John Calvin Abney : Tourist

Wat een weldaad! Zoveel muziek tot onze beschikking dat we er welhaast in verdrinken. Zeker wanneer we geen schifting aanbrengen. De luisteraar stelt vanwege het mega-aanbod zijn eisen bij, en ook de muziek zelf blijft voortdurend veranderen. Zelfs bij artiesten waarvan hun muziek in de traditie geworteld is zoeken nieuwe wegen. Dat laatste geldt dus ook voor John Calvin Abney en zijn muzikale uiting op diens laatste album Tourist. Wellicht dat ik er nog niet klaar voor ben, maar eerste beluistering deed mij wenkbrauwen fronzen. Niet iedere ontwikkeling is een stap in de goede richting, terwijl tegelijkertijd kan ik mij voorstellen dat artiesten zich willen blijven ontwikkelen. Ergens hoor je ook de budgettaire beperkingen waartoe de artiest genoodzaakt lijkt. Samen met John Moreland heeft John Calvin Abney dit nieuwe album gemaakt. Terwijl Moreland zelf over een innemend en robuust stemgeluid beschikt, schiet Abney op dat punt wat mij betreft te kort. Ook het songmateriaal is, naast het zoekende karakter van de uitvoering, zwakker dan de nummers van Moreland’s laatste album.

Tourist is typisch zo’n album wat je beluistert om hem vervolgens een tijdje weg te leggen. Je geeft jezelf daarmee de gelegenheid om enigszins te wennen aan de nieuwe werkwijze van musiceren. Iets nieuws vergt tijd om te rijpen soms. Of ben ik domweg ouderwets, omdat ik het liever authentieke instrumenten hoor? Iets meer dynamiek en passie? Tourist, die grotendeels onderweg tot stand is gekomen, klinkt als een zoektocht op weg naar hernieuwde inspiratie. Iets wat ik hem van harte gun. Op zich niet verkeerd, maar ik mis de drive die ik meende de herkennen bij Abney’s vroege albums. Tourist is net iets te vrijblijvend voor mijn smaak. Op de plank, rijpen, en later nogmaals proeven. 

Rein van den Berg

Releasedatum : 5 augustus 2022 Black Mesa Records

Website : https://www.johncalvinabney.com/

The Deslondes : Ways and Means

The Deslondes bestaat uit een bont Amerikaans gezelschap. Eigenlijk heb ik ze pas leren waarderen vanwege de soloplaat van Riley Downing (Start It Over), maar vooral vanwege de gelijknamige plaat van Sam Doores. (Beide verschenen eveneens via New West). Daarna wist ik hun, inmiddels obscure, samenwerking getiteld Holy Cross Blues, uitgebracht onder de noemer Doores + Downing and the Tumbleweeds te bemachtigen. Een prachtplaat. Aan deze nieuwe plaat, Ways and Means moest ik eerlijk gezegd wennen. Onmiskenbaar een product van de heren, maar het is wel een album waarvoor je in de stemming dient te zijn. Te veel gezapigheid kan ook opbreken. Het spande er volgens mij om, aangezien beide solprojecten best wel lekker liepen. Hopelijk hebben ze niet te veel van elkaar gevergd om de krachten hernieuwd te verenigen.

Ik zal eerlijk zijn. Niet alles op Ways and Means weet mij te bekoren. Ook met het voordeel van de twijfel redt deze plaat het niet. Ik had absoluut meer verwacht. Anderzijds bevat het album een aantal absolute beauty’s zodat ik hem graag binnen mijn verzameling zie. Het album opent sterk, maar kabbelt over de hele linie een beetje voort, zonder voor serieuze opschudding te zorgen. Mooie songs als Wild Eden, Bound By Love, Tomorrow Morning en Sweet Release krikken vervolgens het niveau van de plaat weer naar boven, zodat ze met hakken over de sloot raken. Een wisselend ambivalent geheel. Muziek om een koel biertje bij te pakken, en een Mexicaanse snack, ofzo. Het voegt toe aan het zuidelijke karakter van het album.

