Wat in het vat zit verzuurt niet. De opvolger van het succesvolle
Let the Fire Lead had eigenlijk al in
2021 ter gelegenheid van hun dertigjarig bestaan moeten verschijnen. Niet
alleen de release van Colors of Jealousy
ging niet door ook de tour met Ruf’s Blues Caravan werd afgelast vanwege de
pandemie.
Het songschrijven voor dit album begon reeds in 2017. De
thema’s zijn vaak donker, maar door hun energieke en positieve uitvoeringen
heeft de muziek toch een positieve uitwerking op de luisteraar. Deze band
klinkt na meer dan dertig jaar nog altijd erg gedreven. Overigens zijn ze
allang niet meer de enige interessante Finse blues act, sinds een jaar of zeven
timmert Ina Forsman al flink aan de weg.
Björklöf en de zijnen vermengen op inventieve wijze hun
bluesrock met onder andere Delta blues, Memphis soul, countryblues,
Stonesinvloeden tot zelfs Ennio Morricone vibes! De stem van Micke doet me
trouwens af en toe denken aan de betreurde Jackie Leven. Ondanks dat het album
niet in zijn geheel live is opgenomen heeft het een duidelijke livesfeer. Live
komen ze echter nog meer tot hun recht, vorig jaar mei waren ze nog te zien op
het Bredase Jazzfestival en in oktober op Texel. Het meer dan uitstekende Colors of Jealousy is voorzien van een
tekstboekje met fraai artwork.
De Amsterdamse singer-songwriter Sofie van Dijck (geb. 1986)
is intussen een doorgewinterd muzikant momenteel woonachtig in Los Angeles. Tot
2012 maakte ze met haar zus Cato en broer Joost deel uit van de soul- en
funkband The Souldiers. Haar broer en zus richtten hierna de succesvolle band
My Baby op en Sofie ging solo en maakt tevens deel uit van de groep MICH.
Ze bracht twee albums uit, het album Sophia Electric (2018) was een zeer persoonlijke plaat over liefde,
loslaten en verandering. Hierop liet ze zich beïnvloeden door Big Thief en Elliot
Smith, Beach House, Mazzy Star tot aan Beyonce. Net voor de Coronapandemie
maakte ze met Benny Sings de uitstekende EP Moral.
De samenwerking met de ervaren producer Benny Sings (oa Giovanca, Janne Schra,
Gilles Peterson) smaakte duidelijk naar meer.
Southern Skies
bevat tien liedjes, waaronder de vier van de EP, As Alive, Moral, Love Me Less en Be Bad. Benny Sings schreef mee aan de songs en drukte duidelijk zijn
stempel op het eindresultaat. De samenwerking was voor allebei verfrissend,
omdat die heel natuurlijk verliep. Het duo liet zich leiden door de vraag, wat
is precies de essentie van een liedje? Tijdens die zoektocht offerde men de
controle op en liet men zich leiden door de muziek.
Het album kenmerkt zich vooral door lichtvoetigheid en
relaxtheid. Hierbij legde Sofie sterk de nadruk op het vertalen van haar gevoelens
en gedachten op de meest bondige manieren. De albumtitel is ontleend aan de
tekst van opener Hours. Hopelijk
krijgt de samenwerking met Benny Sings, die dit jaar zelf het uitstekende Young Hearts uitbracht, een vervolg.
Dankzij Theo krijg ik af en toe een impuls
naar muziek die anders langs mij was gegaan. Ik had eerlijk gezegd amper
gehoord van Brandy Clark. Wel wist ik dat dit gelijknamige album niet haar
eerste was. De openingssong van het album duurt weliswaar niet lang, maar wordt
dankzij Derek Trucks voorzien van een flinke dot kerosine. Muziek spat van de
plaat, terwijl Brandy daarna met dezelfde vaart omschakelt naar een gevoelig
nummer; Buried, minstens zo aansprekend. Variatie kenmerkt deze plaats. Dat,
die muzikale wendbaarheid, plus de opmerkelijke gastoptredens, zoals Lucius en
Brandi Carlile. Aanvankelijk had ik Brandy meer richting Country gesitueerd.
