Timo de Jong : Kingdom of Mine

 

Singer-songwriter Timo de Jong heeft vaak interessante invalshoeken en onderwerpen voor zijn songs. Goede voorbeelden hiervan waren de liedjes Cordyceps en Big Grey Buildings op de bijzonder fraaie voorganger Heart at Rest. Vorig jaar zomer bracht Timo bezoeken aan een aantal kerken in kleine dorpjes. Daar sprak hij met de lokale bestuursleden en deed hij inspiratie op voor de liedjes die hij vervolgens opnam met Thomas Olivier (met wie hij inmiddels 4 uitgaves heb gedaan). Kingdom of Mine is tot stand gekomen met enorme hulp van de Stichting Alde Fryske Tsjerken, Popfabryk en de Friese Vinyl Club.

Een van de kerken die Timo bezocht was die van het gehucht Foudgum (75 inwoners). Hier was Francois Haverschmidt een tijdje predikant. Haverschmidt werd vooral bekend onder zijn pseudoniem Piet Paaltjens. Het beroemdst is zijn dichtbundel “Snikken en Grimlachjes”. In de kerk van Foudgum hing het gedicht “Zoals ik eenmaal beminde (immortelle C)” hieruit aan de muur :

“Zoals ik eenmaal beminde,

Zo minde er op aarde nooit een.

Maar ‘k vond, tot wie ik mij wendde,

Slechts harten van ijs en steen.

 

Toen stierf mijn geloof van vriendschap,

Mijn hoop en mijn liefde verdween.

En, zoals mijn hart toen haatte,

Zo haatte er op aarde nooit een.

 

En sombere, bittere liedren

Zijn aan mijn lippen ontgleên.

Zo somber en bitter als ik zong,

Zo zong er op aarde nooit een.

 

Verveeld heeft mij eindelijk dat haten,

Dat eeuwig gezang en geween.

Ik zweeg, en zoals ik nu zwijg,

Zo zweeg er op aarde nooit een.”

Timo werd meteen geraakt door de tekst en besloot het gedicht uiteindelijk te vertalen naar het Engels als The Way That I Once Loved. Met de hulp van Arno Bakker (o.a. Maison du Malheur) en Maaike Boonstra toverde hij het om tot een old school soulnummer met Americana invloeden. Het leven van Haverschmidt had trouwens een tragisch einde. Het laatste deel van zijn leven was hij predikant in Schiedam aan de Lange Haven. Hij leed allang aan depressies, maar toen zijn vrouw overleed ging het snel bergafwaarts met hem en pleegde hij uiteindelijk zelfmoord.

Op het gevarieerde album hoor je wel meer invloeden doorklinken, zo herinnert Ring Them Bells aan Tom Waits ten tijde van Swordfishtrombones. Bij de opname ervan werd door Sander Veldman onder andere een frituurpan als percussie instrument gebruikt om op te meppen!

In de opwekte opener en titelnummer telt Timo zijn zegeningen. “Dit lied is eigenlijk het laatst geschreven lied. Aan het eind van de tour door de provincie Friesland concludeerde ik dat ik waanzinnig blij en gezegend ben met waar ik woon. Ik heb altijd in het noorden van Nederland gewoond en ik voel mij ook een echte Noorderling. Omdat ik weet hoe een mazzel ik heb, heb ik dit lied geschreven. Voor mij is het noorden van Nederland mijn “kingdom”, maar elke luisteraar heeft zo z’n eigen koninkrijk. Ik vind dit ook een erg geschikt nummer om te luisteren tijdens het auto rijden.”, aldus Timo.

Het meest aanstekelijke nummer vind ik Everything I Love Leaves Me, voorzien van een refrein dat meteen blijft hangen. Timo licht het lied als volgt toe : “De kerken in Friesland lopen leeg, steeds minder mensen zijn gelovig en steeds minder mensen wonen in de kleinere dorpen. In dit lied trek ik vergelijkingen op met mijzelf en deze kerken, want ook ik heb op mijn donkerste momenten soms een hopeloos gevoel als ik weer eens te horen krijg dat er 5 kaarten verkocht zijn. Niet heel glamoureus, maar ik vind het lied geweldig genoeg om dit hier gewoon neer te zetten. De tekst is wat tongue in cheek, maar zeker niet of nauwelijks gelogen. Muzikaal gezien is dit een wat vreemde eend in mijn catalogus, de Afrikaanse invloeden zijn duidelijk en ook valt er iets meer Bill Callahan te vinden dan voorheen. Dit is geen bewuste keuze geweest, maar gewoon hoe het ontstaan is. De accordeon is met bloed, zweet en tranen door mijzelf ingespeeld.”.

