North Mississippi Allstars - World Boogie Is Coming



De carrière van de gebroeders Dickinson startte beginjaren negentig met de formering van de groep DDT. Die groepsnaam was niet afgeleid van het bestrijdingsmiddel, maar van de achternamen van de groepsleden, Dickinson, Dickinson en Taylor. De groep bleef onbekend, ook bij mij. De broers Dickinson hadden trouwens een beroemde vader, Jim, die in 2009 overleed. Hun carrière kwam pas echt van de grond in 1996 toen ze, samen met Chris Chew, North Mississippi Allstars begonnen. Luther Dickinson is de meest begaafde, creatieve en bedrijvige van het drietal. Hij bracht mei vorig jaar een prachtig akoestisch instrumentaal album uit, getiteld "Hambone's Meditations", geïnspireerd door de muziek van John Fahey. Ook richtte hij in 2012 een folkgroep op, The Wandering, die verder bestaat uit de dames Valerie June, Amy Lavere, Shannon McNally en Shardé Thomas. Zij brachten vorig jaar het album "Go On Now, You Can't Stay Here" uit. Daarnaast maakt hij ook nog deel uit van South Memphis String Band en toerde hij van 2007 tot 2010 als gitarist van The Black Crowes. Met "World Boogie Is Coming" is North Mississippi Allstars toe aan haar negende studio-album. De groep maakt met blues doordrenkte rockmuziek, vergelijkbaar met de muziek van The Black Keys en The Jon Spencer Blues Explosion . Op dit album staan onder andere covers van R.L. Burnside en Junior Kimbrough, muziek waarmee ze opgroeiden. Ook muzikanten waarmee ze ooit het podium mochten delen. Twee van de veertien kinderen van R.L. Burnside, Duwayne en Garry, spelen mee op dit album. In de eerste twee nummers maakt Robert Plant, een groot voorbeeld van de band, zijn opwachting. Op deze nummers bespeelt Plant op overtuigende wijze de mondharmonica. Wel gedurfd om te openen met een instrumentaal nummer. Aardige opwarmertjes.

Echt loos gaat het daarna voor mij, in traditional "Rollin 'N Tumblin", een song met een Black Keys-groove en heerlijk gitaarwerk. Vervolgens belanden we bij een andere traditional, "Boogie", wat een zeer swingende versie krijgt. Een van de hoogtepunten van het album. "Snake Drive" van R.L. Burnside, krijgt een heel moderne uitvoering, zeer knap gedaan, maar niet echt aan mij besteed. Mijn favoriete nummer op het album is de cover van Junior's Kimbrough "Meet Me in the City". Prachtig en ingetogen uitgevoerd. Het door Luther Dickinson zelf geschreven "Turn Up Satan" behoort ook tot de betere nummers op het album. Heerlijk opzwepend nummer, dat meer richting rockmuziek gaat, met prachtig inventief gitaarwerk aan het einde van de song. "Shimmy" van Othar Turner wordt opgevrolijkt door een heerlijk fladderende fluit. Het nummer gaat naadloos over in "My Babe" van Willie Dixon. "World Boogie" van Bukka White doet zijn naam alle eer aan. Boogie van de bovenste plank. "Goin' to Brownsville" valt op door het mooie gitaarwerk. "I'm Leaving" van Junior Kimbrough krijgt een gloedvolle vertolking, waaruit duidelijk blijkt dat ze met deze muziek zijn opgegroeid. "Jumper On the Line" van R.L. Burnside krijgt een spannende, tien minuten durende vertolking. Naast de normale cd-uitgave bestaat er een uitgave met vijf bonustracks. Twee van die nummers zijn akoestisch . Ze doen niet onder voor de rest van het gebodene. Deze nummers zijn echter niet echt vergelijkbaar met het overige materiaal op dit album. Het album werd door de broers zelf geproduceerd. Het is een moderne blues- en rockalbum geworden, waarin de voorliefde voor de oude blueshelden doorklinkt. Van harte aanbevolen.

Theo Volk

Releasedatum: 3 september 2013 Songs of the south
Website: http://www.nmallstars.com/

Melissa Ferrick - The Truth Is

Tot voor kort had ik nog nooit van Melissa Ferrick gehoord. Eigenlijk wel vreemd, The Truth Is is reeds haar zestiende album (inclusief een paar live-albums). Haar vorige albums vallen onder het alternatieve pop/rockgenre. Ferrick werd in het verleden regelmatig vergeleken met Liz Phair.