Rein van den Berg

Releasedatum : 22 juli 2022 New West Records

Website : https://www.deslondes.com/

Rob Jungklas : Rebel Souls

 

Een van de absolute smaakmakers van de hedendaagse Amerikaanse muziek is die van Rob Jungklas. Jungklas doet al jaren zo zijn eigen ding, wars van trends; een Rebelse Ziel. Door zijn muziek, en tekst, uit Jungklas zijn innerlijke onrust. Hij lardeert die onrust bovendien met een flinke portie Rock. Jungklas creëert bij voortduring een muzikale lading die de lucht doet betrekken. Dystopisch bijna. Linksom of rechtsom, maar het eindigt zelden goed. Tegelijkertijd, beklemmend mooi. Zijn metafoorrijke teksten, en de opgebouwde spanning in het instrumentale, houden je steevast op het puntje van je stoel. Zijn achterliggende oeuvre manoeuvreert kwalitatief tussen de bandbreedte goed, uitstekend en ultiem, waarbij zijn album The Spirit and the Spine nog steeds mijn voorkeur heeft. Ieder nieuw album deed sindsdien geen aardverschuiving ontstaan, maar van een herhalingsoefening wil ik evenmin spreken. Zijn stijl is weliswaar weinig verrassend, maar hij blijft mij aanspreken, telkens weer, ook met Rebel Souls.

Bij wijze van uitzondering wist ik een fysiek exemplaar te bemachtigen, maar gezien de volumes die worden omgezet vindt verzending uitsluitend binnen Amerika plaats. Hij had middels zijn label eerder gepoogd om voet aan land te krijgen in Europa, maar daarvoor bleek helaas te weinig animo. Jammer! Ik had hem graag live aan het werk gezien. Het album eindigt met het drieluik; River is Wide (and the water is deep), Down to the River en Crossing Over. Aansprekend materiaal die qua thematiek verwant is aan The Water is Wide, die ik ken van Fred Neil’s album Bleecker & MacDougal, maar uiteindelijk een variant blijkt op een traditioneel Schots Folk lied. Angstscenario’s omtrent een pad die we allen eens zullen bewandelen. Geenszins feestmuziek, maar iets om incidenteel bij stil te staan. En dat geldt voor de muziek van Rob Jungklas. Muziek om voor te gaan zitten.

Rein van den Berg

Releasedatum : 27 april 2022 Independent

Website : https://robjungklas.com/

The Analogues Sideshow : Introducing The Analogues Sideshow

 

In mijn recensie van gisteren gaf ik al aan dat ik een haat-liefdeverhouding heb met coveralbums. Behalve als ze beklijvend zijn, er minder bekende songs worden opgenomen en dat die nummers vervolgens een eigen signatuur gekregen heeft, zoals bijvoorbeeld eerder dit jaar bij Songs of Townes van Zandt Vol. III.

The Analogues zijn bij het grote publiek bekend van hun zo natuurgetrouw naspelen van iconische Beatles albums uit de late jaren zestig op plaat, maar ook op het podium. Die albums werden door The Beatles zelf nooit live gebracht. Met het live brengen van die albums voorzien ze blijkbaar in een grote behoefte, want ze vullen met gemak de grootste zalen. Hoe knap ik dit ook vind, toch ben ik blij dat ze nu een album met eigen nummers, Introducing The Analogues Sideshow, uitbrengen.

Bart van Poppel over het nieuwe album : “The Beatles blijven nadrukkelijk onze belangrijkste focus. Maar het maken van de eigen plaat heeft ook enorm veel plezier gegeven. Ons nieuwe album is dus een sideshow, maar dat wil niet zeggen dat we het niet serieus nemen. Integendeel. Net als wanneer we muziek van The Beatles spelen. Het komt allemaal voort uit dezelfde drijfveer: liefde voor muziek”.  

En die liefde voor muziek is terug te horen op Introducing The Analogues Sideshow. Vooral voor muziek uit lang vervlogen tijden. Alle heren leverden compositorische bijdragen, dus een stuk democratischer dan bij The Beatles, waar hoofdzakelijk Lennon en McCartney songs aanleverden. Ook de lead zang wordt verdeeld.

Van Diederik Nomden wist ik al langer dat hij een uitstekend componist is, zijn laatste soloalbum Parallel Universe was wederom fraai. Het gebodene is gevarieerd, aanstekelijke uptemponummers, ballades en melodische popsongs komen voorbij. Soms zijn er verrassende inkleuringen, zoals de viool in Pawn In Your Pocket. Uiteraard zijn er Beatles-invloeden, bijvoorbeeld in Damned If You Do ((samen)zang). Favoriete track is vanwege het toetsenwerk en heerlijke samenzang Turned Into Sand.