Ook de andere liedjes hebben interessante onderwerpen, maar het voert te ver om die hier te bespreken. Wellicht is het beter om de releaseshow op 28 april in het kleine kerkje in Huizum (gem. Leeuwarden) te bezoeken. Entree is slechts 10 euro inclusief een exemplaar van het andermaal bijzonder fraaie Kingdom of Mine. Deze originele singer-songwriter en crooner is trouwens eventueel hier te boeken via Gigstarter.

Theo Volk

Releasedatum : 28 april 2024 Revanche Records

Website : https://timodejong.bandcamp.com/

 

Live data Tsjerketour van Timo de Jong :

Zondagmiddag 7 april - Thomaskerkje, Katlijk

Maandagavond 8 april - Americana Mondays, Muziekgebouw Eindhoven (support Hackensaw Boys)

Woensdag 10 april - Patronaat, Haarlem (support Hackensaw Boys)

Vrijdagavond 12 april - Redbadtsjerke, Jorwert

Zondagmiddag 14 april - Doarpstsjerke, Rottevalle

Vrijdagavond 19 april - Mariakerk, Foudgum

Zondagmiddag 21 april - Sint Joriskerk, Dedgum

Zondagmiddag 28 april - Dorpskerk, Huizum (album release)

Kristel Snellen : Breathe

 

Naast dat ze zangeres en songschrijver is, schrijft Kristel Snellen korte verhalen en werkt daarnaast parttime voor een taalinstituut. De liefde voor met name folkmuziek en Ierland kreeg ze van huis uit mee. Haar vader organiseerde jarenlang folkconcerten voor de Fookhook in Sevenum en logeerde er vroeger elke zomer een meisje uit Belfast bij hun thuis, waardoor Kristel ook geïnteresseerd raakte in het hele Noord-Ierland verhaal. Haar afstudeerscriptie ging over de politie in Noord-Ierland en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens.

Via haar vader leerde ze veel goede (niet alleen Ierse) artiesten kennen, waar ze jaren later nog steeds naar luistert. Haar grote favoriet is Martyn Joseph met wie ze onlangs mocht optreden. Haar band met Ierland werd trouwens nog verder vergroot doordat ze vijf jaar in Dublin woonde. Het verbaast me niet dat Kristel geregeld gevraagd wordt om mee te zingen met bekende artiesten als Dayna Kurtz en Malcolm MacWatt.

Wat me met name vooral direct opviel bij beluistering van Breathe is het gemak en de rustgevende wijze waarmee Kristel zingt. Alle vijf liedjes schreef ze zelf, Back Into Darkness is een cowrite met de door wol geverfde Jack Hustinx (Shiner Twins, Malford Milligan). Hem leerde ze kennen na een optreden van Milligan. Met Jack schreef ze vijf jaar terug haar eerste liedjes. Ook bleken hun stemmen goed te matchen. Een jaar later zouden ze in de studio van Jesse LaFave in Austin een album gaan opnemen, maar helaas gooide Corona toen roet in het eten en bleven de songs daarna op de plank liggen.

Breathe opent gedurfd met het a capella Never Apart, waarbij ze gebruik maakt van overdubs van haar eigen stem. In het bijzonder fraaie Back Into Darkness wordt Kristel op geweldige wijze begeleid door het lyrische vioolspel van Kieran Ledwidge. Al haar begeleiders werden op andere plaatsen in de wereld opgenomen.

Eerder dit jaar verraste Malcolm MacWatt met zijn wonderschone album Dark Harvest. Hier tilt hij met zijn bijdragen op banjo en fiddle de titelsong naar een hoger niveau. Nostalgisch aandoend doet Old Friend, waarop andermaal de viool van Ledwidge te horen is, zij het minder nadrukkelijk. Ook bijzonder fraai is de langzaam voort meanderende afsluiter Solitude.

