Sinds 2017 bouwt de jonge Canadese singer-songwriter Cat
Clyde flink aan haar muzikale carrière. Haar debuutalbum Ivory Castanets had niet over belangstelling te klagen, niet in de
laatste plaats dankzij de hitsingle Mama
Said. Belangrijke ingrediënten van haar muziek zijn vooral soulvolle blues
en folk. Haar unieke stijl bevat invloeden variërend van Patsy Cline en Lead
Belly tot aan Karen Dalton en Bobbie Gentry, verpakt in een modern jasje. Zelf
vergelijkt ze zichzelf ook met moderne zangeressen als Alice Phoebe Lou,
Adrienne Lenker en Angel Olsen.
Het bijzonder fraaie Down
Rounder is intussen haar derde album. Voorafgaand aan de release verschenen
al de uitstekende singles I Feel It, Mystic Light en het aanstekelijke Papa Took My Totems.
Laatstgenoemde lichtvoetige song waarbij je niet kunt
stilzitten heeft volgens Cat wel een belangrijke boodschap :“This song is an expression of anger and
sadness towards being a woman in a male dominated society, colonialism, and the
destruction of the environment and things that are sacred - like land, water,
earth, and sky. Totems to me - feel like things and places that are important
and sacred. To witness the destruction of those things is difficult to deal
with sometimes.”.
In eerste instantie was het de bedoeling dat Cat samen met
haar partner Strummer Jasson thuis op te gaan nemen. Hun blokhut kreeg te maken
met een oprukkend schimmelprobleem, dat de plannen geheel op zijn kop zette. Na
hun verhuizing besloot Cat contact op te nemen met producer Tony Berg (Phoebe Bridgers, Taylor Swift, Paul McCartney), wat een
gouden greep bleek. Berg haalde de juiste muzikanten in huis en waren daardoor
de opnames in slechts zes dagen klaar. Over twee weken is Cat live te zien in
de Melkweg om het uitstekende Down
Rounder voor te stellen, absoluut een aanrader!
Ruim vier jaar geleden blies Jaimee Harris mij volledig van
de sokken met haar debuutalbum Red Rescue. Vooral de ingetogen liedjes wisten mij erg te bekoren. Op het
titelnummer zong haar betreurde mentor Jimmy LaFave nog mee, die helaas kort
erna overleed.
Het samen met partner Mary Gauthier geschreven nummer How Could You Be Gone op haar tweede
album Boomerang Town gaat naast over
een overleden vriend tijdens de pandemie ook over de dood van mentor en vriend
Jimmy LaFave in 2017. "Ik wilde dat dit nummer met intensiteit zou worden
opgebouwd en herhaald om de ervaring van meedogenloos verdriet te
weerspiegelen.", aldus Jaimee. Het wijkt duidelijk af van de overige, vaak
behoorlijk ingetogen songs.
Jaimee Harris werd 30 tijdens de pandemie. Het is een
mijlpaal dat zelfs in normale tijden een overgangsritueel is. Maar voor deze in
Texas geboren singer-songwriter kwam het midden in een van de vreemdste en
meest tumultueuze periodes in de Amerikaanse geschiedenis. Toen de wereld stopte
tijdens de lockdown, dook Jaimee, net als vele anderen, terug in het verleden,
nadenkend over de aard van haar geboorteplaats en familieoorsprong en rekening
houdend met hun stempel op haar.
De term “nostalgie”is afgeleid van de Griekse woorden nostos
(terugkeer) en algos (pijn). Boomerang
Town kan worden beschouwd als een nostalgisch album. Het koesteren van oude
herinneringen en het genezen van oude wonden uit het verleden. Volgens Jaimee
is Boomerang Town een boeiende,
ambitieuze liedcyclus die de generatieboog van het gezin, de wurggreep van
verslaving en de fragiele banden die Amerikanen samenbinden, verkent.
Alhoewel de meeste songs zijn geïnspireerd door persoonlijke
ervaring zijn ze verre van volledig autobiografisch. Zo toont bijvoorbeeld het
titelnummer een jong stel uit een kleine stad met doodlopende banen die “in de
war raken” en hun dromen in de wacht zetten. Het is een portret van de wanhoop
op het platteland en de rusteloze zoektocht naar verlossing tegen alle
verwachtingen in.
