken. Hij stuurde haar een aantal prachtige, instrumentale stukken ter beluistering. Ze beluisterde de stukken veelvuldig, intussen naar buiten starend naar het veranderende jaargetijde. Langzaam maar zeker kwamen de woorden, wat later gevolgd door de melodie. Samen schaafden ze daarna aan de songs en voordat ze er erg in hadden, was Cold Moon geboren. Het is een collectie reflecterende en hoopvolle songs geworden, veelal betrekking hebbend op de natuur. De basis vormt de fraaie zang van Alela en het dito gitaarspel van Ryan. Spaarzaam wordt gebruik gemaakt van andere instrumenten. Zo is een trombone te horen in de titelsong. Percussie en duimpiano in Shapeless, verzorgd door de eveneens uit Portland afkomstige Peter Broderick. En er duikt hier en daar een viool of cello op. Meer hebben de liedjes ook niet nodig. Het is een album, dat aandachtige beluistering verdient en spoedig onder de huid van de luisteraar kruipt. Het is een goede beslissing van Ryan geweest, om Alela te vragen voor dit project, want het leverde een van de mooiste cd’s van dit jaar op.          

Releasedatum: 16 oktober 2015 Believe Records

Websites: http://are-f.com/about.php en http://www.aleladiane.com/

Leeroy Stagger - Dream It All Away

Leeroy Stagger heeft in de afgelopen jaren de nodige liedjes geschreven. (o.m. Red Bandana verscheen in de serie Sons of Anarchy) Bracht verschillende platen uit. Eerlijk gezegd was ik de tel ietwat kwijtgeraakt, maar Dream It All Away zou wel eens zijn 10^de kunnen zijn. Hij timmert stevig aan de weg, zowel in Canada als Europa waar het Duitse Blue Rose Records als zijn spreekwoordelijke springplank fungeert. Mijn eerste kennismaking met zijn muziek was met Depression River. Een plaat die mijn enorm aansprak vanwege het rauwe geluid, ook al lag een sterke associatie naar Steve Earle op de loer. De originaliteit van Leeroy Stagger heeft zich in de loop der jaren verder ontwikkeld, ook al zou je dat op basis van New Music Biz Blues niet veronderstellen. Het is een Dylanesk nummer en heeft zich genesteld op zijn laatste release. Nummer swingt overigens als de pest. Het rockachtige karakter druipt van Dream It All Away. Wat hem uiterst geschikt maakt voor beluisteren in de auto. Evengoed is ruimte voor bezinning ingelast. Close Your Eyes and Dream the Darkness Away is de subtitel.

Something Beautiful is de ongure aandoende opener, maar na de inleiding blijkt dat reuze mee te vallen. Live zal het nummer vast vetter aangezet worden. One Perfect Wave loopt vlotjes door in de opgebouwde cadans. Een prima song, mooi uitgebalanceerd qua instrumentatie. Vlotte droge beat, sprankelende piano, omlijst met gitaar. Of Leeroy Stagger een schare trouwe fans heeft – zal ongetwijfeld – is mij niet bekend. Zijn platen halen doorgaans niet mijn top 10 jaarlijst, maar dat neemt niet weg dat Dream It All Away een hele acceptabele plaat is van deze Canadese Americana rocker. Tintje zwart met liedjes over highways and dancehalls.