Dat valt reuze mee. Ze is vooralsnog niets anders dan een aangename verrassing.
Verrassend bovendien is dat ze niet zo mainstream is zodat haar eerdere albums
spreekwoordelijk op de plank liggen bij een platenzaak als Plato. Markant, en
wellicht tegelijkertijd een waarschuwing. Wellicht hebben die een vergelijkbaar
(voor)oordeel; te Country. Haar eerder werk zal die elementen ongetwijfeld meer
bevatten, maar wanneer ik mij primair beperk tot haar vierde album, dan is
Brandy Clark succesvol gemigreerd naar Americana. Wanneer je op nuances let.
Ze leverde aanvankelijk nummers, lees; hits,
aan gerenommeerde country artiesten, en scoorde een eerste plaat onder haar eigen
naam in 2013, getiteld 12 Stories. Tijdens haar jeugd werd ze beïnvloed door de
muziek van traditionele Countryartiesten. Haar song schrijvend talent kwam, en
komt, veelal uit de verf in samenwerking met Shane McAnally. Ik ben benieuwd op
deze plaat gaat scoren in Europa. Er ligt ruimte, denk ik, zelfs na een ietwat
meer conventioneel nummer als All Over Again. Mijn sympathie heeft ze.
Inderdaad, zoals je kan lezen op de Bandcamp
pagina van Drive-By Truckers, dit is een soort Directors Cut. Het is een
heruitgave van Dirty South (2004), maar dan zoals Patterson Hood hem voor ogen
had. Nu krijgt de luisteraar via deze herbewerking de gelegenheid te luisteren,
lees; genieten, zoals de plaat initieel had mogen klinken. Paar extra nummers,
plus een paar aanpassingen en remixes, inclusief de vocalen. Bovendien krijgt
het geheel een opgefrist uiterlijk jasje. Je hoort dezelfde jeugdige en gedreven band.
Zelf had ik toen nog niet kennisgemaakt met dit explosieve stelletje. Net als bij
soep of lasagne, het smaakt de tweede dag nog beter! Bijna twintig jaar verder,
maar het klinkt alleen maar smaakvoller. Persoonlijk kan ik “geremasterde” cd’s
over het algemeen uitstekend verteren. ’t Algehele geluid wordt vaak net iets
strakker aangescherpt. Voor mij in zekere zin een herwaardering van Jason Isbell
en de zijnen. Een rauwe, doch geoliede Americana Rockband! De conceptuele
gedachte waarop dit album gefundeerd is, dat geloof ik wel. Mijn hart gaat uit
naar de muziek, en vooral de gitaren blazen het dak eraf! Het album opent
meteen spectaculair met Where the Devil Don’t Stay. Live hebben ze mij wel eens
weggeblazen; (letterlijk), maar dit blijft aangenaam binnen de perken!
De nummers werden gelijkmatig verdeeld
geschreven door Cooley, Hood en Isbell. Fijn dat deze beginjaren andermaal
worden belicht door een puntgave versie. The Dirty South was van zichzelf al
een uitermate lekkere plaat, de opgekuiste versie laat zich aanhoren als een
2.0 versie. Dezelfde muziek, maar met een factor extra! Muziek uit een periode waarin
hun samenstelling (wat mij betreft) ultiem was. Nummers die ook nu nog live
worden vertolkt, zoals het gevoelige Danko / Manuel. TVA heeft over de achterliggende
jaren niets aan zeggingskracht verloren. Mooi document, zeker in dit opgefriste
jasje.
Ellis Paul werd geboren als Paul Plissey en is een
Amerikaanse singer-songwriter en folkgitarist. Een muzikant, die onder normale
omstandigheden meer dan tweehonderd keer per jaar optreedt. Maar door de
Coronapandemie had hij opeens zeeën van tijd. Hij was nu aangewezen op
inkomsten die hij vergaarde uit internetoptredens, die net genoeg waren om zijn
gezin te onderhouden. Hij hield echter veel tijd over om songs te schrijven.
