Alice Howe : Circumstance

 

Er zijn slechtere plaatsen om je album op te nemen. De Bostonse zangeres Alice Howe nam haar tweede album Circumstance op in de befaamde FAME Studios in Muscle Shoals, Alabama. Een studio waar topartiesten als Aretha Franklin, Etta James, Wilson Pickett en Otis Redding haar voorgingen.

Die omgeving behangen met foto’s van legendarische artiesten aan de muren zorgde toch wel voor de nodige mentale druk bij Alice Howe. Gelukkig kreeg ze de hulp van producer Freebo, vooral bekend vanwege zijn lange samenwerking met Bonnie Raitt. Hij is ook als tubaspeler op albums te horen van de meest uiteenlopende artiesten. Freebo schreef ook mee aan enkele composities. Tien van de elf songs zijn van Howe zelf.

Dertiger Howe beschikt over een stem met een natuurlijke, onaangetaste schoonheid die de luisteraar gemakkelijk bij de les houdt. De titel Circumstance verwijst naar haar trip van haar woonplaats Boston naar LA, wat haar toevalligerwijs in Muscle Shoals bracht. Howe licht het als volgt toe in het prachtig vormgegeven tekstboekje : “As so often happens, what I needed most found me when I wasn’t looking. Standing in the middle of historic Studio A at FAME, I felt the energy of all the great artists who came there before me. They challenged me to sing my heart out, to sink into my voice and give these songs everything I had”. En zo geschiedde. Circumstance wordt afgesloten met een fraaie cover van Dayna Kurtz’ It’s How You Hold Me.  

Theo Volk

Releasedatum : 21 april 2023 Know Howe Music

Website : https://www.alicehowe.com/

Barak Hill : Songs Like Arrows

 

Na Jason Isbell, die de zaken groots aanpakt, raakte ik in de stemming voor de subtiele uitvoeringen van Barak Hill en zijn team. Ik was een paar jaar geleden enorm ingenomen met de sobere benadering van zijn album getiteld Mid-Americana. Op die manier pluk ik binnen het genre nog de nodige nuances. Overdaad is onnodig, zeker in de muziek. Dat geldt terdege voor Barak, want hij varieert amper. Sterker, voor Barak moet je beslist even gaan zitten. Bij oppervlakkige beluistering kom je anders wellicht al snel tot de conclusie dat hij vlak is. Eigen nummers hier, met uitzondering van Neil Young’s Albuquerque. En terwijl ik dit schrijf, trek ik Tonight’s The Night weer eens uit de kast. Ik was ooit een enorme liefhebber van de muziek van deze Canadees, maar dat hield zo’n beetje op bij dit onvaste album. Toen vond ik hem absoluut top! Barak’s versie met cello en mondharmonica sluit één op één aan met Neil’s toenmalige duistere periode. Echter wanneer ik Tonight’s The Night weer eens beluister, dan kan ik niet anders concluderen dat deze losjes ingespeelde plaat onverminderd sterk is gebleven. Wellicht niet op basis van de individuele nummers, maar het is een hecht en gevoelig gespeeld album. (Plus, absolute jeugdsentiment) Eentje die vijftig jaar geleden werd opgenomen. Voordat ik er iets uitflap in de categorie “dat maken ze tegenwoordig niet meer” ga ik snel terug naar Barak’s trefzekere nummers van Songs Like Arrows.

Barak schreef deze nummers tijdens de pandemie. Begeleidt zichzelf met gitaar en mondharmonica, en wordt o.m. bijgestaan door John Calvin Abney, eveneens op gitaar. Je hoort verder cello, mandoline en harmonie-zang. Minimale toevoegingen en toch de aandacht vast weten te houden. Songs Like Arrows is een gevoelige, stemmige plaat. De zuivere intenties liggen erbovenop, dat proef je meteen. Barak zet je fantasie in werking, maar heeft vanzelfsprekend geen vat op je gedachten, die gaan de vrije loop. Soms heb je veel woorden nodig om tot ziens te zeggen zingt hij. En Barak heeft weinig nodig om met zijn Bare Bones te imponeren. Na Hard Times volgen No More Goodbyes, om vervolgens in gedachten weg te dommelen. Misschien niet geschikt voor iedereen, maar mij spreekt hij aan!