Gastschrijver: Rein van den Berg

Releasedatum: 4 september 2015 Blue Rose Records

Website: https://leeroystagger.bandcamp.com/album/dream-it-all-away

Patrick Sweany - Daytime Turned To Nighttime

Ik heb een aantal puike concertjes mogen meemaken in het Amsterdamse Tattoo Museum voordat de stekker uit dit verdomd leuke initiatief getrokken werd. Eén van de artiesten die ik daar zag optreden was Patrick Sweany. Kleine bezetting, bescheiden opkomst, maar enorm sfeervol. Zijn werkelijke sublieme cd Close to the Floor moest nog verschijnen, maar evengoed kenmerkte zijn toenmalige repertoire zich van een vergelijkbare bravoure. Er hing gretigheid in de lucht en de gespeelde sets waren overtuigend, speels en gevarieerd. Ik had dit optreden niet graag gemist. Hij tapt uit een soulvol zuidelijk vaatje. Zijn nummers zijn steevast gehuisvest in de zuidelijk moerassen en al bubbelend zak je weg in een teneur van blues en soul. Sweany heeft zijn bakens weliswaar verplaatst naar Nashville, maar zijn affiniteit ligt toch in de eerste plaats bij de zuidelijkste uitlopers van de Mississippi Delta. Je proeft in Sweany’s muziek invloed van Tony Joe White, en tevens Bill Withers.

Met Daytime turned to Nighttime verschijnt Sweany’s negende plaat. Hij is vast blijven houden aan het productionele talent Joe McMahan onder het motto “never split a winning team”. De ritmesectie bestaat uit: Ron Eoff (bas) en Bryan Owings (drums). Twee oudgedienden met een rijke staat van dienst. Verkregen door bijdragen te leveren aan de muziek van Tony Joe White, Wanda Jackson, Solomon Burke, Patty Griffin, etc. De band wordt vervolgens ondersteund door de achtergrondvocalen van Laura Mayo en Alexis Saski die daardoor een smeuïge “begin-jaren-zeventig” saus completeren. Het eindresultaat is een organisch geheel, welke moeiteloos in het verlengde ligt van Sweany’s twee vorige platen, en zich daardoor bij voorbaat laten kwalificeren als een topplaat. Sweany neemt weliswaar de zang voor zijn rekening, en scheef alle songs, echter de plaat is en blijft het werk van een geïnspireerd team. Wanneer je, zoals ik, gek bent op zuidelijke soul dan is er genoeg uitstekende muziek te vinden van originele artiesten en bij labels met onberispelijk reputatie zoals Nonesuch en Kent / Ace. Van alle artiesten die teruggrijpen op deze periode in de tijd kwijt Patrick Sweany zich prima van zijn taak. Sterker, deze eigentijdse rocker laat het retro-gevoel voor wat het is en brengt zijn composities in het hier en nu. Of Too Many Hours nu van deze tijd is, of van toen, doet er amper toe. Het is in de eerste plaats een geweldige song. Vergelijkbare criteria gelden voor het album Daytime turned to Nighttime. Een No-Risk Disc!

Gastschrijver: Rein van den Berg

Releasedatum: 9 oktober 2015 Nine Mile Records

Website: https://patricksweany.bandcamp.com/album/daytime-turned-to-nighttime-2

John Jones - Never Stop Moving

Beginjaren negentig kocht ik erg veel cd’s en kreeg als goede klant van mijn platenboer geregeld samplers van platenmaatschappijen cadeau. Een daarvan was van Cooking Vinyl, een label met in die tijd geweldige acts. Naast onder anderen Call Mother a Lonely Field van Jackie Leven stond hierop ook het zeer aanstekelijke The Road to Santiago van Oysterband. Van beide acts werden direct de albums gekocht, waarop die nummers stonden. Nooit spijt van gekregen, integendeel, Holy Bandits is nog steeds een van mijn favoriete albums van Oysterband. Af en toe luister ik er nog naar. John Jones maakte toen al veel indruk als zanger op mij. Dat doet hij nog steeds. Sterker nog, hij is steeds beter gaan zingen, naarmate hij ouder wordt. En nog steeds maakt Oysterband uitstekende platen, zoals  de laatste twee Ragged Kingdom en Diamonds on the Water. Vooral Ragged Kingdom samen met June Tabor was in 2011 een groot artistiek en commercieel succes. 

