Pierce Edens - Stripped Down Gussied Up


Singer-songwriter Pierce Edens is woonachtig in Asheville, North Carolina. Hij groeide op met de stokoude folkmuziek uit de Appalachen, gevolgd door een groeiende interesse in punk en grunge en nog wat later in andere genres.  Overigens hadden zijn ouders tot zijn veertiende geen TV en stereo-installatie, zodat de familie het vertier buitenshuis zocht door liveoptredens te gaan bezoeken. Zijn jeugd bracht hij door in het Appalachengebergte.  In eerste instantie was de muziek gewoon een hobby, hij speelde in een punkband, die slechts een doel had, zo hard mogelijk spelen. Na verloop van tijd werd het toch serieuzer en begon hij een solocarrière. Allmusic.com omschrijft zijn muziek als folk-rock, maar ook wel als psychedelische grunge, hijzelf treffend als “boot scuffing Appalachicana”.
Foto Max Ganly

Hij brengt al zijn albums in eigen beheer uit, Stripped Down Gussied Up is inmiddels zijn vijfde album.  Zijn zang wordt in de pers vergeleken met Tom Waits, Van Morrison tot aan een mix van Johnny Cash, Eddie Vedder en Citizen Cope. Het is dan ook niet vreemd dat de enige cover op het album een nummer van Tom Waits is, namelijk Mr. Siegal. Een gouden greep van Edens was om naast Matthew Neilson (percussie, zang en piano) Kevin Reese (gitaar, mandoline, banjo, zang en percussie) in te huren. Met name op gitaar excelleert Reese regelmatig. Bovendien is het samenspel tussen de drie zo strak, dat je idee hebt dat ze al heel lang samenspelen. Het was voor mij even wennen aan zijn expressieve zang. Hij legt er regelmatig zijn hele ziel en zaligheid in, zoals in het wanhopige liefdesliedje Bonfire. De regel “Where were you when the fire went out?” komt door zijn gepassioneerde zang hard binnen. Maar ook andere uptempoliedjes als Body en I Can’t Sleep hebben duidelijke rockinvloeden.  Er zijn ook de nodige rustpunten te vinden als Further Down en de bijzonder fraaie afsluiter It’s Alright, It’s All Wrong. De volgorde van de songs is weldoordacht. Dynamiek speelt regelmatig een belangrijke rol, net als de sublieme percussie. Naast over de liefde, gaan zijn teksten over verlies, woede, moord en wedergeboorte.  Pierce deelde in het verleden al het podium met een aantal van zijn muzikale helden, waaronder Jim Lauderdale, Todd Snider, Will Kimbrough, en Sturgill Simpson. Het is te hopen dat Edens met zijn twee begeleiders snel naar Nederland komen voor concerten om dit geweldige album Stripped Down Gussied Up te promoten.
Theo Volk
Releasedatum: 2 juni 2017 Eigen beheer