Rein van den Berg

Releasedatum : 16 juni 2023 FolkPile Records

Website : https://barakhill.com/

Jason Isbell : Weathervanes

 

Anderhalve week geleden ontving ik het album The Complete Dirty South van The Drive-By Truckers. Een heringerichte uitgave van hun prijsalbum The Dirty South. Een plaat die initieel verscheen gedurende de periode dat Jason Isbell dit zuidelijk collectief versterkte. Een uitermate aansprekende plaat, naast het minstens zo sterke Decoration Day. Het duurde eventjes alvorens ik de Drive-By Truckers op waarde wist te schatten, maar nu terugkijkend ben ik enorm ingenomen met beide platen. De nadrukkelijke soloalbums van Jason; SouthEastern en Something More Than Free vond ik beide fenomenaal. Jason Isbell liet zichzelf zien van een zeer persoonlijke kant. Hij had weten te ontsnappen van de vicieuze cirkel waarin hij was geraakt. Twee prachtige platen onder eigen naam. Bij zijn overige albums voorziet zijn begeleidingsband, The 400 Unit, de muziek van de nodige ruggengraat. Evenmin geen verkeerde platen. Na beluistering van The Nashville Sound raakte ik enigszins uitgekeken op het gebodene. Het begon een herhalingsoefening te worden. Een rustpauze of een andere boeg leek mij op zijn plaats. Reunions was wederom een plaat die overtuigde, maar met Georgia Blue had ik volstrekt niets.

Ik veronderstel dat Jason zelf weinig stilzat in de tussenliggende periode, en begon alvast reikhalzend uit te kijken naar nieuwe muziek van hem, en de zijnen. Weathervanes (weerhaantjes) bruist van de energie. Is recht voor zijn raap, en laat een uitermate gedreven stel musici horen, waarbij het song schrijvende vermogen van Isbell ouderwets sterk is. Hij grossiert qua tekst in pakkende oneliners. De muziek van Jason hoort thuis in het hier en nu. De dynamiek spat je om de oren, en doet mij zijn liveoptreden te Paradiso vers in het geheugen brengen. Rustmomentjes zijn er ook, maar aansprekend blijft het album over de volle zestig minuten. Een plaat die je gerust een tijd op herhaling kan zetten. Zeker na de opnieuw uitgebrachte plaat in opgepoetst jasje van de Drive-By Truckers was ik hernieuwd ontvankelijk voor een smakelijke Americana plaat. Weathervanes is geen ongeleid project, maar blinkt uit door vakmanschap. Een paar lekkere lange nummers ook. Het afsluitende nummer Miles brengt qua uitvoerende sfeer een vroege David Crosby in herinnering, terwijl anderzijds muziekinvloeden rijk geëtaleerd worden. Weathervanes bruist van de muzikale ideeën. Ik pikte ook kritische geluiden op, maar als gladjes ervaar ik dit album allerminst. Het tegenovergestelde is eerder van toepassing. Ik word ouderwets geïmponeerd door een geëngageerd artiest, en dat terwijl ik tegenwoordig meer links terzijde laat dan inneem. Dit is simpelweg een formidabel album.

Rein van den Berg

Releasedatum : 9 juni 2023 SouthEasternRecords/Thirty Tigers

Website : https://www.jasonisbell.com/

LISAS : Etiam

 

Sinds 2011 vormen Lisa Långbacka en Lisa Rydberg het duo LISAS. Hun repertoire bestaat uit traditionele songs en eigen composities, waarin klassieke, folk en tango invloeden doorklinken. Allebei studeerden ze aan Royal Academy Of Music en behoren tot Zweden’s meest gevraagde muzikanten, die ook thuis zijn in pop en jazz muziek. Hun eerste album Fiddle & Accordeon Conversations kon vooral in Zweden rekenen op lovende kritieken.