Een ander nummer, Fall
(Devin's Song), gaat over een voormalige klasgenoot uit de kindertijd van
Jaimee die per ongeluk werd neergeschoten en gedood in de zesde klas. Het lied
is geïnspireerd op een reeks “In Memoriam”-stukken die de moeder van de jongen
aan de plaatselijke krant schreef. Het lied dient als eerbetoon aan hen beiden,
evenals als commentaar op de tijdloze aard van verdriet.
Gelukkig is het niet een en al ellende wat de klok slaat,
liedjes als Love Is Gonna Come Again
en het weemoedige Missing Someone
stralen hoop uit. Jaimee’s emotionele zang komt op het vaak ingetogen album nog
beter tot zijn recht dan op de voorganger. Boomerang
Town had na het dynamischere Red Rescue
heel even gewenning nodig, maar blijkt na veelvuldige beluistering net zo’n
prachtplaat te zijn.
Theo Volk
Releasedatum : 17 februari 2023 Folk N’ Roll Records
Een door de wol geverfde singer-songwriter is Buddy Mondlock
uit Nashville. Zijn liedjes werden in het verleden al opgenomen door grootheden
als Guy Clark, Nanci Griffith en Janis Ian.
Op zijn nieuwe album Filament
verkent hij nieuw terrein, zowel sonisch als ritmisch. Geproduceerd door Brad
Jones, bekend om zijn creatieve benadering van singer-songwriters, worden
nummers als Problem Solved en Sunlight In My Pocket voortgestuwd door
drums en percussie. Anderen worden opgesierd met houtblazers en strijkersarrangementen.
Buddy is in een geweldige verhalenverteller en de nummers
bestrijken ook veel terreinen, variërend van een jonge artiest die te snel
bekend wordt in het titelnummer tot de wonderen en mysteries in de geweldige
afsluiter The Dark, een nummer wat
hij samen schreef in 2002 met de grote Guy Clark. De overige nummers werden recent
geschreven, deels met anderen samen.
Mondlock wordt omringd door geweldige, praktisch allemaal
voor mij onbekende muzikanten. De enige bekende naam was die van Melissa Greener,
wier laatste fantastische album Transistor
Corazón uit 2013 ook door Brad Jones werd geproduceerd. Tegenwoordig actief
als astrologe. Fijn om haar weer eens muzikaal bezig te horen.
Filament is een
ijzersterk en gevarieerd album, dat in Americana kringen ongetwijfeld hoge ogen
gaat gooien.
Haar debuutalbum A
Common Turn wist mij twee jaar terug volledig te overtuigen. Mijn
slotconclusie was toen : Muziekliefhebbers die graag muzikaal en tekstueel
uitgedaagd willen worden zijn hier aan juiste adres. Fascinerend debuut! Het is
vooral haar voordracht die deze alternatieve singer-songwriter uniek maakt,
gelukkig komt ze binnenkort naar de Lage Landen voor optredens. Op haar tweede
album In|Flux weet ze andermaal de
luisteraar te imponeren. Bijgaand voor luisteraars die net als ik het naadje
van de kous willen weten het persbericht, waarin de intenties van Anna worden
toegelicht.
Anna B Savage heeft altijd vragen gesteld in haar muziek,
maar op het nieuwe album 'in|FLUX' zijn antwoorden niet langer haar zoektocht.
Kwetsbaarheid en nieuwsgierigheid zijn altijd de sleutelwoorden geweest om haar
werk te beschrijven en op haar tweede album herdenkt ze de complexiteit en
variabelen van de mensheid, de pijn of het plezier van liefde, verlies en
aardse verbondenheid, en legt ze dit alles vast op verwoestende, uitbundige en
krachtige manieren. Het belangrijkste verschil tussen deze en eerdere releases:
ze maakt zich geen zorgen over wat er aan de andere kant is. Om het hoofd boven
water te houden is ze het open einde, de onzekerheid van het grijze gebied,
gaan waarderen en zelfs gaan koesteren.
Ze verkent zelfverzekerd lyrische thema's en muzikale tonen
van dualiteit - ze is een echte artiest en ze heeft zichzelf de gratie gegeven
om te geloven in dat wat hoorbaar bevrijdend is. De resulterende breedte van
emotie op 'in|Flux' is voelbaar, niet meer dan op het resoluut vastberaden
titelnummer van het album, waar de regel "I want to be alone, I'm happy on
my own" wordt herhaald als een mantra als het lied afdaalt in een
losgeslagen, juichende puinhoop.
