Rob Jungklas : Love Songs for the Dying of the Light

 


Jungklas staat bekend om zijn aangrijpende uitvoerende stijl. Rob trekt je steevast naar het puntje van je stoel. De openingssong Breath for Me is van het gehalte zoals we dat van Rob kennen. De adem stokt je in de keel. Ariel gaat wellicht nog een stukje verder; ademloos. Wat mij betreft één van de mooiste nummers die je gaat vinden binnen Rob’s oeuvre. Als vanouds is de muziek intens, en de spanning is ontegenzeggelijk aanwezig. Toch valt iets van het loodzware vrij, meer dan anders. Love Songs for the Dying of the Light laat zich bijna als bevrijdend aanhoren. Alsof iets vrijvalt. Dit nieuwe album verscheen op de eerste dag van de zomer, en binnen een mum van tijd waren de fysieke exemplaren van dit album vergeven. Ik prijs mij gelukkig dat de buit spreekwoordelijk binnen is, want een gedeelte van mij hunkert nog steeds naar een object die ik aan mijn verzameling mag toevoegen. Al is het maar een eenvoudige schijf in een cardboard hoesje. Iets tastbaars blijf ik ervaren als aangenaam. Wellicht een excuus die de verzamelaar zich heeft wijs gemaakt. De muziek van Jungklas zal ongetwijfeld niet door iedereen omarmd worden, maar wanneer hij je weet te vangen, dan zit je eraan vast.

Love Songs for the Dying of the light bestaat uit negen nummers met een gemiddelde looptijd van ongeveer vijf minuten elk. Je moet muziek altijd de gelegenheid geven om in te zinken. De muziek dient de tijd te nemen zich aan de luisteraar te openbaren, ook al wil je dit het liefst afdwingen. Dat gaat niet. Muziek op zijn waarde schatten vraagt tijd. Echter, na verschillende draaibeurten, durf ik te stellen dat dit album tot een van zijn meest gedreven, en aansprekende cd’s behoort. De muziek op dit album doet mij meer uitgekristalliseerd aan dan bij eerdere muziek van Rob Jungklas, alsof alles op zijn plaats valt. Het lijkt alsof de meester het zich heeft geoorloofd meer licht binnen het album te laten schijnen. Een goed gekozen albumtitel derhalve. Mijn fysieke object is, terwijl ik dit schrijf, nog onderweg, maar zodra hij op de deurmat valt ga ik er eens ouderwets voor zitten. Ook pas dan zullen de teksten beter op hun plaats vallen. Nu zijn het aansprekende zinnen en pakkende woorden die naar boven drijven. Rob is gedreven als altijd, misschien zelfs meer dan ooit. Hij lijkt met zijn musici wel een stuk meer in control dan anders. De tijd dat ik een getergd muzikant hoorde, die dreigde te ontsporen, die tijd lijkt achter ons te liggen. De balans lijkt opgemaakt! Dit moet het resultaat zijn wat Jungklas al die jaren beoogde.

Rein van den Berg

Releasedatum : 21 juni 2023 Her Smile Music

Website : https://robjungklas.bandcamp.com/

The Pink Stones : You Know Who

 


Bij de openingsklanken van dit tweede album van The Pink Stones betwijfel ik of ik hun creatief geboetseerde sound op waarde blijf schatten. Net als hun debuut; onmiskenbaar retro, maar tegelijkertijd is het ook een voortzetting van een ingestudeerd kunstje. Niets mis met retro, maar na verloop van tijd val ik liever terug op de basis. Daarbij denk ik dan in de eerste plaats aan Gram Parsons. Hetzelfde heb ik overigens met soul anno nu die retro gaat. Ook is het kunstig (na)gemaakt, het is domweg niet hetzelfde. Op het tweede nummer van deze nieuwe cd, You Know Who, springt Nikkie Lane bij. Een uitstekende keuze, zij vist tenslotte in dezelfde vijver als The Pink Stones. De muziek is luchtig, blijft primair aan de oppervlakte hangen. Beoogt entertainment, dus zou live interessant kunnen zijn.

Het verassingseffect is na Introducing ….. The Pink Stones enigszins afgevlakt, waarbij ik tevens de indruk krijg dat de songs van dit nieuwe album zwakker zijn dan hun debuutplaat. Het is, met alle respect, meer van hetzelfde. Kortom, leuk, maar weinig opzienbarend. Bij Who’s Laughing Now? trapt het collectief, met ondersteuning van Teddy & The Tough Riders, het gaspedaal dieper in. Iets meer drive, iets meer power, zet de overtuiging kracht bij, waarbij ik me afvraag of dat voldoende is om You Know Who als geheel te redden. Het concept is leuk bedacht, maar de uitvoering blijft voor mij onvoldoende. Daarnaast liggen teveel andere kapers op de kust, waarnaar ik zal uitwijken. Hunter Eugene Pinkston moet een volgende keer meer opzien moeten baren wanneer hij muziek uit zijn hoge hoed tovert.