Naast eerdergenoemde muzikanten werkten ook Robert en Candace Maché mee. Robert geniet vooral bekendheid als begeleid van Dayna Kurtz. Naast enkele instrumenten nam hij ook de mix en master voor zijn rekening. Met Breathe bevestigt Kristel niet alleen haar grote kwaliteiten als zangeres, maar bewijst tevens ook uitstekende liedjes te kunnen schrijven. Hopelijk krijgt Breathe snel een opvolger.   

Theo Volk

Releasedatum : 9 april 2024 Wilhelmina Records

Website : http://www.kristelsnellen.com/

Olivia Chaney : Circus of Desire

 

Olivia Chaney’s muziek was mij – het lijkt een ver verleden – aangedragen door een voormalige muziekvriend wiens focus meer op Folk lag. Haar muziek overtuigde niet meteen, maar groeide langzaam. Anno 2024 was ik klaar voor een volgende plaat van deze Engelse artieste, en dus kun je stellen dat haar Circus of Desire als geroepen kwam. Het huidige muzikale aanbod lijkt momenteel minder aantrekkelijk dan wat gebruikelijk tot mij kwam, maar eigenlijk zit, voor mijn gevoel, de klad er al sinds Corona in. Ook de distributie speelt meer op safe dan voorheen. Meer obscure plaatjes en artiesten blijven langer aan gene zijde van de oceaan, om maar eens een voorbeeld te noemen, voordat ze naar boven komen drijven. En dat snap ik, want uiteindelijk moet het financieel uit kunnen allemaal. Olivia Chaney draait gezien de knap uitgevoerde sublieme productie uitstekend. Ik vermoed dat ze een devote aanhang heeft, inclusief volle zalen, en dit simpelweg, omdat ze een goed verzorgd muzikaal product in de markt zet. Gelukkig worden we qua muziek niet enkel door Amerika of Canada gevoed. En gelukkig komt er genoeg uit Europa-pa-pa.

Ik had met haar eerste twee albums ietwat moeite alvorens ze wilden beklijven, voor nummer drie geldt dat geenszins. Of dat nu ligt aan een zekere mate van gewenning, of simpelweg omdat het een betere plaat is laat ik in het midden. Elf nummers staan op het Circus der Verlangen, en ze worden stuk voor stuk spaarzaam uitgevoerd. Vooral de muziek die gedragen wordt door de piano spreken aan, terwijl Olivia’s stem doorgaans vooral de boventoon voert. Ik ben gek op traditionele muziek, en zekere wanneer deze een zekere eigenheid bevat. Het blijkt vooral een kwestie van nuances. Waarom houdt de ene mens van Tori Amos, en de andere van de muziek van Kate Bush? Beiden zijn niet voor mij weggelegd. Olivia Chaney daarentegen ervaar ik als meer geloofwaardig. Anderzijds onderlinge vergelijkingen lopen vaak mank. Olivia schreef tien van de elf nummers zelf, terwijl Zero Sum een poëtische inbreng van haar grootvader heeft. Lady with the Braid is een cover uitvoering, afkomstig van Dory Previn’s album uit 1971; Mythical Kings and Iguanas. Wellicht ken je het ook als een uitvoering van de Tindersticks. De nummers die je terugvindt op dit album ontstonden in de afgelopen vijf jaar, en werden opgenomen onder auspiciën van Thomas Bartlett. Bartlett heeft zijn sporen verdiend als muzikant en producer voor eigentijdse artiesten als Sufjan Stevens, FatherJohn Misty, The National en The Magnetic Fields. Klinkende namen, en daar kun je gerust als verdienste Olivia Chaney bij zetten. Muziek die zich kenmerkt als eigentijds, met een vette knipoog naar de traditionele Folk.

Rein van den Berg

Releasedatum : 22 maart 2024 Independent

Website : https://www.oliviachaney.com/

Grey DeLisle : Driftless Girl

 

De eerste kennismaking tussen Grey DeLisle en Jolie Holland dateert uit de tijd dat ze allebei meewerkten aan de Carter Family-documentaire “The Winding Stream” in 2014. Onlangs kwamen ze weer in contact door een Instagram vriendschap. DeLisle trok vervolgens de stoute schoenen aan en vroeg aan Holland of ze Driftless Girl wilde produceren, ondanks het feit dat ze geen enkele ervaring op dat gebied had.

