Guy Clark : Truly Handmade Vol.1

 

De eerste keer dat ik L.A. Freeway hoorde was (meen ik) toen ik Clark’s live album Keepers beluisterde. Relatief laat dus, want dat nummer stond toen al geruime tijd op zijn repertoire. Sterker, hij schreef het in 1970 en het nummer belandde op Jerry Jeff Walkers gelijknamige album uit 1972 (een ijzersterk album overigens!!), en jaren daarna op Clark’s debuutplaat Old No. 1. Keepers is een liveplaat met een uitgelezen samenstelling aan muzikanten. Naast Clark hoor je Travis Clark, Verlon Thompson, Suzi Ragsdale, Darrell Scott en Kenny Malone. En nu opent L.A. Freeway, Guy Clark’s album onlangs verschenen plaat Truly Handmade Volume 1, met een uitgeklede versie, wie weet één van de vroegste. Het “nieuwe” album is akoestisch demo materiaal samengesteld door Rodney Crowell. Vijftien nummers in totaal. Bekend en onbekend, maar uitsluitend primitieve uitvoeringen. Vaak tegen het pure aan. Ik ben een liefhebber van opnames die afkomstig zijn uit de “kluizen” van artiesten of labels. Er is ongelooflijk veel geschikt materiaal ongebruikt blijven liggen, en de nieuwste technische ontwikkelingen zijn daarnaast van toenemend belang. Ruis wordt weggedrukt, er wordt beter gemixt, en wat al niet meer. Toch zijn deze opnames van Guy Clark zo authentiek mogelijk gehouden.

(Zijsprongetje) De archiefboxen met historisch materiaal van Joni Mitchell zijn wonderschoon gebleken, zoals ook, verschenen in 2022, vroege live opnames van Eric Taylor. Het kwam als de kers op diens werk. Erg blij dat zulks een luisterrijk publiek niet onthouden wordt. En dan te bedenken wat er zoal circuleert en mogelijk geen officiële release krijgt omdat de potentiële afname mogelijk niet de kosten dekt. Ik heb digitaal uitermate representatieve live opnames liggen van Larry Jon Wilson. Afkomstig van een concert dat werd opgenomen at the Bluebird Cafe. Kristalhelder, en het zou een verdiende toevoeging op zijn oeuvre zijn. Ook opnames van Frank Zappa, die postuum zijn uitgebracht, hebben tot veel opmerkelijk fijnzinnige resultaten geleid. Dit schijfje van Guy Clark heeft (volgens mij) eenzelfde liefdevolle bewerking gekregen alvorens de opnames werden vrijgegeven. Ze klinken bovendien als een klok!

Dylan Clark, Guy’s kleinzoon, heeft honderden tracks omgezet van conventionele banden naar digitaal. Het is binnen deze digitale voorraad dat Rodney Crowell heeft geselecteerd. Deze CD is een greep uit de meest vroege periode, hetgeen impliceert dat mogelijk meer volgt. Je hoort dus songs die daadwerkelijk een release hebben gekend, en minstens zoveel die nog op de werktafel lagen, of om andere reden waren blijven liggen. Wat je ook zult horen is Guy’s eigen versie van Step Inside My House. Een nummer die je tevens kan vinden in de uitvoering van Lyle Lovett, op een album uit 1998, met dezelfde albumtitel. Het is eentje vol cover songs met muziek van bekende (o.m. Guy Clark, Robert Earl Keen en Townes Van Zandt) en meer obscure (o.m. Eric Taylor, David Rodriguez, Willis Allan Ramsey) Texaanse artiesten. Truly Handmade Volume 1 is een begin van iets waar mogelijk een vervolg op gaat komen. Het is bovendien werk van een relatief jonge Guy Clark. Voor de liefhebbers, waaronder ik mijzelf reken, genoeg om van te genieten. Blij dat Lucky Dice deze onder de aandacht bracht. Erg blij mee!