Introducing The Analogues Sideshow is een uitstekend album met eigen nummers, hopelijk komt er een vervolg. Maar voorlopig gaan de heren als The Analogues in september en oktober op tour in Nederland, België, Engeland en Frankrijk. Voor concertkaarten kijk hier.

Theo Volk

Releasedatum : 9 september 2022 Endless Music

Website : https://www.theanalogues.net/

The Brother Brothers : Cover to Cover

 

Gisteren besprak ik het zoetgevooisde debuutalbum van singer-songwriter Laufey. Dan is het geen grote overgang naar de zoetgevooisde zang van de eeneiige tweeling van The Brother Brothers. Van dit duo besprak ik de afgelopen paar jaar de prachtige albums Some People I Know en Calla Lily.

Deze keer komen ze met Cover to Cover met een coveralbum op de proppen. Met dit soort albums heb ik een haat-liefdeverhouding. Het liefste hoor ik coveralbums vol met nummers die ik niet ken en waarbij de uitvoerend artiest er een eigen signatuur aangeeft.

Helaas gaat dit niet op voor Cover to Cover, de meeste nummers behoren tot mijn muziek DNA, wat het album minder spannend maakt. Iemand als Marianne Faithfull maakte bijvoorbeeld van I Get Along Without You Very Well op Give My Love to London een bijzonder beklijvende song. Aan de integere bedoelingen van duo twijfel ik echter geen moment.

Zoals altijd is de samenzang van het duo door een ringetje te halen en kiezen over het algemeen voor prachtsongs, zoals Waltzing's for Dreamers van Richard Thompson en een minder bekend nummer van The Beatles, I Will. En kiezen ze bij de veel te vroeg overleden zangeres Judee Sill niet voor Jesus Was a Crossmaker, maar  voor There’s a Rugged Road. Er wordt dus niet altijd voor de meest voor de handliggende keuzes gekozen.

De broers worden omringd door uitstekende muzikanten, waaronder de geweldige Sarah Jarosz. Favoriete track is voor mij If You Ain't Got Love, vanwege het lekkere orgeltje. De broers produceerden het album zelf.  

Theo Volk

Releasedatum : 5 augustus 2022 Compass

Website : http://brotherbrothermusic.com/

Laufey : Everything I Know About Love

 

Van IJsland komen relatief gezien best veel interessante artiesten, vorig jaar nog bracht singer-songwriter Bony Man met Cinnamon Fields een van de mooiste albums van dat jaar uit. Nieuwe rijzende ster is nu Laufey Lin Jónsdóttir, zij het dat Laufey slechts voor de helft IJslands is en voor de andere helft Chinees.

Haar vader is een enthousiaste jazzliefhebber, die dochterlief liet kennismaken met jazz zangeressen als Ella Fitzgerald en Billie Holiday. De klassieke muziek kreeg ze met de paplepel ingegoten door haar moeder, een klassieke violiste en haar opa Lin Yaoji was viooldocent aan het Central Conservatory of Music in China.

Ook Laufey begon viool te spelen en debuteerde op vijftienjarige leeftijd als soliste bij het Iceland Symphony Orchestra. Een jaar eerder was ze al de jongste deelnemer ooit in Ísland Got Talent, waar ze dat jaar de finale behaalde. Laufey studeerde vorig jaar af aan het prestigieuze Berklee College of Music. Momenteel woont ze in Los Angeles en gaat het haar voor de wind, mede dankzij haar goed ontvangen debuut EP.

Vrijdag verschijnt haar langverwachte debuutalbum Everything I Know About Love. Een album over liefde en over volwassen worden. Ook een album waar de nostalgie en romantiek van afdruipt. Het kent een hoog zwijmel gehalte, verpakt in een modern muzikaal jasje. Ze tapt uit diverse muzikale genres, zo is opener Fragile zwoele Bossa Nova. Hierin wordt trouwens meteen duidelijk dat Laufey een prachtige stem heeft.

Uiteraard zijn er ook de nodige jazz invloeden, zo spreek de titel van Just Like Chet al voor zich. Maar ook klassieke invloeden, zo begint de titelsong Everything I Know About Love met een overbekend stukje Bach.

