Pakweg veertig jaar geleden was het voor westerlingen
praktisch onmogelijk muziek uit het communistische Oostblok te ontdekken.
Hetzelfde gold natuurlijk ook andersom vanwege de daar heersende regimes. Gelukkig
kon Andres Roots als jochie vanuit Estland Finse radiostations ontvangen en
ontdekte zo veel westerse muziek, waaronder zijn grote liefde, de blues. Na de
val van de Muur en door de komst van internet verdween het gordijn voorgoed en
kan een artiest als Andres over de hele wereld optreden. De muziek van Andres
ontdekte ik zo’n vier jaar geleden bij de release van zijn fraaie, inventieve
album Winter.
Sindsdien recenseerde ik ook zijn albums Breakfast
in September, Monoen het debuutalbum
van zijn instrumentale kwartet Sawmill Roots Orchestra. Andres is een artiest
die ik een warm hart toedraag, omdat hij geheel onafhankelijk en eigenzinnig
zijn eigen weg gaat. In zijn blues composities vermengd hij regelmatig op
inventieve wijze invloeden uit andere genres. Zijn nieuwste album Mississippi to Loch Lomond is een
livealbum wat vorig jaar opgenomen is. Drie tracks werden opgenomen in Estland.
In maart maakte hij met zijn oude vriend Dave Arcari een korte toer door
Schotland, daarvan belandden zes opnames gemaakt in Milton of Buchanan op het
album. De overige zes tracks werden opgenomen in Clarksdale, de bakermat van de
blues, waarbij hij trouwens gebruik maakte van een geleende gitaar. Alleen Station Blues Medley betreft een
traditional, de overige zijn eigen composities. Gelukkig worden de opnames
niet overschaduwd door geroezemoes van het publiek, het enige wat je hoort is
af en toe een beschaafd applaus. Iets waar het doorsnee publiek in Nederland nog
een hoop van kan leren. Het ouwehoeren tijdens concerten in Nederland wordt
niet voor niets “the Dutch disease” genoemd.
In Nederland heeft Ben Reel de afgelopen twee decennia een behoorlijke
bekendheid opgebouwd, vooral dankzij de vele liveoptredens, die hij hier gaf. Net
als Gregory Page kent hij intussen de wegen in Nederland beter dan menig
Nederlander. Niet vreemd dat hij op de dag van de release van zijn inmiddels
negende album The Nashville Calling
ter promotie in Nederland is. Zoals altijd stellen zijn albums nooit teleur.
Ter afwisseling was de prachtige voorganger Land
of Escape iets meer ingetogen en iets minder rootsy dan we van Ben
gewend waren. Voor het opnemen van zijn nieuwste album toog Ben naar de Skinny
Elephant Recording Studio in Nashville. Voor de productie kon hij beroep doen
op Will Kimbrough, een van beste muzikanten die Amerika rijk is, hetgeen ook geldt
voor coproducer Tommy Womack. Bovendien kon hij beschikken over bassist Garry Tallent,
bekend van de legendarische E Street Band. Het album werd in slechts drie dagen
tijd live in de studio opgenomen. De uptempo opener All In Good Time maakt meteen al duidelijk dat Ben weer een meer Americana
en rootsy album gemaakt heeft, waarop bijna op alle liedjes de
achtergrondvocalen van vrouwlief Julieanne te horen zijn. En zoals we van Ben
gewend zijn is zijn zang altijd vol passie. The
Nashville Calling is andermaal een prachtige aanvulling van zijn uitdijende
oeuvre, fans weten waarschijnlijk genoeg.
