Het nieuwe album A Thousand Pokes van Nicola Kearey en Ian Carter is vernoemd naar het Middeleeuwse verhaal van Tittivilus. Volgens Wikipedia zou Titivillus de beschermheilige van schrijvers geweest zijn, een subversief personage dat fouten in teksten, verkeerd uitgesproken, gesyncopeerde of weggelaten lettergrepen verzamelt in een zak, om voor te lezen op de dag des oordeels, voorafgaand aan iemands intrede in de hel.
A Thousand Pokes is een satirisch werk over onze fouten in het leven. Het is vooral een tirade tegen alles wat er mis in de wereld, tegen de achtergrond van wereldwijde onzekerheid, corruptie en politieke onrust. Veelal zijn de songs behoorlijk stevig en uptempo, zoals bijvoorbeeld het reeds vrijgegeven titelnummer. Maar daarnaast is er ook plaats voor een aanstekelijk, van een walstempo voorzien nummer als What Can the Matter Be?, met begeleiding van een Spaanse gitaar en percussie. Het experiment is zoals altijd nooit ver weg bij het duo. Slechts op een aantal nummers kreeg men hulp van drummer Sian Monaghan. A Thousand Pokes is het meest intense en indringende album uit hun oeuvre.
Bij doorgewinterde Americana liefhebbers is Texaan Gurf Morlix een bekende naam. Hij heeft met veel bekende Americana- en (alternative) countrymuzikanten samengewerkt. Van gerenommeerde artiesten als Mary Gauthier, Lucinda Williams, Tom Russell, Robert Earl Keen, Ray Wylie Hubbard en Slaid Cleaves produceerde hij albums. Helaas kregen zijn eigen albums minder aandacht, volgens mij ten onrechte. Begin dit jaar verscheen al zijn uitstekende album Melt Into You, waarop hij praktisch alles zelf deed in zijn eigen Rootball Studio in Austin.
Op In Love at Zero Degrees gaat hij nog een stapje verder, dit keer deed hij wel alles zelf, tot aan de productie en de mix toe. Andermaal worden de songs uitermate door hem kundig ingekleurd. Zijn stemgeluid en manier van zingen zijn zoals gewoonlijk uit duizenden herkenbaar. Volgens Gurf is het zijn meest intieme en persoonlijke album.
“My new album is here. After hearing it many hundreds of times while creating it, I took a break from it and didn’t listen to it for 3 months. I listened to it again tonight, and I was struck by the thought that it is likely the most personal album I have recorded. The most intimate. My time away gave me new perspective, and I heard new things I didn’t realize were there. This has never happened before. I’m gonna call this a good thing. You can listen, and decide for yourselves.”, aldus Gurf. Andermaal een geweldig album van Gurf, hopelijk wint hij er nieuwe zieltjes mee, want dat verdient deze zeventigplusser absoluut.
Theo Volk
Releasedatum : 8 oktober 2024 Rootball (Independent)
’t Was de laatste tijd druk op het front van nieuwe releases. Dusdanig dat sommige plaatjes ietwat in de verdrukking kwamen. Normalerwijze probeer ik slechts die albums te benoemen die ik persoonlijk als plezierig, of meer dan dat, ervaar. Plichtmatig recensies afronden is er niet bij. Ter zake doende zijn ze wellicht soms evenmin. Ik beperk mijn smaak op basis van mijn intuïtie. Wanneer de muziek aanspreekt is dat voldoende. Wat betreft Melissa Carper, stel ik mij zo voor, hoef ik weinig toe te lichten. Ze heeft zich met eerdere platen al lang bewezen, qua zang vergelijkbaar onderscheidend aan als bijvoorbeeld Sierra Ferrell. (die op deze plaat harmonie vocalen verzorgt heeft) Behalve dat Melissa een opmerkelijk eigen zanggeluid kent, weet ze bovendien knappe aansprekende songs te fabriceren. Borned In Ya staat er wederom bol mee. Jazzy klinkende nummers met een sfeertje alsof ze in het begin van de vorige eeuw ontstaan zijn. Er wordt nadrukkelijk losjes en ontspannen gemusiceerd, althans zo laat het zich aanhoren.