Rein van den Berg

Releasedatum : 3 mei 2024 Truly Handmade Records

Website : https://www.guyclark.com/store/p/truly-handmade-volume-1-vinyl-pre-order

Pokey LaFarge : Rhumba Country

 

Wanneer je de hoes van Rhumba Country naast In the Blossom of their Shade legt dan pakt Pokey de draad op waar hij hem de vorige keer heeft laten liggen. De eerste nummers bevestigen dat hij geen trendbreuk lijkt te willen maken. Toch kom ik gaandeweg tot de conclusie dat Pokey poogt zijn horizon te verbreden, muzikaal gezien dan. Hij lijkt een stap te doen om ietwat weg te trekken van een traditioneel aandoende sound, naar meer modern en eigentijds, maar vooralsnog blijft hij vooral veel plezier te beleven aan inspiratie die gevonden lijkt in de jaren 50 & 60. De omschakeling vindt op Rhumba Country nog niet plaats. Het derde nummer, Run, run, run … een dansnummer die qua stijl en vrolijkheid zo in de score van Disney’s Junglebook had kunnen staan. Feel like a Sailor, lost at sea had niet misstaan op zijn vorige album. Eenmaal aangekomen bij Sister Andre gaat Pokey’s stem ietwat meer in de hoogte. Het tempo blijft onverminderd dansbaar, evenals de ambitie om een gedreven nummer af te leveren. Bij So Long Chicago zwakt het tempo enigszins af.

Wellicht intuïtie, maar mijn gevoel zegt mij dat Pokey zoekende is, terwijl hij tegelijkertijd vooral plezier beleeft aan zijn huidige muzikale wereld. Hij leent qua stijl, maar doet daarnaast vooral zijn eigen ding. Wie weet zit ik er volkomen naast en is Pokey daarentegen momenteel privé en muzikaal juist enorm content. Mijn waardering naar zijn recentste platen is er niet minder om. Vakmanschap en muzikaliteit liggen bij Pokey LaFarge aan de oppervlakte. De droefheid en onrust die je voorheen terugvond in zijn muziek heeft plaats gemaakt voor een opgeruimd geheel. Dansend trekt Pokey LaFarge je in Rhumba land. Later deze maand vertrek ik richting Maine. Wat zou het leuk zijn wanneer deze bezetting daar ergens optreedt.

Rein van den Berg

Releasedatum : 10 mei 2024 New West Records

Website : https://www.pokeylafarge.net/

Pokey LaFarge live :

30-11 BRUSSEL : Le Botanique 

06-12 HENGELO : Metropool

07-12 BREDA : Mezz

08-12 AMSTERDAM : Paradiso

Emily Barker : Fragile as Humans

 

De Australische singer-songwriter Emily Barker bracht solo de nodige albums uit. Met Marry Waterson nam ze het uitstekende en gevarieerde A Window to Other Ways op. Daarnaast maakt ze deel uit van het supertrio Applewood Road, samen met Amy Speace en Amber Rubarth. Hun authentieke debuutalbum Applewood Road werd opgenomen in de analoge studio Welcome to 1979.

Ook Emily’s achtste soloalbum Fragile as Humans werd vastgelegd in een speciale omgeving. The Wood Hall is een indrukwekkend gebouw uit de zestiende eeuw, dat begin jaren tachtig door Tears for Fears werd omgetoverd tot een opnamestudio. De eerste song die Emily opnam was de titeltrack, van de zes takes bleek uiteindelijk de eerste versie de beste. Ze koos gedeeltelijk, in samenspraak met producer Luke Potashnick, voor een heel sobere uitvoering en het andere deel voor een band bezetting.

Vooral in de sobere songs als Loniless vind ik Emily het best tot haar recht komen. In eerste instantie wilde Emily het in bandbezetting opnemen, gelukkig wist Potashnick haar te overtuigen om het soberder te houden. “Luke got it right…it’s lonelier this way.”, aldus Emily.

Literatuur is geregeld een inspiratiebron, Feathered Thing werd geïnspireerd door Emily Dickinson’s “Hope” is the thing with feathers, geschreven door Dickinson na een miskraam. De lyrische dichter Rainer Maria Rilke was een belangrijke inspiratiebron voor het nummer The Quiet Way. Blijkbaar zijn de gedichten van Rilke nog altijd actueel, want ook op het binnenkort te verschijnen debuutalbum How’s Life? van Kiki Deirdre vormt Rilke een belangrijke invloed.