Tijdens het werken aan Diamonds on the Water werkte hij ook aan zijn tweede solo album Never Stop Moving. Inspiratie voor deze cd deed hij vooral op tijdens zijn vele wandelingen. Wandelen is naast muziek zijn grootste passie. Helaas werd bij hem darmkanker vastgesteld en moest hij geopereerd worden. Gelukkig verliep de operatie naar wens. Het leverde uiteraard de nodige stof op voor Never Stop Moving. Het materiaal bestaat voornamelijk uit eigen werk en daarnaast nog drie traditionals, Jim Jones, Banks of Newfoundland en Rambling Boys of Pleasure. Alle drie op vakkundige wijze door hemzelf en Benji Kirkpatrick gearrangeerd. Dat hij in staat is werk van anderen op fabuleuze wijze te vertolken bewees hij al met zijn cover van Joy Division’s Love Will Tear Us Apart. Voor mij een van de mooiste covers ooit. Vorige maand was John terecht artiest van de maand op Folk Radio UK. Voor liefhebbers van folk-rock lijkt Never Stop Moving me een verplichte aanschaf.              

Releasedatum: 4 september 2015 Westpark Records

Website: http://jj-rr.org/

Danni Nicholls - Mockingbird Lane

De bevallige, dertig jarige Danni Nicholls groeide op in Bedfordshire, Engeland. Mijn vermoeden dat ze Indiase roots heeft klopte. Haar moeder werd er geboren, maar verliet India al na negen maanden. Naast Indiaas bloed, stroomt er overigens ook Frans, Portugees, Iers en zelfs Nederlands bloed door haar aderen. In haar jeugd ontdekte ze veel muziek tijdens haar bezoekjes aan haar grootouders en op familiefeestjes. Die muziek varieerde van Elvis, Chuck Berry, Sam Cooke, Patsy Cline en andere oude countrymuziek. Haar voorkeur veranderde naar big bandmuziek, nadat ze saxofoon begon te spelen. Die wijzigde opnieuw nadat ze geïnspireerd werd door Suzanne Vega en de gitaar oppakte. En brak er een periode aan dat ze veel naar vrouwelijke singer songwriters begon te luisteren. Toch kwam haar oude liefde countrymuziek terug in haar leven.  Haar huidige voorkeuren zijn Johnny Cash, Dolly Parton, Gram Parsons, Brandi Carlile maar daarnaast iemand als Paul Simon en Frazey Ford. In 2013 debuteerde ze met het door de pers en publiek goed ontvangen A Little Redemption geproduceerd door Chris Donohue, een man met een  indrukwekkende staat van dienst. Naast een eigen carrière werkte hij samen met de meest uitlopende artiesten; Tom Jones, The McGarrigles, Solomon Burke en Guy Clark om er enkelen te noemen. 

Danni zal terecht gedacht hebben, never change a winning team en toog wederom naar Nashville om te gaan samenwerken met Chris Donohue en hetzelfde, ervaren team muzikanten. En deze keuze pakt bijzonder goed uit, want om met de deur in huis te vallen, het is een prachtig, consistent album geworden. Alle liedjes schreef ze zelf, waarvan het overgrote deel samen met andere liedjesschrijvers. Waarschijnlijk werkt ze graag en gemakkelijk met anderen. Ze schrijft overigens in periodes. Ideeën voor liedjes heeft ze altijd meer dan genoeg, alleen heeft ze soms moeite om het uit te werken tot een perfecte song. De liedjes zijn een combinatie van verzonnen, geleende verhalen over anderen en eigen liefdesperikelen. Ergens las ik in de pers een vergelijking met de stemmen van Emmylou Harris en Alison Krauss, maar ik hoor vooral een eigen geluid. Ze zingt op een kenmerkende, af en toe licht zuchtende manier en heeft een opvallende frasering. Het materiaal op Mockingbird Lane is gevarieerd. Er staan wat stevigere nummers op, zoals het heerlijke Where the Blue Trains Goes en Between Forever & Goodbye, die ook laten horen dat ze omringd is door uitstekende musici. Danni had tevens jazz zangeres kunnen worden, getuige Look Up At The Moon. Een traantje kan weggepinkt worden bij het droevige Leaving Tennessee en Sad Swan, en geswingd in afsluiter Travelin’ man. Mockingbird Lane heb ik al geruime tijd in huis en blijkt een echt groei album en eentje, die ik ben gaan koesteren.           