Over het nummer zegt Anna: "'in|FLUX is een voorbeeld
van de 'stroom' zoals ik die zie tussen twee ogenschijnlijk ongelijksoortige
delen van mij: mijn muziek, mijn geest en mijn creativiteit. De eerste helft is
een close, kwetsbaar en rustig begin, vol introspectie, kwetsbaarheden en een
hoogdravend onvermogen om iets uit te drukken. Daaruit ontvouwt het lied zich
in een tweede helft die zekerder, vocaler en expressiever is in
zelfverzekerdheid. Deze voelen als twee toestanden (samen met alles
daartussenin) die ik tegelijkertijd bewoon als dynamisch en veelzijdig
emotioneel mens."
Voor Anna B. Savage Het is hard werken geweest om dit punt
te bereiken, zowel in de studio als in het soms slopende werk dat nodig is om
er te komen met behulp van therapie. Zoals iedereen die ooit is geweest
weet,het ontvouwen van iemands diepste
gedachten en gevoelens - sommige waarvan je misschien niet eens weet dat ze er
zijn - onthult dat ze constant in beweging zijn. In feite heeft de eerder
genoemde en operatieve 'kwetsbaarheid' die eerder aan haar muziek werd
toegeschreven een partner, de notie van genoemde 'flux'. Want in tegenstelling
tot vorig album ‘A Common Turn’, neemt ‘in|FLUX’ Savage mee op een diametrale
reis. Wanneer je wordt geconfronteerd met de inconsistenties van de wereld, in
je relaties en in jezelf (ze doen zich vaak voor in de verdomde stilte van een
therapieruimte), wil je duidelijke en onweerlegbare antwoorden, vooral in
combinatie met de ongerepte oppervlakkigheid van een leven zonder conflict of
nuance afgebeeld op sociale media.
Zoals veel vrouwen ervaren, worden onze gevoelens
overgedragen aan andere autoriteiten (het meest verwoestende omvat de
innerlijke bedriegerstemmen die zijn geïmplanteerd door een leven van
patriarchaat) "Ik heb een heel leven lang te horen gekregen dat ik niet
weet wat ik voel of wil en dat het allerbelangrijkste in mijn leven relaties
zijn” Het belemmert je vermogen om door lastige omstandigheden te navigeren die
niet zwart of wit zijn. Hoe weet je hoe je moet omgaan met, laten we zeggen,
"... een vreselijk giftige relatie doorstaan, een relatie die je zo
gekwetst en boos maakte, maar nog steeds niet weet wat je moet doen met alle
liefde die je voor hen had?" zegt Savage. Hoe zit het als je helemaal niet
genoeg vertrouwd bent om dualiteit te verkennen?
De eerste fase om hiervan te genezen was eenvoudigweg
erkennen dat afwijkingen inherent waren aan het bestaan. "Ik begon te
accepteren dat inconsistenties en hypocrisie deel uitmaakten van de menselijke
natuur", cruciaal eraan toevoegend dat "ze allemaal samenwerken om
een geheel te vormen." Ze veranderde van het beschouwen van dualiteit
als pejoratief naar er opgewonden en energiek door worden. Op haar beurt begon
ze zichzelf te vertrouwen: "Vertrouwen dat mijn instinct vaak genoeg is,
erop vertrouwen dat ik veelzijdig mag zijn, en dat ik mijn dualiteiten en
menigten kan belichamen en uitdrukken", "vertrouwen dat ik dit kan
uitdrukken en begrepen kan worden... vertrouw op mezelf om weer liedjes te
kunnen schrijven”.
Geen van de nummers was volledig gevormd voordat ze de
studio in gingen, de hele ervaring was vloeiend en was afhankelijk van
interacties en spel met producer Mike Lindsay (Tunng, Lump). Waar Savage dacht
dat ze in de fout zou gaan met haar eigen negatieve zelfpraat, bracht ze elke
ochtend voordat ze Mike zag door met het werken aan haar 'Morning Pages', een
idee uit het immens populaire boek The Artist's Way. Hoewel haar eerdere
releases enorme lovende kritieken kregen, lof ontvingen van onder meer de New
York Times, NPR en Rolling Stone, en toursupport-slots met Jenny Hval en Father
John Misty, maakten haar onzekerheden het proces behoorlijk afmattend. In
plaats daarvan benaderde ze het creëren van 'in|Flux' op een manier die
doordrongen was van zelfbestuur en vastberadenheid, waardoor ze de druk die ze
zichzelf had opgelegd van zich afschudde.