Potashnick begon elk nummer regel voor regel onder de loep te nemen. “Ik had nog nooit zo lang met een producer aan de nummers gewerkt en vertrouwde Luke echt met zijn achtergrond in songwriting”, vertelt Barker. “De nummers zijn sterker geworden doordat hij mij dwong dieper te graven, een onderdeel aan te passen, een keuze te onderbouwen.”. Het eindresultaat is er dan ook naar, prachtplaat.

Theo Volk

Releasedatum : 3 mei 2024 Everyone Sang / Kartel Music Group

Website : https://www.emilybarker.com/

Torgeir Waldemar : At the Opera

 

Veel mensen bij elkaar in een slecht geventileerde ruimte, ik heb er een hekel aan. Zeker wanneer je daarnaast langdurig in een rij mag staan voor overvolle zalen, of tussen de bedrijven door voor te prijzige consumpties. Noem me lui of verwend. Niettemin kijk ik uit na de komende versie van Ramblin’ Roots. De tiende, lees ik. De belangrijkste reden waarom dat ik ga is omdat men een voortreffelijke line-up heeft staan. Daar kunnen op het laatste moment nog wel eens wijzigingen in aangebracht worden. We gaan het zien, kaartje is gekocht. Het meest kijk ik uit naar Aaron Boyd, en ook de Noor Torgeir Waldemar heb ik hoog zitten. Recent kwam van zijn label, Jansen Records, een live-registratie beschikbaar van een concert dat in 2022 plaatsvond At the Opera te Oslo. Of dit liveoptreden representatief is voor Waldemar’s komende optreden te Utrecht valt te betwijfelen aangezien een bonte verzameling aan Noorse artiesten hem bijstond tijdens de uitvoering van zijn muziek in het Operahuis. Er was random gekozen uit Waldemar’s oeuvre. Enerzijds grijpt men terug naar redelijk basale Folk georiënteerde uitvoeringen, maar gezien de veelzijdige muzikale, en vocale gastbijdragen, zou je dit optreden mogen omschrijven als monumentaal. Het was ongetwijfeld een doorslaande reden om dit album toch uit te brengen. Er werd tijd besteed om de muziek van Torgeir zo innemende mogelijk, doch overwegend semi-akoestisch - voor het voetlicht te brengen. Nummers die gaandeweg de sfeer omarmen, die Torgeir en zijn musici hebben beoogd. Tijdens Ramblin’ Roots treedt hij aan met band!

Een elektrisch spektakel, want daar kennen we hem ook van, blijft hier achterwege. Wellicht wordt dat bewaard voor het publiek tijdens Utrecht later dit jaar. Wel hoop ik dat hij dan een nieuw album heeft vervaardigd. At the Opera bevat veelal nummers van zijn eerste twee albums, die juist vanwege de opgebouwde livesfeer naar meer smaakt. Als opwarmertje hebben deze live opnames voor mij beslist gewerkt. Zijn zang voldoet; is rauw en niet vlekkeloos, maar dat was al bekend bij de liefhebbers van deze stoere Noor. Ik zou zeggen; tot 19 oktober bij Ramblin’ Roots! Ik heb er zin in!

Rein van den Berg

Releasedatum : 26 april 2024 Jansen Records

Website : https://www.jansenrecords.com/artists/torgeir-waldemar 

Kieran Halpin & Chris Jones : Live in Holland Part I & II

 

Ruim twintig jaar geleden kocht ik bij Joop van Gool van Roots Mail Music het boek “The rough guide to Irish music” om de hiaten in mijn kennis van de Ierse muziek te dichten. Blijkbaar niet goed genoeg, want ondanks dat Kieran Halpin in het boek vermeld staat, kwam zijn muziek nooit eerder op mijn pad. Toch bleek ik achteraf al een song van hem te kennen, The Old Simplicity, de titelsong van een album van Niamh Parsons. De Ierse singer-songwriter Kieran Halpin vormde een aantal jaren met de in Duitsland wonende Amerikaanse gitarist Chris Jones een uitstekend duo tot diens dood in 2005.

Live in Holland Part I & II werd al in 1997 live opgenomen in de Trouble Tree Folk Club in Koudekerk aan de Rijn. Het was het tweede concert wat Hans Hoogeveen in zijn kleine club organiseerde, en meteen een memorabel. Rond die tijd was trouwens de folkmuziek aan een grote revival begonnen en al spoedig zouden grote folkfestivals ontstaan, zoals bijvoorbeeld het Irish Folkfestival in De Stoelenmat in Bergen op Zoom. Ook begonnen artiesten als Mary Black moeiteloos grote zalen als het Chassé Theater uit te verkopen. Helaas was dit niet weggelegd voor Kieran Halpin, die altijd een wat ondergewaardeerd liedjesschrijver en zanger zou blijven, volgens mij volledig ten onrechte.