In sommige songs stak hij veel tijd, vooral in het fictieve
liedje Holy. Paul over the componeren
ervan : “Tijdens de pandemie kon ik niet reizen naar de heilige plaatsen waar
ik van hou op de planeet. Ik kon alleen mijn fantasie gebruiken. Dus schreef ik
liedjes over die plaatsen. Ik wilde over Ierland schrijven en dit stukje
historische fictie was geboren. Het gaat over een jonge man die wanhopig zijn
meisje wil volgen naar Amerika en New York City.
Hij moet op stoomtreinen en schepen springen om daar te
komen. Hoewel het schip niet bij naam wordt genoemd, heb ik veel onderzoek
gedaan naar de Titanic voordat ik het schreef. Declan McCLaren is een fictieve
naam, hoewel ik een McClaren heb gevonden die de reis op de boot heeft
overleefd. Het was een vrouw uit Engeland.”. Die Titanic werd trouwens ooit
gebouwd in Belfast, waar een interessant museum nog steeds herinnert aan de
tragische geschiedenis van het schip.
55 zit trouwens
vol “Easter eggs”, in Holy zitten op
subtiele wijze stukjes van Cyndi Lauper’s True
Colors verweven. Een minder fictieve song is The Gift. "The Gift
is gebaseerd op een geschenk dat ik vele jaren geleden kreeg van de geweldige
songwriter Patty Griffin. Mijn huwelijk liep stuk. Ik was net verhuisd naar
Nashville en de relatie ging plotseling in vlammen op. Patty was me aan het
controleren - zij en ik waren vrienden geweest in Boston, ze wilde zien hoe het
met me ging.
We ontmoetten elkaar bij Bongo Java, een populaire coffeeshop
voor songwriters in Nashville. Ze kwam met een ongelooflijke schoenendoos vol
huishoudelijke artikelen - elk voorwerp vertegenwoordigde iets over mijn leven.
Het leek in één oogopslag willekeurig. Elk object dat ik tevoorschijn haalde,
vertelde het grotere verhaal van de dingen die de toekomst voor mij in petto
had - en enkele sleutels tot het loslaten van de dingen die niet meegingen op
de rit. Het was een geweldige reddingslijn, net toen ik er een nodig had.
Wanneer een persoon gebroken is, zoals ik was, moeten ze
worden herinnerd aan de alternatieve toekomst die zo dicht bij hen ligt.
Patty's geschenk visualiseerde dat voor mij op een concrete manier - ik kon het
in mijn handen houden.”, aldus Paul. Het album telt meer van dit soort
interessante verhalen, maar het voert te ver om die hier allemaal te
behandelen.
Het eerste wat meteen opvalt als je naar Ellis Paul luistert
is zijn op Cat Stevens gelijkende stem en manier van zingen. De Coronapandemie
heeft duidelijk het beste naar boven gehaald bij de ervaren singer-songwriter
Paul Ellis.
Meer dan tien jaar geleden verschenen vlot
achter elkaar twee albums van Rodney Crowell’s dochter Chelsea. Ik was enorm
ingenomen met beide albums. Jammerlijk genoeg bleef het daarbij, terwijl
gevoelsmatig zoveel potentieel aanwezig leek. Vooralsnog bleef dat vat dicht.
Een vergelijkbare verwachting ontstond toen ik Razor Wire hoorde, het debuutalbum
van Hannah Aldridge. Iets van die verwachting werd ingelost toen het
uitstekende Gold Rush verscheen in. 2017. Daarna in 2019 nog een live CD, dus
keek ik met veel interesse uit naar Dream of America. Het album sluit niet
helemaal aan bij mijn, weliswaar hooggespannen, verwachtingen. Ik had op meer
gehoopt, zowel in kwalitatieve als kwantitatieve zin. Valt Dream of America
tegen? Dat niet, maar het blijft enigszins liggen, terwijl ik een andere
ontwikkeling in gedachten had. Dream of America is beslist kundig gemaakt,
echter het is meer van hetzelfde. Ik mis variatie, en had op meer dynamiek
gerekend. De cover Psycho Killer is leuk, maar blijft qua uitvoering magertjes.