"Ik heb het gevoel dat dit album een verkenning is van
herstel en de reis van therapie", zegt Savage. Door in tweedeling te
staan: het licht en het donker ervan, de hoogte- en dieptepunten die het
voortbrengt, liefde en verlies en alles daartussenin, verkent ze nieuwe
dimenties die zich ontvouwen en een andere en zelfverzekerder persoon van
binnen onthullen. "Het is moeilijk [om mee te doen], maar het kan ook het
beste ooit zijn, en ervoor zorgen dat je je helemaal tevreden voelt." Het
zal een gevoel zijn dat fans diep zal bereiken, vooral in een tijd waarin
onzekerheid veel meer alomtegenwoordig is in het leven. We doen allemaal heel
erg ons best om gelukkig en tevreden te zijn, en Anna B Savage doet ook heel
erg haar best. Maar ze is meer dan ooit toegerust om, zoals ze zegt,
"charting my own life… know it can be fun, and lean into that."
Theo Volk
Releasedatum : 17 februari 2023 City Slang/De Konkurrent
Precies drie jaar geleden ontving ik out of blue het fraaie album
Comfort
Zone van een mij volledig onbekende Israëlische promotor. Nu kreeg ik
van hem Omens, het tweede album van Kayam
toegestuurd. Kayam bestaat uit broer en zus Rauss, opererend vanuit Berlijn en Tel Aviv. In 2018 debuteerden ze met Sand
to Snow.
Ze noemen hun muziek Falafel Pop. Dat is niet alleen een
verwijzing naar de samensmelting van stijlen die hun muziek definieert, maar is
ook een eerbetoon aan een van hun favoriete gerechten: kikkererwten! Kim en
Mike hadden een interculturele opvoeding, woonden in verschillende stadia in Engeland,
Duitsland en Israël. De reislust die ze in hun vroege jaren ervoeren, heeft
ongetwijfeld een stempel achtergelaten op hun benadering van het maken van
muziek en live optredens.
De hoes van Omens
zette me vooraf behoorlijk op het verkeerde been. Ik dacht namelijk met New Age
muziek te maken te hebben. Gelukkig is hun muziek veel interessanter. Kim zingt
en bespeelt de Keltische Harp. Mike speelt gitaar, zingt en bouwt loops op met
gitaarpercussie en af en toe beatboxen. Opener Atlas ontstond een paar jaar terug geheel spontaan tijdens het verblijf in een hostel op Gran Canaria.
Hun muziek is niet goed in hokje te plaatsen en behoorlijk
uniek. Het is relaxed en sfeervol en je hoort invloeden vanuit diverse
uithoeken van de wereld, tot zelfs wat funky invloeden. Goed omschrijven kan ik
het album Omens niet, maar het bevalt
me buitengewoon goed.
Aan de vooravond van de Coronapandemie wisten Gentenaren
Nils De Caster en Sara De Smedt mij te betoveren met It
Takes a Believer, een van de fraaiste albums van de afgelopen jaren. Dat
album werd grotendeels door hen opgenomen in het kasteel van LaClaireau in de
provincie Luxemburg. Men had niet alleen muzikale inspiratie want er sloeg tijdens
die week ook een liefdesvonk over tussen de twee.
Voor opvolger Take
This Stone koos men een andere werkwijze. Er werd een beroep gedaan op muzikale
vrienden en niet bepaald de minsten, zoals bijvoorbeeld Herman Temmerman (aka
Ht Roberts). Geen onlogische keuze want Sara en Nils werkten mee aan diens
album The
Open Hum of Things, ook opgenomen in het kasteel van LaClaireau. Als je
dergelijke ervaren krachten om je heen verzameld hebt, kan het eenvoudigweg
niet mislopen.
Om maar met de deur in huis te vallen, Take This Stone is wederom een prachtplaat geworden. Meteen na het
horen van de J.J. Cale achtige opener All
Right was ik al verkocht. Het heerlijk relaxte liedje zit vol verwijzingen
naar liedjes en personen. De eerste strofe gaat over Lieven Tavernier, de
tweede over Roland Van Campenhout, de derde over Bruno Deneckere en de laatste
over de betreurde Vlaamse blueszanger Little Jimmy. Ook de op de hoes afgebeelde
bluesgigant Muddy Waters komt in de song voor.