Rein van den Berg

Releasedatum : 30 juni 2023 NormalTown Records

Website : https://www.thepinkstones.com/

Replay : Nick Drake : Fruit Tree

 


7 juli verschijnt het tribute album The Endless Coloured Ways : The Songs of Nick Drake, wat ongetwijfeld een hernieuwde belangstelling voor de betreurde Engelse singer-songwriter zal opleveren. Misschien voor Island Records of Hannibal Records een reden om ter gelegenheid van het vijfenzeventigste geboortejaar van Drake  de compilatiebox Fruit Tree opnieuw uit te geven.

Nadat mijn reguliere drie albums van Drake begin jaren tachtig versleten waren schafte ik Fruit Tree bij mijn favoriete platenzaak in die tijd, Bullit, aan. Hoogstwaarschijnlijk had de toenmalige eigenaar Guus Otto de box verkeerd geprijsd, want ik betaalde er omgerekend in Euro’s slechts 16,19 voor, een koopje. Het bevatte de drie reguliere albums van Drake, aangevuld met vier extra, niet eerder verschenen nummers. Naast de teksten bevat het begeleidend boekwerk de nodige mooie foto’s en achtergrondinformatie.

Overigens kreeg de muziek van Drake pas echt belangstelling, nadat Volkswagen zijn nummer Pink Moon voor een reclame gebruikte. Intussen is zijn tijdloze muziek gelukkig allang niet obscuur meer. Op 5 augustus 1986 werd Fruit Tree heruitgegeven op Hannibal Records met naast zijn drie reguliere albums ook nog het postuum verschenen Time of No Reply. Volgens mij dateert de laatste heruitgave uit 2007, die alleen nog tegen woekerprijzen tweedehands te vinden is.

Theo Volk

Releasejaar : 1979 Island Records

Website : https://www.brytermusic.com/

Johanna Samuels : Bystander

 


Twee jaar terug debuteerde de Amerikaanse singer-songwriter Johanna Samuels overtuigend met Excelsior!. Het schrijven van de liedjes voor opvolger Bystander begonnen reeds begin 2020. Haar vrienden van Bonny Light Horseman vroegen haar in die periode mee op toer te gaan. Haar gesprekken onderweg met vooral Josh Kaufman maakte haar nog meer geïnspireerd. Kaufman (The Hold Steady, Bob Weir, Cassandra Jenkins) bood haar vervolgens aan om het album te produceren.

De basis werd vervolgens opgenomen in de Isokon Studios in Woodstock met hulp van drummer Matt Barick (The Walkmen, Fleet Foxes). Daar leverden Adam Brisbin, Annie Nero, A.O. Gerber, Dan Knishkowy, Madison Cunningham, Phil Krohnengold, Steven Van Betten en last but not least Thomas Bartlett nog aanvullende bijdrages. Het album heeft een melancholisch karakter, niet in de laatste plaats dooddat de songs in Coronatijd werden geschreven. Het is een ingetogen album dat langzaam onder de huid kruipt en waarbij ik af en toe aan de muziek van Aimee Mann moest denken. Voor een uitgebreidere recensie verwijs ik graag naar deze van collega Erwin Zijleman van “Krenten uit de Pop”.   

Theo Volk

Releasedatum : 23 juni 2023 Jealous Butcher

Website : http://www.johannasamuels.com/

Garland Jeffreys, “The King of in Between”, 80

 


Aanstaande donderdag hoopt de New Yorkse singer-songwriter Garland Jeffreys zijn tachtigste verjaardag te vieren. The King of in Between is niet alleen de titel van een van zijn laatste albums, maar tevens de titel van een binnenkort te verschijnen documentaire. Vrouwlief Claire maakte hem. Hierin komen een aantal bekende collega’s van Garland aan het woord. Garland heeft zowel witte, zwarte als Puerto Ricaanse voorouders, vandaar de bijnaam The King of in Between.

Net zoals veel van mijn leeftijdsgenoten leerde ik hem door zijn uitstekende album Ghost Writer kennen, waarschijnlijk via een recensie in muziekkrant Oor. Bij het grote publiek brak Garland een paar jaar later door dankzij de hitsingle Matador van het album American Boy & Girl.