Naast dat Holland het album produceerde speelt ze altviool en zingt ze samen met DeLisle duetten in Mama’s Little Rose en The Ballad of Ella Mae. De laatstgenoemde song klinkt als een stokoude traditional, maar werd echter door DeLisle zelf geschreven. Vorig jaar werkte Buck Meek (Big Thief) mee aan Holland’s album Haunted Mountain. Ook hier is hij van de partij, hij zingt en speelt gitaar en was mede verantwoordelijk voor de geluidsopnames.

Sinds DeLisle twee jaar terug haar comeback maakte met Borrowed is ze ongekend creatief. Zo verschenen daarna onder andere ook de albums Princess Mike met The Roughhousers en haar prachtige album She’s an Angel met eigen werk, op de cover van Billy Vera’s I Really Got the Feeling, wat hij schreef voor Dolly Parton. Op Driftless Girl zijn een drietal covers te vinden. Opener Where You’re Coming From werd geschreven door Meek en Holland. My Two Feet is een cover van DeLisle’s ex-echtgenoot Murry Hammond (Old 97’s) en afsluiter Down from Dover is van de hand van Dolly Parton.

Aan het eind van My Two Feet laat DeLisle trouwens horen waar ze vocaal tot in staat is. Favoriete song is voor mij het titelnummer Driftless Girl, waar het inventieve vioolspel van Holand de kers op de taart is. Het andermaal bijzonder fraaie Driftless Girl is voorlopig niet het laatste album wat in de pijplijn zit. Binnen afzienbare tijd verschijnen albums met de volgende producers, Andy Paley (Jerry Lee Lewis, Brian Wilson), Marvin Etzioni (Lone Justice, Counting Crows) en John Carter Cash.     

Theo Volk

Europese releasedatum : 31 mei 2024 Hummin’ Bird Records

Website : https://www.greydelislegriffin.com/

Sjako! : Megaliths

 

Sinds jaar en dag wordt Sjako! tot de belangrijkste en invloedrijkste Nederlandse groepen gerekend. Dat hebben ze vooral te danken aan de albums Secret Skin en het door George Kooymans en John Sonneveld geproduceerde Livewire. Helaas raakte de afgelopen jaren de groep in obscuriteit, mede veroorzaakt door de Coronapandemie, maar vooral doordat de groep na het album Page uit 2000 nog slechts twee albums uitbracht.

Vorig jaar besloot Sounds Haarlem de gelimiteerde dubbelaar Sjako! The Best of ’88 to ’95 uit te brengen. De promotie werd gedaan door de succesvolle triobezetting van 1988/1994 De heren wilde bij de tournee niet alleen teren op bestaand werk en ging aan de slag om nieuw repertoire te schrijven. De reacties op de nieuwe songs waren buitengewoon positief.

Megaliths is intussen hun tiende album. Het album opent met de bijzonder fraai opgebouwde titelsong, wat tot de hoogtepunten gerekend kan worden. Het goed geoliede trio bestaande uit Wouter Planteijdt (gitaar en zang),Thijs Vermeulen (basgitaar en loops) en Jaap J. Vrenegoor (drums en shaker) heeft nog steeds weinig middelen nodig om te kunnen beklijven.

Soms is het repertoire ingetogen maar over het algemeen wat steviger en soms groovy en funky (The Last Pacifist). Trouble On Isis is de enige instrumentale song. Het zit boordevol King Crimson invloeden ten tijde van diens magnifieke album Red. Natuurlijk ontbreekt ook een Zappa cover niet, een uitstekende vertolking van I’m the Slime. Met Megaliths bewijst het trio nog altijd relevant te zijn.     