Let’s get outta here. While the night is still young. The moon is bright and clear, is de strekking van een nummer welke ze schreef samen met Brennen Leigh. De ogenschijnlijke eenvoud van de muziek is bedrieglijk. Het aantal meespelende musici en veelvoud aan instrumenten is enorm. Het album kan domweg niet in een relatief korte periode gemaakt zijn. Daarvoor lijkt het geheel van de productie mij te omvangrijk. Verantwoordelijk voor de snarenarrangementen is Rebecca Patek, een vriendin van Melissa. Ze hebben in het verleden veelvuldig samengewerkt, en Rebecca heeft zelf, jaren terug, ook een zeer plezierige soloplaat afgeleverd. Twaalf lekker in het gehoor liggende nummers. Toch zit ergens een tegenstrijdigheid. Ik ben gek op Melissa’s muziek, echter tegelijkertijd hoef ik niet zo nodig al haar platen. Deze spreekt mij nadrukkelijk wel aan, al was het maar vanwege haar vertolking van Cole Porter’s Every Time We Say Goodbye. Romantiek staat centraal op Borned In Ya.
Rein van den Berg
Releasedatum : 19 juli 2024 Sheila Mae Music/Thirty Tigers
Op het vorig jaar verschenen album Lichtbreuk was Parijs al eens een inspiratiebron voor dichter/singer-songwriter Vincent Corjanus, wat tot uiting kwam in het liedje Altijd Parijs. Op zoek naar inspiratie vertrok Vincent dit voorjaar per trein naar de Franse lichtstad. In Parijs aangekomen vergat hij in de metro zijn reiskoffer. Gelukkig zat in de koffer een cd van hemzelf en kreeg hij al spoedig op sociale media berichten dat zijn koffer gevonden was. Helaas was er veel uit de koffer gestolen, maar het belangrijkste zat er nog in, zijn microfoon.
Vincent verbleef net buiten het centrum, in Maison-Blanche, maar hing vooral rond in Quartier Latin, voor veel mensen het mooiste stukje Parijs. Vroeger woonden hier bekende Franse schrijvers zoals Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir en Albert Camus. In 1968 vonden hier de bekende studentenrellen plaats. Tegenwoordig wordt het bevolkt door bohemiens, intellectuelen, artiesten, schrijvers en studenten. Een omgeving waar Vincent zich dan ook als dichter als een vis in het water voelde.
Vincent is een jongeman met een oude ziel. Bovendien heeft hij een muzieksmaak, die je eerder bij een zestigplusser zou aantreffen, denk aan bijvoorbeeld Pink Floyd, Fleetwood Mac en The Smiths. Wat betreft Nederlandstalige muziek is Frank Boeijen al sinds jaar en dag zijn grote voorbeeld. Allebei vinden hun kracht voornamelijk in hun poëtische teksten. Dat geldt ook weer voor Vincent’s nieuwste album Een Melancholische Dans door de Nacht.
Uiteraard worden zijn pop songs ook dit keer opgefleurd met een vleugje elektronica. Overigens kropen de songs pas mij onder de huid na de nodige luisterbeurten, maar bevalt het me intussen nog beter dan voorganger Lichtbreuk. De titel van de song De Ontdekking van de Hemel blijkt trouwens inderdaad een knipoog naar het gelijknamige magnum opus van Harry Mulisch te zijn. Vincent treedt aanstaande zondag om 14.00 uur op in ’t Ukien aan de Korteweg in Kampen. De zaal gaat open om 13.00 uur. Hij draagt dan ook een aantal gedichten voor die hij in Parijs schreef. De toegang is gratis.