Tijdens de tien dagen durende opnames ontstonden ook ter plekke
nog nieuwe songs. Het is met name het drumwerk van David Broeders dat het album anders
maakt dan de voorganger. Vooral in What
Are We Waiting For? worden de anderen naar grote hoogtes gestuwd. Ook is
het door blues, jazz, folk en country doordrenkte album gevarieerder geworden. Hopelijk
gaat Take This Stone nog meer
zieltjes winnen dan de voorganger. Ik noteer hem alvast voor een hoge positie
op mijn eindejaarslijstje!
Hun tiende album, na een stilte van tien jaar. En in dertig
jaar Quasi zijn Sam Coomes en Janet Weiss uitgegroeid tot iconen daar aan de
Amerikaanse noord-west kust. Zo’n stabiele carrière kan alleen als er
vriendschap is, loyaliteit, gun factor en oneindige energie. En dan kan het
zomaar dat elk nieuw album weer pakkender, vuriger en rauwer is. Aan het
ontstaan van Breaking the Balls of
History ging een verkeersongeluk vooraf met een sleutelbeen fractuur en
twee gebroken benen van Janet en een jaar later kwam die ellendige lockdown.
Dus werkte Quasi in onzekerheid gedreven aan nieuwe songs die per se gehoord
moeten worden. Zo frappant dat Quasi nog steeds als Quasi klinkt… exquisitely
melodic songs that glitter with rage and wild humor and intelligence, driven by
a big bruised pounding heart.
Theo Volk
Releasedatum : 10 februari 2023 Sub Pop/De Konkurrent
Ik ben een enorme liefhebber van Mark
Erelli’s muziek. Het maakt mij bij voorbaat ongeschikt als een onafhankelijke
criticus. Hij bleef productief over de jaren, zowel alleen, als in samenwerking
met mede musici. Zijn zang ervaar ik als innemend, maar ook de manier waarop
hij zijn Folky Boston basis wist te integreren met muziek zoals die
gebruikelijk onder invloed van Nashville staat. Hij werkte samen met onder meer
Jeffrey Foucault, Lori McKenna, Anthony da Costa, Antje Duvekot, maar ook
iemand als Paula Cole, die twee nummers zingt op zijn zeer door mij
gewaardeerde plaat For a Song. Mark schrijft zijn muziek zelf, soms in co-write
met anderen, en is ook een artiest die prima met nummers van andere
liedjesschrijvers uit de voeten kan. Kortom, een en al waardering. Jammer, dat
hij te weinig aandacht op zichzelf vestigde waardoor lokale distributie hier niet
van toepassing is.
Joe henry schreef een liefdevolle tekst, een
voorwoord, nadat hij de nummers van dit nieuwe album van Mark Erelli had
gehoord. Erelli constateerde in 2020 dat zijn zicht minder werd, en na diagnose
bleek hij retinitis pigmentosa te hebben. Een aandoening waarbij zicht en
gehoor afnemen. Hij weet nog niet hoe progressief dit zich zal ontwikkelen, of
dat het mogelijk stagneert. Veel onzekerheid, en schrik uiteraard. Deze
erfelijke kwestie was de basis voor de muziek op Lay Your Darkness Down. Je
realiseert je dat je mogelijk fysieke kwalen kan krijgen wanneer je ouder
wordt, maar vanzelfsprekend, liever niet dit. Genezing is niet mogelijk. Mark
schreef zijn liedjes om te helpen bij het verwerken van deze kwalijke aandoening.
Bij de pakken neerzitten doet hij niet, maar fijn is anders. Dit kwam rauw op
zijn dak! Prachtige nummers wederom, zoals het uitgelaten, soulrijke, The Man I
Am. Na enige gewenning is er uitsluitend muziek die zich kan meten met het
beste uit Erelli’s toch al niet geringe carrière.
Het laatste fraaie album Pawns
of a Bear van de Zweedse singer-songwriter Sofia Talvik dateerde alweer
van 2019. Een album dat voornamelijk ging over haar leven “on the road”. Gelukkig
wordt 2023 een productief jaar, in de zomer verschijnt haar nieuwe,
Engelstalige album. Samen met de Duitse cellist David Floer vormt Sofia het duo
Hansan. Twee jaar terug kreeg hun album Nattflykt
veel bijval.