Theo Volk

Releasedatum : 5 april 2024 Sounds Haarlem Likes Vinyl/Bertus

Website : https://sjako.eu/

 

Sjako! Live :

05-04-2024 - Gigant - Apeldoorn

07-04-2024 - Slachthuis - Haarlem

12-04-2024 - Vorstin - Hilversum

13-04-2024 - Taverne - Bergen

14-04-2024 - Concerto - Amsterdam

19-04-2024 - Bibelot - Dordrecht

20-04-2024 - Boerderij - Zoetermeer

10-05-2024 - De Pul - Uden

12-05-2024 - Paradiso - Amsterdam

17-05-2024 - Neushoorn - Leeuwarden

24-05-2024 - De Cactus - Hengelo

02-06-2024 - Luxor - Arnhem

05-06-2024 - Paradox - Tilburg

13-07-2024 - Bospop Festival – Weert

Jane Weaver : Love in Constant Spectacle

 

De ervaren singer-songwriter/producer/labeleigenaar Jane Weaver uit Liverpool brengt al meer dan twintig jaar soloalbums uit. Op haar nieuwe album Love in Constant Spectacle werkt ze voor de eerste keer samen met de bekende producer John Parish. Parish is vooral bekend van zijn samenwerking met PJ Harvey en daarnaast van een waslijst andere, de meest uiteenlopende artiesten, waaronder zelfs onze Bettie Serveert. Het is absoluut een gouden greep geweest.

Het eindresultaat is haar meest openhartige, directe en intieme verzameling songs tot nu toe. Ook tref je weer de melancholie van haar vroegere werk aan. De basis van Weavers geluid is nog steeds aanwezig ; weelderige drums, pulserende bas, op maat gemaakte synthesizers en exotische fuzz-pedalen.

De hand van producer Parish is nadrukkelijk aanwezig, zo werd het aanvankelijk op country geïnspireerde Univers omgetoverd naar een erg rustig melodisch nummer. Meteen vanaf de groovy opener Perfect Storm had Weaver me bij de lurven. Naast thema’s die dicht bij haarzelf staan, gaat afsluiter Family of the Sun over de Franse protestzangeres Catherine Ribeiro. Favoriete song is het ingetogen, vrije sobere Motif, vanwege de delicate zang. Hopelijk zal de samenwerking met Parish een vervolg krijgen, want het avontuurlijke Love in Constant Spectacle smaakt naar meer.

Theo Volk

Releasedatum : 5 april 2024 Fire Records

Website : https://janeweavermusic.com/

BRUUT! : Machine

 

De virtuoze instrumentale formatie BRUUT! was het laatste jaar onderhevig aan verandering. Hier was bassist van het eerste uur Thomas Rolff debet aan. Na veertien jaar was hij toe aan wat anders. Met de nieuwe bassist Sean Fasciani kreeg men een heel nieuw geluid door de nieuwe muzikale invloeden. Ook een belangrijke rol speelde daarbij producer Frans Hagenaars. Met zijn allen waren ze het over eens dat ze niet weer eenzelfde plaat als voorganger Zest wilde maken.

In het verleden haalde men vaak inspiratie uit het werk van anderen, dit keer ging men veel oorspronkelijker te werk, ging men veel meer uit van eigen ideeën. Naast eigen werk besloot men voor het eerst ook een cover op te nemen, Nirvana’s In Bloom. Voor het eerst gebruikte men nu ook een titel die niet uit een woord bestond. Tevens ging men het experiment aan, op twee composities draagt dichter, schrijver en theatermaker Joost Oomen twee van zijn gedichten voor. Het geeft de muziek van BRUUT! een verfrissende, nieuwe dimensie.

BRUUT! is overigens niet de eerste act die iets met de gedichten van Joost deed. Janne Schra zette eerder op haar album In de Regen werk van Oomen op fraaie wijze op muziek. Het album werd het afgelopen najaar in het lege Grand café De Bolder op Vlieland opgenomen. De rust op het verlaten eiland zal de inspiratie ongetwijfeld hebben vergroot. Als dank daarvoor noemde men de afsluiter Vlie. Machine heeft de band duidelijk een nieuw elan gegeven en levert het misschien wel hun mooiste en meest avontuurlijke album uit hun oeuvre op.