Zoals de hoes van dit album doet vermoeden, How Much Is Enough laat een gerevitaliseerde Iain Matthews horen. Het openingsnummer overtuigt meteen, en vooral de relativerende tekst heeft mijn aandacht. Iain kijkt terug op keuzes die hij als jeugdige achteloos maakte, en plaatst ze in perspectief. Hij leeft niet in het verleden, maar kijkt vooral naar voren; Making Ripples in a Stream. Dertien nummers maar liefst die overwegend door hem zijn geschreven. Ook een paar co-writes, plus het gevoelige nummer To Baby. Het originele nummer is van de vorig jaar overleden Biff Rose en ik kende het toevallig, maar dan uitgevoerd door de Amerikaanse band Vetiver. Je vindt het op hun cover album Things Of The Past (2008). Dat album bevatte uitsluitend songs van artiesten die bepalend waren voor Andy Cabic. Dat album heeft muziek van Townes Van Zandt, Bobby Charles, maar ook vind je een cover van The Road to Ronderlin’ van Iain Matthews. (Waarmee het cirkeltje weer min of meer rond is.) Tijdloze muziek maken is dat niet wat iedere artiest nastreeft?
How Much Is Enough luidt de nieuwe titel. En inderdaad, wat heeft Matthews ontiegelijk veel gedaan in zijn leven, en wanneer kan hij tevreden terugkijken? Het nummer To Baby verscheen in 1969, en dat is eveneens het jaar dat Iain Matthews Fairport Convention verruilde voor een zelfstanding loopbaan. Hij kende zijn eerste successen en stond letterlijk in het centrum van de muziek. Gezien zijn oeuvre heeft deze Brit geen moment stilgezeten. Veel van wat hij heeft gedaan staat hier in de kast, en zijn vroegste album zijn mij nog steeds zeer lief. (Ze stonden vroeger in de collectie, van een zwager die ongeveer 8 jaar ouder is) Ook Iain’s Amerikaanse periode sprak mij enorm aan met platen als Skeleton Keys en The Dark Ride (met een spot on Tim Buckley cover!). Er is zoveel, denk bijvoorbeeld aan het prachtige Original Notebook boxje! Telkens weer vond hij nieuwe wegen, er waren onnoemlijke samenwerkingen en gelegenheidsformaties. Een stroom van bijna zestig jaar aan creativiteit. Blijkbaar zit stilzitten niet in de aard van het beestje.
She’s a Digital Girl doet mij in een zekere zijn denken aan David Bowie. Good Intentions een losjes uitgevoerd niemendalletje als aanloop naar het titelnummer, How Much Is Enough. Iain stelt zichzelf niet alleen de vraag, maar beantwoord hem ook. Een klasse nummer van een Lonesome Rider on a roundabout, zoals hij het zelf verwoordt. Iain lijkt nog lang niet moegestreden. Hij vond B.J. Baartmans bereid hem tijdens die project te coachen. B.J. en de overige musici kwijten zich op optimale wijze van hun taak. How Much Is Enough biedt een moment uit het leven van onze Brit. Het album ervaar ik als opvallend verfrissend met verschillende aansprekende nummers, zelfs wanneer de teneur iets meer droef wordt, zoals bij The New Dark Ages. Rhythm & Blues grijpt terug op de rassenongelijkheid en strijd van de zwarte Amerikaan. Lekker nummer! Ik moet bekennen dat ik Iain Matthews de laatste jaren amper volgde, maar met dit nieuwe album (let wel; Volume One) realiseer ik mij dat hij nog net zo relevant is als in zijn jonge jaren. Er is veel moois vindbaar op deze plaat, vergeleken met alles wat Iain heeft gedaan, en dit is voor mij een zeer prettige uitschieter. Muziek vanuit het hart. De video (opgenomen eerder dit jaar) laat slechts een flard zien en horen van een man in zijn element.