De afgelopen jaren zat het Michelle David op persoonlijk
vlak bepaald niet mee. Voorganger The
Gospel Sessions Vol. 3 stond volop in het teken van het verlies van
dierbaren, waaronder haar eigen moeder. Op muzikaal gebied ging het juist wel
voor de wind, want ze werd onder andere genomineerd voor een Edison. Echter
vlak voor een toer werd de diagnose borstkanker geconstateerd. Uiteraard sloeg
die boodschap bij haar en haar naaste omgeving in als een bom. Toch besloot ze
te gaan toeren, zonder haar begeleiders op de hoogte te brengen. Ze wilde niet
dat het sfeer zou gaan bepalen tijdens die tournee. Het toont aan dat Michelle
een sterke vrouw is. Slechts enkele weken na de geslaagde operatie mocht ze een
geweldig optreden verzorgen voor Koning Willem-Alexander en Koningin Maximá op
Bevrijdingsdag 2019. Intussen is ze weer genezen verklaard. Het kon niet anders
dan dat The Gospel Sessions Vol. 4 over
haar persoonlijke leed zou gaan en hoe ze dat overwonnen heeft. Het album heeft
de positieve ondertitel Victory! meegekregen.Opener Good Good Good maakt
meteen duidelijk dat het een album vol bruisende energie en positieve
levenslust is geworden. Was het eerste album nog vrij basaal, werd het geluid
op de volgende albums steeds gevarieerder en avontuurlijker.Voor het eerst verkent Michelle samen met
Onno Smit en Paul Willemsen de muziek uit het Caribisch gebied, met als resultaat
het heerlijke reggaenummer Oh My My en
het onweerstaanbare Latin nummer Victory!. Ook
reist men geregeld af naar Afrika en
hoor je in Myshel en You Are invloeden uit de Afrobeat terug.
De Afrikaanse instrumental R'Fissa
werd geschreven na hun reis naar Marokko. Ook tapt men veelvuldig uit het
soulvaatje; northern soul, boogaloo, Afro soul en Chicago en Memphis soul. Met
vooral duidelijke invloeden van de muziek van Curtis Mayfield. Als godvruchtig
mens komt het geloof af en toe in haar teksten voor, zonder dat het drammerig
wordt. Zo citeert ze in Yes I Am
uitde bijbel, Genesis 4:9 : “Am I my
brother’s keeper?” Welke vraag ze volmondig met “Yes I Am” beantwoordt. “Toen ik
ziek was namen er ineens allerlei mensen contact met me op, waar ik jaren niet
van gehoord had. Wildvreemden ook. Het mooist was een mail van de manager van
de Amerikaanse R&B-zanger Kem, die ik maar één keer ontmoet had. Zij stak
me echt een welgemeend hart onder de riem. Dán zie je ineens wie je vrienden
zijn. Ik vind het mooi als mensen om elkaar geven en voor elkaar willen zorgen
in plaats van weg te kijken. En zie er het Bijbelse verhaal van Kaïn en Abel in
terug.”, aldus Michelle. Het trio heeft intussen een passende naam voor hun
muziek gevonden, Rhythm and Gospel. Het geluid op het nieuwe album is nog
voller geworden dankzij meer strijkers,
percussie, blazers en zelfs analoge synthesizers. Toch waakt men er voor dat
het geluid authentiek en vooral organisch blijft. The Gospel Sessions Vol. 4 laat een groep horen die nog steeds
verder evolueren, maar daarnaast een gevarieerd, energiek en vooral ijzersterk
album afgeleverd hebben. Need I say more?
Met een muziekcarrière die al langer dan een halve eeuw duurt
behoeft Iain Matthews natuurlijk geen verdere introductie. In 2000 vestigde hij
zich in Horst, Limburg en is daar sindsdien gelukkig met zijn Nederlandse vrouw
en kroost. De titel The New Mine is
niet alleen een verwijzing naar het nummer Working
in the New Mine, maar ook naar de Limburgse kolenmijnen. Bovendien heeft
hij met het hernieuwd leven inblazen van Matthews Southern Comfort een nieuwe
muzikale mijn gevonden met zijn drie door de wol geverfde Nederlandse begeleiders.
Eric Devries, Bart de Win en coproducer BJ Baartmans hebben ook alle drie hun
sporen ruimschoots verdiend in de muziek business. In 2018 leverde dit
gezelschap met Like
a Radio hun eerste, goed ontvangen, proeve van bekwaamheid af. De solocarrière
van Iain kwam na zijn vertrek uit Fairport Convention in een stroomversnelling
dankzij de wereldhit die hij had met Joni Mitchell’s Woodstock. De prachtige opener Ethiopia
is eveneens van de hand van Mitchell en kan gezien geworden als een eerbetoon
en dankjewel aan deze levende legende. Kers op de taart in hun uitvoering is
het wonderschone spel, dat Bart uit zijn Wurlitzer tovert. De samenzang op het
nieuwe album is om door een ringetje te halen. Normaal verzorgt Iain de lead
zang maar in The Hands of Time
krijgen ook de andere heren de gelegenheid om voor het voetlicht te treden.
