Tami Neilson : Kingmaker

 

Tweemaal eerder had ik een promotie cd ontvangen van Tami’s label, maar beide keren legde ik ze terzijde. Ze wisten mij onvoldoende te boeien. Wellicht iets te veel van het goede voor mijn smaak. Ik probeer mijn tijd zoveel mogelijk te beperken tot muziek die wel een snaar raakt. Ditmaal wist de muzikale inhoud mij aanmerkelijk meer te bekoren dan eerder keren. De titelsong opent het album, en weet meteen een aangename sfeer te zetten. Het zou zomaar ergens kunnen uit de jaren vijftig of zestig van de countrymuziek kunnen komen qua toonzetting. Werkelijk prachtig. Het daaropvolgende Careless Woman verpest die magie enigszins, dusdanig dat Kingmaker acuut dezelfde weg dreigt te gaan als beide eerdere cd’s die ik van haar recenseerde. Het lijkt wel een slecht nummer van the Spice Girls. Baby You’re a Gun zet de lijn voor waar de openingssong mee begon. Veelbelovend vervolg ik luisterend mijn weg. Mooi deze Country Dark Noir, kan niet anders concluderen. Je moet Tami de gelegenheid geven, en daarmee laat je meteen de door haar geboden variatie toe. Haar duet met Willie Nelson is ronduit top, en dat niet in de laatste plaatst door Willie’s overtuigende zangpartij.

Ik krijg de indruk dat Tami frequent heen en weer reist tussen New Zealand en Canada. Het zijn ook de beide landen waar ze een serie concerten gepland heeft staan. Kingmaker is haar vijfde album. Hij werd opgenomen in Neil Finn’s Roundhead Studio. Ze verkent via de liedjes van dit album thema’s als de over de jaren ontstane (machts)verhoudingen in, niet alleen de muziekindustrie, maar ook in de samenleving of familie. Waarbij uiteraard de wisselwerking tussen mannen en vrouwen de revue passeert, en vanzelfsprekend plaatst ze hierbij het accent op de rol van de vrouw. Het verklaart wellicht beter de aanwezigheid van Careless Woman op dit album. Misschien moet deze witte man iets minder lichtvaardig aan de tekst voorbijgaan. Kingmaker kent verschillende sterke nummers. Ook I Can Forget weet een enorme indruk achter te laten, waarmee dit album gewoonweg als een sterk album geclassificeerd kan worden.

Rein van den Berg

Releasedatum : 15 juli 2022 Outside Music

Website : https://www.tamineilson.com/

Conrad Freling : Never Gonna Change the World

 

Zijn gebruikersnaam “Muziekobsessie” op het populaire muziekforum Musicmeter zegt veel over de Conrad Frelings passie voor muziek. Van dat forum ken ik Conrad dan al vele jaren en delen we veel muzikale voorkeuren. Toch wist ik heel lang niet dat hij in de avontuurlijke, alternatieve Rotterdamse band Seven Stars Over Sicily speelt. Vorig jaar recenseerde ik hun goed ontvangen tweede album The Endless Sea.

Met dit solodebuut Never Gonna Change the World gaat een lang gekoesterde droom in vervulling. Eigenlijk uit noodzaak ontstaan tijdens de lockdowns. De zelf geschreven liedjes werden thuis in eenzaamheid opgenomen, gemixt, gemasterd en ook ontwierp Conrad zelf de layout. En klinkt de muziek precies zoals hij vooraf wilde. Dus hoor je de invloeden van favoriete muzikale underdogs als Emmett Tinley, Thomas Feiner, Stephen Fretwell, Benjamin Biolay en Heiðrik terug op dit debuut.

Conrad heeft een overduidelijke voorkeur voor rijkelijk georkestreerde popmuziek.  Opener Hey Brother! werd al op diverse manieren vastgelegd, variërend van een zigeuner-, barok- tot funkversie. Het krijgt hier zijn definitieve bossa nova versie. Hey Brother! is een zeer persoonlijke ode aan zijn veel te vroeg overleden broer, een vrolijke bossa nova liefhebber.