Op Live in Holland Part I & II laat het tweetal horen dat je gemakkelijk met alleen zang en twee akoestische gitaren een publiek meer dan anderhalf uur weet te beklijven. Halpin had een doorleefde stem die diep bij mij binnenkomt. Op een na zijn de geweldige songs door Halpin zelf geschreven. On Raglan Road werd vooral bekend dankzij Luke Kelly. Songs die in korte tijd tot mijn favorieten behoren zijn vooral Call Me Judas, Just a Game Without You, The Second Chance, Closing Time in Paradise, Senzenina en Lucy. De uitstekende opnames werden destijds gemaakt door Pieter Groenveld, de master onlangs door Janos Koolen. De cd’s zijn opgedragen aan Peter Wesseling en Liesbeth Peters. Laatstgenoemde deed destijds het management van het tweetal in Nederland en vroeg Pieter om het geluid te doen. Mooi dat dit liveoptreden na 27 jaar uiteindelijk toch nog het daglicht ziet. Absolute aanrader!    

Theo Volk

Releasedatum : 6 mei 2024 Strictly Country Music

Website : https://www.kieranhalpin.com/

The Deep Dark Woods : Broadside Ballads Vol. III

 

In het verleden bracht de Canadese band The Deep Dark Woods prachtige albums uit als Hang Me, Oh Hang Me, Winter Hours en The Place I Left Behind. De meeste songs voor hun albums worden geschreven door zanger Ryan Boldt. Een enkele keer nam de groep ook een traditional op. Deze keer bevat het nieuwe album Broadside Ballads Vol. III uitsluitend traditionals. De warme, soms wat melancholische aandoende stem van Boldt is uitermate geschikt voor dit soort repertoire, bleek al uit de twee vorige delen.

De opener The Banks of the Lough Erne is een zeer bekende Ierse traditional over immigratie van Ieren naar Amerika op zoek naar een beter leven. Het werd zo’n vijftig jaar geleden onsterfelijk gemaakt door Andy Irvine & Paul Brady onder de naam Lough Erne Shore. Hier is het een fraai duet met Erin Rae McKaskle, een geweldige Amerikaanse zangeres met Ierse en Schotse roots.

Regelmatig werden traditionals bekend onder verschillende namen. Zo wordt hier bijvoorbeeld het bekende My Lagan Love vertolkt, wat ook bekend is onder de naam She Moved Through the Fair, en zo is The Boatman in het Gaelic bekend als Fear a Bhàta. Het achttal traditionals wordt hier met verve vertolkt door Boldt en zijn begeleiders. Vanaf volgende week woensdag toert The Deep Dark Woods door het Verenigd Koninkrijk, helaas geen uitstapjes deze keer naar Nederland. Voor een wat uitgebreidere recensie verwijs ik graag naar deze op KLOF.

Theo Volk

Releasedatum : 1 mei 2024 Victory Pool Records

Website : https://thedeepdarkwoods.com/

Brent Beukelaer : Ramen Als Ogen

 

Welkom terug in de wondere wereld van Brent Beukelaer! Een kleine drie jaar geleden debuteerde deze frontman van The Radar Station solo met de unieke prachtplaat Heen Zonder Weer. Naast The Radar Station werkt Brent al een aantal jaren aan een doorbraak als Nederlandstalig singer-songwriter. Belangrijkste inspiratiebron vormt daarbij naast indie, de kleinkunst en dan vooral het uit 1976 stammende album Jus d’Orange van Lieven Coppieters. Verder haalt Brent zijn inspiratie voor zijn tweede album Ramen Als Ogen bij artiesten als Nick Drake, Spinvis, Boudewijn de Groot, Catbug, The National en rekent hij net als ik Lovesongs van Loverman tot een van de mooiste albums van 2023.