Niall McGuigan - Awareness


De titel en het lezen van zijn biografie zette me volledig op het verkeerde been, want ik verwachtte namelijk dat Awareness, het solodebuut van Niall McGuigan zweverige New Agemuziek, richting ambient, zou bevatten. Niall is namelijk naast muzikant ook muziektherapeut. Reeds vanaf zijn vijftiende is hij muzikaal actief. Die eerste groep heette Speedking, meer dan waarschijnlijk vernoemd naar het nummer Speed King van Deep Purple. De groep speelde hardrock en bestond tot 2012 en had een loyale aanhang in Ierland. Vervolgens speelde Niall tenorsax in de soul- en funkband The Trampz. Daarnaast maakt hij sinds 2011 deel uit van de reggaegroep The Brown Notes, waarin hij zowel zingt als tenorsax speelt. Sinds het opheffen van Speedking werkte hij in alle rust aan zijn solodebuut. Hij vroeg onder anderen zijn oude bandleden van Speedking om de nummers in te spelen. Gerry Black Jr, Paul McCabe & Ronan Morgan laten duidelijk horen allround muzikanten te zijn. Vooral Gerry Black excelleert regelmatig op (slide)gitaar, soms rootsy, soms bluesy. En in The Stronger the Tree the Deeper the Roots doet het  gitaarspel me denken aan Al Stewart ten tijde van Year of the Cat. Door de veelzijdige muzikale achtergrond van Niall tapt hij muzikaal uit diverse vaatjes; folk, rock, reggae tot aan Khoomii (Mongoolse keelzang). De liedjes, die hij de afgelopen zes jaar schreef gaan over reizen, ontwikkeling en zelfontdekking. Niall beschikt over een krachtige stem, maar is ook nog soulvol. Het best tot zijn recht komt zijn stem als hij ingetogen zingt, zoals in Staring at the Moon, een van de fraaiste nummers op Awareness. Er is ook ruimte voor experiment in Yarrow. Naast eigen nummers twee Mongoolse traditionals, vooral Altai Magtaal is goed in het gehoor liggend, zelfs aanstekelijk. Niall produceerde het album op voortreffelijke wijze zelf, geassisteerd door Ben Reel. Ben en Niall kennen elkaar overigens al sinds 1999, Speedking’s allereerste optreden was namelijk op Ben’s bruiloft dat jaar. De nummers duren gemiddeld vijf minuten, waardoor de totale speelduur ruim een uur is. Maar dat is totaal geen bezwaar, het is een heerlijk, relaxt, in eigen beheer uitgebracht album, waar je erg gemakkelijk naar teruggrijpt.      

 Theo Volk

 Website: http://www.niallmcguigan.com/




Nev Cottee - Broken Flowers


De eerste tweede albums van deze singer-songwriter uit Manchester waren onopgemerkt aan mij voorbijgegaan. Waarschijnlijk was Broken Flowers hetzelfde lot beschoren geweest als ik niet een maand geleden een promo had toegestuurd gekregen. Dat zou bijzonder jammer geweest zijn, want deze cd behoort tot de meest fraaie releases, die ik dit jaar hoorde. Ik las veel vergelijkingen met Lee Hazlewood, zelf moest ik bij zijn zang direct denken aan Mark Lanegan en aan Colin Linden (Lee Harvey Osmond). Hij heeft een trage, aparte frasering. Instrumentaal gezien wordt hij vaak vergeleken met Ennio Morricone, een van zijn favoriete artiesten. Maar hij is nog meer beïnvloed door de filmmuziek van John Barry. Zijn werk heeft dus duidelijk een cinematografisch karakter. Voor het schrijven van de songs koos hij deze keer voor een afwijkende werkmethode. Aangezien hij een grote hekel heeft aan de Engelse winters verliet hij in januari 2016 het koude Manchester en koos voor het warme India om daar inspiratie op te doen. Hij bouwde daar een simpele opnamestudio en had ook de discipline om bij zonsopgang op te staan en direct te gaan componeren. Zijn nieuwe omgeving en het werken buiten zijn comfortzone leverde in een mum van tijd een twintigtal nieuwe composities op. Met die demo’s op zak toog hij naar Wales om de songs verder te gaan uitwerken samen met zijn producer Mason Neely ( Lambchop/Edwyn Collins). Neely heeft een zeer belangrijke invloed gehad op het uiteindelijke eindresultaat. Niet alleen trommelde hij een aantal klassieke muzikanten op, maar schuwde hij ook het experiment niet. Tijdens de opnames luisterde Cottee ter inspiratie veel naar Tom Waits’ Blue Valentine en Beck’s Sea Change. Naast eerder genoemde invloeden hoor ik ook af en toe in het uitgesponnen gitaarspel de invloed van Pink Floyd. Een van de hoogtepunten van de plaat, Tired of Love, is zowel door Pink Floyd als door Mike Oldfield’s Tubular Bells geïnspireerd. Bijzonder in dit nummer is ook het geweldige samenspel tussen de strijkers en gitaar. Tekstueel gezien ziet Cottee het zelf als een verslag van een roerige periode in zijn leven, dus de songs zijn erg persoonlijk. Vooral liefhebbers van rijkelijk georkestreerde muziek zullen Broken Flowers gaan omarmen. Volgens mij zal het album vanaf vrijdag in Nederland alleen te koop zijn bij De Konkurrent, het is hier nu al via hun webshop te bestellen.
Theo Volk
Releasedatum: 26 mei 2017 Wonderfulsound