Theo Volk

Releasedatum : 5 april 2024 Excelsior Recordings

Website : https://www.bruutmusic.com/

 

BRUUT! live :

04-04 DEVENTER : Burgerweeshuis

06-04 UTRECHT : TivoliVredenburg

07-04 VENLO : Grenswerk

13-04 GRONINGEN : Simplon

20-04 BREDA : MEZZ

25-04 ENSCHEDE : Metropool

02-05 ALKMAAR : Victorie

03-05 ROTTERDAM : LantarenVenster

04-05 AMSTERDAM : Paradiso

15-05 DEN HAAG : Paard

The Nortern Belle : Bats in the Attic

 

Zangeres Stine Andreassen van de Nordicana/popband The Northern Belle staat op de hoes van Bats in the Attic afgebeeld als marineofficier. Ze symboliseert hier haar opa die verlangt naar huis. Een opa die ze amper gekend heeft, want hij overleed al toen Stine pas zes jaar oud was. Onlangs kreeg ze de mogelijkheid om hem alsnog wat beter te leren kennen. Als enige mocht ze van haar oma de ruim vierhonderd brieven lezen die haar opa haar geschreven had. Zelfs haar moeder heeft ze nooit mogen lezen, omdat oma bang was dat sommige brieven haar mogelijk verdriet zouden hebben gedaan.

Het uitgangspunt was een conceptalbum over liefde en verlangen. Er gebeurde echter zoveel in haar persoonlijke leven dat ze er niet om heen kon om daar ook over te schrijven. Het meest beladen lied op het album is ongetwijfeld Even Dylan Can’t Make This Right wat gaat over een goede vriendin die tijdens de Coronalockdown zelfmoord pleegde. Stine zong het nummer op haar uitvaart. Beiden behoorden tot een hechte groep vriendinnen uit Tromsø, nabij de poolcirkel waar ze opgroeiden. Samen met de andere vriendinnen zong Stine ook tijdens de uitvaart Dylan’s Girl From the North Country.

Het meest ingenomen was haar oma met Merchant Navy Hotel. Het gaat over haar verblijf in Middlesbrough. Daar was opa een tijdlang gestationeerd, oma ging voor twee weken op bezoek, maar het werden uiteindelijk enkele maanden. Soms was het vertrekpunt de liefde tussen opa en oma, zoals bij Hell & Back, maar werd het echter een song over zichzelf. De liedjes werden allemaal door Stine zelf geschreven, alleen bij Treat Yourself Better kreeg ze hulp van Thea Glenton Raknes. Favoriete track is voor mij Fresh Dew Trippin’, waarbij stevige gitaren de vrije loop krijgen.   

Theo Volk

Releasedatum : 8 maart 2024 Die With Your Boots On

Website : https://www.thenorthernbelle.no/

John Moreland : Visitor

 

Het voorgaande album Birds in the Ceiling viel niet bij al Moreland’s fans even goed in aarde vanwege het gebruik van de gelaagde elektronica. Mijn collega Rein eindigde destijds dan ook zijn recensie met de volgende conclusie : “Het is een prijzenwaardig en gedurfd initiatief, maar hopelijk eenmalig.”. Het was een album waarop moderne vervreemding centraal stond.

Toen Moreland in november 2022 een moeilijke tour ter promotie van Birds in the Ceiling achter de rug had, stopte hij volledig met werken. Hij nam een heel jaar vrij van het spelen van shows en gebruikte zes maanden geen smartphone. “Aan het einde van dat jaar had ik zoiets van ‘Niemand belt mij’. Ik moest een tijdje niets doen en gewoon verwerken”, zegt Moreland.

Na bijna een decennium in de schijnwerpers te hebben gestaan, voortdurend doordrongen van de verwachtingen van zijn publiek, de muziekindustrie en anonieme vreemden online, maakte hij voor het eerst wat tijd vrij om uit te rusten, te genezen en na te denken. Die periode van bezinning heeft hem goed gedaan.

Op Visitor keert Moreland gelukkig terug naar de aanpak van de succesvolle albums In the Throes en High on Tulsa Heat, die beide grotendeels thuis werden opgenomen met een klein aantal extra muzikanten. Ook Visitor is weer een folkrockplaat geworden, die intiem, direct, diep doordacht en catchy is.

Moreland nam het album in slechts tien dagen op in zijn huis in Bixby, Oklahoma, waarbij hij bijna elk instrument zelf bespeelde (zijn vrouw Pearl Rachinsky zong op één nummer mee, en zijn oude medewerker John Calvin Abney droeg een gitaarsolo bij). Daarnaast nam hij het album zelf op en mixte hem.  