Bijzonder opgewekt klinkt het goed in het gehoor liggende Feed It, wat voorzien ismet fraaie
lead en achtergrondzang. Tot mijn favorieten behoort het fraaie Patty’s Poetry. Het wordt gezongen door
Iain maar blijkt geschreven door BJ, na een onvergetelijk optreden. BJ
hierover : “Het nummer gaat over Patty Griffin. Naar aanleiding van een
betoverend optreden door enorme hoosbuien heen in Nashville waar ik bij was,
doorweekt maar verkocht. Maar het was vooral dat moment en tegen alle
omstandigheden in. Ik sprak (jaren) later bassist JD Foster in mijn studio bij
een sessie en die bleek die avond zijn debuut bij haar gemaakt te hebben! Ook hij wist het nog precies: de knetterende
spanning (wellicht was het echt link) en zo'n fraaie ontlading op het podium.”.
Zo’n impact kan muziek en natuurelementen dus hebben. De uitstekende
titelsong blijkt een cover te zijn van de voor mij onbekende singer-songwriter
Ed Snodderly. Met uitstekend gitaarspel trouwens. Tot de hoogtepunten reken ik
zeker het door Iain geschreven Starvation
Box. Volgens Iain is het “fiction based on fact. The old black blues men in
the south used to call their guitar their starvation box because they couldn’t
make a living playing music. At least, black mans music, which was the blues.”.
Ingetogen en begeleid met warm
accordeonspel van Bart is het door Iain en Eric geschreven C’Mon Amigo. Iedereen leverde trouwens composities aan. Het voert
te ver om alle composities van dit uitstekende album hier te bespreken. De
opnames vonden plaats in Wild Verband (vernoemd naar een metselaarsterm) van
BJ. Hier werden trouwens de laatste jaren de nodige fraaie albums opgenomen. Het vorige album was mooi, maar The
New Mine bevalt me nog beter.
In het dagelijks leven heeft Barbara Bergin een drukke en
verantwoordelijke baan als orthopedisch chirurg. Ze richtte mede Texas
Orthopedics, Sports & Rehabilitation Associates in Austin, Texas op. Ook
stichtte ze een gezin en voedde twee kinderen op, die inmiddels allang het huis
uit zijn. Ik schat Barbara ergens rond zestig, want in 1968 kocht ze van haar
met babysitten zuurverdiende centen haar eerste Gibson B-25 Student Guitar. De
muziek begon later een wat prominentere plaats in haar leven te krijgen toen ze
van een van haar eerste dokterssalarissen een Martin D-38 kocht. Ze leerde meer
akkoorden en finger picking. Naast muziek bleek verhalen schrijven een passie
en uitlaatklep voor haar drukke bestaan. In 2007 verscheen haar eerste novelle “Endings”,
waarmee ze meteen enkele prijzen in de wacht sleepte. En binnenkort verschijnt dus
dan eindelijk haar debuutalbum Blood Red
Moon. Songschrijven ging en gaat haar gemakkelijk af, in tegenstelling tot
optreden. Ze had een tijd lang grote podiumvrees. Dat probleem werd opgelost op
de muziekschool Girl Guitar, waar alleen vrouwen les krijgen van andere vrouwen.
Na deze zes weken durende cursus, werd Barbara in het diepe gegooid, waarbij ze
live haar eigen songs moest vertolken. Barbara blijkt een geweldige
verhalenverteller, die zingt zonder tierelantijntjes. Na het horen van de indringende
opener en titelsong was ik al overtuigd van haar songschrijverkwaliteiten. Het
indringende effect wordt hier trouwens versterkt door het mondharmonicaspel van
Jane Gillman. Gillman is niet alleen een van de leermeesters van Barbara, maar
tevens de producer van haar debuut, wat trouwens al in 2018 is opgenomen. Het
repertoire is redelijk gevarieerd.Zo is
bijvoorbeeld My Life’s Good een
uptemponummer met lekker gitaarspel van Rich Brotherton. En lijkt She Danced with the Young Prince of Wales, met
fraai vioolspel van Beth Chrisman, een oude Engelse folk traditional. Het
vrolijke Possum’s in the Corn is een buegrass
nummer, wat lang geleden geboren lijkt te zijn in de Appalachen. Erg fraai is Warm Place, voor mij een van de
hoogtepunten. De enige compositie, die niet van haar hand is, is de traditional
Cluck Ol’ Hen, wat absoluut niet uit
de toon valt tussen de overige composities . Wie meer over de fraaie teksten
wil weten kan uitgebreide informatie vinden op haar keurig verzorgde website. Ook
het artwork van de cd is fraai. Blood Red
Moon is een uitstekend debuut van een geboren verhalenverteller.