Anne-Marie Giørtz: Capital Punishment for Cars


Naast een solocarrière maakt de Noorse zangeres Anne-Marie Giørtz ook deel uit van Ab und zu en Trio de Janeiro. Haar vorige in het Noors gezongen en met positieve kritieken overladen album På Egne Vegne dateert alweer uit 2011. Dat was het jaar dat haar goede vriendin Fran Landesman overleed. Van oorsprong een Amerikaanse dichteres, die eerst bekend werd als componist. Zo nam Miles Davis de compositie Nothing Like You van haar op, wat op zijn album Sorcerer zou belanden. Tijdens hun dertig jaar durende vriendschap had Landesman de gewoonte om haar nog niet gepubliceerde gedichten naar Giørtz te sturen. Zij kent die gedichten dus als geen ander. Voor Capital Punishment for Cars gebruikte Giørtz er een zevental van om die op muziek te zetten. 

Meestal deed ze dat op voortreffelijke wijze zelf, Twilight echter samen met producer Eivind Aarset. Daarnaast twee composities geheel van eigen hand, I Don’t Know Why en I’m Alive. Voor de fascinerende opener en titelsong schreef Guttorm Guttormsen de muziek, net als voor drie anderen. De tekst is een gedicht van Rod McKuen, eind jaren zestig, begin jaren zeventig de bestverkopende  dichter in de Verenigde Staten. Begin jaren zeventig was McKuen erg populair in Nederland als zanger, vooral dankzij Willem Duys. Hij scoorde twee grote hits die de hoogste positie haalden, Soldiers Who Want To Be Heroes en Without a Worry in the World. 

In Make New Friends maakt ze gebruik van een gedicht van de Welshe componist Joseph Parry. Muzikaal gezien valt er bijzonder veel  te genieten. Met name de gebruikte percussie is bijzonder subtiel. Slechts sporadisch zijn er invloeden te horen zoals in Middleclass Blues, duidelijk geïnspireerd door het album Dummy van Portishead. Maar over het algemeen klinken de composities behoorlijk origineel. Dynamiek speelt ook een grote rol, maar het is toch vooral de voordracht van Giørtz, die de songs naar een hoger niveau tillen. Soms voegt men ook niet alledaagse instrumenten toe zoals de guzheng, wat voor een oosterse sfeer zorgt in Secret of Silence. De cd is opgedragen aan haar overleden vriendin Annine Qvale Gasvik, de maakster van het artwork van de vorige schijf. Het is alweer vier jaar geleden dat ik zo’n spannend en origineel album hoorde, namelijk Rabbit Rabbit Radio, Volume 1 van Rabbit Rabbit. Noorwegen blijft me iedere keer weer opnieuw verrassen als muziekland.