Bijna waren de opnames voor hun tweede album Etiam in een catastrofe geëindigd. Het album werd tijdens de pandemie gemaakt waarbij de opnames bijna vernietigd werden door een enorme waterschade in de opnamestudio. De toepasselijke Latijnse titel betekent dan ook zoiets als zelfs (nog).

In hun serene composities hoor je vooral klassieke invloeden. Beide Lisa’s leverden elk vier composities. Daarnaast brengen ze een eerbetoon aan een van Zweden’s belangrijkste fiddlers Pers Hans Olsson, die drie jaar geleden overleed. Van hem vertolken ze Marias Brudspolka. Net als de Noorse muzikante Susanna Wallumrød proberen ze de interesse voor de Barok componist Henry Purcell in leven te houden. Rondeau is ontleend aan Purcell’s opera “The Fairy Queen”, welke gebaseerd is op Shakespeare’s “Midsummer Night’s Dream”. Hornpipe uit de “Abdelazer Suite”, componeerde Purcell in 1695, het jaar dat hij stierf. Etiam is door de veelal serene sfeer een ideaal album voor de zondagmorgen of de late avond.  

Theo Volk

Releasedatum : 3 februari 2023 Gentle Music

Website : https://lisasofficial.com/

Gregory Page : Modern Man

 

De hoes van Modern Man voorspelde niet veel goeds. Als een soort lid van het duo Daft Punk staat de Amerikaans/Ierse crooner Gregory Page erop afgebeeld en nog wel met een omnicord.  Voor het nieuwe album onderzocht Page alle mogelijkheden van deze elektronische autoharp. Alle songs werden erop geschreven. Hij liet zich inspireren door illustere voorgangers als Damon Albarn, David Bowie, Eurythmics, Daniel Lanois en U2 (op Joshua Tree) die eerder ervan gebruikmaakte. Overigens kent Page het apparaat al tientallen jaren. Toch was ik verbaasd dat hij,  de man met een romantische inborst en een hang naar het verleden, het apparaat nu intensief gebruikt.

Modern Man biedt een uitgebreide blik op Page’s visie van onze hedendaagse maatschappij. Ondanks mijn aanvankelijke scepsis bevalt het album mij uitstekend. Zoals vaker werkt Page samen met goede vriend Jason Mraz, met wie hij album samen produceerde. Soms verwerkte Page op inventieve wijze niet gebruikelijke invloeden. Zo klinken in Fall Into You Indiase invloeden door, waarin trouwens ook een percussie sample van Dave Page zit verwerkt. En Let’s Escape kent Latijnse invloeden. In het verleden nam Page al de nodige genres onder de loep. Modern Man bevalt mij uitstekend, toch hoop ik dat hij ooit nog eens zo’n mooi authentiek folkalbum als One Way Journey Home zal maken.

Theo Volk

Releasedatum : 28 april 2023 InterraBANG

Website : https://www.gregorypage.com/

Michael Johnathon : Garden of Silence

Geen idee waarom ik nog nooit een album van deze Amerikaanse folkzanger Michael Johnathon besproken heb. Garden of Silence is inmiddels zijn twintigste album. Net als ik is Johnathon gefascineerd door Vincent van Gogh. Al bijna mijn hele leven woon ik niet zo ver van diens geboorteplaats Zundert vandaan. Ook in mijn woonplaats Etten-Leur, waar van Gogh’s vader ook ooit predikant was, woonde Vincent een korte periode.

Twee jaar terug bracht Johnathon het album The Painter uit. De titel is een verwijzing naar een film over Vincent van Gogh. Het is een songcyclus over kunst, artiesten, de liefde en het leven, maar tevens een eerbetoon aan van Gogh. Naast eigen nummers bevat het ook een cover van Don McLean’s Vincent (Starry, Starry Night). Beluistering van Garden of Silence herinnert me af en toe aan McLean’s muziek.

Het nieuwe album  is wat meer ingetogen dan voorganger AfterBurn.  Naast van Gogh heeft Johnathon ook een fascinatie voor levenslange inspiratiebron Pete Seeger, die geëerd wordt met de song Seeger Mashup. Winter Song gaat over de Amerikaanse essayist Henry David Thoreau. Daarnaast is er onder andere ook een song over narcisme te vinden, Narcissistic Blues. Wat muzikaal afwijkende nummers zijn het instrumentale Petrichor en het heerlijk relaxte, wat jazzy September Eve.   

