Anna Mitchell - Down To The Bone

Anna Mitchell is geboren en woonachtig in Cork, maar groeide op op een boerderij vlakbij Blarney, bekend om zijn kasteel en de daar aanwezige steen. De belangstelling voor zingen begon, zoals bij veel Ieren, al heel vroeg. Eerst op school en wat later in de pub, tijdens de sinds mensenheugenis populaire sing songs. Ook studeerde ze muziek aan de universiteit. Na het zien van een optreden van Mick Flannery in de Cork Opera House was ze geheel overtuigd dat ze zangeres en songschrijfster wilde worden. Mijn aandacht op Down To The bone werd gevestigd door de mooie, opvallende hoes, gemaakt door de talentvolle Cassie Kirby, die wel vaker muzikanten portretteert. Direct vanaf de eerste beluistering werd ik volledig ingepakt door de fraaie, melancholische stem van Anna. Veel van de liedjes zijn droefgeestig van aard. De meeste teksten zijn overigens niet gebaseerd op haar eigen ervaringen, ze leidt een zeer gelukkig leven, maar veelal zijn het observaties van anderen. Die teksten zijn overigens bovengemiddeld, zoals al  direct blijkt in opener Paradise:  “Sometimes, paradise, can be hell, You know I'm melodramatic, I'm too sympathetic, Kind of a door mat, And I lie for the thrill of it” De sfeer in dit nummer wordt direct bepaald door de cello en piano. Anna schrijft songs met een kop en een staart. 

Velen ervan bezitten een prachtige melodie, zoals persoonlijke favorieten Tennessee en What’s a Fool to Do. Of een memorabel refrein wat zich in het brein nestelt, zoals Let’s Run Away, wat overigens prachtig wordt ingekleurd door een mondharmonica en gitaar. De zang in My Consent roept bij mij herinneringen op aan de Waalse zangeres Jo Lemaire. Het moge duidelijk zijn dat Anna Mitchell een talentvol songschrijfster en zangeres is, iets wat allang werd onderkend door Simone Felice. Hij nam onlangs Anna mee op toernee door Amerika. Naast een solocarrière maakt ze, net als haar vriend Brian, ook al 3 jaar deel uit van John Blek & The Rats. Deze groep maakt ook muziek waarin veel country-invloeden te vinden zijn. John Blek beschikt trouwens net als Anna over een geweldige stem en werkte hij mee aan het album.  Net als onder anderen Pat Crowley, tot voor kort een van de vaste begeleiders van Mary Black (Black is gestopt met optreden). Tot nu toe speelde ze een keer in Nederland, afgelopen april. In oktober/november volgt een nieuwe toernee door Duitsland, hopelijk maakt ze ook uitstapjes naar Nederland! Down To The Bone is een buitengewoon fraai debuutalbum vol smartelijke liedjes.    

        

Releasedatum : 13 februari 2015 Eigen beheer

Website: http://annamitchellmusic.com/

Brent Best - Your Dog, Champ

Wanneer je de teksten van Brent Best letterlijk neemt dan was zijn jeugd niet pedagogisch verantwoord te noemen. Wanneer ze op waarheid zijn gebaseerd dan heeft Brent tijdens zijn vroege levensjaren een deukje opgelopen. Anderzijds, dan was hij wellicht ook niet in de muziek beland. Hoe dan ook, zijn vader’s “opvoeding” heeft zijn sporen nagelaten. Het solodebuut van voormalig Slobberbone’s frontman Brent Best opent met twee nummers die zijn kwalijke vader uit de schaduw trekken. Een leugenaar die zijn ondergang vindt indirect dankzij de frustratie van zijn vrouw. Your Dog, Champ is het album waar we tien jaar op hebben mogen wachten. Het was de lange zit waard, want het eindresultaat is niet misselijk te noemen. Americana op zijn puurst, niet sentimenteel en ruw. Brent Best verloochend zijn afkomst niet. Zijn teksten verhalen van neteligheden die voortvloeien uit het dagelijkse bestaan. Het is een wereld die geschetst wordt door auteurs als Raymond Carver, Cormac McCarthy of Brent’s voormalige vriend Larry Brown. “Dirty Realism” noemen ze het genre. Your Dog, Champ windt er geen doekjes om. What you hear is what you get!