Het samen met Tamara Woestenberg gebrachte Can I Make You Cry? stond eerder al op het Seven Star Over Sicily album And Here Comes the Night. Het nummer is een soort tussenbalans in het leven van Conrad, maar gaat ook over tevreden zijn met wat je hebt.

Astronaut is op twee manieren te interpreteren, over wegvluchten voor al het nieuws wat in de media op de mensheid wordt afgevuurd, maar ook over de druk van verwachtingen. De passionele manier van zingen is hier trouwens af en toe onvast.

De titel van Do That Thing You Have Always Wanted to Do spreekt voor zich, het gaat voornamelijk over het najagen van dromen. De achtergrondzang is hier trouwens fraai. Een van die dromen volbrengt Conrad nu met Never Gonna Change the World.

North Face of the Eiger stond eerder als Northface op de debuut ep van Seven Stars Over Sicily. Het lied vertelt het tragische, waargebeurde verhaal van de Duitse jeugdvrienden Toni Kurz en Andreas Hinterstoisser die als begin twintigers in 1936 de dood vonden op de noordkant van de Eiger.

Bijzonder fraai is het duet met de voor mij totaal onbekende zangeres Bette Schindler in Brown Sugar Cane. Het gaat over leven in het hier en nu en wat zou jij doen als je einde snel zou naderen? De samenwerking met Bette kwam trouwens opvallend tot stand, via een oproep via een muzikanten Facebookgroep. Bette enthousiaste reactie was  “stuur het maar op dan heb ik het vandaag nog klaar”.

Ook eerder vastgelegd werd New York City over een verloren liefde in een prachtige stad. Ook over de liefde handelt Just Another Day, andermaal een fraai duet met Bette. In dit geval handelt het over een bijzonder tienerliefde, die het leven van Conrad van de ene op de andere dag op zijn kop zette.

Afsluiter vormt Little Fellow, een slaapliedje voor zijn zoontje, die inmiddels alweer vijf is. Hier zijn trouwens Moody Blues invloeden te horen. Liefhebbers van passionele, rijkelijk georkestreerde muziek zullen hoogstwaarschijnlijk wel raad weten met dit debuutalbum Never Gonna Change the World.

Van het album verschijnt ook een limited edition, gedrukt op een mooie, genummerde zeefdruk cover. De releaseshow zal plaatsvinden op 24 september in Studio de Bakkerij in Rotterdam, Conrad wordt dan geruggensteund door een negenmansformatie.  

Theo Volk

Releasedatum : 24 september 2022 Brandy Alexander

Website : https://conradfreling.bandcamp.com/

Lera Lynn : Something More Than Love

 

Sinds 2016 plaatste Erwin Zijleman lovende recensies op zijn blog “Krenten uit de pop” over de uitstekende zangeres Lera Lynn. Iedere keer nam ik me voor om haar te checken, maar het kwam er telkens niet van en dat blijkt jammer te zijn.

Something More Than Love is intussen al haar zesde album. De afgelopen tijd kwamen al de nodige recensies voorbij, omdat het album al digitaal uit was. Cis van Looy omschrijft haar in zijn recensie terecht als chanteuse, waarschijnlijk doordat Black River hem, net als ik, doet terug verlangen naar de glorietijd van het Franse popchanson.

Op dit album zijn dan ook veel atmosferische en romantische popinvloeden te horen. Het repertoire luistert op een prettige, wat kabbelende manier weg. Tekstueel vormt de emotionele nasleep van het moederschap (ze werd moeder in Coronatijd) een belangrijk thema op het album. Een deel van de liedjes schreef ze samen met haar partner Todd Lombardo (Kathleen Edwards,Kacey Musgraves). Voor een uitgebreide recensie verwijs ik graag deze van Erwin.       

