Glitterpaard : Glitterpaard

 

In 2016 werd in de Trix in Antwerpen de documentaire vertoond “The Sad And Beautiful World Of Sparklehorse”, een eerbetoon aan de veel te vroeg in 2010 overleden Mark Linkous. Voor die ene gelegenheid had Johan Verckist wat collega’s opgetrommeld om een aantal nummers van Sparklehorse te vertolken. Men vond het echter te leuk om er geen vervolg aan te geven.

Glitterpaard bestaat uit doorgewinterde muzikanten uit het Antwerpse. Vanaf de aftrap bestaat deze supergroep uit Johan Verckist (Wardrobe, zang, gitaar, toetsen), Philip Bosschaerts (Mintzkov, zang, gitaar, toetsen), Damien Vanderhasselt (Millionaire, drums) Frederik Bastiaensen (Marble Sounds, bas) en Sarah Pepels (Portland, toetsen, achtergrondzang). 

Intussen zijn de Sparklehorse songs ingeruild voor eigen songs met een uniek eigenzinnig geluid, die nog weinig van doen hebben met Sparklehorse. Wel creëerden ze vanuit die bestaande songs van Sparklehorse die eigen sound.  

De eerste associatie die ik had bij het beluisteren van hun debuutalbum Glitterpaard, met opvallend artwork van Mar Mascaro, was met die andere bekende Antwerpse band, dEUS. Dat komt doordat een van de twee leadzangers, een op Tom Barman gelijkende stem heeft.

Het is een gelaagde, complexe plaat met de nodige diepgang geworden. Het varieert van intieme, melancholische pop georiënteerde songs, naar meer stevigere rocksongs, met regelmatig een vervormd gitaargeluid. Net als de muziek van Sparklehorse kruipen de songs al snel onder de huid en weten ze de luisteraar te ontroeren.

De debuutsingle All Rights Reserved werd intussen al zeer enthousiast ontvangen op de Belgische radio. Labeleigenaar Felix noemde Glitterpaard al heel terecht een straffe plaat. Felix heeft wel vaker een uitstekende neus voor goede alternatieve muziek, zoals vorig jaar nog White Flemish Trash van Mercelis.

Gelukkig staan er de komende tijd zowel in Nederland als in België een tweetal concerten gepland om dit fantastische debuutalbum te promoten. De album releaseshow is uiteraard in de Trix, waar het ooit allemaal begon. Warm aanbevolen!    

Theo Volk

Releasedatum : 25 maart 2022 Starman Records

Website : https://www.facebook.com/glitterpaard

Glitterpaard live :

31-03 ANTWERPEN : Trix, albumreleaseshow

14-04 HASSELT : Café Café

15-04 GILZE : Café De Hooikar

16-04 DORDRECHT : Bibelot

Ronni Le Tekrø : Bigfoot TV

 

Eind 2020 bracht Ronni samen met Ledfoot ( AKA master of Gothic blues) nog het uitstekende A Death Divine uit. Ronni is vooral bekend als oprichter en frontman van de Noorse hardrockband TNT, die sinds de jaren tachtig furore maakte.  Zijn laatste soloalbum dateert alweer van zes jaar terug, dus hoog tijd voor een nieuw album.

Bigfoot TV opent erg sterk met het stevige en aanstekelijke Life on Long Island. Vervolgens lijkt men in rustiger vaarwater te komen in Demons, wat fraai akoestisch begint, maar waarna Ronni toch weer overschakelt, naar steviger, funky gitaarspel. Donkere thema’s spelen zoals wel vaker een belangrijke rol in Ronni’s liedjes. Demons schreef hij trouwens met Ledfoot.

Uiteraard zijn invloeden terug te horen van zijn band TNT, maar bijvoorbeeld ook van Thin Lizzy, vooral aan het begin van A Handful of Time. In de vooruitgesnelde single Moving Like a Cat, wordt op subtiele wijze gespeeld met dynamiek. Ook is het gitaarspel van Ronni hier om je vingers bij af te likken. In de overige nummers krijgt Ronni van zijn uitstekende begeleiders wederom alle ruimte om te schitteren. Hij wordt niet voor niets al vele jaren gerekend tot de beste vijfentwintig gitaristen ter wereld.