Ook in zijn muziek klinken zowel zwarte als witte invloeden door. De belangrijkste zijn rock en reggae. Die combinatie komt misschien wel het best tot zijn recht op Escape Artist, een van mijn favoriete albums van hem. De meeste uitvoeringen van dat album bevatten een extra EP. Hierop zijn een herbewerkte versie van Christine te vinden en de twee uitstekende reggaenummers We The People en Miami Beach (met Linton Kwesi Johnson). Ze werden opgenomen in Londen door dubmaster Dennis Bovell. De opvallende hoes is van Anton Corbijn.

Ook was hij in die tijd op het podium top. Zeker toen hij in  1981 de fantastische band The Rumour als begeleidingsgroep had. De liveopnames van zijn concert op 7 maart van dat jaar in Paradiso zijn gelukkig bewaard gebleven. Het album The King of in Between is trouwens zijn comebackalbum, na een afwezigheid van veertien jaar.  De twee albums die hierna volgden waren allebei ook nog meer dan de moeite waard. Of er nog een album in het vat zit zal de tijd moeten leren.  

Theo Volk

Website : https://www.garlandjeffreys.com/

Ben Reel : Come a Long Way

 


Negen maanden na het uitstekende Locked In + Live verschijnt reeds het elfde album Come a Long Way van de Ierse roots rocker Ben Reel. Zijn solocarrière duurt intussen al ruin twintig jaar. Naast songs voor zichzelf schreef hij ook liedjes samen met onder andere David Olney, Nanci Griffith en onze landgenoot Michael Prins. Die liedjes omspannen nogal wat genres.

Deze keer bevat Come a Long Way Rock, Blues, Alt Country en de nodige Gospel invloeden. De titel en hoes verraden al dat het een retrospectief album is geworden. Het is een terugblik op Ben’s leven tot dusver. De nieuwe liedjes gaan over bezinning, hoop en zoeken naar verlossing, allemaal geschreven tijdens de pandemie.

De meest retrospectieve songs zijn het titelnummer en From the Day I Was Born. De titelsong bevat herinneringen aan zijn jeugd, toen hij opgroeide in Drumill in South Armagh. In het fraaie, verhalende From the Day I Was Born blikt Ben terug op zijn leven sinds zijn geboorte en somt tegelijkertijd de nodige  historische gebeurtenissen in de wereld op. Het is geïnspireerd door Frank Sinatra's It Was a Very Good Year.

Loretto On My Mind is een ode aan de schoonmoeder van zijn broer. Zijn was volgens Ben een prachtvrouw uit Belfast behept met de typische humor van die stad. Zij stierf tijdens een Duitse tour van Ben, waardoor hij niet bij de begrafenis aanwezig kon zijn. Diezelfde avond schreef hij Loretto On My Mind en nam het op zijn telefoon op en stuurde het vervolgens naar zijn broer en schoonzus. De song herinnert me trouwens op prettige wijze aan een Ierse vakantie van mij. Tijdens die vakantie ontmoette ik in Camp de prachtkerel Peter Daly, een B&B houder oorspronkelijk afkomstig uit Belfast.

Ben nam Old Whore al vijf jaar eerder op voor zijn fraaie album Land of Hope. Het is een fictionele song gezien door de ogen van een vierenzestig jaar oude sekswerker, werkzaam op de Amsterdamse Wallen. De accordeon wordt hier bespeeld door de veelzijdige Amsterdammer Jaap Somsen. Het retrospectieve Come a Long Way is wederom een prachtige toevoeging aan Ben’s oeuvre, hopelijk komt hij weer snel naar Nederland voor optredens.

Theo Volk

Releasedatum : 30 juni 2023 Independent

Website : https://benreel.com/

Paulette Verlée : Les Barricades Mystérieuses

 


Paulette Verlée is het alter ego van de Brusselse pianiste en pianolerares Veerle Pollet. Zij begon reeds op vroege leeftijd de pianowerken van Bach en Schumann te spelen. Vorig jaar verscheen haar debuutalbum Choses vues à droite et à gauche (sans lunettes), waarop de muziek van Erik Satie de uitgangsbasis vormde. 

Op opvolger Les Barricades Mystérieuses is dat de muziek van François Couperin, een van de meest vooraanstaande Barokcomponisten. Een bekende compositie van hem is Soeur Monique, waarvan niet bekend is voor wie hij het schreef. Couperin’s versie van Matines is niet bewaard gebleven. Hij schreef zijn metten om gebracht te worden de laatste drie dagen voor Pasen. Matines of metten zijn gebeden die traditioneel gezien plaats vonden tussen zonsopgang en zonsondergang.