Opnieuw vertelt Brent bijzondere verhalen voortgesproten uit zijn unieke parallelle gedachtewereld en tovert hij kernachtig met de Nederlandse taal. Muzikaal gezien is het misschien wat meer richting indie gegaan. Ook deze keer wordt Brent omringd door uitstekende muzikanten, zoals Nina Kortekaas (Noa Lee), een artieste met Nederlandse roots. En natuurlijk de vaste bezetting, Sander Cliquet (bas, keys, gitaar, backings) en David Broeders (drum, gitaar, percussie). Wie alvast meer over de achtergrond van de songs wil weten, Brent licht op het moment in een podcast de songs toe. Binnenkort volgen releaseshows in België en Nederland. Degene, die de voorganger omarmde, gaat dat zeker ook met Ramen Als Ogen doen.

Theo Volk

Releasedatum : 10 mei 2024 Independent/Starman Records

Website : https://www.brentbeukelaer.be/

 

Brent Beukelaer live :

06-06 GENT : Theater Tinnenpot

13-06 EINDHOVEN : De Rozenknop

Emily Nenni : Drive & Cry

 

Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is. En dat zou zo mogen blijven, wat mij betreft. Emily Nenni is als een vis in het water binnen haar genre. Klassieke country met een eigentijds provocerend ondertoontje. Denk Sierra Ferrell en je bent een aardig eind op weg in de goede richting. Honky-tonk en pedal steel kwam bij haar ongetwijfeld tegelijk met de paplepel. Haar muziek ademt eenheid zoals je die hoopt te horen wanneer afkomstig van Nashville Tennessee. Ik kende haar niet, en ook bleek Drive & Cry niet haar debuut. Evengoed zijn alle nummers van Emily’s hand, op afsluiter Amarillo Highway na (die is uiteraard van niemand minder dan Terry Allen). Ze heeft een bekoorlijk stemgeluid, die als natuurlijk samensmelt met haar haar specifieke bijbehorende sound. Muziek die vanzelfsprekend doorspekt wordt verondersteld te zijn met fiddle, pedal steel en mondharmonica. Gelukkig zijn er veelvuldig innemende rustmomentjes ingebouwd, zodat een nummer als Lay of The Land het uitstekend doet in de nachtelijke uurtjes, of op een warme avond op de veranda in het zuiden van Noord-Amerika. Emily is wellicht uitstekend in staat om op eigen benen te staan, hetgeen niet wegneemt dat ik de indruk krijg dat ze zich omringd heeft met een excellent team aan musici en technici. Drive & Cry is een prima introductie naar deze nieuwe pikant geëtaleerde Country-ster.

Oorspronkelijk blijkt ze overigens van California te komen, las ik nadien (zo zie je maar!) Echter gezien de overtuiging waarmee de plaat Drive & Cry zich uitrolt over de luisteraar had ik dat nooit geraden. Het nummer I Don’t Need You bruist van de energie. Een nummer dat verder grijpt dan uitsluitend Country, en elementen van Rock in zich heeft. Gelukkig is er naast een flinke portie zelfstandigheid ook ruimte voor zelfreflectie in I Can’t Pretend It Never Happened. Soms komt Country als vluchtig op mij over, alsof het slechts beperkt houdbaar behoeft. Toch bekruipt mij daarbij nu een zekere mate van twijfel. Drive & Cry gaat verder dat een tijdelijke vorm van entertainment. Haar muziek heeft een opgeruimd en innemende karakter, dusdanig dat ik de kennismaking zou willen vergroten. En gelukkig is daarvoor een mogelijkheid, aangezien ze in augustus staat geprogrammeerd voor Wild Rooster te Den Haag, en de dag erna in de Amer te Amen. Benieuwd!

Rein van den Berg

Releasedatum : 3 mei 2024 New West Records

Website : https://www.emilynenni.com/

Sarah Jane Scouten : Turned to Gold

 