Theo Volk
Releasedatum: 29 maart 2020 Little White Hen Records
Af en toe pik ik als folkliefhebber graag een graantje mee
van de muziekrecensies op Folkradio UK, zoals deze
een paar dagen geleden. Numberless
Dreams is het folkdebuut van Julie Abbé. Julie groeide op met de traditie
van balfolk in Poitou-Charentes, een klein plaatsje in Frankrijk. Zo’n twee decennia
geleden verhuisde ze naar Bristol en werd daar actief in de Latin en jazz
scene. Maar het bloed kroop waar het niet gaan kan en belandde ze in het
Engelse folkcircuit. Op Numberless Dreams
wordt ze ondersteund door fantastische muzikanten als celliste Dominie Hooper
en producer Sid Goldsmith, die tevens te horen is op concertina, staande bas en
gitaar. De afgelopen decennia verdiepte Julie zich volop in zowel Engelse,
Schotse als (Noord-)Ierse traditionals. Een viertal composities betreft op
muziek gezette gedichten van Yeats, waarvan een drietal afkomstig zijn uit de gedichtenbundel
“The Wind Among The Reeds”. Alle arrangementen zijn sober en subtiel. Soms
heeft Julie totaal geen instrumentale begeleiding nodig. Zoals in de bekende
traditional Flower Of Magherally
oorspronkelijk afkomstig uit County Down, met alleen de prachtige tweede stem
van Amy Cox. Zeker zo bekend is de Schotse traditional Fear a' Bhàta, van oorsprong gezongen in het Gaelic. Ooit
voortreffelijk vertolkt door Capercaillie, Julie kent het echter in de versie van Sandy Denny’s The Boatman. Het refrein wordt hier
tweetalig gezongen. Voor meer informatie verwijs ik geïnteresseerden graag naar
de uitvoerigere recensie op Folkradio UK, die mijns inziens terecht Numberless Dreams tot album van
de maand koos. Terecht, omdat het een voorbeeldige verzameling van unieke
interpretaties van oude traditionals is.
Radio luister ik nooit en kijk slechts sporadisch naar DWDD,
vandaar dat het zeskoppige rootspop gezelschap Darlyn volkomen onbekend voor me
was. Hun singles Show You the Right Way
en I Think We're Alone Now werden
blijkbaar veel gedraaid op de radio. Laatstgenoemd lied werd zelfs gekozen tot
de laatste NPO Radio 2 Topsong van 2019. De reden om hun debuutalbum Was It a Dream te gaan luisteren was echter,
dat de groep de eigenzinnige Blake Mills tot hun invloeden rekent. In de korte
tijd dat de groep bestaat heeft de groep veel live opgetreden (waaronder op
Noorderslag), wat duidelijk zijn vruchten heeft afgeworpen in de studio. De
groep beschikt over twee geweldige, geschoolde zangeressen, waarvan Diwa
Meijman de leadzang voor haar rekening neemt. Meijman heeft een expressieve
stem, die me meteen wist te raken. Hun rootsy sound heeft soms wat raakvlakken
met Alabama Shakes, waarbij tevens dynamiek een belangrijke rol speelt. Het
repertoire is gevarieerd en bij tijd en wijle wordt er stevig uitgepakt. Op een
eigenzinnige manier laat de groep een eigentijdse interpretatie van invloeden
uit de americana-, folk- en popmuziek uit de jaren zestig en zeventig horen. De
liedjes gaan over het leven in zijn algemeenheid, passie en uiteraard over de
liefde. De liedjes, die op mij het meeste indruk maken staan op de tweede
gedeelte van het album. Daartoe behoren het titelnummer en het eerdergenoemde,
ingetogen I Think We're Alone Now.
Het meeste kippenvel bezorgde me het vrij sobere, maar indringende Wasteland. Het album mocht opgenomen worden
in de legendarische Wisseloord Studio’s, waar grote namen als The Rolling
Stones en The Police hen voorgingen. Was
It a Dream is een overtuigend, eigenzinnig en geregeld meeslepend debuut.