Zelf was ik niet bekend met het oeuvre van Slobberbone, maar de fans zullen opgetogen zijn wanneer ze horen dat de draad wordt opgepakt. Mensen die bekend zijn met wat gebruikelijk via het label Last Chance Records verschijnt eveneens. Ook zij hebben een vermoeden uit welke hoek de wind waait. (Denk daarbij aan een band als Glossary, of neem John Moreland in gedachten.) Zoete woordjes in een liefdesliedje als Clotine, wordt afgewisseld met gitaargeweld in Tangled. Brent Best is terug van weggeweest, en bezorgt mij mega plezier met deze pure plaat. Net als bij een concert. Het begin is ietwat onwennig, maar wanneer de zaak eenmaal op gang komt is het moeilijk loslaten. Variatie volop, waarbij gemakkelijk geschakeld wordt tussen banjo, viool en zwaar versterkt materiaal. Het zijn Brent’s verhalen die leidend zijn. Bitter met een zoet randje.

Gastschrijver: Rein van den Berg

Releasedatum: 7 augustus 2015 Last Chance Records

Website: http://brentbest.com/

Daniel Romano - If I’ve Only One Time Askin’

Het zal niemand verbazen, Daniel Romano, gaat verder op de door hem ingeslagen weg. Hij pakt de traditionele country als het ware bij de lurven en buigt deze in de door hem gewenste richting. If I’ve Only One Time Askin’ gaat wederom over the top. Er is niet alleen de prettige overdaad aan de steel gitaar die Daniel’s retro sound onderstreept, uit alles ademt zijn liefde voor de klassieke country. Gigantisch knap hoe iemand deze componenten zo in zijn voordeel weet te benutten. Een onuitputtelijke bron aan invloeden ligt voor het oprapen, en de Canadees maakt dankbaar gebruik van voorbeelden als George Jones, Lee Hazlewood, Hank Williams of Jim Reeves. Hun nalatenschap wendt Romano aan als concept voor zijn eigen geschreven werk, want laten we wel wezen, hij covert amper. Learning To Do Without Me is de uitzondering, een mierzoet, gebroken harten nummer geschreven door het trio Dennis Knutson, Buck Moore en Doodle Owens. Tekstueel doet Romano niet onder voor zijn klassieke voorgangers. Luister maar naar Old Fires Die. "There was a time we were lost in one another. And now we’re lost in the part of letting go". Elkaar loslaten is geen gemakkelijke opgave, maar dat de liefde over is moge duidelijk zijn. Romano maakt van zijn hart dan ook geen moordkuil: "I Get more Happiness from the bottle, and love from a stanger".

Romantiek en poëtische hartzeer, lees: “relationele perikelen”, blijven het hoofdbestanddeel van If I’ve Only One Time Askin’. Uiteraard is er over de gehele plaat een vette knipoog aanwezig. De ene keer iets meer genuanceerd van gradatie dan de andere. Een belangrijk onderdeel van Romano’s succes. Drama dat over the top gaat, en met overdadige stijlfiguren  wordt aangezet, verdient niets anders dan een lach. Het hilarische dreigement in If You Go Your Way (I’ll Go Blind) is hier een voorbeeld van. Liefde maakt blind, zo ook het beëindigen ervan, veronderstelt de zielige ziel. Vanuit een helder optiek allerminst wenselijk natuurlijk. Uiteindelijk levert deze lyrische bombast wederom veel moois op. Voorwaarde is daarbij wel dat je moet kunnen prikken door het gesuikerde imago gecreëerd door zijn voorgangers, tenzij je die al op hun waarde wist te schatten.

Gastschrijver: Rein van den Berg

Releasedatum: 31 july 2015 New West Records

Website: http://www.danielromanomusic.com/#home

David Philips - If I had wings

Shame on me. Waarom? Omdat ik If I Had Wings reeds sinds half februari in bezit heb en er sinds die tijd regelmatig naar luister, maar er nog steeds geen recensie over geschreven heb. Gelukkig besteedde onlangs onder andere  Marcel Haerkens van Popmagazine Heaven en eerder Folk Radio UK terecht al aandacht aan de cd. Folk Radio UK vergeleek If I Had Wings met de muziek van Jack Johnson. Een vergelijking waarin ik me wel kan vinden. De muziek van David Philips is net zo relaxt als die van Johnson, alleen wel een stuk subtieler en zijn gitaarspel is subliem. Met dat sublieme gitaarspel opent hij in Up There mee. Maar ook met zijn sonore stem is niks mis. 