Rein van den Berg
Releasedatum : 25 oktober 2024 Much Have Music/CRS
Eigenlijk zou ik als vaste kijker van “De Avondshow met Arjen Lubach” actrice en zangeres Merel Baldé moeten kennen. Samen met Lubach schreef ze het nummer Ik **** je op afstand, wat te horen was in het programma van Lubach in april 2020 aan het begin van de Coronapandemie. Aangezien ik de muzikale kwaliteiten van Lubach een stuk minder hoog aansla dan zijn humoristische kwaliteiten kan ik mij die uitzending niet meer herinneren.
Baldé blijkt echter behoorlijk veelzijdig en populair te zijn (stond bijvoorbeeld al op Lowlands en Rock Werchter). Zij studeerde in 2014 af aan de Amsterdamse Toneelschool & Kleinkunst. Ze was in de jaren daarna geregeld in theaterstukken te zien, waaronder als Charlotte in de bekende musical “Soldaat van Oranje” en in enkele films. Haar muzikale carrière kwam op gang dankzij de singles Lekker met de Meiden en Hou Je Bek en Bef Me (3voor12 Song van het jaar 2019). Om vervolgens hierna Paradiso voor het eerst uit te verkopen.
Met haar debuutalbum Troostprijs wilde ze een echte popplaat maken. “Met Naar De Haaien & Weer Terug was het voornemen: een echte MEROL plaat maken. Ik wilde weer terug naar de Do It Yourself grilligheid en gekte van mijn eerste liedjes die ik zelf op Garageband produceerde. Toen ik begon met muziek maken deed ik alles onbevangen en op intuïtie. Doordat ik de muziekwereld steeds beter leerde kennen, begon ik de druk te voelen van een hit en de druk om een breder publiek aan te spreken. Daardoor leverde ik soms wat van mijn eigenheid en theatraliteit in.”, aldus Baldé.
Voor mij was het erg wennen aan de muziek, vooral aan de elektronica in de catchy uptemponummers. Liever hoor ik haar in het ingetogen, met een Rhodes opgesierde ballade Niet Meer Met Mij. Hierop is trouwens de enige van haar begeleiders die ik ken te horen, Okke Punt (Yori Swart). In haar regelmatig expliciete teksten legt ze op eigenzinnige wijze het destructieve van de mens bloot, ons escapisme en hoe we onszelf voor de gek houden. Ze uit in Sorry Lul kritiek op mensen (met name mannen) die geen verantwoordelijkheid durven te nemen voor hun fouten en zeer bekwaam zijn in het omzeilen van dat ene woordje…sorry.
Ze neemt het op voor bekende mensen die al hun privacy kwijt zijn en hunkeren naar anonimiteit op de dansvloer met Salmari & Kreeft. Op Ziet Ze Dan Niet laat ze zien hoe goed zij zich kan aanpassen en vormen naar wat er van haar verwacht wordt als vrouw in een wereld die gebouwd is door en voor mannen. Muzikaal vliegt het alle kanten uit, van eerder genoemde ballade, tot aan rauwe elektropop, rock en zelfs house. Naar de Haaien & Weer Terug is een grillige, avontuurlijke plaat. Voor de komende tourtickets, zie hier.
Theo Volk
Releasedatum : 4 oktober 2024 Ammehoela Records/Excelsior Recordings
In de herfst verschenen en verschijnen nog een aantal mooie releases. Bij sommige is daar het WOW effect, want het album beantwoordt aan je verwachtingen, of beter nog, schiet daar royaal overheen. Bij The Wild Feathers had ik nog geen verwachtingen, alhoewel toegegeven, hun vorige; Alvarado, dat bleek niks anders dan een uiterst plezierige plaat! Het is een Country Rock band, met een Southern Sound die keurig binnen de lijntjes kleurt. Geen rauwe Amerikaanse band die blind vaart op een intern doch ongecontroleerd kompas. De muziek op het album Sirens is geen de muziek die in eerste plaats het resultaat is van emoties of anderszins, maar eerder van het gehalte waarbij de artiest ook zijn ratio raadpleegt. Daar kun je consequenties aan verbinden, maar die hoeven niet bezwaarlijk te zijn. Vroeger (heel vroeger!) had je een band als Bread (David Gates) en die stonden ook te boek als netjes, maar ondertussen maakten ze wel verscheidene prachtplaten. Die vergelijking wil ik ook maken wat betreft The Wild Feathers.