Op Bigfoot TV maakt Ronni nog steeds een buitengewoon geïnspireerde indruk, liefhebbers van steviger gitaarspel weten genoeg.  

Theo Volk

Releasedatum : 18 maart 2022 TBC Records

Website : https://www.ronniletekro.com

Steve Dawson : Gone, Long Gone

 

Gelukkig draait de releasestroom van nieuwe albums weer net zo op volle toeren als voor de Coronapandemie. Nadeel is wel dat het wat lastiger wordt om het kaf van het koren te scheiden. Een release die in het huidige aanbod wat mij betreft zeker aandacht verdient is Gone, Long Gone van de virtuoze Canadese (slide)gitarist en producer Steve Dawson.

 Naast het schrijven van nieuwe nummers was Steve de laatste drie  jaar voor de Coronapandemie veel op tournee met Matt Andersen en Birds of Chicago. Niet vreemd dus dat op het nieuwe album regelmatig de soulvolle achtergrondzang van Allison Russell te horen is.

Sterker nog Bad Omen schreef hij een behoorlijk aantal jaar geleden al tijdens een soundcheck met Birds of Chicago. Wat hij geheel toevallig een aantal jaren later terugvond in een voice memo. Ook I Just Get Lost ontstond tijdens een toer en wel met The Wood Brothers vlak voordat de pandemie uitbrak.

Een andere belangrijke inspiratiebron vormt Hawaiiaanse muziek van voor de tweede wereldoorlog. Die invloeden zijn vooral terug te horen in King Benny Had His Shit Together en het nogal traditioneel aandoende Kulaniapia Waltz.

Veel van de songs schreef Steve trouwens samen met Matt Patershuk. Steve kreeg onder andere uitstekende hulp van toetsenisten Kevin McKendree en Chris Gestrin, bassist Jeremy Holmes, drummer Gary Craig en dochter Casey als achtergrondzangeres. In een geval, het instrumentale Cicada Sanctuary, excelleert Steve geheel alleen op imponerende wijze.

Een van de absolute hoogtepunten vormt het bijzonder inventief opgebouwde titelnummer Gone, Long Gone. De enige cover is Ooh La La van The Faces, wat hier een heerlijk relaxte vertolking krijgt. Het album sluit in stijl van met de ballade Time Has Made a Fool Out of Me, een fraai duet met Russell. De afgelopen maanden kreeg het relaxte Gone, Long Gone de nodige luisterbeurten, velen zullen nog volgen.   

Theo Volk

Releasedatum : 18 maart 2022 Black Hen Music

Website : https://www.stevedawson.ca

Bo Ramsey : How Many Miles

 

Via de digitale snelweg ontving ik van Kelly Pardekooper How Many Miles, de nieuwe EP van Bo Ramsey. Bo Ramsey komt net als Kelly uit Iowa en blijkt al heel lang Kelly’s mentor te zijn.

Ramsey heeft een staat van dienst om U tegen te zeggen. Al meer dan vier decennia duurt zijn carrière. Naast dat Ramsey op enkele albums van Kelly meespeelde is zijn (slide)gitaarspel onder andere te horen op de Americanaklassieker Car Wheels on a Gravel Road van Lucinda Williams.

De EP How Many Miles heeft vijf liedjes en duurt slechts net een kwartier, maar is absoluut meer dan het beluisteren waard.  Het bevat onder andere herbewerkingen van Wounded Dog, Blue Earth en 555 x 2, allen afkomstig van zijn album Down to Bastrop uit 1991. De uptempo opener Wounded Dog laat de luisteraar meteen naar het puntje van zijn stoel veren, door het karakteristieke gitaarspel van Mark Knopfler van Dire Straits.