Om het weinig respectvol te zeggen; ik meende dat ik klaar was met Sarah Jane Scouten. Ongeveer tien jaar geleden werd ik volledig omvergeblazen door haar album The Cape. Een zeer veelzijdige en complete plaat. Een plaat die wat mij betreft veel perspectief voor de toekomst beloofde. Niet dat ze nadien slechte platen maakte, alleszins, echter het niveau van The Cape raakte ze daarna – mijns inziens – niet aan. Ik bleef haar trouw volgen, maar had bij eerste beluistering van Turned to Gold niet de behoeft hier ook een fysiek exemplaar van te willen bezitten. Ik beluister muziek veelal afgespeeld in een willekeurige volgorde, en dan komt werkelijk van alles voorbij. Wanneer het zwak is, of irriteert verdwijnt het naar verloop van tijd. In geval van Turned to Gold gebeurde het tegenovergestelde. Haar zang en muziek bleef stelselmatig naar boven komen. Haar stem heeft een hele eigen luie klankkleur die blijft aanspreken. Wat ik ook als prettig ervaar is dat ze verder is weg gemanoeuvreerd van klassiek uitgevoerde Country. Op zich blendt haar stem prima met dat genre, vanwege de aanwezige snik, maar voor mij onnodig. Ruraal, Blue Grass of Folk hoor ik liever wanneer de muziek uit Canada komt. 

In tegenstelling tot de muziek vind ik de hoes van Turned to Gold weinigzeggend. Wellicht omdat ik visueel ben ingesteld zie ik liever een hoes die in het verlengde ligt van het gebodene, dan dat hij fungeert als dissonant, zoals nu. Het is slechts een kwestie van door de verpakking heen prikken, en dat is uiteindelijk gebeurd, want het moge duidelijk zijn dat ik word ingenomen door de zang van deze Canadese. Zelfs de pedal steel, die zich laat beluisteren op The Rose and Carnations, slaat me geenszins uit het veld. Wellicht had ik mijn verwachtingen te hoog gesteld na The Cape, maar dat album is qua instrumentatie dan ook een buitenissig sterk geproduceerd album. Of Sarah Jane Scouten live de moeite waard is weet ik niet, maar dat zou ik liever eens willen ondervinden. Zo ver woont ze tegenwoordig tenslotte niet. Ze heeft ongelooflijk veel talent, echter bij Turned to Gold duurde het even voordat ik mij dat hernieuwd realiseerde. Gaandeweg ontstond meer kleur in de muziek. 

Rein van den Berg

Releasedatum : 15 september 2023 

Light Organ RecordsWebsite : https://sarahjanescouten.com/

The Cinelli Brothers : Almost Exactly

 

De zaken gaan blijkbaar goed voor The Cinelli Brothers, hun vierde album Almost Exactly is op hun website reeds in de voorverkoop uitverkocht, ook hun andere merchandise is momenteel niet leverbaar. Die populariteit kan ik me overigens goed voorstellen, want het viertal uit Londen biedt op hun nieuwe album Almost Exactly een lekkere mix van blues, soul, r&b, rock, funk en gospel(Prayer) invloeden. Op hun website noemen ze The Beatles, The Band, Little Feat, Stevie Wonder, Ray Charles en Steve Winwood hun belangrijkste invloeden.

De Londense rootsband bestaat uit de broers Marco en Alessandro Cinelli uit Italië, Tom Julian Jones, geboren in Londen, en Stephen Giry uit Frankrijk. The Cinelli Brothers wilden iets anders doen dan een louter blues georiënteerde, zelfgeproduceerde plaat. Het doel was om naar een grotere studio te gaan met een inspirerend team om een nieuwe, ambitieuzere kijk te krijgen op het geluid van de band.

Deze keer ging men in zee met muziekproducer en drummer Rich Pagano uit New York City/Hudson Valley. De nieuwe werkomgeving heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen. Het energieke album heeft een duidelijke livevibe. Gelukkig gaat het uitstekende Almost Exactly in Nederland te koop zijn bij CRS en uiteraard gepaard gaan met liveoptredens in Nederland en België ter promotie.   

Theo Volk

Releasedatum : 3 mei 2024 Continental Blue (CRS)

Website : https://www.cinellibrothers.com/

 

The Cinelli Brothers live :

02-05 RIJKEVORSEL (B) : De Singer

03-05 OSPEL : Moulin Blues Ospel

19-05 PEER (B) : Blues Peer

23-05 ROTSELAAR (B) : Blue Rooster

24-05 ENSCHEDE : Nixen Meer

25-05 MONSTER : Blues Aan Zee Festival

21-06 ROTTERDAM : Blues On The River

14-07 WEERT : Evenemententerrein Weert-Noord

07-12 UTRECHT : De Wolffest 2