Wat betreft een onontbeerlijk rauw randje hebben ze producer Shooter Jennings aangetrokken. Geen verkeerde keus. Wanneer je geluid te gepolijst wordt dan boet je wel in op de spanning. Overigens, zo beproeft is het recept bij The Wild Feathers nou ook weer niet. Er valt voldoende te genieten. Ze hadden bovendien veel songs om uit te kiezen. Tien nummers werden gekozen voor dit album. De bandleden doen wat van hun wordt verwacht, en doen dit met verve. Er wordt enthousiast en harmonieus gemusiceerd, hetgeen een mooi album heeft opgeleverd. Muziek met kop en kont. En op een nummer als Comedown schieten ze wel degelijk explosief uit hun slof, om vervolgens Don’t Know minstens zo furieus te openen. Ach, linksom, of rechts, dit is puike muziek van een gemotiveerde band.
Na enige twijfel mijnerzijds is er duidelijkheid, de plaat komt 4 oktober beschikbaar. Eindconclusie is eenvoudig, want wat een prachtige plaat heeft Björn Peter Thisell afgeleverd, uniek in zijn soort. Ik vond het hoesje er ietwat ongewoon uitzien, wat maakte dat ik op mijn hoede was. Ik vroeg me (op basis van dat hoesje) of ik wel de juiste doelgroep was. Ik veronderstelde te maken te hebben met iets folkloristisch. Die aanname bleek vanaf de eerste luisterbeurt niet zo te zijn. Wel dat de muziek Folk georiënteerd is. Met zijn achternaam was sowieso een kleine associatie, maar die kon ik niet meteen plaatsen. Na enig speuren vond ik een cd’tje in mijn verzameling van de Zweedse band Thisell, getiteld; II. Het breekbare wat de muziek van deze band kenmerkt (en wellicht niet zo opmerkelijk) komt terug op deze eerste soloplaat van Björn Peter Thisell. In theorie hadden ze hem III kunnen titelen. Niks folkloristisch, maar een uitermate intense soloplaat van iemand wiens hart en ziel gegrond zijn in de muziek. Er wordt uitermate subtiel en intens gemusiceerd op Visseltofta Folkfest. Breekbare Folk. Ik las dat de sessies voor Björn Peter een strijd waren alvorens hij tevreden was met de juiste vorm en toon. Het duurde totdat hij uiteindelijk kon loslaten. Deze muzikant lijkt de breekbaarheid te hebben van een eigentijdse Vincent van Gogh, en juist die factor geeft zijn muziek iets bijzonders.
Bij Zweedse artiesten kan het twee kanten opschieten, of je hebt superkitsch, of je vindt muziek die zich kan wedijveren met de beste landen die ons met traditionele muziek verrijken. Traditioneel, maar met een eigentijds randje. Zowel pure traditionele muziek, als daar waar de artiest poogt te resoneren bij een jong en modern publiek spreken mij beide aan. Het vinden van nieuwe vormen/ontwikkelingen geniet daarbij voor mij persoonlijk de voorkeur. Pure traditie is wat ooit was, maar leent van het verleden om een weg te vinden naar voren. Ook zijn teksten spreken mij enorm aan, ook al zal ik in dit stadium mijn speklapje er niet om laten liggen. Wellicht ooit. Luister in Pig Meat naar oprecht gezongen tekstregels als; Just the thought of losing you. Will break my heart in two. Pick Me. Subtiliteit is overal het toverwoord. De tweede stem is minstens zo belangrijk als de leidende zang. Naast gitaar en bas is er ruimte voor zorgvuldig toegepaste synthesizer sound en percussie. Er is incidenteel pedal steel en viool. Een homepage heb ik zo snel niet kunnen vinden, alsof Björn Peter zich een klein beetje verstopt. En verstoppen dat lukt wel in Zweden. Echter wanneer je eenmaal zijn/hun muziek hebt gehoord, dan wil je meer. Voor mij een excuus om zijn eerder muziek weer eens uit de kast te halen.