Onlangs kreeg ik trouwens zowel voor Laufey als voor Bony Man een uitnodiging voor het bijwonen van een concert. In het geval van Laufey was dat voor een uitverkocht concert in De Melkweg en van Bony Man voor een huiskamerconcert. Ik misgun niet iemand iets, maar het blijft voor mij toch altijd een groot raadsel, waarom de ene meteen doorbreekt naar het grote publiek en de ander niet.      

Theo Volk

Releasedatum : 26 augustus 2022 Awal/V2

Website : https://www.laufeymusic.com/

Laufey live :

10-11 AMSTERDAM : Melkweg (Uitverkocht)

Logan Farmer : A Mold for the Bell

 

“It’s going to be hard to talk about this when it’s done.”. Deze openingszin van Silence or Swell had singer-songwriter Logan Farmer uit Fort Collins, Colorado reeds klaar voordat hij überhaupt begonnen was met A Mold for the Bell. Het vat volgens Logan perfect de thema’s op het album samen en vormt het de basis voor alles wat volgt.

Aan het begin van Silence or Swell hoor je overigens geen dierengeluiden, maar mensen. Logan hierover :  “Aan het begin hoor je een veldopname van huilende mensen. Dat gebeurde in Colorado en op een paar andere plaatsen tijdens die angstaanjagende eerste maanden van de pandemie: elke avond om 20.00 uur gingen mensen de straat op en huilden naar de maan. Het werd dit bizarre nachtelijke ritueel vol kameraadschap en verzet in het aangezicht van het onbekende.

Het volstaat te zeggen dat alle gevoelens van eenheid kort daarna uit elkaar vielen. Hoe dan ook, het was intrigerend voor mij, dus ik nam het op mijn telefoon op. Dat gehuil komt een paar keer door het album heen als een soort motief. Het beklijvende geluid, gecombineerd met de eerste tekst en het treurige saxofoonwerk van Joseph Shabason (Destroyer, War On Drugs), vertegenwoordigen de geest van A Mold for the Bell in mijn gedachten.”. 

Met de hulp van Grammy genomineerde producer Andrew Berlin (Gregory Alan Isakov), nam Logan  in de eerste maanden van 2021 gedurende twee dagen alle zang- en gitaarpartijen op. De tracks werden snel opgenomen, live in de studio om de rauwe intimiteit en directheid van Logans live optredens vast te leggen. De rest van de creatie van het album vond op afstand plaats, via sms'jes, telefoontjes en e-mails met Shabason en een handvol andere muzikanten terwijl bosbranden, opstanden en de pandemie om hen heen woedden.

Het was trouwens Berlin, net als Logan woonachtig in Fort Collins, die toenadering tot Logan zocht, nadat hij de prachtige, wat soberder voorganger Still No Mother gehoord had. Volgens Logan hebben de heren een goede klik en dat is te horen, ze hebben het beste in elkaar naar boven gehaald. Ze worden omringd door klasse muzikanten als eerder genoemde saxofonist Joseph Shabason, Annie Leeth (viool), Naomi McCarroll-Butler (klarinet), Yoed Nir (cello), Ezra Pyle (gitaar) en Mary Lattimore (harp). Van laatstgenoemde recenseerde ik eerder dit jaar Collected Pieces II.  

Het album ontleent de nodige creatieve inspiratie aan uiteenlopende invloeden als Tarkovsky's Sovjet-epos Andrei Rublev uit 1966 en de romans van de 21e-eeuwse politieke activist Olga Tokarczuk. Deze toetsstenen zijn onmiddellijk te herkennen wanneer je de video voor Silence or Swell bekijkt, verwijzend naar de thema's van ecologische en maatschappelijke ineenstorting die in dit nieuwe werk worden geïllustreerd.

Ondanks het veelal ingetogen karakter van de muziek kroop het album bij mij pijlsnel onder de huid en is het enorm verslavend. Soms is de muziek wat schurend zoals in Crooked Lines. De poëtische teksten zijn erg persoonlijk. Favoriete track is voor mij William. A Mold for the Bell was een tip van radiomaker Marco Geene (bedankt weer!), die me eerder de schitterende debuutalbums tipte van Martha Bean, Nessi Gomes en Lady Blackbird, met welke albums het zich kan meten. Logan hoopt een keer deze kant op te komen voor concerten en dat hoop ik met hem.