Verder kreeg Ramsey ook hulp van onder andere JT Bates (Big Red Machine, Bonny Light Horseman, Taylor Swift) en de betreurde drummer Billy Conway. Hij was ooit de drummer van de vaak door muziekblad Oor bewierookte band Morphine.

In Wounded Dog en afsluiter 555 x 2 zingt Ramsey. De instrumentale composities In Time, Against the Sky en Blue Earth zijn bijzonder fraai en ingetogen. Het sobere gitaarspel in Against the Sky herinnerde me meteen aan dat van Nick Drake op diens album Pink Moon. How Many Miles werd opgenomen in Minneapolis en uitstekend geproduceerd door BJ Burton.     

Theo Volk

Releasedatum :  18 maart 2022 Independent

Website : https://www.boramsey.com

Dana Gavanski - When It Comes

 

PERSBERICHT

Dit tweede album When It Comes verschijnt ook een limited Dinked edition featuring bonus 7”.

Er is iets fascinerends aan de vingertoppen van Dana Gavanski. Ze dirigeren elke noot met een lichte gratie, ze lijken te dansen terwijl ze hun eigenaar helpen bij het uitdrukken van de verhalen achter elk van haar lichter-dan-lucht tonen. Verhalen die op haar nieuwe album When It Comes misschien nooit te horen waren geweest, ware het niet voor het genezen van 'verloren' stembanden en een les het ruige met een vleug smoothness te nemen.

"In veel opzichten voelt deze plaat alsof het mijn eerste is", vertelt Dana. "Toen ik mijn stem normaal kon gebruiken, moest ik me concentreren, er is een urgentie en een groter emotioneel traject dan voorheen ... het is erg verbonden met vocale aanwezigheid, wat zich uitbreidde tot een existentiële vraagstelling van mijn connectie met muziek. Het voelde soms als een strijd, die ik vaak verloor.”

Aangekomen waar introversie en extraversie elkaar ontmoeten, is "When It Comes" Dana's meest kwetsbare plaat. Als Canadees-Servische artieste die niet bang is voor extremen, vermengt ze haar liefde voor muziek uit de jaren 50-70 naadloos met mythologie. Geleid door instinct in zijn puurste vorm, is Dana's nieuwste hoofdstuk een ode aan de stem als instrument. “Woorden kunnen vrij letterlijk worden genomen, maar voor mij zijn het vaak de spil. Ze wijzen in een richting, maar blijven daar niet per se", zegt ze. Het vervolg op haar 2020-debuut Yesterday Is Gone & single "Letting Go"  begon in Montreal, eindigde in Belgrado, werd opgenomen in Londen in het Total Refreshment Centre en werd vervolgens gemixt door Mike Lindsay (Tunng, Lump). Het biedt iets heel sfeervols in breedbeeld, zoals te horen is in de eigenzinnige carnaval arpeggio-grooves van de lead single 'Indigo Highway'

Dana Gavanski toerde al met Porridge Radio, Damien Jurado en Chris Cohen. Op dit moment maakt ze zich klaar voor haar headline-tour met volledige 5-koppige band, waarbij voor de meeste shows support komt van Naima Bock (waar wij via Sub Pop al wat van hoorde). Het uitgebreide stempallet dat we horen op "When It Comes", wordt geperfectioneerd in combinatie met de fascinerende vingertoppen en subtiele handgebaren. "Ik ben zo geïnspireerd door de uitvoeringen van David Bowie en ontdekte dat hij al vroeg in zijn carrière mime beoefende met Lindsay Kemp", zegt ze over het zoeken naar inspiratie. "Sindsdien heb ik wat mimelessen gevolgd en het is een goede gewoonte geworden om dieper in het lichaam te gaan en minder gecontroleerd te worden door de nederigheid van de geest.".