If I Had Wings is intussen zijn vierde album voor het Nederlandse Black and Tan Records en bevat een mix van folk, rock, jazz, elektronica en psychedelica. Ook verzorgde hijzelf het artwork van de cd. Hij is een zeer begenadigde tekenaar. De cd is een mix van een aantal lange en korte nummers en de speelduur bedraagt bijna een uur, maar verveelt geen moment. Dit komt doordat de nummers prachtig zijn gearrangeerd. Hij maakt geregeld op subtiele wijze van ritmiek, zoals in het heerlijke Suffocate (Drift away). En in het lange, ruim 12 minuten durende Venomous Soul is de saxofoonsolo de finishing touch en in sommige andere liedjes de heerlijke achtergrondzang. Die achtergrondzang is zeker een sfeerverhogende factor. 

Het is een zeer consistent album geworden. In april was hij overigens nog in Nederland en het is te hopen  dat hij weer gauw terugkomt, want deze man dient gehoord te worden. De cd is naast de reguliere adressen ook te koop op de webshop van Black and Tan Records voor net nog geen 13 euro. Geen geld voor een uur prachtige, relaxte muziek.

Releasedatum:  5 maart 2015 Black and Tan Records

Website: http://www.davidphilips.net/

Haiku Salut - Etch And Etch Deep

Dit bijzondere trio bestaat uit Louise Croft, Gemma en Sophie Barkerwood en zijn afkomstig uit Derbyshire. Twee jaar geleden debuteerde zij met Tricolore, dat de nodige lovende recensies kreeg van ondermeer  Mojo, Uncut en NME. De muziek daarop is een unieke, instrumentale mix van elektronica, folk en klassiek. Vooral beïnvloed door de film soundtracks van Yann Tiersen en Benoît Charest, maar ook door groepen als Ametsub en Múm. De groepsnaam is overigens gekozen vanwege de Franse en Japanse invloeden in hun muziek tijdens hun begintijd. 

Op Etch And Etch Deep gaat men verder op de reeds ingeslagen weg, dus wederom een album met dezelfde unieke, instrumentale mix die verder uitgediept wordt. Naast synthesizers duiken instrumenten als accordeon, klokkenspel, piano, klassieke gitaar, ukelele, trompet en drums op. Het bijzondere is dat alle drie de dames deze instrumenten bespelen en deze regelmatig op de cd uitwisselen. Vooral het gebruik  van de accordeon en klokkenspel maken in combinatie met elektronica de muziek voor mij speciaal. Een combinatie van accordeon en elektronica komen we ook tegen bij de groep Lau. Geen wonder dus dat beide groepen in 2013 al samen toerden. 

Het is heel moeilijk om de muziek goed te omschrijven, daar is deze te ondefinieerbaar voor. Ik kan U alleen maar aanraden om Etch And Etch Deep  zelf te gaan beluisteren, misschien raakt U er net zo door geboeid als ik.

Releasedatum: 7 augustus 2015 How Does It Feeled To Be Loved?

Website: http://haikusalut.com/

Mississippi Live & the Dirty Dirty - Going Down

Neil Young had zijn Crazy Horse, Tim Knol laadt zich artistiek op bij The Miseries, en Connely Farr doet frisse impulsen op met The Dirty Dirty. Dit is de derde plaat van Mississippi Live (a.k.a. Connely Farr). Tijd zal leren of de samenstelling van band in deze vorm blijft. Hun samenwerking beperkt zich niet tot de studio, want er zijn optredens voorzien, echter de planning is korte termijn en niets is zeker, behalve dat ze verdomd lekker spelen. Farr’s gelijknamige soloplaat dateert van 2009. Dat was een introspectieve plaat van een man die zijn muzikale talenten uitprobeert, vormgegeven in een plaat die overwegend akoestisch was. Opvolger Way Don Here werd volstrekt anders; explosieve rock. Recht voor zijn raap, maar geïnspireerd. Going Down zet de lijn van zijn voorganger door. It’s So Easy vat de uitgangspunten samen: I don’t have any answers, I barely have a plan. Het is allemaal niet zo moeilijk, en Farr’s strategie hierin is duidelijk. Je gebruikt je talenten, je doet wat je moet doen, en dat doe je zo goed mogelijk. Alsof de boodschap luidt “haal er uit wat er in zit, maar vergeet ondertussen niet te leven!”.