Op dit nieuwe album The Truth Is slaat ze echter de alt country, americana-weg in. Haar carrière kreeg ooit een duwtje in de rug door Morrissey. Hij benaderde haar begin jaren negentig om in zijn voorprogramma op te treden. Die toenadering was vrij logisch omdat beiden openlijk homoseksueel zijn.


Deze openheid en directheid gelden ook voor de teksten van Melissa Ferrick die bovendien vaak autobiografisch zijn. Dit leidt echter nergens tot navelstaren. Die teksten kunnen vol woede en verdriet zitten zoals in Overboard.  In dit lied veegt een verbitterde Ferrick de vloer aan met een ontrouwe ex-geliefde. Ook zijn er de nodige ingetogen liedjes met bespiegelende teksten zoals het titelnummer The Truth Is. Tevens is er plaats voor een lichtvoetig nummer als Home. Een zeer aanstekelijk liedje over wanneer de zon schijnt in huize Ferrick.

Het moge duidelijk zijn dat het liefdesleven van Melissa Ferrick erg woelig was (is). Wat dit album muzikaal vooral zo interessant maakt zijn de geweldige gitaarpartijen. Ook de afwisselende zang maakt het luisteren naar dit album tot een waar genot. In het slotnummer Take In All The Plants is plaats voor experiment. Dit is misschien wel het meest intrigerende en beste nummer van het album.


Melissa Ferrick is in staat om liedjes te schrijven met refreinen die blijven hangen. Bovendien is ze erg veelzijdig. Zo bespeelt zij de meest uiteenlopende instrumenten en produceerde dit album zelf op een voortreffelijke manier. Op dit album is geen enkel minder nummer te vinden. Het is voor mij het mooiste album wat ik in 2013 tot nu toe hoorde.

Gastschrijver Theo Volk.

Releasedatum, 4 juni 2013 MPress Records.
Webpage, http://www.melissaferrick.com/

Alela Diane - About Farewell

Alela Diane bracht in 2003 op twintigjarige leeftijd het aardige in eigen beheer vervaardigde Forest Parade uit. Opvolger The Pirate's Gospel uitgebracht in 2006 kan in feite gezien worden als haar volwaardige debuut. Een album dat ik nog steeds koester evenals het in 2009 verschenen To Be Still.

Vervolgens bekoelde mijn voorliefde voor haar muziek behoorlijk door het in mijn ogen zeer matige Alela Diane & Wild Divine. Zonder grote verwachtingen begon ik het nieuwe album About Farewell te beluisteren.  Mijn enthousiasme begon bij de eerste maal luisteren allengs te groeien. Vooral bij de nummers Hazel Street en Black Sheep. Na een fiks aantal keren luisteren is mijn enthousiasme tot zeer grote hoogten gestegen. 

Allereerst zijn daar de prachtige verhalende teksten.  Zonder cliché's brengt zij haar gedachten onder woorden. Bij de opener Colorado Blue weet zij de luisteraar al haar wereld binnen te trekken. Normaal gesproken zijn teksten voor mij niet uiterst belangrijk maar bij Alela Diane zijn ze absoluut van een grote meerwaarde. Zozeer zelfs dat ik mijn verbeeldingskracht de vrije loop laat gaan en dat gebeurt zeer zelden bij mij. Muzikaal gezien is er in mijn ogen en oren veel te genieten. Het zijn songs die zeer snel aan kracht winnen, refreinen die in je hoofd gaan zitten, doordat Alela op een positieve manier gebruik maakt van herhaling en aparte intonatie. 

 

De arrangementen zijn ook geweldig. Vooral het gebruik van de fluit is een geweldige toevoeging. Tot slot is daar natuurlijk ook nog de prachtige, melancholische stem van Alela. Hoogtepunten noemen heeft geen zin. Wanneer  een album zo mooi is hoeft een recensie volgens mij niet lang te zijn. Gewoon gaan luisteren en laat u meevoeren door dit schitterende en zeer verslavende album!     


Theo Volk

Releasedatum : 30 juni 2013 Rusted Blue Records.