De titelsong, Dream of America, klinkt
veelbelovend, echter duurt slechts één minuut, en is niets meer dan een aanloop
naar een voortreffelijke song, The Fall - een duet met Ben Clover. De songs
flirten met duistere fantasievolle scenario’s. Losse scenes als fragmenten uit
een obscure film. Helaas weinig persoonlijk. Het is zondermeer knap gedaan,
zoals je dat beoogt bij een toneelstukje, echter voor mij had Hannah dichter
bij zichzelf mogen blijven, zodat haar Zuidelijke karakter op de voorgrond was
geraakt. Als dochter van Muscle Shoals legende Walt Aldridge was een meer rauwe
persoonlijke aanpak mij liever geweest. Het laatste nummer, The Great Divide,
sterft weg als een gedoofde nachtkaars. Resumerend: Leuk, maar geen ultieme
beleving. Neemt niet weg dat ik nu al benieuwd ben naar de herkansing. Dream of
America maakt, voor mij, de verwachtingen niet waar.
Rein van den Berg
Releasedatum : 21 juni 2023 Icons Creating Evil Art
Decisive Pink is een bijzonder en avontuurlijk damesduo uit
New York bestaande uit Angel Deradoorian en Kate NV. Eerstgenoemde geniet
bekendheid door de groep Dirty Projectors en laatstgenoemde is een experimentele
Russische popartiest. De groepsnaam is ontleend aan het gelijknamige schilderij
van Wassily Kandinsky.
Op Ticket to Frame
brengen ze zeer eigenzinnige, regelmatig hypnotiserende muziek waarbij de jaren
tachtig nooit ver weg zijn en de invloeden legio zijn. Zo hoor je bijvoorbeeld
in Destiny duidelijk Talking Heads
ten tijde van Remain in Light terug.
En in Ode to Boy maken ze op slinkse
wijze gebruik van de koorfinale van de Negende Symfonie van Ludwig von
Beethoven, Alle Menschen werden Brüder.
Over het algemeen heb ik weinig met synthesizers en
drumcomputers maar van het verslavende en mysterieuze Ticket to Frame lust ik wel pap!
Theo volk
Releasedatum : 9 juni 2023 Fire Records/De Konkurrent
Toch langer dan verwacht verschijnt na vier jaar het vervolg
op het overtuigende debuutalbum Trails
van de Schotse singer-songwriter Roseanne Reid. Dat album werd geproduceerd
door Teddy Thompson in Brooklyn in slechts vijf dagen tijd. Daarop was onder
andere het prachtige duet Sweet Annie
te horen met Steve Earle, die ze al sinds 2014 kent.
Voor opvolger Lawside
werd meer de tijd genomen en dat is duidelijk terug te horen, het album is een
stuk consistenter en beter opgenomen. Verantwoordelijk daarvoor is producer Dave
Macfarlane. Het album werd dicht bij huis vastgelegd in Perth. Lawside is vernoemd naar het Dundee
district, waar de meeste liedjes geschreven zijn.
Doordat men meer tijd had om op te nemen, kon men de liedjes
beter uitwerken en dingen uitproberen. Daardoor klinkt het ook een stuk
zelfverzekerder dan het debuut. Overigens waren er de afgelopen vier jaar nog
al wat veranderingen in het leven van Roseanne, waaronder dat haar gezinsleven
werd verrijkt met de geboorte van een kind.
Trails was
prachtig, maar Lawside is weer een
grote stap voorwaarts. Morgen en overmorgen is Roseanne met Steve Earle te zien
in Nederland en zal ze ongetwijfeld de nodige nieuwe songs ten gehore brengen.