Farr komt origineel uit Bolton, Mississippi, en verhuisde in 2008 naar zijn nieuwe woonplaats Vancouver (Canada). Hij is afgestudeerd binnenhuisarchitect, echter eentje met een passie voor muziek maken. Deze derde plaat werd opnieuw geproduceerd door Jon Wood. (bekend van onder meer Cam Penner) Wood (bas en toetsen) vormt naast Jay B. Johnson (drums) en Ben Yardley (gitaar) de basis voor de stuwende kracht van Farr. Zet een stel gemotiveerde creatieve gasten bij elkaar, geef ze de ruimte om te knutselen, en er ontstaat vanzelf iets. Going Down is geen lange plaat. Hij bevat 9 scherp aangezette nummers. Geen album dat een lange voorbereiding nodig had. Je mag het album rangschikken onder de verzamelnaam garagerock. Kort, heftig en puur. De originele versie van het titelnummer tref je aan op Farr’s debuutplaat. Het krijgt hier een elektrische uitvoering en een tempo aanpassing. Going Down heeft niet de kenmerken van een instant klassieker, geenszins, maar de nummers lopen wel lekker weg. Geen liedjes om lang bij stil te staan. Het gaat om de energie, en die is ruim voldoende aanwezig.

Gastschrijver: Rein van den Berg


Releasesatum: 17 juli 2015 Eigen beheer
Website: http://www.thedirtydirty.net/

Cameron Blake - Alone On The World Stage

Het is heel fijn mensen te kennen die praktisch dezelfde muzieksmaak hebben. Tips van Jos neem ik dus altijd serieus. Hij wees me onlangs op Alone On The World Stage van Cameron Blake, een voor mij totaal onbekende singer songwriter, sinds enkele jaren woonachtig in Grand Rapids, Michigan. 

Zijn carrière begon echter  in 2009 in Baltimore, Maryland, waar overigens de onlangs debuterende Robert Chaney oorspronkelijk ook vandaan komt. Naast een live album bracht hij eerder drie studio albums uit. Alles in eigen beheer. De nieuwe plaat wordt volgens mij terecht gezien als een mijlpaal. 

De inspiratie voor het nieuwe project vond hij in de muziek van Nick Drake, het werk van de Deense filmmaker Carl Dryer en in de biografie over de Japanse Butoh danser Kazuo Ohno. Laatstgenoemde staat overigens afgebeeld op de hoes van The Crying Light van Antony and the Johnsons, een van de favoriete groepen van Cameron. Hij putte hieruit ook de moed om er een solo album van te maken. 

Alleen zang en zichzelf begeleidend op gitaar en in twee nummers op piano. Het eerste wat bij beluistering opvalt, is de buitengewoon aangename stem van Blake en geweldige manier waarop hij deze gebruikt. Hij is beïnvloed door de grote performers uit de jaren 60 en 70 zoals Leonard Cohen, Neil Young, Bob Dylan en Tom Waits. 

Zijn teksten zijn buitengewoon mooi. Zo opent de cd met het indrukwekkende Rise and Shine, wat hij in een schrijfsessie voltooide. Het handelt over het Palestijns-Israleïsche conflict. Er zitten Bijbelse verwijzingen in de tekst. In Baltimore woonde hij in de buurt van haven en hoorde hij vaak ’s avonds de brandweerauto’s met loeiende sirenes voorbijkomen. Fireman Snowman handelt daarover. 

In 2006 werd in North Dakota een nieuwe voorraad olie gevonden, hetgeen een hoop nieuwe banen opleverde. Maar vooruitgang heeft ook een keerzijde, zoals de tekst van North Dakota Oil leert. Het buitengewoon fraaie The Fisherman was een grote bevalling om te schrijven. Een paar jaar terug bezocht Cameron samen met zijn vrouw Londen. Naar aanleiding van een ritje op een dubbeldekker bus schreef hij Piccadilly Circus. Het gitaarspel herinnert me hier aan dat van Nick Drake. 

In Detroit wordt de financiële teloorgang en de daarmee gepaard gaande wanhoop beschreven. Een van mijn grote favorieten is Home Movie. Hij begeleidt zichzelf op een gammele piano van 75 dollar, zo eentje als Ed Askew gebruikte op For The World. Het was het eerste nummer wat hij schreef voor Alone On The World Stage. Een conversatie met een goede vriend leverde Wild Blue Garden op. 

Ultrasound is opgedragen aan zijn dochtertje Genevieve Elizabeth. Het opnemen van Welfare Street nam veel tijd in beslag. Uiteindelijk op de laatste opnamedag lukte het eindelijk om het goed vast te leggen. In Kabuki Theatre keert de piano op indrukwekkende wijze terug. Slotlied Fragile Glory is het enige liedje wat ’s morgens is geschreven. Het heeft een duidelijk andere sfeer dan de rest van de songs. De productie, mix en het opnemen werd voortreffelijk verzorgd door Peter Fox. 