Releasedatum : 29 april 2022 Full Time Hobby/De Konkurrent

Website : https://www.danagavanski.co.uk/

Dana Gavanski live:

17-03 NIJMEGEN : Merleyn

18-03 AMSTERDAM : Paradiso

Ali Sperry : In Front of Us

 

Toen Ali Sperry geconfronteerd werd met een jaar vol trauma, raciale uitwassen en een regelrechte wereldwijde existentiële crisis deed wat ze altijd heeft gedaan, zich naar binnen keren en liedjes schrijven om haar gevoelens te kanaliseren. Net zoals zoveel andere albums kwam In Front of Us in deze Coronatijd op afstand tot stand. Gelukkig heeft ze veel vrienden, die bereid waren om digitaal hun bijdragen aan te leveren. Met Andrew Combs schreef en zong ze het titelnummer In Front of Us. Verder wordt ze ondersteund door de crème de la crème uit Nashville, waaronder Jen Gunderman, Audley Freed, Sadler Vaden, Joe Pisapia, Owen Biddle, Kai Welch, Kristin Weber en Rich Hinman. Ook zingen onder andere Allison Russell, Ruth Moody en JT Nero soms mee. Producer Jamie Dick zorgt ervoor dat haar doorgaans meer folk geluid ook richting pop, rock en country gaat. Maar ook meer richting mainstream en ook vaak radiovriendelijk. Het best vind ik haar prachtige, warme stem tot zijn recht komen in de rustigere liedjes. Het eindresultaat is een gevarieerd album dat erin gaat als pap.  

Theo Volk

Releasedatum : 11 maart 2022 Independent

Website : http://alisperry.com/

Judy Collins : Spellbound

 

De bijna drieëntachtigjarige Judy Collins vergaarde met name wereldfaam met covers, vooral met Send in the Clowns van Stephen Sondheim. Ze heeft wat de keuzes betreft hiervan altijd een bijzonder goede neus gehad. Op In My Life uit 1966, vernoemd naar de bekende Beatles klassieker, coverde ze onder andere ook Suzanne van Leonard Cohen.

 Het betekende een jaar later de doorbraak van Leonard Cohen met zijn legendarische debuutalbum Songs of Leonard Cohen. Hij was het die Collins stimuleerde om ook zelf songs te gaan schrijven. Diezelfde dag nog schreef ze het toepasselijk getitelde Since You’ve Asked, wat tegenwoordig ook de naam van haar podcast is. Sindsdien kwamen die zelfgeschreven songs  geregeld op haar albums terecht.

Spellbound is echter het eerste album, waarvoor ze alle nummers zelf schreef. In haar nieuwe songs klinkt veel nostalgie en geëngageerdheid door. Veelal gaan ze over de up en downs van haar bewogen leven. Soms haalde ze ook inspiratie uit gedichten en boeken.

Onder andere uit de autobiografie “The Seven Storey Mountain” van Thomas Merton. Merton was een Trappistenmonnik, theoloog, mysticus en pacifist, die zich actief inzette tegen de oorlog in Vietnam. Hij stierf op pas drieënvijftigjarige leeftijd onder verdachte omstandigheden in Thailand. Hij ligt begraven in de abdij van Gethsemani in Kentucky. In deze inspirerende omgeving schreef trouwens Cameron Blake enkele jaren geleden zijn liedjes voor zijn album Censor the Silence.

Op vier liedjes zingt Ari Hest mee. Met hem nam ze in 2016 het bijzonder fraaie album Silver Skies Blue op, waarvoor ze de meeste liedjes samen schreven. Verder kreeg ze onder andere hulp van de bekende bassist Tony Levin. Het album is opgedragen aan Pete Seeger en Woody Guthrie. De liedjes werden recent door Collins geschreven, op bonustrack The Blizzard, haar evergreen, na.

Bij het album zit een keurig verzorgd boekje met de nodige achtergrondinformatie over de songs. Haar stem klinkt overigens nog steeds kristalhelder en gelukkig komt ze in november naar Nederland en België voor concerten. Spellbound is een overtuigend bewijs dat Collins nog lang niet is uitgeblust, sterker nog het behoort tot haar meest fraaie albums uit haar oeuvre.     