Releasedatum: 26 mei 2017 Grappa



Chastity Brown - Silhouette of Sirens


De Amerikaanse zangeres Chastity Brown is bijna 35 en heeft een zwarte Amerikaanse vader en een Ierse moeder. Ze groeide echter op bij een stiefvader met losse handjes, haar daardoor traumatische jeugd vormt nog steeds een inspiratiebron voor haar songs. Gelukkig was er ook country- en soulmuziek, die haar leven toen dragelijker maakte. Ze zong in een gospelkoor en speelde saxofoon en drums. Brown heeft in de loop der jaren al de nodige bekendheid verkregen, onder anderen door een optreden in Later… with Jools Holland. Silhouette of Sirens is inmiddels haar vijfde album en verschijnt op het kwaliteitslabel Red House Records, waar ook fantastische artiesten als Claudia Schmidt en Ray Bonneville onder contract staan. Zoals op haar vorige albums is Brown niet echt in een hokje te plaatsen, invloeden uit blues, soul, rock, country, folk en zelfs jazz. De helft van de songs schreef ze alleen en de andere helft samen met Robert Mulrennan, met wie ze al haar hele muziekcarrière samenwerkt. De laatste categorie songs is duidelijk afwijkend van haar eigen geschreven songs, doordat ze uptempo zijn. De andere songs zijn over het algemeen meer ingetogen en hebben duidelijke soulinvloeden. Haar soulvolle stem heeft een heerlijk hees randje. Ze varieert ermee door af en toe tonen langer vast te houden en/of te benadrukken. Soms lijkt haar zang uit haar tenen te komen, zoals in My Stone. Haar teksten zijn zowel autobiografisch als verzonnen. Interessant is dat ze vaak op diverse manieren te interpreteren zijn en ook vaak een open einde hebben. Het album had bij mij wat draaibeurten nodig om te landen. Mijn voorkeur gaat uit naar haar eigen, meer ingetogen, soulvolle songs. Absolute prijsnummer is voor mij de meeslepende afsluiter Lost, waarop ze zichzelf op piano begeleidt. De strijkers zijn hier echter de kers op de taart. In juni komt deze geweldige zangeres naar Europa voor concerten, het is te hopen dat daar nog wat Nederlandse concerten aan toegevoegd worden.        
Theo Volk
Releasedatum: 19 mei 2017 Red House Records


Tamino - Tamino


Wat goed is, komt snel, luidt een bekend Nederlands gezegde. Het is van toepassing op de twintig-jarige Antwerpse singer-songerwriter met Egyptische roots Tamino. Op 3 februari won hij in het Brusselse Ancienne Belgique de finale van De Nieuwe Lichting, de prestigieuze talentenjacht van Studio Brussel. Podiumervaring had hij daarvoor al opgedaan als supporting act van Trixie Whitley en Bazart.  Een paar dagen na het winnen van de talentenjacht verscheen al de eerste single, Habibi. Het bezorgde hem direct een doorbraak en ook de nodige optredens. Door het succes heeft hij ervoor gekozen om te stoppen met zijn studie aan het conservatorium van Amsterdam om zich volledig te kunnen focussen op zijn prille carrière. Op de single Habibi vertoont zijn stem veel gelijkenis met die van Jeff Buckley, vooral als die de hoogte ingaat. Net als bij Buckley weet zijn meeslepende manier van zingen diep te raken. De vijf nummers op zijn debuutep, die zowel Tamino als EP wordt genoemd, schreef hij tussen zijn zeventiende en zijn negentiende. Tamino heeft veel geluisterd en luistert nog steeds naar zijn beroemde Egyptische opa. Zijn muziek is daardoor doorspekt met Egyptische muziekinvloeden. Habibi is een geweldig nummer, maar Cigar vind ik toch al een stuk mooier, mede omdat het toch al meer een eigen geluid laat horen. Zijn debuutep kan dan ook gezien worden als een zoektocht naar dat eigen geluid. Alle vijf tracks zijn door zijn geweldige, dieprakende zang erg meeslepend. Als hij Amerikaan zou zijn, zou hij bijvoorbeeld door Rolling Stone al de hemel ingeschreven zijn. Hier in Europa zijn we iets nuchterder, maar dat Tamino een grote carrière tegemoet gaat is zonneklaar. Van de zomer zal hij te zien op de nodige festivals, waaronder op Rock Werchter en in Nederland onder anderen op het sympathieke Terug naar Tiengemeten festival. Mis hem niet!         
Theo Volk
Releasedatum: 22 april 2017 Unday