Ondanks de sobere invulling van de songs maakt Alone On The World Stage veel indruk. Sterker nog, het behoort voor mij tot het mooiste wat 2015 tot nu toe te bieden heeft.   

Releasedatum: 16 maart 2015 Eigen beheer

Websites:  http://www.cameronblakemusic.com/ en http://cameronblake.bandcamp.com/album/alone-on-the-world-stage

Vera van Heeringen - Proper Brew

Net als in Nederland is het aantal Americana artiesten in Groot-Brittannië groeiende. Een van die nieuwkomers daar is Vera van Heeringen. Haar wieg stond ooit in Nederland, echter na een studie Engels in Chester werd ze verliefd op Jock Tyldesley en vestigde zich definitief in Wales. Met Jock speelde ze vijf jaar in het komische muziekgezelschap The New Ropes (denk aan de absurde humor van Monty Python) tot aan de geboorte van haar tweede kind, dochter Rosa in 2010 en toeren verder niet meer mogelijk was. De groep maakte een album, Myoosick, en houdt overigens in oktober op te bestaan.  

Proper Brew is Vera’s tweede album. De hoes vind ik overigens enigszins lijken op die van My Remembrance of You van Diana Jones, ook een Americana artiest die als basis de muziek uit het Appalachengebergte heeft. Proper Brew kreeg al de nodige lovende kritieken in Groot-Brittannië, mijns inziens terecht. Naast liedjes met als basis de Americana maakt ze ook liedjes die meer de singer songwriter kant op gaan, zoals het prachtige, ingetogen Milk and Honey. Maar ook een aanstekelijk, vrolijk en swingend nummer als Riverside House. Niet alleen is Vera een begenadigd liedjesschrijver, daarnaast beheerst ze de door haar bespeelde instrumenten erg goed, zoals in Never Enough Time en het instrumentale Proper Brew. Laatstgenoemde wordt virtuoos uitgevoerd samen met Kris Drever van Lau. 

Een grote groep vrienden verleende hun medewerking aan het album en zeker niet de minsten. Naast Kris Drever, Rayna Gellert ( haar laatste album werd hier ook gerecenseerd), Tim O’Brien, M G Boulter, Dave Luke, Andy Seward, Dirk Powell, Dave Proctor, Ian Kelly, Sam Sweeney, Neil McSweeney en uiteraard manlief Jock. Deze musici staan garant voor een zeer smaakvolle inkleuring van de liedjes. De titel is overigens niet alleen een verwijzing naar een lekkere kop koffie of thee, maar meer nog een verwijzing naar de eerste blauwe plek die dochter Rosa opliep. Bruise is een moeilijk woord voor kleine kinderen en wordt dan al snel brew. 

De cd is een prachtig verzorgd product geworden, een uitklapbare hoes met uiteraard een tekstboekje toegevoegd. Vera is absoluut een artieste om in de gaten te blijven houden, iets wat ik zeker zal gaan doen. 

Releasedatum : 18 juni  2015 Wood & Steel Records

Website: http://www.veravanheeringen.com/_/Home.html

Samantha Fish - Wild heart

In 2009 bracht Fish haar debuut Live Bait uit, een album waar ze tegenwoordig met een ontevreden gevoel op terugkijkt. Direct bij haar debuutalbum voor Ruf Records Runaway, ontving Samantha Fish lovende kritieken en viel ze in 2012 in de prijzen op de Blues Music Awards met de prijs voor de Best New Artist. 

Opvolger Black Wind Howlin’ was van hetzelfde kaliber en vergrootte haar populariteit alleen nog maar verder. Intussen kan ze op 26-jarige leeftijd gerekend worden tot de grote madammen van de blues, samen met dames als Beth Hart en Layla Zoe. 

Het aantrekken van Luther Dickinson als producer schiep behoorlijk hoge verwachtingen voor haar nieuwe werkstuk Wild Heart. De zeer productieve Dickinson is de laatste jaren erg actief, zowel solo als in groepsverband maar ook als producer en telkens slaagt hij weer met vlag en wimpel. Zo ook weer met Wild Heart. Hij weet Samantha Fish naar een nog hoger niveau te tillen. De inbreng  van Luther Dickinson is bijvoorbeeld goed te horen in Turn It Up. 