Releasedatum: 23 oktober                                                                                                     

Website: http://danninicholls.com/

Jeroen Kant - Nooit Genoeg

Jeroen Kant werd 33 jaar geleden geboren in het kleine, rustieke Woudrichem, gelegen aan de Waal. De afgelopen jaren was Woudrichem volop in de belangstelling door de populaire tv-serie Dokter Tinus. Studeerde aan Codarts in havenstad Rotterdam en woont nu alweer zes jaar in een klein gehucht in de nabijheid van Heusden, gelegen aan de Bergsche Maas. Jeroen heeft duidelijk iets met water. Hij bezit een boot en is daarmee regelmatig in de Biesbosch te vinden. De titel van zijn vorige album De Lafaard Kapitein komt dus niet zomaar uit de lucht vallen. Op het water vindt hij zijn rust om op te gaan in zijn gedachten en de natuur. De Hemel Huilt op Nooit Genoeg gaat over zijn bezorgdheid hoe de mensheid met die natuur omgaat. Oorspronkelijk was De Hemel Huilt een gedicht, maar is op prachtige wijze op muziek gezet. Het laat horen dat Jeroen duidelijk gegroeid is als tekstschrijver. Hij vertelt verhalen met een inhoud. Ook als hij zelf naar muziek luistert, moet de artiest hem een duidelijk verhaal vertellen. Een ander goed voorbeeld van een liedje met een mooi, duidelijk verhaal is Een Zucht. Zijn vader stond er model voor. Zijn leven verliep niet zoals hij dat gewenst had. Hij is bijzonder trots op het resultaat van zijn zoon, en dat is terecht. Het is maar weinigen in Nederland gegeven om een dergelijk ontroerende, indrukwekkende tekst te produceren. 

Heb-  en sensatiezucht vormen het thema van de met een mooie melodie en stompend ritme voorziene titelsong.  Melancholie komt om de hoek kijken in het aandoenlijke Oude Kronkelpad. Halve Cent stond al op zijn vorige cd. Sinds januari treedt hij op met een begeleidingsband, bestaande uit vriendin Judith Renkema, producer van dit album Gabriël Peeters, en het andere directielid van Bastaard Platen, Mathijs Leeuwis. Het staat sindsdien op de setlist en qua sound past de nieuwe versie goed bij het overige materiaal, vandaar dat Jeroen het opnieuw opgenomen heeft. Ze vormen niet alleen zijn uitstekende begeleiders op Nooit Genoeg, maar hielpen allen mee met het arrangeren van de nummers. Huis Voor Mijn Helden schreef Jeroen nadat Jaap Boots na 25 jaar VPRO werd wegbezuinigd. Het verdwijnen van kwaliteitsmuziek op de radio ligt hem nauw aan het hart. Erg openhartig is zijn liefdesliedje Als Een Kind Zo Blij voor vriendin Judith. Bij Leugens heb ik even het idee dat Robert Jan Stips achter de toetsen heeft plaatsgenomen en Nescio inzet. Melodieus gezien, maar ook tekstueel, vormt Bedot & Voorgelogen een van de hoogtepunten. Heerlijk uptempo is het vrolijke Vast Vast Vast met een glansrol voor Mathijs Leeuwis. Nooit Genoeg laat een artiest horen die in alle opzichten gegroeid is. Het is het derde album dit jaar van Brabantse bodem, dat zich gemakkelijk kan meten met het beste van buitenlandse makelij in het roots genre.     