Theo Volk

Releasedatum (fysiek) : 19 augustus 2022 Icons Creating Evil Art/PIAS

Website : https://www.leralynn.com/

 

Lera Lynn live:

04-12 UTRECHT : TivoliVredenburg

John Moreland : Birds in the ceiling

 

De afgelopen dagen heb ik verschillende albums aangeboden gekregen. In procenten uitgedrukt is 80 procent terzijde gelegd. Dat betekent dat ze mij niet wisten te boeien, en dat ik liever luistertijd investeer in de platen die mij wel op de een of andere manier intrigeren. De nieuwe John Moreland plaat is zo’n album. John biedt een beetje van beide. De zang en teksten zijn minstens zo herkenbaar en rauw gebleven als bij zijn eerste platen, echter waar het de muziek betreft daar mis ik de directheid van de instrumenten. John Moreland heeft op dat front een enorme transformatie ondergaan. Niet dat de instrumentatie in zijn geheel verdwenen is, maar dit album laat zich eerder onderscheiden door elektronica. Loops, samples en wat al niet meer. Het leuke is dat ik moet bekennen dat het, tot mijn verrassing, uitermate smaakvol gedaan is. Wanneer je een authentiek stukje Americana hoopt te vinden bij Birds in the Ceiling dan ben je aan het verkeerde adres. John Moreland verkent nieuwe wegen, en laat letterlijk een ander, en tegelijkertijd, tevens een herkenbaar geluid horen. Ik begrijp dat hij zoekende is, zichzelf niet wil herhalen.

Dit album werd opgenomen vorig jaar oktober te Denton, Texas in Echo Lab. Inderdaad je zou kunnen veronderstellen dat de muziek eerder is ontstaan in een laboratorium dan in een studio. Subtiliteit vind je terug op ieder vlak. Muzikaal werd hij naast John Calvin Abney bijgestaan door Bonnie Whitmore (bas en cello) en Matt Pence (drums). Wellicht zou ik ditmaal eerder de technici moeten benoemen voor hun uitstekende inbreng, want na enige gewenning ben ik dit nieuwe album van John More land evengoed uitermate gaan waarderen. Het tempo ligt laag. Nergens schieten de heren uit hun slof. Dat is enerzijds een gemis, maar tegelijkertijd niets mis met een album in deze vorm, voor een keer. Wel hoop ik dat ze de dynamiek en energie die dit album mist hebben bewaard voor John’s volgende plaat. Het is een prijzenwaardig en gedurfd initiatief, maar hopelijk eenmalig.

Rein van den Berg

Releasedatum : 22 juli 2022  Old Omens

Website : https://johnmoreland.net/

Fantastic Cat : The Very Best of

 

Typisch Amerikaans wellicht de wijze waarop ze zichzelf introduceren op de achterzijde van hun hoes. Iedere vorm van bescheidenheid ontbreekt. Noem het een staaltje van ongebreideld zelfvertrouwen. Hoe het ook is, de heren hebben het aangedurfd; vier verschillende songwriters om samen één band te vormen. Ongekend volgens eigen zeggen. Het kan ook aan mij liggen, want de namen van drie van de vier deden bij mij geen belletje rinkelen, dus kan derhalve niet oordelen hoe indrukwekkend hun loopbaan tot dusverre verliep. Om kort te zijn, het muzikale eindresultaat is op zijn minst gezegd geruststellend. Fantastic Cat bestaat uit de vier kopstukken; Anthony D’Amato, Don Dilego, Brian Dunne en Mike Montali. Ze spelen een overtuigend en hebben op deze The Very Best of een dynamisch geheel bij elkaar geharkt. Muziek die resoneert met jaren zestig en zeventig, en wordt, kan niet anders zeggen, strak uitgevoerd. Ondanks de vooringenomenheid, musiceren kunnen ze! De aanwezigheid van zelfspot en humor herkende ik niet meteen bij deze fantastische katten.