Erlend Viken Trio - Nykomlingen


Zijn eerste bekendheid kreeg de Noorse violist Erlend Viking met de vijfkoppige groep Earlybird Stringband. Zij brachten in 2011 Blindsides en in 2013 Lassofolk uit. De titel van het laatstgenoemde album gaf treffend weer wat voor soort muziek ze maakten, namelijk folk en country. In 2014 vervolgde Viken zijn eigen weg, door een trio te gaan vormen onder eigen naam en bracht datzelfde jaar het folkalbum Frie Toyler uit. Afgelopen vrijdag verscheen de tweede schijf, Nykomlingen, het Zweedse woord voor nieuweling. De groep bestaat namelijk naast Viken uit Marius Graff (gitaren, banjo en leadzang) en de Zweed Leo Svensson Sander(cello en achtergrondzang). Alle drie de heren beschikken over een schat aan ervaring in uiteenlopende genres. Hier beperken ze zich echter tot folk, die een duidelijke eigen signatuur heeft. Een welkome afwisseling op de grote hoeveelheid Ierse en Britse folk, die ik doorgaans beluister. Het repertoire bestaat uit een uitgekiende mix van traditionals en daarnaast eigen composities, waarvan de meeste van Viken zijn. Vorig jaar won hij in eigen land nog een prestigieuze prijs in de categorie folk. Alle drie de heren zijn autodidact. De interactie tussen de heren verloopt bijzonder soepel, een goed voorbeeld hiervan is Endelig Frisk/Jonah in the Windstorm. Laatstgenoemde is trouwens een Amerikaanse traditional. Borte is een eerbetoon aan een van de grootste Noorse folkzangers , Alf Cranner, die zorgde voor de muzikale opleving van de folkmuziek in Noorwegen in de jaren zestig. Deze zanger zette het gedicht Borte van Henrik Ibsen op muziek. Zijn album Rosemalt Sound uit 1967, waar Borte opstaat,  is trouwens een mijlpaal in de Noorse muziek. Het meegeleverde boekje is gelukkig zowel in het Noors als in het Engels. Merendeels zijn de composities instrumentaal. De tweede helft van Nykomlingen prefereer ik boven het eerste gedeelte, er wordt daar een aantal keer ook gebruikgemaakt van een drummer. Nykomlingen kan voor veel folkliefhebbers een aangename afwisseling vormen op Ierse en Britse folk. 
Theo Volk
Releasedatum: 12 mei 2017 Heilo

Chantal Acda - Bounce Back


De in Antwerpen woonachtige, maar uit het Brabantse Helmond afkomstige zangeres Chantal Acda is vooral bekend van de populaire Belgische groep Isbells. Daarnaast is zij een belangrijke pion in het bijzondere trio Distance, Light & Sky, waarvan ook Chris Eckman, de frontman van de legendarische groep The Walkabouts, deel uitmaakt. Dit trio bracht met Casting Nets een van de fraaiste albums van 2014 uit. Haar eerste soloalbum Dreamly Yell verscheen reeds in 1999. Mijn eerste kennismaking met haar muziek was echter Let Your Hands Be Your Guide in 2013, een album wat nog tot stand kwam met steun van de Vlaamse overheid. Ze wordt op dit album met breekbare liedjes omringd door klasbakken als Nils Frahm, Peter Broderick, Shahzad Ismaily en Gyda Valtysdottir. Met deze cd trok ze de aandacht van platenlabel Glitterhouse, waarop twee jaar terug The Sparkle in Our Flaws werd uitgebracht, waarmee ze voortborduurde op de voorganger. Haar nieuwste album Bounce Back is mogelijk nog ambitieuzer van opzet. Als producer werd Phil Brown (Talk Talk) ingehuurd. Daarnaast had ze de beschikking over een van de beste gitaristen ter wereld, Bill Frisell. Deze gigant was vorig jaar nog samen met Greg Leisz sfeerbepalend op The Ghosts of Highway 20 van Lucinda Williams. Ook op Bounce Back hoor je Frisell excelleren, zoals in I Need You to Go, een van de meeste fraaie tracks. Net als op de twee voorgangers is er ruimte voor experiment. Toch deel ik de mening van Erwin Zijleman, dat het album opvallend toegankelijk is. De vorige twee albums waren fraai, maar met Bounce Back levert ze een nog groter huzarenstukje af. Op dit moment is Chantal volop aan het toeren, wat haar onder anderen in augustus zal brengen op het fameuze Jazz Middelheim, waarop ze vier sets zal spelen, waaronder eentje met Bill Frisell.       