Eerlijk is eerlijk, zonder tipgever Eric, erg actief op het
muziekforum MusicMeter, had ik waarschijnlijk nooit de muziek ontdekt van Heiðrik
á Heygum, oorspronkelijk afkomstig van Tórshavn, Faeröer. De Faeröer is een
piepkleine eilandengroep, gelegen in de noordelijke Atlantische Oceaan in de
driehoek Schotland-Noorwegen-IJsland. Bij mij alleen bekend vanwege het
voetbal, waarbij opponenten van hun nationale team het immer lastig hebben met
de altijd aanwezige harde wind. Tegenwoordig is Heiðrik woonachtig in Reykjavik
en maakt daar vooral furore als maker van korte films, muziekvideo’s en werkte
hij aan enige tv-series mee. Een van de eerste documentaires die hij ooit
maakte ging over zijn kranige oma van 85, die toen nog elke dag in de oceaan zwom.
Ook viel hij regelmatig in de prijzen, zoals met “Skuld”. Daarnaast is hij
actief als boekillustrator en maakt hij aquarellen, waarbij vooral het
opgroeien in een conservatieve omgeving centraal staat. Ook als muzikant blijkt
hij bijzonder getalenteerd, sterker nog, hij blijkt een geboren zanger. Hij
zingt met een opvallend gemak, waarbij hij af en toe moeiteloos overschakelt
naar zijn kopstem. Illusions is zijn
derde album. Zijn muziek is in tegenstelling tot de meeste van zijn teksten
opvallend luchtig en romantisch. Het album had ook zo’n zestig jaar geleden
gemaakt kunnen zijn. Heerlijk loom, Braziliaans aandoend is opener Bitter. De meeste van de liedjes zijn
rijkelijk georkestreerd, waarbij het heerlijk wegdromen is. Potentiële
luisteraars zijn gewaarschuwd, Illusions
is een bijzonder verslavend plaatje. Via
Eric ontdekte ik overigens ook al eens de fijnbesnaarde muziek van Stuart
Warwick. Ook een absolute aanrader. Op het muziekforum MusicMeter heb ik
trouwens in het verleden al de nodige obscure, maar bijzonder fraaie muziek
mogen ontdekken. Zelf probeer ik daar al ruim een decennium mijn steentje aan
bij te dragen.
Josef McManus is een onafhankelijke singer-songwriter
woonachtig in de North Bay Area van San Francisco (Marin County), California. Sinds 2013 brengt hij albums uit onder de
artiestennaam White Owl Red. Zijn eerste song schreef hij echter al in 1992
tijdens zijn studie beeldhouwkunst aan the Art Institute of Chicago.
Grote
inspiratiebron vormden de songs van Kurt Cobain en de rauwe energie van het
grungetijdperk. Na zijn studie bracht hij geregeld een bezoekje aan Tony
Fitzpatrick’s art studio Big Cat Press. Een keer vroeg Tony hem diens vriend Steve Earle een lift naar the Old Town School
of Folk Music te geven, waar Earle toen leraar was. Tijdens die autorit vertelde
Earle hem vol enthousiasme over het les geven daar.
Net als voormalig
kunststudent Al
Gold besloot Josef les te nemen aan the Old Town School of Folk Music.
Josef roemt ruimschoots de kwaliteiten van het muziekinstituut : “It was an
amazing place to learn the craft of music. There’s this great lineage of
songwriting that came out of that building.”.
De afgelopen jaren deed hij volop
zijn voordeel met zijn daar opgedane muziekkennis en evolueerde zijn repertoire
steeds meer richting indie folk, alt.country en Americana. Een aantal van zijn
liedjes op zijn vierde album Afterglow
hadden de nodige tijd om te rijpen, of zoals Josef het mooi omschrijft : “Sometimes
songs take years for me to finish, to find the right word or phrase, the right
arrangement.A lot of these songs on Afterglow are like old friends of mine
that finally learned to fly right.”.
Nooit zit hij om interessante en
persoonlijke verhalen verlegen. Daarbij laat hij genoeg ruimte voor een eigen
interpretatie voor de luisteraar : “I like to leave my songs open enough that
the listener can come into them and find their own meaning.Good art, in my opinion, is like that.”. Toch
was Josef me zo vriendelijk me wat meer achtergrondinformatie over de songs te
geven.