Ondanks dat de mannen elk hun eigen carrière nastreefden, is deze zijsprong geen verkeerd initiatief. Lekker puntige songs, fris en dynamisch uitgevoerd. Kan mij voorstellen dat een zij-project verademend werkt. Gedeelde ideeën, stimulering en wat al niet meer.  Van D’Amato heb ik solo-cd’s liggen, en Mike Montali bleek van de band Hollis Brown te zijn. Overigens op basis van het beluisteren naar dit gezamenlijke project groeit het respect eveneens. Er zijn voor de maand juli al verschillende cd’s aangekondigd die interessant genoeg zijn om een aankoop te overwegen. Deze van Fantastic Cat mag je als een outsider markeren. Er ligt meer verscholen op dit schijfje dan ik aanvankelijk vermoedde. Live zou deze band wel eens fantastisch kunnen zijn. Voorlopig zie ik slechts een concert staan te New York op de verschijningsdatum van deze release.

Rein van den Berg

Releasedatum : 29 juli 2022 Blue Rose

Website : https://www.fantasticcatband.com/

Replay : Cormac McCarthy : Troubled Sleep

 

Het laat zich niet ontkennen. Wat muziek betreft ben ik (zo langzamerhand) van de oude stempel. Sterker, platen die al geruime tijd in mijn verzameling staan komen tegenwoordig met een zekere regelmaat weer voorbij. Er was een periode, vooral in de jaren negentig, dat ik luisterde naar de muziek van John Gorka, Meg Hutchinson, Cliff Eberhardt, Pierce Pettis, Bill Smither, Lucy Kaplansky, Bill Morrissey, Greg Brown, Bob Stark en Ian Tamblyn. Vandaag plukte ik, vanuit diezelfde vijver aan muziek, weer eens een tweetal “oude” Cormac McCarthy albums naar de oppervlakte. Troubled Sleep uit 1990 en het daaropvolgende album; Picture Gallery Blues. Omdat ik indertijd zo gefascineerd was door beide platen wilde ik eveneens zijn debuut, het titelloze Cormac McCarthy. Gelukkig kon de artiest hem nog leveren. Cormac’s debuut was toen slechts beschikbaar als elpee. Een provisorisch zelfgemaakt cdtje volgde jaren later. Cormac McCarthy was één van de minder bekende goden in dit genre, zijn muziek was, en is, er niet minder om. Net als de meeste van zijn genre-genoten komt hij nog amper met iets nieuws. Zijn laatste, Collateral, is van 2012.

Het is beslist niet dat muziek uit die periode beter was, of is. Wel blijft het voor mij zeer aansprekend. Ongetwijfeld spreekt de kerkenbaarheid van de muziek en teksten hierbij een rol. Je luistert, en in een bui van melancholie, weet je dat we vooral dankbaar mogen zijn. Het leven is slechts een momentopname. Koester vooral gelukzalige momenten, naast het besef dat alles komt en gaat. Naast opkomst en glorie is er ook verval en neergang. Kunst is om zo lang mogelijk vooral de lichtpuntjes te vinden. Muziek uit het verleden is daardoor voor mij minstens zo belangrijk, als blijven genieten van het hier en nu. Niet teveel piekeren, of stilstaan wanneer het even tegenzit. Fortuin of erkenning op grote schaal heeft Cormac amper gekend. Waarom, of waarvoor zou je kunnen zeggen. Zelf kan jij daarop mogelijk antwoord geven. Wel heeft zijn inzet vijf mooie albums opgeleverd. Een vracht aan inzichtelijke nummers, en ja, melangolie ligt om de hoek bij Cormac McCarthy. Hij had mij wederom ouderwets te pakken. Verhalende rootsmuziek uit één van de oostelijke staten van Amerika, New Hampshire.