Theo Volk                                

Releasedatum : 14 oktober 2022 Western Vinyl/De Konkurrent

Website : https://www.loganfarmer.com/

Darden Smith : Western Skies

 

Sommige artiesten volg ik trouw. Zo ook Darden Smith.  Het eerste album waar ik tegen aanliep was het gelijknamig getitelde album Darden Smith. Op de hoes Darden, gezeten in een Ford Thunderbird (of iets van dien aard), samen met zijn Big Guns; Paul Pearcy (drums) en Roland Denney (bas en vocalen). Een mooi en gebalanceerd album met de nodige gastmusici, zoals Lyle Lovett, Sonny Landreth, en bovenal de zang van Nanci Griffith in meerdere nummers, zoals het indrukwekkende Two Dollar Novels. Darden heeft nog steeds een patent op het schrijven van knappe songs. Het is nu de eenvoud van een nummer als I Can’t Explain dat mij als luisteraar inpakt. En daar blijft het niet bij. Hij schreef dit jazzy getinte nummer samen met Grace Pettis. Die overigens niet meezingt. Helaas, zou ik bijna willen toevoegen. Wellicht vinden we ooit een versie van haarzelf. Een Europese distribiteur heeft Darden op het moment niet, wel is zijn CD via WowHD betaalbaar te verkrijgen. Wanneer je het volledige pakket zou wensen toch maar even aankloppen bij Darden’s homepage, want er hoort een boek bij met gedichten, foto’s en verhalende tekst. Bovendien is er een gesproken boekversie met video’s. En er is vinyl. Ik heb mij tot de muziek beperkt, ondanks dat ik weet dat deze man een veelzijdig artiest is.

In de vorm van Perfect For a Little While bevat Western Skies een fenomenaal sterk nummer waarbij het wederom de eenvoud is die scoort. Slechts Darden die zichzelf begeleidt op piano, met enkel wat pedal steel van Ricky Ray Jackson. Echt uitpakken gebeurt amper, de songs blijven tamelijk ingetogen. In The High Road is iets meer dynamiek. Dat gebeurt al snel wanneer Charlie Sexton erbij betrokken wordt. Western Skies accentueert vooral een artiest die de uitvoering klein wil houden. Het is daardoor in de eerste plaats een band die uitpakt vaardig uitpakt in subtiliteiten. Western Skies bevat geen muziek voor de grote groep, maar de trouwe aanhangers weten hier wel weg mee.

Rein van den Berg

Releasedatum : 25 maart 2022 Independent

Website : https://www.dardensmith.com/

Don Michael Sampson : The Fall of the Western Sun

 

Wanneer je het nieuws bekijkt, lijkt het wel of verbazing, omtrent ontwikkelingen her en der in de wereld, in een hogere frequentie tot mij komt. Het zal ongetwijfeld van alle tijd zijn, want Frank Zappa kon in More Trouble Every Day het nieuws ook niet meer verdragen. Hij schreef het nummer in 1965, na sociale/raciale onrust, en het lijkt of Amerika anno nu op sommige aspecten weinig vooruitgang heeft geboekt. Don Michael Sampson kijkt ook terug, en krabt zich achter de oren in de openingssong Rolling Time Train. Waar ging het mis? Hij heeft al veel gezien, en zal mede om die redenen zijn album The Fall of the Western Sun getiteld hebben. Een zekere mate van desillusie en deemoed zal de luisteraar opvallen, maar tegelijkertijd horen we een frisse en opgeruimde Don Michael Sampson. Zeker geen kribbige heer op leeftijd die ontwikkelingen met lede ogen over zich heen laat komen. Het was alweer een tijdje geleden dat DMS een plaat uitbracht. In 2010 verschenen Blue Motel en Buck Knife Tattoo. Twee sobere platen die hij uitbracht in eigen beheer. En nu is er dus beschikbaar The Fall of the Western Sun. Een plaat die op een meer robuuste distributie mag rekenen. En gelukkig maar, want eigenzinnige artiesten als DMS verdienen het om gehoord te worden. Het fysieke product is voor DMS-maatstaven rijk aangekleed.