Theo Volk

Releasedatum : 25 februari 2022 Cleopatra

Website : http://www.judycollins.com

 

Judy Collins live :

5-11 BORGERHOUT : De Roma

6-11 UTRECHT : TivoliVredenburg

Alice Di Micele : Every Seed We Plant

 

Tijdens het mixen van haar vorige schitterende album One with the Tide besloten Alice en Bret Levick de Tom Petty tribute band Petty Thievery te beginnen. Het kruipen in ander mans liedjes leverde Alice nieuwe inzichten voor het schrijven van liedjes op.

Haar zestiende album Every Seed We Plant is weer een bijzonder gevarieerd album waarop invloeden te horen zijn uit folk, jazz, blues, R&B, en rock & roll. Zoals altijd maakt ze optimaal gebruik van haar (kop)stem, die zowel bijzonder krachtig als meer gevoelig kan klinken.

Ook de onderwerpen zijn gevarieerd van luchtige liefdesliedjes als Free, vrolijke songs als Sunrise, maar ook liedjes als het zeer indringende Dry Winter en Alone, die over verdriet en depressie gaan.

De liedjes kunnen erg persoonlijk zijn, zoals de titelsong. Every Seed is geïnspireerd door Alice's dierbare vriend en oudste van de Takelma-stam, Agnes Pilgrim Baker. 'Het is geschreven op weg naar het gedenkteken van oma Aggie. Het lied overviel me, stroomde uit me alsof oma me begeleidde. Ik schreef het, speelde het een keer en zong het die dag voor haar familie en vrienden.”, aldus Alice.

De aanstekelijke song Jersey is actueler dan Alice zou willen. Alice is geboren in Elizabeth, New Jersey en dat maakte haar volgens eigen zeggen tot wie ze nu is, maar verderop worden verwijzingen gemaakt naar haar Oekraïnse roots :

 

“I grew up in Jersey go head, make a joke

I don’t care what you think cause I know things that you don’t know

I grew up in Jersey and it made me who i am

I see things here much different than you can

 

you see things in black and white. i see shades of beige and brown

I’m not aiming for a fight. i don’t wanna keep you down

I come from the smorgasbord where everybody knows their name

we aren’t just colors on a chart we’re from the places our ancestors came

 

some of us survivors

of genocide and hate

our stories cry a warning

we must heed before its too damn late

we must heed before its too damn late

we must heed before its too late”

Voor mij heeft dit liedje een persoonlijk tintje, de broer van mijn oma had meer dan twintig jaar een kruidenierszaak in Passaic, twintig mijl verwijderd van Alice’s geboortestad Elizabeth. Alice  lijkt trouwens heel erg op haar Oekraïnse overgrootmoeder.

Tot de meest indrukwekkende songs behoort zeker Dispatch. Het handelt over de geruchtmakende dood van Kenneth Chamberlain, die in 2011 in zijn eigen huis getaserd en vermoord werd door een politiekogel. De agenten die erbij betrokken waren werden beschuldigd van racisme.  

Every Seed We Plant maakt nog meer indruk dan de voorganger. Hopelijk brengt dit album haar eindelijk eens naar Nederland, want Alice is van uitzonderlijke klasse.

Theo Volk

Releasedatum : 11 maart 2022 Independent

Website : https://www.alicedimicele.com

Kelly Pardekooper : AUTUMN

 

De afgelopen paar dagen had ik wat e-mailverkeer met Kelly, niet zozeer over zijn tiende werkstuk, de ep AUTUMN, maar om meer over zijn Nederlandse roots te achterhalen. Zijn betbetovergrootvader Martin Paardekooper blijkt op drieënvijftigjarige leefijd in 1856 samen met zijn kinderen vanuit Noordeloos in Zuid-Holland geëmigreerd te zijn naar Pella, Iowa, Verenigde Staten.