Als inspiratie voor deze cd luisterde Fish vooral veel naar Son House en Skip James. Wat me erg bevalt aan Wild Heart is de goede afwisseling tussen up-temponummers en heerlijke, relaxte songs. En in beide soorten liedjes weet Fish met gemak te overtuigen. 

Vijf nummers schreef ze met ervaren songschrijver Jim McCormack, die voor legio artiesten grote hits schreef. Een samenwerking die mogelijk in de toekomst een vervolg zal krijgen. Verder zijn heerlijke covers te vinden van Charley Patton’s Jim Lee Blues pt. 1 en van Junior Kimbrough’s I’m in love with you. De overige nummers schreef Fish zelf. 

Het voortreffelijke gitaarwerk op Wild Heart wordt voornamelijk door haarzelf verricht. Alleen op een van de hoogtepunten Turn It up en op Bitch on the Run wordt de lead gitaar bespeeld door Luther Dickinson. Naast gitaar speelt hij ook nog basgitaar en mandoline. Hét hoogtepunt op het album is voor mij Lost myself, wat vrij ingetogen begint en waar vervolgens naar een geweldige climax wordt toegewerkt. 

Maar ook al het overige songmateriaal is ijzersterk. Maar ze is niet alleen gegroeid als songschrijver, maar ook als zangeres en gitarist. Een bluesartieste waar we dus in de toekomst nog veel fraais van mogen verwachten.

Releasedatum 7 juli 2015 Ruf Records

Website http://www.samanthafish.com/

Danny O’Keefe - Light Leaves the West

Mijn nieuwsgierigheid werd gewekt toen Jackson Browne in 1977 op de proppen kwam met zijn album Running on Empty. Een uiterst succesvolle plaat die naast eigen liedjes van Browne, en een aantal co-writes, ook een aantal covers bevatte. The Road, je raadt het al – van O’Keefe - somde het allemaal op. Het artiestenbestaan onderweg is nergens zo nauwgezet uitgediept als in dit nummer. De weemoed, de keerzijde van de medaille en dat allemaal voor fame and glory. Danny O’Keefe heeft nooit het succes gekend welke Browne ten deel viel, wat niet wegneemt dat O’Keefe fantastische nummers schreef. Zijn Good Time Charlie’s Got the Blues is niets anders dan een ultieme klassieker. Ook in zijn nadagen weet hij mij nog steeds te imponeren met knap geschreven liedjes. Dit gold voor zijn vorige album, In Time, en dat geldt zonder twijfel opnieuw voor Light Leaves the West. O’Keefe schreef de liedjes zelf, met uitzondering van twee liedjes. Eén schreef hij samen met Gary Wright - Hardball, en eentje schreef hij samen met Jennifer Kimball. Deze, Blue Desire, bezingt de liefde, en heeft dezelfde inzichtelijke kwaliteiten als The Road.

De titel kan zowel letterlijk als figuurlijk geïnterpreteerd worden. De wereld is dan ook enorm veranderd, zeker door de ogen van een Amerikaan die bijna vijftig jaar geleden zijn debuut album uitbracht. Het is niet dat Danny O’Keefe de wereld aanschouwt met lede ogen. Allerminst, onverschilligheid past een gevoelige man en artiest niet. Je proeft wel zijn teleurstelling over “de ontwikkeling” die onze planeet ondergaat, zoals (de natuur) in The End of the Game. Hij bezingt de onzekerheid die ons omringt in More Than You Can Bear. Hij deelt zijn inzicht en adviezen, en je herkent de machteloosheid. Iedereen wil ellende en geweld beëindigen. Maar hoe? Het jazzy getinte Help Me Up maakt geen keuzes, behalve dan dat geen visie de absolute is, waarmee we weer terug zijn bij de opgewekte openingssong You don’t have to be right. Als je maar paraat bent! "You have to be ready". Danny O’Keefe schrijft hoopvolle en barmhartige liedjes, zoals hij altijd heeft gedaan, en levert met Light Leaves the West onverminderd een prachtige plaat af. Zijn laatste?

"The time has finally come
To make an ending to this war
One of us must yield
She can stand no more
It's time, it's time, it's time
To retire from the field"

Gastschrijver: Rein van den Berg

Releasedatum: 1 juni 2015 Road Canon Music

Website: http://dannyokeefe.com/

CDBaby: http://www.cdbaby.com/cd/dannyokeefe3