Theo Volk                                     

Releasedatum : 24 maart 2023 Poetman Records

Website : https://www.michaeljohnathon.com/

Love on Drugs : Fluke

 

Fluke is het vierde album van Love on Drugs, ook wel Thomas Pontén and band genoemd. De in Gothenburg, Zweden woonachtige Pontén is de frontman van deze groep en levert de liedjes. Bij het schrijven ervan voelt hij vooral verwantschap met artiesten die uit meerdere vaatjes tappen zoals Bob Dylan, Joni Mitchell, XTC, David Bowie, Kirsty MacColl, The Band en Elvis Costello. Reeds in de laatste klas van de lagere school begon hij trouwens met nummers schrijven. Toch stortte hij zich niet volledig op een muziekcarrière maar werd muziektherapeut.

Het album opent met het persoonlijke, uptemponummer Through the Dark. Het gaat over  de gevoelens van Thomas  over het ondergaan van een onderzoek naar de ziekte van Parkinson bij hem, nadat hij al een paar jaar last had van zowel een tremor in zijn linkerarm als -been. Als gitarist is hij bang zijn motorische vaardigheden te verliezen, maar hij erkent ook de ironie van het dagelijks werken met kinderen met een handicap in zijn werk als muziektherapeut en nu mogelijk zelf gehandicapt worden.

Fluke is een gevarieerde mix van powerpop en Americana geworden, waarbij hij zijn eclectische muzieksmaak botviert. Afsluiter Heaven is een Talking Heads cover. Hopelijk blijft Pontén bespaard van de ziekte van Parkinson, want Fluke smaakt naar meer.

Theo Volk

Releasedatum : 2 juni 2023 Paraply Records

Website : https://loveondrugs.bandcamp.com/

Roos Meijer : Stories of Change

 

Twee jaar terug werd het debuutalbum Why Don’t We Give It a Try? van de Haagse singer-songwriter Roos Meijer dat jaar mijn favoriete album. De releaseshow met medewerking van het Residentie Orkest zou toen plaatsgevonden hebben in Paard ware het niet dat Corona roet in het eten gooide.  Roos besloot daarop in samenspraak met Sven Arne Tepl, de leider van het Residentie Orkest, het album live zonder publiek op te nemen.

De samenwerking met het Residentie Orkest lag voor de hand, daar beide ouders van Roos erin spelen. Een orkest trouwens met een rijk verleden, ooit maakte in 1947 de pas 29-jarige Leonard Bernstein er zijn Nederlands orkestdebuut. Stories of Change bevat naast een negental composities van haar debuut ook de composities Stuck in the Night, Dream in the Downpour en Brother van haar debuut EP Maktub.

Het was voor mij even schakelen naar deze orkestrale versies. Dat had te maken met het feit dat ik haar debuut erg veel gedraaid heb. Voor dat debuut gebruikte Roos per nummer andere muzikanten en hield ze de inkleuring zo sober mogelijk. Met een orkest is die invulling een stuk rijker. Toch treedt het orkest niet te nadrukkelijk op de voorgrond.

 Roos liet zich voor de liedjes op dit album inspireren door gesprekken met changemakers; mensen die zich actief inzetten voor de maatschappij op het gebied van klimaat, antiracisme, feminisme, mensenrechten, wezen, LGBTQ -jongeren en dakloosheid. Meer informatie per nummer is eventueel hier terug te vinden.

Roos probeert een duidelijke, positieve boodschap op de luisteraar over te brengen, zonder opdringerig te worden. Het titelnummer Stories of Change, een van de mooiste songs die ik ken, somt het mooi op. De eindconclusie van Roos is dat ze goede hoop voor de toekomst heeft. Prachtplaat, die veel aandacht zou mogen krijgen, zowel van liefhebbers uit de populaire als uit de klassieke hoek.  