Rein van den Berg

Releasedatum : 22 juli 1990 Green Linnet

Website : https://cormacmccarthy.net/

Bobby Dove : Hopeless Romantic

 

Muziek die je mee terugneemt in de tijd. Het is wat de openingssong Hopeless Romantic met je doet. Eind jaren vijftig, begin jaren zestig word je gesitueerd, en de stijl laat zich onmiskenbaar plaatsen onder de verzamelnaam: country. Bobby Dove, voor zover van belang, is een vrouw. Ze schrijft romantische nummers en zingt ze met een snik in haar stem. Ze doet mij qua zang erg denken aan Sarah Jane Scouten, eveneens een Canadese. Muzikale ondersteuning krijgt Bobby van een stel serieuze musici. (o.m. bekend van Blue Rodeo en the Sheepdogs) Ze spelen met plezier haar speels aandoende songs. David Baxter (Bekend van Jadea Kelly, Catherine MacLellan en Justin Rutledge) trekt een hoofdrolletje naar zich toe en laat horen hoe je een gitaar wordt verondersteld te bespelen. Op zang verschijnt eenmalig Jim Cuddy in een duet, en ook Jenny Whiteley laat weer eens van zich horen, zij het op de achtergrond. Op bas, en tevens co-producent Bazil Donovan. Hopeless Romantic kwam vorig jaar in Canada beschikbaar, en krijgt hier een fatsoenlijke distributie van 19 augustus. Deze plaat is de opvolger van haar in 2016 uitstekend ontvangen debuut Thunderchild.

Zie Bobby’s muziek als een ode aan de gouden jaren van countrymuziek. Ze roept klassieke country in herinnering, en gaat daarnaast overtuigend richting het Spaanstalige zuiden in El Hormiguero. Voor mij onverstaanbaar, maar de snik alleen spreekt boekdelen, en duidt op wrang eind. Dat zwarte element komt meteen terug in het zwartgallige, doch humoristische Early Morning Funeral. Muziek met een lach en een traan. We hoeven niet diep te graven, maar dat is gelukkig niet altijd noodzakelijk. Entertainment die overtuigt heeft geen extra dimensies nodig. Die is goed van zichzelf. Absoluut niks mis met Hopeless Romantic.

Rein van den Berg

Releasedatum : 19 augustus 2022 Bobby Dove Music/Socan - CRS

Website : https://bobbydove.com/

Jessie Buckley & Bernard Butler : For All Our Days That Tear the Heart

 

Eens in de zoveel tijd komt iets sensationeels voorbij. Dat geldt in 2022 alvast voor het album van dit tweetal; Jessie Buckley en Bernard Butler. Wat je ook vindt van For All Our Days That Tear The Heart, de twaalf nummers zullen je niet onberoerd laten. Veel dramatiek, bombast, en wellicht ook de nodige pretentie, echter gegoten in een, hoe kan het ook anders, puntgave productie. Ze schreven de muziek en teksten zelf. Jessie is een Ierse actrice en zangeres. Niet alleen veelzijdig, maar dusdanig vakkundig dat ze daarmee de nodige aandacht wist te trekken voor haar prestaties. Zowel erkenning in de vorm van prijzen, maar ook qua prestigieuze projecten. Zie deze als één ervan. Bernard Butler zette zich jaren geleden op de kaart als gitarist van de gelauwerde Britse Rockband Suede. Ik kende de naam, niet de muziek. Wanneer ik Suede anno nu beluister moet ik zeggen dat het mij weinig doet. Theatraal.

Dat theatrale vind je ook terug op For All Our Days That Tear The Heart, echter hier word ik meegenomen door de dynamiek van het geheel. In de eerste plaatst door de imponerende zang van Jessie. Haar zang doet mij enigszins denken aan Laura Marling. Doorgaans beperkt Laura zich tot een meer ingetogen zang, maar Jessie weet eveneens indruk te maken wanner ze voluit gaat. Bernard is behalve gitarist ook producent, en de muzikale inkleuring van de muziek is werkelijk verzorgd tot in de puntjes. Het product staat als een huis. Dit is niet het soort van muziek waarbij ik mij gebruikelijk bij thuis voel, maar wanneer zij, met band, een podium aandoen dan ben ik graag van de partij. Zeker wanneer ze uitpakken met een bak aan strijkers.