Sleutelcompositie is echter volgens Veerle La Favorite, Chaconne. Het is een ode aan Johann Sebastian Bach’s Chaconne. “Toen ik aan het experimenteren was met het snelle gedeelte, deed het me onvermijdelijk denken aan de beroemde chaconne van J.S. Bach. Zo'n meesterwerk mag je natuurlijk niet aanraken, maar door het gebruik van dezelfde titel wilde ik mijn bewondering en liefde voor deze grote componist uiten”, aldus Veerle.

Helaas telt het nieuwe album slechts acht composities en duurt nog geen drieëntwintig minuten. Toch is Les Barricades Mystérieuses een absolute aanrader, want Veerle brengt lichtvoetige, subtiele, zeer toegankelijke neoklassieke muziek.

Theo Volk

Releasedatum : 30 juni 2023 V2 Records

Website : https://pauletteverlee.com/

 

Paulette Verlée live :

20/10/23 – GC De Zeyp, Ganshoren

25/10/23 – CCHA, Hasselt

12/01/24 – GC Spikkerelle, Avelgem

10/02/24 – Cultuurcentrum, Poperinge

17/02/24 – Cinema Walburg, Hamont-Achel

03/03/24 – Kasteel Coloma, St Pieters Leeuw (15u00)

28/03/24 – CC Het Bolwerk, Vilvoorde

Annie Bartholomew : Sisters of White Chapel

 


In eerste instantie dacht ik dat folkzangeres Annie Bartholomew uit de Appalachen afkomstig was. Ze blijkt echter geboren en getogen te zijn in Juneau, Alaska. Een zangeres die onder andere ook het podium deelde met de betreurde Sharon Jones. Naast muzikant is Bartholomew ook radioproducer. Ook zet ze zich op diverse manieren in voor het culturele leven in Alaska. Zo was ze onder andere curator van het Alaska Hold Music Project.

De liedjes op haar album Sisters of White Chapel vormen samen een verhaal, die de basis vormden voor het theaterstuk “Sisters of White Chapel : A Short But True Story”, welke vorig jaar juli in Alaska werd opgevoerd. Het is een Victoriaanse folkopera geïnspireerd door verhalen van vrouwen tijdens de Klondike Gold Rush in Alaska en Yukon, een gebied in noordwest Canada. Het vertelt de ongelooflijke waargebeurde verhalen van de sekswerkers uit dit Victoriaanse tijdperk.

Bartholomew deed voor aanvang veel onderzoek in archieven. De titelsong Sisters of White Chapel  verwijst naar de rosse buurt in Dawson City, een stad op het Canadese grondgebied van Yukon, die een basis was tijdens de 19e-eeuwse Klondike Gold Rush. All For the Klondike’s Gold  is een bewerking van een historisch mijnwerkersgedicht en vertelt het verhaal van het verlies van echtgenoten, zonen en broers die hun vrouwen in de steek lieten. Een song die overigens muzikaal gezien verdacht veel lijkt op de traditional Matty Groves.

Ook de overige songs kennen interessante waargebeurde verhalen. Het fraaie Sisters of White Chapel werd me, zoals wel vaker, getipt door mijn Amsterdamse muziekvriend Henk.

Theo Volk

Releasedatum : 16 juni 2023 Independent

Website : http://www.anniebalaska.com/

Diverse artiesten : The Endless Coloured Ways : The Songs Of Nick Drake

 


De promotiecampagne voor The Endless Coloured Ways : The Songs Of Nick Drake startte al op 1 maart. Sindsdien zijn er een aantal dubbelzijdige 7-inch singles in beperkte oplage verschenen, de eerste uit die reeks was van de populaire Ierse band Fontaines D.C.. Dit album is het geesteskind van Cally Callomon, manager van het Nick Drake Estate en Jeremy Lascelles, medeoprichter van Blue Raincoat Music en CEO van Chrysalis Records.

Cally Callomon schreef mee aan Gabrielle Drake’s fraaie boek “Remembered For A While” over haar betreurde broer. Sinds de dood van Nick is Gabrielle de hoedster van de muziek van Nick en Molly, haar moeder. Ze zal ongetwijfeld heel erg blij mee zijn met de hernieuwde belangstelling voor de muziek van Nick. Niet dat er te klagen was over de interesse in zijn muziek. Zo werd bijvoorbeeld al een aantal maal het album Pink Moon integraal gecoverd.