Theo Volk


Releasedatum: 19 april 2017 Glitterhouse

Oren Lavie - Bedroom Crimes


Geen idee meer hoe ik tien jaar geleden zijn debuutalbum The Opposite Side of the Sea ontdekt heb. Wel weet ik nog dat het een van mijn favoriete albums van dat jaar was. Niet alleen staat het album vol prachtige songs, maar ben ik ook verzot op zijn stem met dat heerlijke hese randje. De aanstekelijke opener van dit in Berlijn tot stand gekomen album, Her Morning Elegance, verscheen op single en bezorgde hem de nodige bekendheid. Erg goochem van hem om dit nummer als afsluiter te gebruiken voor Bedroom Crimes, waar we een decennium op moesten wachten. Naast singer-songwriter is Israëliër Lavie ook schrijver, die diverse toneelstukken op zijn naam heeft staan. In 2014 bracht hij zijn eerste, zeer succesvolle kinderboek uit, getiteld The Bear Who Wasn’t There. Het album werd voorafgegaan door de prachtige, ingetogen single Did You Really Say No, een duet met Vanessa Paradis. Veel van de nieuwe nummers zijn smaakvol gearrangeerd met voornamelijk strijkers. Maar er is ook plaats voor een klein gehouden, instrumentale compositie als Sonata Sentimental #3 / I Dream of the Water Woman. Dit dromerige en traag voortslepende stuk roept herinneringen op aan Eric Satie. En dan is er die stem, die me nog steeds zo weet te boeien als tien jaar geleden. En de songs?! Die zijn nog mooier dan op het debuut en daarmee behoort Bedroom Crimes voor mij tot een van de fraaiste releases van 2017.     
Theo Volk
Releasedatum: 12 mei 2017 Sony
Website: http://www.orenlavie.com/ 

Joan Shelley - Joan Shelley


Dankzij Popmagazine Heaven ontdekte ik de Amerikaanse singer-songwriter Joan Shelley bij de release van haar tweede soloalbum Electric Ursa in 2014, reeds een jaar later volgde Over and Even. Beide albums konden mij zeker bekoren, maar ondanks haar fraaie zang wist ze me niet echt te raken. Op haar nieuwe, eponieme album Joan Shelley gebeurt dit echter wel. Echt mijn vinger op leggen kan niet waarom dat is, muziek is gelukkig geen exacte wetenschap. Misschien heeft het te maken met het feit, dat ze afwisselend akoestisch en elektrisch begeleid wordt. Producer Jeff Tweedy (Wilco) heeft gekozen voor een sobere, maar zeer doeltreffende begeleiding. Naast zijn zoon Spencer op drums, zijn ervaren krachten ingehuurd als James Elkington en Nathan Salsbury. Beide heren brachten samen een paar jaar terug het uitstekende album Absace uit en vormen dus een ingespeeld duo. Nergens treedt de begeleiding op de voorgrond, alles geheel in dienst van de liedjes. Het repertoire bestaat uit country- en folksongs, vandaar dat zich al snel een vergelijking opdringt met Gillian Welch en Dave Rawlings. Liefhebbers van dit duo gaan dit album meer dan waarschijnlijk appreciëren. Pull Me Up One More Time zou overigens niet misstaan hebben op een Fairport Conventionalbum. Echte uitschieters zijn er niet te vinden. Het is wel een echte groeiplaat, die snel aan zeggingskracht weet te winnen. Deze geweldige zangeres is 1 september te zien op Into the great wide open op Vlieland. Helaas is dit de enige show in ons land en is bovendien al uitverkocht. Maar hopelijk volgen er nog meer, want ze verdient absoluut een grotere bekendheid.  
Theo Volk
Releasedatum: 5 mei 2017 No Quarter

   


Abonneren op: Posts (Atom)