De familie van Kelly bleef generaties in die regio wonen. Vorig jaar verhuisde Kelly echter naar Las Vegas vanwege de nieuwe baan van zijn vrouw. Dat bezorgde hem ook nieuwe inspiratie, in 2020 had hij zijn gitaar namelijk totaal niet aangeraakt.

De bijzonder fraaie, rustig voortkabbelende opener Dejamos Ir (Spaans voor “we laten gaan”) zet meteen de toon. Het idee van het lied was volgens Kelly om de culturen een beetje in het verhaal te mengen. Het verlies van een mooie Mexicaans-Amerikaanse vrouw in Zuid-Californië. Zoiets dergelijks.  

Die rustige liedjes voeren de boventoon op het zeven nummers tellende AUTUMN.  Echte uitzondering vormt het rockende I’m Leaving. Bij Tried to Let Go had ik door de zang meteen associaties met Curse of Lono. AUTUMN werd fraai geproduceerd in Nashville door goede vriend  Teddy Morgan en voor het toetsenwerk kreeg hij hulp van Pat Sansone van Wilco.

Kelly loopt intussen al heel lang mee in het muziekwereldje, zo was hij al in 2003 te gast op Take Root. Hopelijk is hij gauw daar en elders in Nederland weer eens te zien, want AUTUMN mag dan wel niet zo lang duren, maar het is wel weer een schot in de roos. Wie weet kan hij dan misschien ook Nederlandse familie ontmoeten.

Theo Volk

Releasedatum : 4 maart 2022 Independent/Coast to Coast

Website : https://kellypardekooper.com

Eva De Roovere : Hier en Nu

 

De veelzijdige Eva De Roovere kreeg thuis een verscheidenheid aan muziek met de paplepel ingegoten. Haar ouders lieten haar zowel met klassieke als populaire muziek (waaronder kleinkunst) kennismaken. Eva studeerde zowel aan de kleinkunstafdeling van Studio Herman Teirlinck  als Jazz Studio Tritonus in Antwerpen.

Aan het begin van haar carrière verdeelde ze haar tijd tussen muziek en cabaret. In 1999 won ze de juryprijs van het Leids Cabaret Festival met Eeef & Coo, een samenwerking met Colette Notenboom. Daarnaast nam ze 4 albums met Kadril, 2 met Oblomow en 2 albums met Gerry De Mol op, waaronder het zeer succesrijke Kleine Blote Liedjes.

Haar grote doorbraak in Nederland bereikte ze in 2006 met haar solodebuut De Jager. Het erotisch getinte Fantastig Toch hiervan werd twee keer een grote hit. Op dit album combineert ze op geslaagde wijze de folk van Kadril met chanson en soms wat opzwepende rock.

Als ik me niet vergis is Hier en Nu haar zevende album. Zoals altijd zijn haar liedjes niet in een bepaald hokje te stoppen. Ook deze keer hoor je allerhande invloeden terug in haar popliedjes, tot aan jazzy accenten aan toe. De eerste aanstekelijke voorbode van het album was Spijt en op Valentijnsdag verscheen de eveneens uitstekende, poëtische tweede single Stroom.

Ook deze keer valt er tekstueel veel te genieten. Eva weet in haar teksten haar gedachten in weinig woorden neer te zetten (“Voor hem ga ik door het vuur, voor haar van de brug”). Met Hier en Nu bewijst Eva nog steeds mee te tellen. Binnenkort zal ze weer live te aanschouwen zijn, uiteraard vind de aftrap plaats in geboorteplaats Lier.      

Theo Volk

Releasedatum : 4 maart 2022 Eigen beheer/Starman Records

Website : https://www.evaderoovere.be

 

Eva de Roovere live :

Try outs:

10-03 LIER :  De Zimmer

25-03 STASEGEM :  Zuiderkouter

28-03 MECHELEN : De Vleeshalle

Release Shows:

05-04 BRUSSEL : AB

21-05 DRANOUTER : Muziekcentrum

09-06 GENT : Minard

16-06 ANTWERPEN : De Roma