De lijst van meewerkende artiesten van divers pluimage is indrukwekkend. Ongeveer een halve eeuw na zijn dood is Drake’s muziek nog steeds een onuitputtelijke bron van inspiratie voor andere muzikanten. Het meest voor de hand liggend was de medewerking van Katherine Priddy. Katherine groeide op in het pittoreske Alvechurch, slechts tien kilometer van Tanworth-in-Arden, waar Drake een deel van zijn zorgeloze jeugd doorbracht en waar hij op slechts zesentwintigjarige leeftijd zou overlijden.

Drake is misschien wel Katherine’s  belangrijkste inspiratiebron. Zij vertolkt op fraaie wijze They’re Leaving Me Behind afkomstig van Family Tree, een compilatiealbum met thuisopnames en demo’s. Het is een van de eerste liedjes, die Drake schreef. De video ervoor werd opgenomen in Wenlock Abbey, al zo'n veertig jaar het thuis van Gabrielle Drake. Tevens niet afkomstig van een regulier album is het titelnummer van het fraaie Time of No Reply, waarop tien niet eerder uitgebrachte opnames te vinden zijn.

De meewerkende artiesten werd trouwens gevraagd de nummers zoveel mogelijk eigen te maken, wat ook zeer goed gelukt is. Ben Harper is degene die met zijn uitvoering van Time Has Told Me het dichtst bij het origineel blijft. Meest verrassend vind ik de medewerking van R&B zangeres Emeli Sandé, die One of These Things First op inventieve wijze haar genre intrekt. Een van de meest spannende vertolkingen vind ik Saturday Sun door Guy Garvey en Mike Lindsay. Het meest eigen gemaakt is Parasite door Stick in the Wheel.

Helaas minder bekend bij het grote publiek zijn de Schotse zangeres Karine Polwart en Kris Drever van het avontuurlijke folktrio Lau. Zij brengen een fraaie versie van Northern Sky, een van de mooiste liefdesliedjes ooit geschreven. De trompet is hier de kers op de taart. Karine’s album met Dave Milligan getiteld Still as Your Sleeping is trouwens een absolute aanrader. Heerlijk catchy is de uitvoering van Three Hours door Aldous Harding en John Parish. Favoriete track is Poor Boy door Nadia Reid.

Zo zal uiteraard iedereen zijn favorieten hebben. Er valt meer dan anderhalf uur te genieten. Zelf luister ik al een halve eeuw naar Drake’s muziek, die ik per toeval ontdekte in 1973 of 1974 dankzij het album Solid Air van John Martyn, waarvan het titelnummer over Drake gaat. Sindsdien luister ik met een bepaalde regelmaat naar zijn muziek en is Bryter Layter mijn favoriete album in mijn platencollectie. The Endless Coloured Ways : The Songs Of Nick Drake is een schitterend eerbetoon aan deze betreurde muzikant, die hopelijk een nieuwe boost zal geven aan de belangstelling voor zijn niet al te grote, maar tijdloze oeuvre.    

Theo Volk

Releasedatum : 7 juli 2023 Chrysalis Records/De Konkurrent

Website : https://www.brytermusic.com/

Jonny Benavidez : My Echo, Shadow and Me

 


De mosterd haalde zanger Jonny Benavidez vandaan bij zijn opa John Lorenzo Guzman, die begin jaren zestig in de nodige bandjes speelde in El Paso, Texas. Op zijn dertiende kreeg Benavidez een platenspeler en een box gevuld met r&b, doowop en soul singles. Op maniakale wijze werden die singletjes bestudeerd om uiteindelijk zijn eigen unieke stem te vinden.

Een toevallige ontmoeting met Dimas Garza bracht zijn carrière in een stroomversnelling, zeker nadat hij het podium deelde met artiesten als Eugene Pitt en Archie Bell. Het wekte op een gegeven moment de interesse op van Timmion Records. De twee uiterst succesvolle singles die hij maakte met Cold Diamond & Mink (Bobby Oroza,  Pratt & Moody) maakte de weg vrij om zijn debuutalbum My Echo, Shadow and Me op te nemen.

Een album dat de luisteraar terugslingert naar de jaren zestig. Het elftal zelfgeschreven nummers vormen een staalkaart van mans kunnen. My Echo, Shadow and Me is volgens mij een album dat naast r&b, doowop en soul ook zeker liefhebbers van rocksteady artiesten als The Heptones en Alton Ellis zou kunnen aanspreken.  Overtuigend debuut.     

Theo Volk

Releasedatum : 23 juni 2023 Daptone/Timmion Records

Website : https://www.facebook.com/jonny.benavidez