Rein van den Berg

Releasedatum : 17 juni 2022 Universal

Website : https://www.buckleyandbutler.com/

Zach Bryan : American Heartbreak

 

Verbaast ben ik niet snel, maar een stuk ongeloof is er wel wanneer je leest dat deze jonge Amerikaan al acht jaar gediend heeft bij de Amerikaanse marine, en nu met American Heartbreak alweer zijn derde album heeft afgeleverd. Een dubbelalbum bovendien. Evenals beide voorgangers ligt deze plaat vooralsnog niet voor het oprapen. Beide eerste albums zijn beschikbaar als een digitale download, en wil je iets tastbaars dan is zowel DeAnn als Elisabeth in de vorm van een vinyl exemplaar verkrijgbaar. Je zou zeggen dat nu hij bij Warner Records is ondergebracht wordt de boel fatsoenlijk op de rit gezet, maar aan de fysieke uitvoering van het fysieke cdtje van American Heartbreak is wonderwel weinig zorg besteed. Behalve een voor en achterzijde, is er op de achterzijde van de hoes een stuk tekst geleverd. Omdat het een misdruk is die zich moeizaam laat lezen (of is het artistiek bedoeld?). Het kenmerkt wellicht deze nieuwe rijzende ster, want hij lijkt zo weinig tot geen poespas te willen. Muziek staat momenteel centraal. Een goedkope uitvoering of niet, ik ben sowieso uitermate blij dat ik een exemplaar van een bevriende muziekliefhebber cadeau mocht krijgen. Bryan’s muziek verdient een fysieke uitgave en daarom hoop ik dat men meer tijd gaat besteden aan een fatsoenlijke aankleding van zijn eerdere albums.

Vierendertig nummers uitgesmeerd over twee schijfjes met de speelduur van iets meer dan twee uur. Geen geringe prestatie om dit in één ruk achterelkaar te beluisteren. De energie waarmee de nummers vervolgens worden uitgevoerd is indrukwekkend. Terwijl ik gebruikelijk wel houd van muziek waarbij het tempo minder dynamisch is, en meer ingetogen wordt vertolkt, blijft Zach boeien. Hij doet mij om die reden denken aan een jonge Bruce Springsteen. Er lijken geen voorwaarden of verwachtingen te zijn, maar de inspiratie, de woorden moeten simpelweg naar buiten, de wereld in. Betekenisvolle teksten bovendien. Zijn akoestische debuut, DeAnn, was opgedragen aan zijn overleden moeder. Als onderdeel van het verwerkingsproces. Het ongeloof schuilt hem ook in het unieke van deze artiest. Geen voorgekauwd concept, maar een instinctief aandoend resultaat van iemand die zijn gevoelens vertaalt naar muziek. Meer is het niet. Het wordt niet mooier gemaakt dan het is, en dat is onnodig bovendien, want de basis staat als een huis. Als de chemie er is dan komt de muziek vanzelf. En dat gevoel blijft overeind bij American Heartbreak. Overtuigend van begin tot eind. De belofte was er al, maar lijkt nog lang niet op bovendien.

Rein van den Berg

Releasedatum : 20 mei 2022 Belting Bronco/Warner Records

Website : https://www.zachbryan.com/

Philip Kroonenberg : The Therapist

 

Menigeen zal zich nog het interview en het optreden van het gezin Kroonenberg  in DWDD van drie jaar terug kunnen herinneren. Bij de vrouw van Philip, Kunststof-presentatrice Jellie Brouwer, werd in 2016 kanker geconstateerd. Het hele ziekteproces en de uiteindelijke genezing legde Philip chronologische vast in liedjes en vormen samen het album Some More Time. Mijn eindconclusie was toen “Some More Time is een urgent album over saamhorigheid, hoop en liefde.”. Helaas kreeg Philip vervolgens door de Coronapandemie niet de mogelijkheid om het fraaie album te gaan promoten.