Voor opener en titelsong Afterglow
en The Way I Feel Now vond hij zijn
inspiratie in Chili. Eerstgenoemde gaan over de gevolgen van kindermisbruik,
slachtoffers ervan zijn in bijna alle gevallen voor hun hele leven erdoor
getekend. Hij liet zich bij het componeren inspireren door het lied Ojalá van Silvio Rodríguez, een Cubaanse
zanger die de systematische mensenrechtenschendingen van het toenmalige
Pinochet regime aan de kaak stelde.
The
Way I Feel Now schreef hij vrij recent op de ranch van zijn oom, omdat hij
zijn vriendin erg miste en ernaar uitzag om haar terug te zien. Zijn vriendin
is trouwens op Hold On, een postmodern
liefdeslied, te horen als
achtergrondzangeres .
Hell and the Blues
gaat over het weer op de rails krijgen van je leven na een verbroken
liefdesrelatie door te gaan reizen. Toen hij begin twintig was deed hij dat te
voet en later per auto, vooral door toedoen van het bekende boek “On the Road”
van Jack Kerouac.
Uiteraard heeft I Walk
the Line (For You) betrekking op Johnny Cash. Josef werd geraakt door hoe
Cash klonk op zijn laatste album, nadat hij zijn vrouw June Carter had
overleefd. De twee hadden een tumultueus huwelijk. Het zette hem tot nadenken
over zijn eigen beproevingen in relaties. Johnny Cash overleed kort nadat hij
de song afgemaakt had.
Onlangs vernam Josef dat zijn betovergrootvader Iers was
en als knecht per boot meegenomen was naar Chili. Het leidde tot de song Out on the Waters. Het werd trouwens geschreven
in Mexico.
Begin twintig trouwde Josef, ook zijn toenmalige vrouw was artiest
en dichter. Samen met haar woonde hij in een klein oud huis in Chicago. Helaas
liep de relatie op de klippen en scheidden ze in 2002 en maakte Josef een
nieuwe start in Californië. Onlangs bekropen hem weer herinneringen en emoties uit die periode,
met als resultaat Through is Through.
Nadat hij zijn studie had afgerond werkte Josef een tijdlang in een machinewerkplaats.
Daar werkte een zeventiger, die hem geregeld bijzondere verhalen over Chicago
vertelde. Een verhaal ging over de twee hillbilly’s Arkie en Cotton die
vermoord werden in een honky-tonkgelegenheid genaamd Tip Top Bobs.
Afterglow
is een uitstekend, gevarieerd album vol persoonlijke en interessante verhalen, met
de mogelijkheid tot eigen interpretaties.
Haar vorige album Bookmark
wist dankzij promotie de achttiende positie van de Euro Americana Chart te
halen. Als onafhankelijk artiest probeert Beth haar nieuwe, vijfde album Chemical Reaction nu zelf te promoten,
wat volgens mij een goede kans van slagen heeft. Haar nieuwe album voelt
namelijk aan als een warm bad, ondanks dat naast thema’s als liefde, een vos en
chemie, de dood een thema vormt. “Never changing a winning team” is een leus
dat bij Beth hoog in het vaandel staat. Net als op voorganger Bookmark, werkt ze samen met David Raven op drums (Shelby Lynne, Keith
Richards, Norah Jones),Taras Prodaniuk op bas (Merle Haggard, Lucinda
Williams)en Billy Watts (Eric Burdon & the Animals, John Mayall, Jackson
Browne) op gitaar. Deze drie doorgewinterde muzikanten vormden zo’n dertig jaar
geleden het swamp-rock power-trio Mojo Monkeys. De samenwerking met Billy Watts
is het langst, hij werkte al mee aan de eerst twee albums, die Beth ooit opnam
in Los Angeles. Doordat de twee al zo lang samenwerken weten Billy en zij
precies wat de (warme) productie nodig heeft. Chemical Reaction is een uitgebalanceerde mix van ingetogen en
uptemposongs geworden. Vooral in de ingetogen songs komt de prachtige, warme
stem van Beth het best tot zijn recht. Het gitaarwerk van Billy is regelmatig
om je vingers bij af te likken, of het nu gaat om korte, puntige solo’s of om
uiterst subtiele begeleiding. Het repertoire is ijzersterk, favoriet wordt
waarschijnlijk het skanummer Beating
Better, waarin al haar begeleiders mogen excelleren. Zoals ik al aangaf voelt Chemical Reaction aan als een warm bad,
maar dan wel een waarvan het badwater lang op een aangename temperatuur zal
blijven.