Theo Volk

Releasedatum : 2 juni 2023 Challenge

Website : https://www.byroosmeijer.com/

Jan James : Time Bomb

 

Met de release van Time Bomb maakt Jan James een dozijn albums vol. Toch is haar muziek volkomen nieuw voor mij. Bij beluistering hoor ik meteen dat Jan een zangeres met de nodige vlieguren is. Haar krachtige stem werd ontwikkeld in een kerkkoor. Jan deelde in het verleden al het podium met acts als James Brown, John Mayall, Jeff Beck, BB King en Little Feat.

Ze ontmoette haar partner Craig Calvert in een café en al snel besloten de twee hun muzikale geluk te beproeven in The Windy City. Hun eerste album Last Train werd geen succes in Amerika, gelukkig werd het album in 1994 opnieuw uitgebracht door het Nederlandse label Provogue. Het werd het begin van een gestaag groeiende fanbase in Nederland, België en Duitsland.

Time Bomb is een staalkaart waarop de luisteraar getrakteerd wordt op een heerlijke mix van soul, rock ‘n’ roll en blues. Alle nummers schreef Jan met haar partner Calvert. In hun nummers klinken invloeden van lang geleden door, zoals in de vrolijke, Motown achtige opener Swingin’ in the Sweet Sunshine. Het tweetal wordt omringd door uitstekende, voor mij onbekende muzikanten zoals saxofonist Brian Gephart en toetsenist Bob Long. De lekkere achtergrondvocalen zijn van Cheryl Wilson en Joyce Faison.

Een medewerkende muzikant kende ik tot mijn grote verrassing trouwens wel, mijn plaatsgenoot bassist Bart Kamp. Hij toerde 26 jaar geleden al voor het eerst met haar en onlangs nog in januari. In 2015 werd hij verkozen door Dutch Blues Foundation tot beste bassist. Bart werkte in het verleden onder andere internationaal samen met Ana Popovic en in Nederland met iemand als de eveneens door de wol geverfde Jan de Bruijn.    

Theo Volk

Releasedatum : 16 juni 2023 Blue Palace Records/Bertus

Website : https://www.janjames.com/

Anna Elizabeth Laube : Wild Outside

 

Zolang ik de Amerikaanse singer-songwriter Anna Laube volg leidt ze een nomadenbestaan. Een jaar of zes geleden verbleef ze voornamelijk in Seattle en Lissabon, tegenwoordig zijn dat voornamelijk Madison en Lissabon. De laatste stad leverde al de fraaie song Jardim da Estrela op. Het was terug te vinden op haar retrospectieve album Annamania twee jaar terug. Waarop voornamelijk herbewerkingen van songs van haar vier vorige albums te vinden waren.

Haar nieuwste album Wild Outside bevat andermaal de song Jardim da Estrela met het fraaie accordeonspel van Chris Joyner (Ray LaMontagne, Heart, Amos Lee). Deze keer koos Anna voor een aanzienlijk aantal covers, vijf van de twaalf. Sober en bijzonder fraai is haar cover van Taylor Swift’s It’s Nice to Have a Friend. Haar vrolijke en relaxte versie van Buckets of Rain van Dylan’s beroemde echtscheidingsplaat Blood on the Tracks is een compleet andere song geworden. Op het origineel is de basis de gitaar hier het heerlijke orgel en Wurlitzerspel van Chris Joyner.

Roy Orbison’s Crying tovert ze om tot een ingetogen instrumentale versie, waarop ze alleen op piano is te horen. Redelijk dicht bij de originele uitvoering blijft de typische McCartney song I Will van The White Album. De laatste cover is How Could We Not Believe van Ben Harper. Het is duidelijk dat Anna in staat is om een geheel eigen draai aan songs van anderen te geven.

Van haar eigen songs bevalt mij de titelsong het beste. Zoals gebruikelijk zijn de pop en folkinvloeden de voornaamste ingrediënten. Dat Wild Outside vijf covers bevat is voor mij totaal geen probleem, omdat Anna ze zich volledig eigen heeft gemaakt.   

Releasedatum : 16 juni 2023 Ahh…Pockets! Records

Website : https://www.annaelizabethlaube.com/