Ook op het nieuwe album Blod
Eller Bläck (Bloed of inkt) zingt Sofia in het Zweeds. Helaas ben ik het
Zweeds niet machtig, want de teksten zijn zeer belangrijk voor het duo. Sociaal-realistische beelden over immigratie
en marginalisering in Vårt långa land,
het klimaatdebat in Vår värld - die
ons een kijkje geeft in een dystopische toekomst, om vervolgens verweven te
worden met liedjes die in het hart geworteld zijn, over verlangen en liefde -
perfect de beroemde Zweedse melancholie vangend.
Muzikaal valt er genoeg te genieten ondanks dat de liedjes
slechts opgebouwd zijn uit zang en cello. David Floer weet zijn cellospel goed
te variëren, heel inventief en gejaagd is bijvoorbeeld zijn spel in Ett Steg Fram Och Två Tillbaks. Maar kan
net zo goed bijvoorbeeld jazzy zijn. Het duo bedient zich van diverse genres.
Ondanks de taalbarrière weet Blod Eller Bläck mij van begin tot het
eind te fascineren. Hopelijk wordt Sofia’s soloalbum net zo interessant en
fraai.
Beginjaren negentig maakte Alex Nieuwland naam binnen de “Friese
bries” met zijn band Pretty Green. Vervolgens stond muziek maken op een lager
pitje vanwege zelfstandig ondernemerschap en de opvoeding van zijn kinderen.
Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en verscheen onder de
artiestennaam Newland zijn debuutalbum Love
and War. De single The Man Who Saved
the World haalde toen de eerste positie van de nl indie charts.
De albums volgen elkaar hierna in rap tempo op, Cradles and Crosses (2018), Vaudeville and Burlesque (2019), The Emperor of Ice Cream (2020), Tomorrowland (2020) en Star Collector (2022). Allen gevuld met
teksten geïnspireerd door dagelijkse dingen, personen, films en historie. Op
het nieuwe album Eyecandy is dat
niet anders.
In de opener The Day
John Met Paul combineert hij het alledaagse, met historie en het boek van
Jim O’Donnell. Het gaat om precies te zijn om 6 juli 1957, de dag waarop John
Lennon en Paul McCartney elkaar leerden kennen. Het liedje zit boordevol
verwijzingen naar titels van Beatles liedjes. Bovendien leende Alex aan het
begin het openingsakkoord van A Hard Day’s
Night, wat hier gezien kan worden als een soort oerknal van de popmuziek.
Hoe zou de popmuziek er nu uitgezien hebben als dit duo, maar ook dat andere
belangrijke koppel, Jagger en Richards elkaar niet hadden leren kennen?!
The titelummer Eyecandy
ontstond na een bezoek aan het Griekse eiland Naxos. Alex hierover : Het
betreft Aliko Beach (ook wel Alykó Beach genoemd). Net voor de economische
crisis besloten de Grieken om bij Aliko een groot hotel (resort) neer te
zetten. Helaas door de crisis is dit nooit afgerond en kun je vandaag de dag de
bouwgeraamtes aanschouwen waar door de graffiti spuiters een aantal schitterende
muurschilderingen zijn gemaakt. Dit geeft een beetje een ghosttown gevoel, maar
het is wel een mooie plek om te fotograferen en gezien te hebben.”.
Bijna in zijn eentje nam Alex het album op (behalve de
drums), Klaas Bos speelt op drie nummers bas en de gitaarsolo op Hearts Apart. Soms verrast Alex, zoals door
een sitar te gebruiken in Soft Low and
Sweet. Het hoogtepunt vormt voor mij AutumnSonnet. Prachtig opgebouwd, het begint
ingetogen en wordt vervolgens naar een grote orkestrale climax toegewerkt. Uiteraard
kan hij live het album niet in zijn eentje brengen. De liveband zal verder
bestaan uit Eric Ennema, Klaas Bos, Gilbert Terpstra en Jeroen Deen. Alex was
volledig onbekend bij mij, Eyecandy
is voor mij een bijzonder aangename verrassing en bovendien een echte
groeibriljant in het alternatieve genre.