Het bos gekapt

Het woud verwond

Kapot getrapt 

Tot aan de grond

De zee besmeurd

Het land verzuurd

Ons ras verscheurd

Het zicht ommuurd

De hoop gedood

Het lot vergald

De kans verkloot

De kloot verknald

We zijn ontwaakt

We hebben spijt

We zijn te laat

’t is niet op tijd

Te groot geleefd,

Ons nest bevuild

De aarde beeft

De hemel huilt

Releasedatum: 8 oktober 2015 Bastaard Platen

Websites: http://jeroenkant.nl/ en http://bastaardplaten.nl/

Jeroen Kant Live:

8/10 TILBURG: Paradox (cd-presentatie)

10/10 DIEPENHEIM: Herberg De Pol

16/10 NIJMEGEN: Thieme Loods Live

23/10 TILBURG: Theaters Tilburg

24/10 CAPELLE A/D IJSSEL: Isala Theater

25/10 ROOSENDAAL: Expositieruimte

7/11 REUSEL: De Kei
28/11 VEGHEL: De Noordkade

11/12 MIDDELBURG: De Spot

17/12 ARNHEM: Luxor

18/12 DEVENTER: Burgerweeshuis

19/12 AMERSFOORT: Fluor

23/12 UTRECHT: Tivoli

26/12 AMSTERDAM: Paradiso

27/12 GRONINGEN: Simplon

Rob Jungklas - 7 Sisters

Het muzikale avontuur en de poëzie behoren toe aan Rob Jungklas. Het zijn geen verworvenheden van de laatste tijd. Hij maakt al sinds jaar en dag uitstekende platen. De twijfel sloeg - jaren geleden - toe bij hem zelf, zodat hij noodzakelijk besloot zijn leven een wending te geven. Hij wenste financiële zekerheid voor zichzelf en zijn gezin en koos voor een carrière als leraar. Deze stap bracht rust, want er moest tenslotte brood op de plank. Uiteindelijk leed de artistieke mens in Jungklas schipbreuk. Gelukkig maar. Waardoor zijn vertrek uit de muziekwereld van tijdelijke aard bleek. 7 Sisters kon wel eens zijn 10^de album zijn sinds zijn terugkeer. Hij heeft een paar prachtige platen op zijn naam staan, waarvan The Spirit and de Spine wel eens zijn meest imponerende kon zijn. Op zijn vorig jaar verschenen plaat Nothing to Fade leek Jungklas in enige mate de onrust in zijn hoofd bezweert te hebben, echter op 7 Sisters laait de voorwaarde voor zijn kunstenaarschap, zijn gedrevenheid, tot hernieuwde proporties. Liefhebbers van zijn werk zullen zich verheugen.

Zijn poëtische bewoordingen zijn andermaal meesterlijk. Zeven nummers is dit album rijk. Zijn zeven liedjes gaan over het einde van een romance, maar handelen gelijktijdig over het hernieuwd opbloeien van de liefde in een droom. Een prachtige mix tussen realiteit en fantasie is het resultaat. Rob Jungklas gooit onvervalst zijn hart in het geding, of zoals hij het zelf verwoord: "I’m here in Memphis standing on the banks of the digital Mississippi, this is my message in a bottle, and I'm throwing it in. If it washes up on your shore, please listen".

Ongeremde passie maakt zich meester van Jungklas op een wijze die zich amper laat vergelijken, laat staan evenaren. Vet gelardeerd in gitaar ontstaan soundscapes in een duistere wereld die zo kenmerkend is voor deze artiest uit Memphis. Vooralsnog is plaat enkel beschikbaar als download versie, maar de cd zal ongetwijfeld niet lang op zich laten wachten.  Wanneer je wilt weten wat de noodzaak is voor Jungklas om muziek te maken? Koop domweg deze plaat, het bespaart mij verdere uitleg.

I'm only flesh and blood
Like all the lovers gone before
I'm only flesh and blood
Love leads me to believe that I can be so much more
I'm only flesh and blood
I stand here in thsi gathering gloom
I will cast my silhouette
So clear against that brave, romantic moon

My heart on a kite string
Heart on a kite string
Heart on a kite string
I'm flying

Flying away

Gastschrijver: Rein van den Berg

Releasedatum: 1 september 2015

Website: https://robjungklas.bandcamp.com/