“Eenvoud en directheid waren van groot belang voor het proces”, zegt hij, dat blijkt bijvoorbeeld al uit een songtitel als The More You Say, The Less It Means. De periode van rust heeft het beste in Moreland naar boven gehaald. Vanaf de ingetogen en bijzonder fraaie opener The Future Is Coming Fast weet hij de luisteraar te beklijven. Het album kan gemakkelijk wedijveren met In the Throes en High on Tulsa Heat.

Theo Volk

Fysieke releasedatum : 31 mei 2024 Old Omens/Thirty Tigers

Website : https://johnmoreland.net/

Historian : Mythologies

 

Joris Boerma begon Historian in eerste instantie als een soloproject. Alle liedjes op het debuutalbum Mythologies zijn door hem geschreven en dateren uit die beginperiode. Op het onder leiding van producer Harmen Ridderbos (Town of Saints) opgenomen album kreeg Joris hulp van Lissie van de Laar (keys, zang), Niek de Vries (drums) en Ravi Pakker (bas). Pas in oktober 2022, toen de plaat nagenoeg klaar was, besloten ze met z'n vieren verder te gaan, echt als band.

De interesse in de band kwam hierna al snel, in januari 2023 stond men al op Eurosonic en later dat jaar deed men mee aan de Popronde. Ook won men de Friese Talent Award. De groepsnaam Historian verwijst naar Joris’ studie Geschiedenis aan de Universiteit van Groningen. Hij mag zich dan ook graag verdiepen in de muziekgeschiedenis. Zo kwam hij via Amy Winehouse uit bij de 27 Club, waarbij hij vooral gefascineerd raakte in het levensverhaal van blueslegende Robert Johnson. Over wie het verhaal gaat dat hij zijn ziel aan de duivel verkocht zou hebben. Hell Over Holy Water gaat over die hedendaagse folklore met de duivel. Er zitten dan ook blues invloeden in hun muziek.

De meeste liedjes hebben thema's rond grote verhalen, vooral de (Griekse) mythologie in songs als Don't Look Back en Apollo. Ook zitten er wel wat persoonlijke songs tussen, die meer dienen als verhalen over jezelf of obstakels overwinnen. Daar is Deeper End een goed voorbeeld van. Tot mijn favoriete songs behoort zeker het liedje All My Friends Are Off to War. Joris over de gegroeide importantie ervan : “Het is een song die veel relevanter is geworden dan in eerste instantie was bedoeld. Het is geschreven in september 2021 en werd na de invasie van Oekraïne veelzijdiger. De song is ook bedoeld als een algemeen lied tegen oorlog voeren in dezelfde trend als die van de zestiger jaren (door landjepik-grootmachten en dictators), wat in de laatste paar jaren alleen maar meer is geworden helaas.”. Het reeds als single vrijgegeven Lady of Fire behoort voor mij ook tot de hoogtepunten, mede dankzij het opzwepende vioolspel van Heta Salkolahti (Town of Saints).

De hoes van Mythologies is opvallend. “De afbeelding komt uit een fotocollectie van het Amerikaanse Congres, rond 1941. Er is een muziekleraar die een kinderkoor dirigeert, en het is zo leuk te zien hoe alle kids reageren op die leraar. Elk kind zorgt weer voor een nieuw verhaal, en dat vonden we heel goed passen bij Mythologies. Daarna is onze drummer Niek lekker aan de bak gegaan met de vormgeving.”, aldus Joris.

De bandleden hebben duidelijk een voorliefde voor vintage apparatuur en kleding. Ook heeft Joris een paar jaar terug zijn lange haar ingewisseld voor een dertiger/veertiger jaren coupe. Joris is een zanger die veel passie in zijn zang legt. De groep maakt ook optimaal gebruik van dynamiek en gaat de nodige eigenzinnigheid niet uit de weg. “De echte charme van Historian als band is hoe we de muziek live gearrangeerd hebben en invullen, daar komt de kracht van ons vieren goed naar boven!”, aldus Joris. Die grote kracht zullen ze ongetwijfeld willen gaan tonen tijdens de komende releasetour. Nederland is een erg talentvolle groep rijker!  

Theo Volk

Releasedatum : 5 april 2024

Website : https://musicbyhistorian.com/