Zijn eerste albums, zoals zijn debuutplaat American Songs, verschenen nog in het lp-tijdperk. Daarna over de jaren een hele reeks cd’s. Voor deze laatste, daarvoor zijn de nummers op verschillende momenten opgenomen in studio’s te Los Angeles, en gedurende een workshop-event te Nashville. DMS schreef de muziek, en nam de zang voor zijn rekening. Zijn zang roept Lee Clayton ietwat in herinnering. De overige musici zijn aloude bekenden. Speelden doorgaans mee op eerdere albums. Bekende, en minder bekende, maar om een paar te noemen; Ben Keith, Chad Cromwell, Don Heffington en Warren Hayes zijn van de partij. Distributie alhier wordt verzorgd via Italië. Dat verklaart dat naast de Engelse teksten ook een Italiaanse versie voorhanden is. Don is in principe een man van weinig woorden. Muziek maken is echter zijn passie. Noem het een uit de hand gelopen hobby. Het liefst speelt hij zijn muziek met vrienden. Denk aan "No Country for Old Men", denk aan een door zon verzadigd en stofrijk landschap, denk aan koel bier en luister naar de Americana van Don Michael Sampson. Conventioneel aandoende Americana wellicht, maar gesneden uit een oprechte liefde voor zijn land en woonomgeving.

Rein van den Berg 

Releasedatum : 17 juni 2022 Appaloosa Music

Website : https://www.donmichaelsampson.com/home.html

Replay : Jan Smith : Tin Heart

 

De oorspronkelijke reden waarom ik recensies ben gaan schrijven was omdat niet iedere artiest de juiste mate van erkenning kreeg. De aandacht of erkenning was onevenredig verdeeld. Sterker, in de muziekindustrie gaat het om geld verdienen, en niet om dromen te realiseren. Aan de eind van de dag moet de inspanning – begrijpelijk genoeg – ook iets opleveren. Al kon ik maar een paar uit de anonimiteit trekken, was de gedachte, dan zou dat al bevredigend zijn. Dat idealistische heb ik na verloop van tijd laten varen. Het neemt niet weg dat er ondergronds veel moois gebeurt.

Onlangs beluisterde ik opnieuw het debuut-cd’tje van Jan Smith, getiteld Tin Heart. Ik weet niet meer hoe ik aan deze cd kwam, maar hij stond netjes gealfabetiseerd onder de s. Ik vermoed dat Tin Heart het resultaat was van een aankoopactie via het voormalige online uithangbord CD Baby. De oprichter van CD Baby, Derek Sivers, had een mooi platform bedacht. Musici leverden hun cd’s, luisterfragmenten en wisten daarmee hun naamsbekendheid te vergroten. De muziekliefhebber kon zich op een regenachtige dag verlustigen aan al het moois wat de site bood, en kennismaken met relatief onbekende musici. Derek stapte eruit en wist een mooi bedrag binnen te hengelen. De partij die CD Baby had gekocht wist binnen een mum van tijd een status van verval te bewerkstelligen. Iets wat wel vaker gebeurt wanneer winst realiseren de hoogste prioriteit krijgt.

Ongecompliceerde liedjes over gecompliceerde kwesties, is dat niet wat Folkmuziek behelst? Het zou op kunnen gaan voor Tin Heart. Elf eenvoudige liedjes gezongen door Jan, ondersteund door haar bandleden afkomstig uit Virginia. Jeff Vogelgesang speelt gitaar en mandoline. Tom Proutt speelt lead gitaar, terwijl Gerald Soriano bijsprong met zijn staande bas. Er doen meerdere musici mee op dit album, maar de omlijsting wordt in de eerste plaatst sober gehouden. Haar muzikale loopbaan heeft zich niet ontwikkeld op dezelfde wijze als Natalie Merchant of Gillian Welch, maar de basisvoorwaarden waren in potentie aanwezig. Terwijl ik twintig jaar na het verschijnen andermaal geniet van dit album lees ik dat ze jaren later een opvolger had gemaakt, 29 Dances. Ik heb nooit geweten dat ze met iets nieuws was gekomen, want ik was haar na dit album simpelweg uit het oog verloren. Rare gewaarwording ergens. Wat niet weet, wat niet deert. Nu wilde ik weten hoe deze, voor mij “nieuwe” plaat, geworden is. Dus heb ik meteen een exemplaar gekocht. Enkel en alleen op basis van dit aangename plaatje uit 2002. Ik heb wat zoekwerk verricht om te kijken of Jan Smith nog muzikaal actief is, maar kon niets vinden helaas. Misschien is ze terug naar Louisville, Kentucky. Het zij zo. Ik heb wat visjes uitgegooid, maar voorlopig is er een dood spoor. Wel is er mooie muziek. En dat is ook iets waard.

Rein van den Berg 

Releasedatum : 25 juni 2002 Chesnut Music