Rein van den Berg
Releasedatum : 4 oktober 2024 Continental Song City
Mijn aandacht voor dit album werd getrokken door de titel, maar ook door intieme, aandoenlijke hoes. De geboorte van zijn eerste kind had een grote impact op het leven van Luke De-Sciscio. Op Theo probeert hij uit te leggen wat het voor hem betekent om verantwoordelijk te zijn voor het leven van zijn dochter Theo, zonder in sentimentaliteit te vervallen. Theo is overigens normaal gesproken een jongensnaam, afgeleid van Theodoor wat oorspronkelijk een Grieks woord was en Godsgeschenk betekent. Het album is bijzonder spaarzaam, alleen zang, akoestische gitaar en één piano-overdub weet De-Sciscio met zijn fraaie, vibrerende stem de aandacht van de luisteraar moeiteloos vast te houden. Voor een uitgebreidere recensie, zie eventueel hier.
Theo Volk
Releasedatum : 27 september 2024 Folk Boy Records (Independent)
Produced by JD McPherson is de eerste aanbeveling die ik alvast kan meegeven. Het lag al even in de lijn der bedoelingen, maar daar is hij dan; de nieuwe JP Harris plaat! Altijd een beetje benieuwd welke kant het ditmaal opgaat, en of JP mogelijk een afslag heeft genomen. Dat traditionele country centraal staat lijkt mij vanzelfsprekend. Sterker, het druipt er andermaal van af! Meer Amerikaans getint anno 2024 kan bijna niet, zou je zeggen. Of we dan het beste te pakken hebben wat Amerika momenteel biedt, kun je wellicht als twijfelachtig beschouwen, maar ik vind hem oprecht één van de meeste aansprekende stemmen hebben die dit genre kent. Steevast staat hij afgebeeld met ontbloot bovenlichaam, alsof hij wil etaleren dat wij te maken hebben met moeders mooiste. Zijn hoes is dusdanig veelzeggend dat we mogen concluderen dat JP Harris zichzelf niet al te serieus neemt, en wel in is voor iets buitenissigs. Daar eenmaal doorheen geprikt weet JP wel degelijk te scoren op vorm en inhoud. Bovendien, JP staat er niet alleen voor! Muzikale vrienden laten hun vocalen horen op individuele nummers, zo zijn er gastrolletjes voor Shovels & Rope, The Watson Twins en Erin Rae.
Serieus de diepte in is niet nodig. Deze muziek draait wat mij betreft om de entertainment waarde, en die is, mede dankzij de productie van JD McPherson ruim voldoende aanwezig. Qua instrumentatie valt mogelijk nog meer te genieten, zekere wanneer traditionele country je ding is. Sommige Countrymuziek wijs ik meteen van de hand, maar JP Harris weet te intrigeren, wie weet, mij op een vermakelijke manier te verbazen. Dat heeft alles van zins met de losse structuur die hij nastreeft in zijn muziek. Zijn verdriet, wanneer ik dat zo mag benoemen, zet hij om in jolige klinkende muziek. Nou geldt dit laatste zeer zeker voor het afsluitende nummer, Beautiful World. En laat de overdadige ironie van deze song nou net afkomstig zijn van Gerald Casale en Mark Mothersbaugh. Volledig doordraaien is er niet bij. Het blijft gelukkig binnen de perken bij deze Old Fox. Geen gekkenhuis in de hen house tonight! To The Doves is simpelweg een geweldige song!
Rein van den Berg
Releasedatum : 20 september 2024 Bloodshot Records