De afgelopen paar jaar kon zijn werk als psychotherapeut gelukkig gewoon doorgang vinden en bleef de stroom  van nieuwe liedjes onverminderd doorgaan. Deze keer gaat het wat minder over zijn gezin, maar wat vaker over de mensheid in zijn algemeenheid. Zowel opener I Got a Line als afsluiter The Therapist gaan over zijn werk als psychotherapeut in de verslavingszorg. Een veeleisende baan, die hem echter zeer veel voldoening geeft.

I Got a Line is een heerlijk swingend uptempo nummer met blazers, een ode aan zijn werk, mooi verwoord in regels als :

“The gambling and the drinking

The sniffing up cocaine

It’s all just a way to regain control  

Over a losing game

 

I got line

I got a chord

You got a story to be told

That’s got to be told   

I got a line

That you can hold”

 

The therapist gaat over de voldoening die zijn werk hem geeft.

De meeste liedjes kwamen gewoon aanwaaien. Uitzondering op die regel is 21.Toen zijn dochter Patsy 21 werd wilde ze een 21-diner geven voor haar vrienden. Ze vroeg haar vader voor de grap voor die gelegenheid een liedje te schrijven en zo geschiedde. Op de bewuste avond van het diner werd het ten gehore gebracht door Philip samen met dochter Dunja achter de piano. 21 is uiteindelijk op diezelfde sobere manier op de plaat gekomen.

Het onderwerp Corona ging ook niet aan Philip voorbij. Philip vraagt zich af in Tiny Little Enemy of de mensheid uiteindelijk iets zal leren van de pandemie en andere rampen. Hij denkt weinig, hij heeft volgens mij een niet al te hoge pet op van de mensheid in zijn algemeenheid, getuige de slotregels :

“Tiny little enemies

That’s what we have become

In search for brand new remedies

So we can carry on

Doing what we’ve done”

Niet alle liedjes hebben zware thema’s. Bijzonder aanstekelijk is Walking in the Wind, een vrolijke lofzang op het wandelen in de natuur, bij voorkeur aan zee. De hoofdrol is hier weggelegd voor de uit duizenden herkenbare vioolspel van maestro Joost van Es.

Kosten noch moeite zijn gespaard voor het inkleuren van de liedjes. Naast zijn drie dochters, zijn een blazerssectie, het vermaarde strijkkwartet The Dutch String Collective en huisdrummer  Jeroen Kleijn van Excelsior te horen. Een prominente rol is weggelegd voor coproducer Reyer Zwart. Niet alleen speelt hij een dozijn instrumenten op het album, maar verzorgde ook de strijkers- en blazersarrangementen. Vooral in Baseball Bat tillen die strijkers het nummer naar een hoger niveau. Strijkers die sterk herinneren aan die van de eerste twee albums van de veel te vroeg overleden Nick Drake. Baseball Bat is een hart onder de riem voor de broer van zijn vrouw.

Soms heeft men weinig nodig om te kunnen ontroeren, zoals in het beklijvende duet tussen Philip en Patsy in Life and Death. De meeste liedjes schreef Philip alleen, vier echter met dochter Lynn. Het voert te ver om alle liedjes te belichten op dit gevarieerde album. Muzikaal gezien staat het album als een huis en heeft Philip weer een hoop te vertellen. The Therapist wordt  geleverd met een keurig verzorgd tekstboekje met artwork.

Some More Time was een wat ontroerender album, muzikaal gezien daarentegen weet The Therapist mij net iets meer te overtuigen. Hoe dan ook, beiden zijn prachtplaten.

Theo Volk

Releasedatum : 9 september 2022 Excelsior Recordings

Website : http://philipkroonenberg.com/