Terwijl ik steeds meer muziek terzijde leg,
simpelweg omdat het mij niet aanspreekt komt daar ineens deze Logan Halstead
voorbijzeilen. De oplettende muziekliefhebber had hem mogelijk al ontwaard op
Arlo McKinley’s album This Mess We’re in. Hij verzorgt de vocalen van het
nummer Back Home. Als tegendienst speelt Arlo nu mee op dit debuut van Logan; Dark
Black Coal. Er staat weinig achtergrondinformatie op de hoes van dit album, dus
qua “credits” taste ik aanvankelijk enigszins in het duister. Vanzelfsprekend
dat 1952 Vincent Black Lightning een cover is van de Britse gigant Richard
Thompson, afkomstig van diens voortreffelijke plaat Rumor and Sigh. De overige
zijn zelfgeschreven nummers, met uitzondering van The Flood. Die vind je terug
op het album Mercy, van ene Cole Chaney. Chaney maakte in 2021 zelf een
schitterende plaat. Helaas geeft deze vriend van Logan geen thuis wanneer je hem
om een fysiek exemplaar vraagt. Blijft evengoed een indrukwekkende plaat.
Dark Black Coal is een aards/ruraal geheel. Muziek
zoals die kenmerkend is voor de Appalachen. Geen opsmuk maar primair de
essentie vind je terug op Dark Black Coal. Muziek geïnspireerd op Woody Guthrie
en diens zielsverwanten, zoals Tyler Childers. Afkomstig uit Kentucky en
opgegroeid in West Virginia brengt deze aanstormend 19-jarig talent nu zijn
eerste plaat uit. Dark Black Coal is minstens zo indrukwekkend als Chaney’s
Mercy, maar aanmerkelijk meer rauw. Beide zijn het platen die zich
onderscheiden. Niet omdat ze met iets nieuws komen, maar simpelweg omdat ze geen
kunstje opvoeren. De muziek en de intenties van de artiest zijn oprecht.
Leeftijd speelt geen rol, de tijd evenmin. Deze authentieke muziek met
traditionele instrumenten en doorleefde zang overtuigt instant. Pure eenvoud.
Rein van den Berg
Releasedatum : 5 mei 2023 Thirty Tigers/The Orchad
Singer-songwriter Parker Ferrell uit Tulsa is zesendertig,
maar zijn muziekcarrière duurt al meer dan twee decennia. Zijn eerste band
Xanadu formeerde hij tijdens zijn middelbare schooltijd. Ook zong hij in het
koor van componist Josh Rutter, waarmee hij onder andere optrad in Carnegie
Hall. Zijn meest recente band heet Nightingale.
Love Runs Through
is zijn solodebuut, waarvoor hij een financiële toelage kreeg van de Tulsa
Office of Film, Music, Art and Culture. Naast muzikant is Parker ook gitaarleraar,
gitaarbouwer en pianostemmer. Hij blijkt een echt familiemens te zijn en vader
van drie kinderen, waarvan de oudste Noah al in de voetsporen van zijn vader
lijkt te gaan treden.
In To Deserve You
telt Parker zijn zegeningen, het is een eerbetoon aan zijn kinderen. Lauren Kimberly enUnlikely
Love zijn odes aan zijn vrouw. Naast liedjes die heel dichtbij staan ook
een nummer over Malala Yousafzai,de Pakistaanse
kinderrechtenactiviste en met zeventien jaar de jongste Nobelprijswinnaar ooit.
Muzikaal wijkt het aanstekelijke Malala
wat af van de overige zes songs. The
Wright Flyer is een biografische song over de gebroeders Wright.
In zijn singer-songwriterliedjes klinken af en toe invloeden
door van rock, jazz en wereldmuziek. Parker heeft een aangename, af en toe wat
zalvende stem. Parker produceerde het album op voortreffelijke wijze samen met
Jared Tyler en wordt omringd door uitstekende muzikanten. Love Runs Through is een overtuigend debuut.
.jpg)
